By order of the Peaky Blinders

Stroomstoring. Net nu ik op één seizoen na het einde van Peaky Blinders heb bereikt. Het moest er maar eens van komen. Ik heb het lang tegen weten te houden, want ik weet van mezelf dat ik dan weer dagenlang geen reet uitvoer en als een slaaf naar dat scherm zit te staren. En dat is precies wat er gebeurde…

Toen vorig jaar Steven Knight werd benoemd tot schrijver van de nieuwe Bond-film was ik gelijk enthousiast. De bedenker van Peaky Blinders kan nooit slecht zijn voor James Bond. Dit alles had ik van horen zeggen, ik had nog nooit iets van de man gezien.

Omdat ik als een berg opkeek tegen een serie van 6 seizoenen, had ik mij er al bij neergelegd dat ik gewoon te laat was. Pech. Soms moet je hard zijn voor jezelf. House of Guinness leek mij daarom een mooi alternatief, maar na anderhalve aflevering gaf ik de moed op.

Hoewel ik in Louis Partridge direct een nieuwe James Bond zag, stoorde ik mij ongelooflijk aan Anthony Boyle met dat aanstellerige snorretje. Je moet immers een seizoen lang naar dat gezicht kijken en ik kon mij geen vervelender bezigheid voorstellen. Black Rabbit met Jude Law dan maar. Heerlijke serie, echt een aanrader, maar niet van Steven Knight.

Anthony Boyle en Louis Partridge in House of Guinness

Wat ik tot dan toe van hem had gezien, House of Guinness dus, beviel mij niet. Hij had nog meegeschreven aan The Girl in the Spider’s Web, een onofficieel vervolg op David Finchers thriller The Girl with the Dragon Tattoo met Daniel Craig in een fijne hoofdrol. Maar van die hele Spider’s Web kon ik mij niets anders herinneren dan een ijskoude Sylvia Hoeks.

Een wat bekendere titel van Knights hand, Eastern Promises, heb ik vaak genoeg voorbij zien komen, maar nooit de behoefte gehad om er daadwerkelijk voor te gaan zitten.

En zo werd ik op een koude zondagmiddag enige weken geleden toch in het net gedreven dat Peaky Blinders heet. Als dit een voorbode is op de nieuwe Bond-film, dan ben ik helemaal om en pleit ik ervoor dat Bond terugkeert naar de jaren waarin hij werd gecreëerd. Als filmicoon in de jaren 60 van de vorige eeuw of zelfs nog vroeger, naar de jaren 50, de tijd waarin Ian Flemings zijn Bond-romans schreef.

Peaky Blinders is de tijd van stoere mannen én vrouwen die in slow motion onder de dreunen van de staalfabriek en opzwepende drums over de schaars verlichte cobblestones van Small Heath in Birmingham paraderen. Met links en rechts blazende vuurbollen en schierende vonken als voorportaal van de hel. Als dan het thema Red Right Hand van Nick Cave met zijn luide bel inslaat, is het Peaky Blinders-gevoel helemaal compleet. Een jaloersmakend stilistisch beeld dat bij James Bond niet zou misstaan.

Daar zitten we dan voorlopig opgescheept met een Bond uit de oude doos. Het interessante hieraan is dat we dit nooit eerder bij de hand hebben gehad. James Bond is altijd een man van zijn tijd geweest. Met gadgets die hun tijd ver vooruit waren — en jaren later ineens hopeloos ouderwets.

Toch kun je die technologische achteruitgang ook als iets positiefs zien. Want de James Bond anno 2026 hoeft in principe niets anders te hebben dan een smartphone met een opgeladen accu om de hele wereld te volgen. Geef hem er een smartwatch bij en hij heeft het meest dodelijke wapen om zijn pols. Op die manier is er geen reet meer aan. Vandaar dat in Skyfall alle technologie naar de nieuwe Q ging en Bond het moest doen met zijn Walther PPK en zijn oude Aston Martin. In de derde acte van die film is nul-nul-zeven compleet aangewezen op zijn eigen vindingrijkheid; alsof hij werd teruggeworpen naar de beginjaren van de filmserie. Een tijd waarin je niet iedere vijand op de voet kunt volgen als de eerste de beste pizzabezorger.

Nadeel van een period piece blijft natuurlijk wel: wat doen we met de adverteerders? Heb je Bonds nieuwste bakelieten telefoon al gezien? Nu met een snoer van wel tien meter!

In eerste instantie vond ik Peaky Blinders nogal humorloos. Het geweld daarentegen is volop aanwezig in zijn meest banale vorm; wat dat betreft is Bond bij Knight aan het goede adres. Maar wie verder kijkt, merkt de subtiele humor uiteindelijk ook. Niet in de hoofdpersoon die zijn ernstige zelf is en daarmee uiterst dreigend. Het zijn bijfiguren als Arthur Shelby en Alfie Solomons die met hun optreden niet zelden de lacher op hun hand krijgen. Deze lacher zeker.

Dat is vooral een kneedsel van talenten, die van Steven Knight in combinatie met die van acteurs Paul Anderson en Tom Hardy. Die personages kloppen zó goed. Dit in tegenstelling tot de meer karikaturale Noah Taylor en Adrien Brody als geharde gangsters. Wat betreft Anderson en Hardy zou ik er geen enkele moeite mee hebben die twee terug te zien in Bond 26. Hardy heeft sowieso in een handvol door Steven Knight geschreven producties gespeeld, dus waarom niet? Het hoeft geen grote rol te zijn. Honderd procent dat Knight iets memorabel voor ze weet te verzinnen. Dus: contracteer die acteurs. By order of the Peaky Blinders!

Tom Hardy en Paul Anderson

Met James Bond zeventig jaar terug in de tijd, zijn veel drank en nog meer sigaretten ook weer van de partij. Aangezien de killer in dienst van Hare Majesteit zich toch nooit als ideale schoonzoon heeft gedragen – nou ja, één enkele keer in de ogen van Marc-Ange Draco, maar die was van hetzelfde laken een pak – moet je hem ook niet als rolmodel behandelen. Laat hem de dingen doen die god verboden heeft, dáárom is hij zo goed in wat hij doet. Ieder moment kan immers het laatste zijn. De tijd die hem is gegund, moet hij zo plezierig mogelijk en in de grootst mogelijke luxe beleven. Als hij door deze levenshouding weer eens de redder van de wereld is, ben je hem er dankbaar voor. Leef je lekker uit James!

Volgende maand verschijnt de Peaky Blinders-film The Immortal Man, waarin de Tweede Wereldoorlog zijn intrede doet. Laat de actieve James Bond van origine nu nét van na die tijd zijn; Steven Knight hoeft niet veel anders te doen dan een tijdlijn te volgen en Tommy Shelby’s driedelige kostuum met flat cap te vervangen voor een tuxedo en een Walther PPK.

…Ook wel even lekker zo’n stroomstoring. Had ik mooi even de tijd om dit stukje te pennen. Dat was er door die Peaky fookin Blinders anders nooit gekomen.

De column verschijnt ook bij James Bond Nederland.