De Britse actrice Joanna Pettet is dinsdag op 83-jarige leeftijd overleden. Dat laat haar vriendin en voormalig manager Pam DuBois donderdag weten op Facebook. Pettet speelde de rol van Mata Bond, de dochter van Sir James Bond (David Niven) in de Bond-parodie Casino Royale uit 1967.
Pettet stierf op de sterfdag van haar zoon Damien Zachary Cord, die ze kreeg met acteur Alex Cord. „We hielden allemaal van Jo”, schrijft DuBois. „Maar er was één persoon die meer van haar hield. En gisteren, precies 31 jaar na zijn overlijden, nam Damien Zach zijn moeder mee naar de hemel, waar ze voor altijd bij hem zal blijven.” Pettets zoon overleed in 1995 op 26-jarige leeftijd aan een overdosis heroïne.
Pettet had in 1966 haar grote doorbraak met haar rol in The Group, een film over acht studievriendinnen die na hun afstuderen uiteenlopende levensstijlen leiden. Een jaar later speelde ze in Casino Royale.
De actrice was verder bekend van haar rollen in televisieseries, waaronder Route 66, The Doctors, Charlie’s Angels, The Love Boat en Knots Landing. Ook was ze te zien in enkele Broadway-producties. Vanaf de jaren 80 was zij steeds minder in film- en tv-producties te zien. In 1991 was ze voor het laatst in een film te zien.
Bond-klassieker Goldfinger draait op zaterdag 5 september in 4K in filmhuis Milûk in Harlingen. De inleiding van de voorstelling wordt verzorgd door Bond-liefhebber Thomas Hobma.
Stap in de wereld van glamour, gadgets en spionage met de klassieker die de standaard zette voor alle Bond-films. Goldfinger brengt spanning, stijl en iconische scènes samen in een tijdloos avontuur met Sean Connery als de onvergetelijke James Bond. Van de legendarische Aston Martin en de iconische titelsong van Shirley Bassey tot de sinistere plannen van Goldfinger — dit is Bond op zijn best.
Veel Bond-fans noemen Goldfinger nog steeds de meest perfecte klassieke Bond-film, omdat hij humor, spanning, gadgets en stijl precies in balans heeft. De film bracht vele malen zijn budget op en zorgde voor een wereldwijde ‘Bondmania’.
Leeuwarder Courant, 04-02-1966
In de Bond-reeks bij Milûk waren eerder Dr. No en From Russia with Love te zien. Deze laatste voorstelling in april vertoonde enkele technische problemen. Thomas Hobma verzekert dat deze voor de filmvertoning op 5 september zijn verholpen.
Kaarten voor Goldfinger zijn verkrijgbaar bij Milûk.
Lees hier nog eens terug hoe Goldfinger in 4K was bevallen op het grote doek.
De Jamaicaanse muzikant Rupert Bent is op 83-jarige leeftijd overleden. Bent was bandlid van Byron Lee & The Dragonaires en trad als zodanig op in de eerste James Bond-film Dr. No.
Rubert Bent II was muzikant, ingenieur en piloot. Zijn vrouw Cindy Breakspeare heeft zijn overlijden bevestigd, zo is onder meer te lezen in de Jamaica Observer.
Naast de muziek werkte Bent als hoofdingenieur bij de omroep JBC. In 1973 werd hij piloot bij Air Jamaica. In 1988 verhuisde hij naar Canada om daar te vliegen.
Vorig jaar overleed Bents zoon Rupert Bent III, die ook gitarist was. Zijn vrouw Cindy Breakspeare omschrijft haar echtgenoot, met wie ze in 1999 trouwde, als een rustige en bescheiden man met een grote liefde voor vliegen, muziek en techniek.
Rupert Bent overleed op 22 juni in Kingston, Jamaica. Hij laat zijn vrouw Cindy, dochter Jana en kleinkind Salah achter.
Ineens had ik heel veel zin om Star Wars weer eens te kijken. De dvd’s die ik van de originele trilogie heb, voldoen niet meer aan mijn zicht, dus zocht ik naar een 4K-versie. Aangezien ik die prijs nogal overdreven vond – zo’n fan ben ik toch ook niet? – werd het een mooie blu-raybox. Ik heb een week gedaan over Episode II. Wat een verschrikking…
Star Wars zag ik eerder dan James Bond. Een klasgenoot van de lagere school had van die poppetjes; die vond ik fantastisch. Hij had ze in een speciaal ontworpen kast staan, met voor ieder figuurtje een apart vakje. De grotere sets, zoals die van Jabba de Hutt op een platform met valluik, stonden daar weer bovenop. Het was beter dan een speelgoedwinkel. Hier mocht ik gewoon mee spelen…
Daarna volgenden de films, die ik steevast door elkaar haalde. Voor mij is het toch vooral één vermakelijk ruimte-epos met een kop en een staart. Dat dit nog maar het midden van de filmserie was, daar hield ik mij niet mee bezig. Het waren de sfeer, de muziek en de immense ruimteschepen waar ik mij aan vergaapte.
Bij ieder weerzien, later dus op dvd, werd ik toch weer even die basisschoolleerling en dacht ik terug aan die poppetjes. Met de originele trilogie voel ik dan ook zeker een nostalgische band. De latere films vanaf de jaren 90, daarvan zag ik een enkeling in de bioscoop, pas helemaal aan het einde van de rit in een nagenoeg lege zaal — het moet toen zijn begonnen, dat ik nogal makkelijk in slaap val als de zaallichten eenmaal doven…
Voor de laatste drie ging ik al niet meer naar de bios. Ergens, tijdens drie maanden gratis Disney+, heb ik nog eens een nieuwe Star Wars aangeklikt. Al snel vroeg ik mij af: waar zit ik in godsnaam naar te kijken?
En toen dus recentelijk de fraaie blu-raybox met alle negen delen. Een bestelling die ik overigens op een vrijdagavond online had geplaatst met een leveringsbelofte van de volgende dag… Eenmaal raden… Inderdaad, ik kon de eerste film pas halverwege de volgende week in de speler steken. ‘U was niet thuis.’ Ammehoela! Ik zat ín de brievenbus! PostNL heeft gelijk een miljoenenclaim aan de broek gekregen. Zal ze leren. Ook ik heb mijn grenzen.
De originele trilogie ging erin als koek. Net als bij James Bond uit de jaren 70 en 80 zie je waar de visuele effecten het moeilijk hebben. Je ziet ook wat er naderhand nog is ingeknutseld door George Lucas. Dat had in veel gevallen allemaal niet gehoeven.
Dan Episode I, The Phantom Menace, die ik dus ooit in een lege bioscoop zag. Deze film was verre van goed, maar best te pruimen. Het begon pas echt taai te worden bij Attack of the Clones. Ik had hier het gevoel dat ik naar een voorloper van de computeranimatie zat te kijken. Een videogame waar je zo gauw mogelijk door je levens hoopt te zijn. Een brei aan peperdure effecten gepresenteerd door Wibra. Het deed letterlijk pijn aan mijn ogen.
Ik had zo’n zin om Christopher Lee te zien, en het duurde en duurde maar. Ik heb de film zo vaak afgezet – om de volgende dag toch weer een poging te wagen – dat het leek alsof de acteur zichzelf met terugwerkende kracht uit de film had teruggetrokken. Uit schaamte. Tot hij op dag vijf toch in beeld verscheen. Eindelijk iemand die al die onzin een beetje kon relativeren. Als er iemand in staat was te schitteren tussen een berg rommel, was het Dracula wel. En dan die uitgestreken kop en niet te vergeten: die stem…
Maar als de man met het gouden pistool het enige lichtpuntje van een twee uur durende marteling is… Dat volwassen mensen zoiets kunnen bedenken en willen uitvoeren. Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Zullen Star Wars-fans zo ook naar James Bond kijken, vroeg ik mij af. De nostalgie waar ik zo aan hang, waar de Star Wars-clan op neerkijkt? Of dat zij vinden, net als ik bij het sterrenepos, dat het na drie prima basisfilms na Goldfinger wel genoeg was met James Bond? Maar ze kunnen You Only Live Twice toch moeilijk net zo belabberd vinden als Attack of the Clones? En alles wat daarna kwam van On Her Majesty’s Secret Service en The Spy Who Loved Me tot GoldenEye en Skyfall, ieder zijn smaak natuurlijk, maar die films trekken de gemiddelde kwaliteit van de Bond-serie toch duidelijk omhoog?
Nou zijn de kritieken over deze vijfde Star Wars-film niet van de lucht; de hausse aan tegenvallende reacties die ik online raadpleegde, bevestigde mijn gevoel. Ik moest mijn hart zelfs even luchten bij Gemini, dat vertelde dat vooral de liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé als bijzonder stroperig wordt ervaren. Daaraan toevoegend dat ook deze film zijn fans heeft — áls dit de eerste Star Wars was die zij zagen. Net zoals Die Another Day ook fans van James Bond heeft voortgebracht.
Episode III laat ik voorlopig nog even in de box zitten, die zit daar prima. Ondertussen bekeek ik een jongere klassieker: de eerste The Lord of the Rings. Inmiddels ook 25 jaar oud. Ik had deze tijdens de kerstdagen al eens voorgesteld aan de dochters, maar geen haar op hun hoofden dat ze naar dwergen, elven en orcs gingen kijken. Tot ik de oudste onlangs influisterde dat het eigenlijk een soort Harry Potter is, maar dan voor volwassenen. Ineens had zij hier wel puntoren naar.
Het was prachtig om deze film door andere ogen te bekijken. Ook The Fellowship had ik in geen jaren gezien, maar het beviel mij gelijk meer dan welke Star Wars ook. De trilogie van Peter Jackson vond ik bij hun releases al fantastisch en ook dat is daarna met The Hobbit allemaal overdadig geworden. Lichtpunt blijkt ook hier weer: Christopher Lee.
Om de grote filmfranchisemarathon af sluiten, nam ik als toetje nog de derde Indiana Jones. Dit keer zonder Christopher Lee, maar met Sean Connery, Alison Doody, Julian Glover, John-Rhys Davies, de vorige week overleden Michael Byrne en Vernon Dobtcheff uit de Bond-films. En zelfs bijna-Bond Hans de Vries heeft hier als Luke Hanson op de aftiteling nog een kleine rol.
Ook voor Indiana Jones geldt: de twee films die daarna kwamen, steken in schril contrast af tegen de originele trilogie. Wat dat betreft heeft James Bond zich niet ondanks, maar dankzij een ijzersterk begintrio als stevig fundament, steeds weten te vernieuwen. Er is niemand die zal zeggen dat Attack of the Clones de beste Star Wars is, niemand die een Hobbit-film beter vindt dan een Lord of the Rings en niemand die Kingdom of the Crystal Skull verkiest boven een van de eerdere Indiana Joneses.
Maar als het om Bond gaat, dan zijn er steevast fans te vinden die Thunderball boven de eerste drie plaatsen. Of Moonraker, Octopussy of A View to A Kill op één zetten. Terwijl weer een ander zweert bij Licence to Kill of Casino Royale.
Toen ik in de nacht van maandag 29 op dinsdag 30 juni een voetbalveldslag aanschouwde, vond ik het in de verlenging welletjes. Ik had het licht nog niet uitgedraaid of ik zakte – net als bij Star Wars in de bioscoop – in een korte maar diepe slaap. Nooit eerder was een penaltyreeks zo rustgevend…
De Britse acteur Michael Byrne is op 82-jarige leeftijd overleden, meldt onder meer The Guardian. Byrne was vooral bekend als toneelacteur en als bijrolacteur in vele films en tv-series. Zo had hij een kleine rol in de James Bond-film Tomorrow Never Dies (1997).
Bij het grote publiek was Byrne vooral bekend door zijn rol van nazikolonel Ernst Vogel in Indiana Jones and the Last Crusade (1989) tegenover Sean Connery en Harrison Ford. Eerder stond Byrne als nazikopstuk al tegenover Harrison Ford in Guy Hamiltons Force 10 From Navarone (1978).
In Tomorrow Never Dies (1997) is Michael Byrne te zien als Admiral Kelly van de HMS Bedford, een Brits marinefregat dat James Bond helpt om het stealthschip van vijand Elliot Carver uit te schakelen.
Een bijna onherkenbare rol speelde de acteur in Braveheart (1995) als de vuilak Smythe die de bruid van Mel Gibson aanrandt. Verder was hij te zien als de broer van Michael Caine in A Bridge Too Far (1977), in Gangs of New York (2002) en in Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) waar hij Dumbledores nemesis Gellert Grindelwald vertolkte.
Michael Byrne overleed op 20 juni, de doodsoorzaak is niet bekendgemaakt. Hij leefde gescheiden van zijn ex-vrouw, de actrice Carole Nimmons, en laat twee dochters en drie kleinkinderen achter.
Interview met oud-007-casting director Debbie McWilliams
De geruchtenmolen rondom de opvolging van Daniel Craig draait op volle toeren. Namen als Aaron Taylor-Johnson en Callum Turner vliegen over de toonbank. Maar wie de geschiedenis én de castingfilosofie van de franchise begrijpt, weet één ding zeker: het is uitgesloten dat zij de rol krijgen.
Aan het woord is casting director Debbie McWilliams in een interview met Independent. McWilliams was verantwoordelijk voor de selectie van de laatste drie Bond acteurs. En zij stelt: hoe bekender de acteur, hoe kleiner de kans op de rol.
In de wereld van talentmanagement en franchise-marketing wordt dit ook wel het ‘enigma-principe’ genoemd. James Bond is in essentie een geheim agent, een schim. Zodra een acteur te veel media-aandacht geniet, verdwijnt de noodzakelijke mystiek. Het publiek projecteert dan niet langer het personage 007 op het witte doek, maar de Hollywood-persoonlijkheid die ze al kennen van de rode loper en de roddelpers. Volgens de casting director is het essentieel dat hij een mysterieus persoon blijft: „We willen zo min mogelijk over hem persoonlijk weten, net zoals een goede spion betaamt.”
Kijk naar het verleden. Timothy Dalton, de eerste Bond die McWilliams castte, was een gerespecteerd maar bij het grote publiek onbekend toneelacteur toen hij in de zomer van 1986 werd gepresenteerd als nieuwe James Bond. Pierce Brosnan had bij zijn aantreden in 1994 slechts enige bekendheid door een Amerikaanse tv-serie en enkele films. En de aanstelling van Daniel Craig werd in 2005 zelfs met luid boegeroep ontvangen omdat hij een relatief onbeschreven blad was in de wereld van de onafhankelijke film. Juist die anonimiteit gaf hen allen de ruimte om volledig met de rol samen te smelten.
De Telegraaf, 8 augustus 1986
Voor de producenten van de Bond-franchise is het merk altijd groter geweest dan het individu. Een gevestigde filmster brengt een eigen identiteit mee die botst met die van 007. Bovendien eist een onbekende acteur minder artistieke controle en een lager startbudget, wat de studio maximale flexibiliteit geeft voor een contract dat voor langere tijd wordt aangegaan.
Wie de lijstjes in de media volgt, kijkt dus in de verkeerde richting. De volgende James Bond is momenteel waarschijnlijk aan het werk in een lokaal theater of speelt een bijrol in een obscure dramaserie. Onbekend, ongetemd en onbetaalbaar mysterieus — precies zoals de businesscase achter 007 het voorschrijft.
In augustus schijnt een nieuwe serie auditieronden plaats te vinden. Zelfs dan zal de nieuwe James Bond nog even publiek geheim blijven. Voor het eind van dit jaar moet echter duidelijk zijn wie die onbekende naam is die de bekendste naam uit de filmgeschiedenis mag gaan uitspreken.
Lees hier het gehele interview met Debbie McWilliams in Independent.
De castingprocedure voor de nieuwe James Bond start in augustus officieel met een volgende, beslissende auditieronde. Dat meldt Justin Kroll van het Hollywood-vakblad Deadline. Hiermee treedt de zoektocht naar de opvolger van Daniel Craig een concrete nieuwe fase in.
Volgens bronnen binnen de entertainmentindustrie is Bond 26-regisseur Denis Villeneuve persoonlijk begonnen met het telefonisch benaderen van een selecte groep acteurs om hen te informeren dat zij zijn geselecteerd voor de volgende testronde.
Achter de schermen wordt onder leiding van casting director Nina Gold gewerkt aan de definitieve lijst met kandidaten die later deze zomer de screentests mogen afleggen. Hoewel Amazon MGM Studios officieel weigert commentaar te geven op het proces, melden bronnen aan Deadline dat Gold intensieve gesprekken heeft gevoerd met zowel bekende als opkomende acteurs.
De exacte omvang van de shortlist voor augustus is nog niet volledig helder: schattingen variëren van een zeer exclusieve groep van vijf tot zeven acteurs tot een bredere lijst van een tiental kandidaten. Hoewel namen als Jacob Elordi, Harris Dickinson en Callum Turner in de wandelgangen veelvuldig worden genoemd als profielen die passen binnen de visie van Villeneuve, is niet bekend of zij op de shortlist staan.
Voor Amazon MGM Studios is de start van de audities in augustus een cruciale mijlpaal. De studio wil de nieuwe hoofdrolspeler nog voor het einde van het jaar definitief contracteren. Indien deze planning wordt gehaald, kan de miljoenenproductie in de loop van 2027 officieel van start gaan.
De soundtrack van Spectre, gecomponeerd door Thomas Newman, verschijnt eind deze maand op dubbel-cd bij La-La Land Records. Het is na Diamonds Are Forever en The Man with the Golden Gun op vinyl de derde James Bond-soundtrack van dit jaar die opnieuw wordt uitgebracht.
De Amerikaanse componist Thomas Newman kwam in 2012 met de Bond-film Skyfall aan boord van de Bond-trein; regisseur Sam Mendes nam hem mee na eerdere samenwerking aan American Beauty, Road to Perdition, Jarhead en Revolutionary Road (en later nog voor het oorlogsdrama 1917). De muziek van deze films leverde Newman een totaal van vier Oscar-nominaties op. Toen Mendes ook tekende voor een tweede Bond-film, Spectre, tekende Newman als vanzelf mee.
Newman leverde met zijn beide Bond-soundtracks een volwassen sound af. Niet direct in de lijn met Bond-maestro John Barry en zijn vaandeldrager David Arnold, maar vooral melodieus en bijzonder sfeervol.
DISC 1 SCORE PRESENTATION 2:04:01 1. Gun Barrel (From “Spectre”) 0:53 2. Los Muertos Vivos Están (Film Version) 5:07 3. Building Down 0:57 4. Sciarra Chase 0:50 5. Helicopter Fight 2:12 6. Writing’s On The Wall (Performed by Sam Smith) 4:39 7. Courtyard / M’s Message 2:48 8. Vauxhall Bridge (Extended Version) 2:32 9. The Eternal City (Extended Version) 6:59 10. Donna Lucia (Extended Version) 2:09 11. A Place Without Mercy 1:03 12. Palazzo Meeting 1:44 13. Enter Hinx 0:33 14. Cuckoo 0:38 15. Backfire (Film Version) 6:52 16. Nine Eyes Meeting 2:04 17. The Pale King (Extended Version) 3:32 18. Kite In A Hurricane 2:07 19. Photo Of Madeleine 0:55 20. Crows Klinik 1:46 21. I Kill People / SPECTRE Ring 2:15 22. Snow Plane (Extended Version) 5:34 23. Hinx Lives 0:54 24. L’Americain (Extended Version) 2:52 25. Secret Room (Extended Version) 5:54 26. Madeleine (Extended Version) 3:55 27. Hinx (Film Version) 1:22
TOTAL DISC 1 TIME: 1:13:37
DISC 2 SCORE PRESENTATION CONTINUED 1. Writing’s On The Wall (Film Version, Instrumental) 0:54 2. Silver Wraith 2:14 3. Compound Bedrooms 1:44 4. A Reunion (Extended Version) 7:14 5. Torture Room 7:05 6. Tempus Fugit (Film Version) 1:18 7. Safe House (Extended Version) 4:23 8. Blindfold 1:29 9. Careless (Extended Version) 6:26 10. Detonation (Extended Version) 4:16 11. Westminster Bridge 4:12 12. Out Of Bullets (Extended Version) 1:56 13. The James Bond Theme (From “Spectre”) 1:14 14. Spectre (End Title) 5:38
ADDITIONAL MUSIC 24:12 15. Writing’s On The Wall (Instrumental) 2:10 16. Los Muertos Vivos Están 2:47 17. Marimba Float Drums 0:51 18. Day Of The Dead 1:24 19. Photo Of Madeleine (Alternate) 0:57 20. Backfire 4:52 21. Secret Room 5:22 22. Madeleine 2:56 23. Hinx 1:20 24. Tempus Fugit 1:20
TOTAL DISC 2 TIME: 1:14:43 TOTAL ALBUM TIME: 2:28:20
Zie de website van La-La Land voor meer informatie.
Zo klonk deze week uit de toren van de Haarlemse Sint
Bavokerk een deuntje dat ik vaag kon thuisbrengen. Vooral het einde waarin ik
de klanken van ‘ba-boop-bee-doop’ herkende — hé, dat is van Marilyn Monroe! Op 1 juni is het de honderdste geboortedag van de Amerikaanse zangeres en actrice. Toen
ik in 2022 het plan opvatte om op 5 oktober zestig jaar James Bond te vieren
door alle kerkklokken om 00:07 uur in heel Nederland het Bond-thema te laten
spelen, kreeg ik van de Orde der Beiaardiers nul op rekest.
Toegegeven, 7 minuten over middernacht is misschien niet het
beste tijdstip voor een klokkenconcert. Had het dan op een willekeurig tijdstip
gedaan. Dat zou ook wel moeten, omdat er meer kerken zijn dan beiaardiers en
één beiaardier meerdere kerken onder zijn hoede heeft, net als een brugwachter
meerdere bruggen bedient. Mijn lumineuze plannetje maakte weinig
indruk; de kerkklokken zwegen met Bond-muziek op 5 oktober 2022.
Marilyn Monroe was te beroemd om een Bond-girl te spelen.
Daar was ze ook te dood voor; het sekssymbool van de jaren 50 overleed in
augustus 1962 enkele maanden vóór de première van Dr. No. Toch speelt zij in de
wereld van 007 een kleine rol. Ian Fleming voerde haar beeltenis op in zijn
vijfde Bond-boek From Russia, with Love, in een scène die werd gekopieerd voor
de film uit 1963, waarin Bond en Kerim de Bulgaarse moordenaar Krilencu doodschieten op het moment dat hij uit het raam van zijn schuiladres ontsnapt.
In het boek voerde Fleming een filmposter van de Monroe-film
Niagara op. Een beetje raar om
diezelfde film van, op dat moment, tien jaar oud te gebruiken voor de film From
Russia with Love. Daarbij was Niagara een film van 20th Century Fox en James Bond van United Artists; die gaan echt geen Fox-film promoten, zelfs
geen oude.
De filmmakers hadden daarentegen kunnen kiezen voor de
United Artists-productie Some Like It Hot, de beroemde Marilyn Monroe-film uit
1959, waarin dat nummer I Wanna Be Loved By You (Ba-boop-bee-doop) zit. Bond-producenten
Harry Saltzman en Albert R. Broccoli kozen er terecht voor hun eigen productie
Call Me Bwana te promoten. Met in de hoofdrol een ander sekssymbool uit de jaren 50: Anita Ekberg. ‘She has a lovely mouth, that Anita’, zegt Pedro Armendáriz tegen Sean
Connery. Daar gaat haar mond al open…
En zo belandde Marilyn Monroe nooit in een Bond-film.
Grappig hoe die gedachten ongeordend je hoofd binnenkomen
bij het horen van een vaag carillon.
Ik zat de laatste tijd wel vaker in een oude doos. Zo
bezocht ik het online portal De Schatkamer van Beeld & Geluid waarin ik,
waarom ook niet, voor de lol ‘James Bond’ intypte. Er ging een wereld voor mij
open, vooral door de programma’s van Simon van Collem. Van Collem heeft een
bijzondere band met James Bond. Meer dan hij zelf gewild zou hebben.
Het kalende mannetje, een filmliefhebber pur sang, lukte het
om alle grote filmsterren uit zijn tijd voor de camera te krijgen. Zo ook Sean
Connery, Roger Moore en Timothy Dalton. Met een paar simpele vragen in
steenkolenengels, waar Mark Rutte nog een voorbeeld aan kan nemen, liet hij de
sterren leeglopen. Vaak hoefde hij op een antwoord alleen maar ‘why?’ te vragen
en daar gingen ze weer.
Voor Diamonds Are Forever sprak hij naast Sean Connery in
verschillende settings — ‘Mr Connery, how did you start as an actor?’ Waarop Connery moet lachen (‘Oh dear…’), maar wel netjes antwoord geeft. Later, bij
Never Say Never Again, noemt Van Collem ‘Sean’ gewoon ‘Sean’, wat op zich al
een wonder is, omdat hij door de rest van Nederland ‘Sien’ werd genoemd — maar
Van Collem sprak dus ook met Harry Saltzman, Ken Adam, Guy Hamilton, Jill St. John, Bruce Glover, Putter
Smith én een breed glimlachende Charles Gray! Die laatste in zijn
Blofeld-kostuum had ik nog nooit in een interview gezien, laat staan over James
Bond!
Op de set van Moonraker sprak Van Collem met Roger Moore,
producer Cubby Broccoli, opnieuw met een allervriendelijkste Ken Adam en met
een perfect Nederlands sprekende Emily Bolton, die, geboren op Aruba, via Londen in Nederland terechtkwam. Inhoudelijk stelt het allemaal weinig voor, maar ze zitten daar wel!
Het geeft een prachtig tijdsbeeld. Een tijd waarin James
Bond om het jaar het hoofdonderwerp in een film was. Een tijd waarin we nog ver
waren verwijderd van computergames die worden gelanceerd alsof het een
filmpremière betreft. ‘Pipe down double-o-seven’, zou ik Q willen quoten als ik
Patrick Gibson op de rode loper in Londen zie voor de lancering van First
Light.
Iets wat ik de game-fanaten van harte gun, en wat voor het
merk ‘James Bond’ een heel slimme zet is; het houdt de naam van 007
levend bij een jonger publiek dat wellicht nog nooit van de geheim agent heeft
gehoord. Maar voor mij hoeft het dus niet. Wat ik van het spel heb gezien, ziet
er visueel adembenemend uit, maar zodra ik een video bekijk waarin het
Bond-figuurtje begint te schieten, dan ben ik weg. Ik ben binnen twee seconden
kotsmisselijk van die snelle bewegingen.
Geef mij maar Some Like It Hot, From Russia with Love en
Simon van Collem. In de uitzending van Simonskoop op 9 juni 1989 met uitgebreid
aandacht voor Licence to Kill, kondigt Van Collem de volgende aflevering van 23
juni alvast aan: een verslag van de galapremière van de Bond-film in theater
Tuschinski. Niemand kon op 9 juni weten dat het Van Collems laatste uitzending
zou zijn.
Tijdens de aftiteling ontdekte ik zojuist een macaber
detail. Noem het toeval of niet, maar terwijl Marilyn Monroe op de achtergrond
nietsvermoedend ‘ba-boop-bee-doop’ zingt (het deuntje dat Van Collem standaard in zijn leader gebruikte), zien we als laatste beeld een
fragment uit de film Wings of Fame. Daarin verschijnt een in het zwart geklede
veerman in zijn boot om de doden op te halen. In de film zijn dat Peter O’Toole
en Colin Firth, maar in de context van de realiteit vraag ik mij nu af: was deze
veerman een voorbode op het lot van Simon van Collem…?
‘Gestorven in harnas’ stond op 22 juni te lezen in de krant.
Als tienjarige kon dat voor mij niets anders betekenen dan dat de goede man een
harnas droeg terwijl hij stierf. Vreemde outfit voor een filmpremière dacht ik
nog.
Het beeld van een dode man in ridderkostuum in een
bioscoopstoel stond mij nog lang voor de geest. Ik wist niet beter of Simon van
Collem had de eindtitels van Licence to Kill niet gehaald. Dat bleek niet waar,
hoorde ik later van een collega, die destijds als medewerker van UIP aanwezig
was bij de première. Van Collem was tijdens de afterparty in Tuschinski in
elkaar gezakt. En daarmee tegen wil en dank voor altijd verbonden aan James
Bond.
Op 21 juni, een snikhete dag in 1989, trok Simon van Collem
zijn mooiste outfit aan om op de galapremière van Licence to Kill in Tuschinski
te verschijnen. Bij het zien van de kleine kale man op de rode loper had
iedereen zich nog afgevraagd: waarom in godsnaam draagt hij een harnas?
Zowel in Nederland als in België ondervinden klanten grote problemen met hun bestellingen van de nieuwe James Bond-game First Light via Amazon. Dat meldt James Bond Nederland vandaag.
Het spel is sinds woensdag 27 mei officieel beschikbaar, maar door een logistiek probleem en een ernstig tekort aan fysieke exemplaren bij Amazon in Europa kan de webwinkel niet aan de geplaatste pre-orders voldoen. Deze leveringsproblemen spelen overigens niet alleen in de Benelux, ook in andere Europese landen melden Amazon-klanten dat hun fysieke edities zijn uitgesteld omdat de retailer de voorraad nog niet heeft ontvangen.
De exacte gevolgen en de verwachte levertijden verschillen per land en per editie. In België is de situatie het meest ingrijpend: daar heeft Amazon alle pre-orders voor de Specialist Edition volledig geannuleerd, waardoor deze exemplaren helemaal niet meer worden geleverd en klanten hun geld terugkrijgen. Voor de Belgische bestellingen van de Collector’s Edition en Legacy Edition is er momenteel zelfs helemaal geen zicht op een leverdatum.
In Nederland worden de gereserveerde Specialist Editions momenteel pas ergens in augustus verwacht. Voor de nog luxere Collector’s Edition (de versie met het gouden masker) lopen de vertragingen voor zowel Nederlandse als Belgische klanten nog verder op. De geschatte levertijd daarvan is verschoven naar een periode tussen 22 oktober en 6 december.
Steven Knight, de scenarist van de volgende James Bond-film, zegt dat hij van plan is James Bond opnieuw uit te vinden. In een interview met Screen Daily stelt de maker van Peaky Blinders dat de Bond-franchise sterk genoeg is om creatieve veranderingen te doorstaan.
Knight met Peaky Blinders-pet
„Bond blijkt onverwoestbaar”, is de schrijver van mening. Volgens hem heeft het personage zich door de decennia heen voortdurend aangepast zonder zijn identiteit te verliezen. Hij omschrijft Bond als ‘folklore’ en vergelijkt de basis van de reeks met een diamant: niet kapot te krijgen.
In zijn jeugd speelden de James Bond-films een belangrijke rol. Sean Connery was altijd zijn favoriet. „Het was altijd Connery”, zegt Steven Knight. „Als kind keek je samen met je vader naar Bond. Die zekerheid, dat zelfvertrouwen en de ontsnapping aan de werkelijkheid — daarin gaat iedereen mee. Dat is het bijzondere aan Bond: iedereen wil zich even verliezen in die fantasie.”
Mr Cool: Sean Connery in Goldfinger (1964)
Knight voert als voorbereiding op zijn script gesprekken met leden van de SAS en andere Britse veiligheidsdiensten om een realistischer beeld te krijgen van hedendaagse spionage. Daarbij verwijst hij naar Bond-bedenker Ian Fleming, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werkzaam was binnen de Britse inlichtingendienst.
Details over de nieuwe Bond-film zijn nog onbekend. Eerder deze week werd aangekondigd dat de auidties voor de nieuwe James Bond officieel zijn begonnen.
Nu de zoektocht naar een nieuwe James Bond officieel is begonnen, druppelen de namen van potentiële kandidaten binnen. Voor nu is dat volgens filmblad Variety één naam die nog niet eerder aan de felbegeerde rol werd gelinkt, die van Tom Francis, musicalster.
Tom Francis (foto: Emilio Madrid)
Francis is vooral bekend van zijn hoofdrol in de meest recente adaptatie van de musical Sunset Boulevard. Hiervoor ontving hij een Olivier Award op West End in Londen, op Broadway werd hij voor deze rol genomineerd voor een Tony Award.
Op filmgebied heeft de 26-jarige Brit nog weinig ervaring. Hij speelde in Jay Kelly (2025) met George Clooney en hij was te zien in het laatste seizoen van de Netflix-serie You. Dit jaar moet op Netflix de sportfilm The Mosquito Bowl uitkomen waarin Francis een rol heeft.
Zoals dat gaat met mogelijke James Bond-kandidaten is dit er eentje in een lange rij. De naam van de nieuwe James Bond zal te zijner tijd alleen via het kanaal van Amazon MGM officieel bekend worden gemaakt. Zo lang er nog enkel audities zijn, blijft ook Tom Francis één van die namen in de rij.
De audities voor de nieuwe James Bond zijn officieel begonnen. Volgens Variety is casting director Nina Gold ingehuurd om de volgende 007 te vinden.
Gold
staat bekend als een van de invloedrijkste casting directors van het
Verenigd Koninkrijk. Zo deed ze de casting voor series als Game of Thrones en The Crown en voor films als The Martian, Les Misérables, Conclave en meerdere Star Wars-producties.
Het artikel meldt dat de Bond-producenten nu actief begonnen zijn met het screenen van kandidaten voor de rol van 007. Daarmee lijkt de franchise een nieuwe fase in te gaan na het vertrek van Daniel Craig, die voor het laatst Bond speelde in No Time to Die (2021).
Al langer doen geruchten over de nieuwe 007 de ronde, zo zijn acteurs als Aaron Taylor-Johnson, Callum Turner en Jacob Elordi allemaal al eens gelinkt aan James Bond. Amazon MGM benadrukte vorige maand echter nog dat men weigert te overhaasten.
Vorig jaar naam castingveteraan Debbie McWilliams afscheid in het kielzog van scheidend producenten Wilson en Broccoli. McWilliams stond sinds
begin jaren 80 aan het hoofd van de
castingafdeling van Eon Productions. In die hoedanigheid castte zij de laatste drie James Bonds: Timothy Dalton, Pierce Brosnan en Daniel Craig.
De nieuwe Bond-film zal geregisseerd worden door Denis Villeneuve, met een scenario van Steven Knight. De huidige planning mikt op een release in 2028.
De Amerikaanse posterontwerper en campagnestrateeg Tony Seiniger is op 87-jarige leeftijd overleden. Seiniger stond aan de wieg van de posters van Moonraker, Octopussy en A View to a Kill. Ook was hij verantwoordelijk voor de postercampagne en de filmtrailer van Licence to Kill.
Seiniger werd eind jaren 70 voor zijn eerste Bond-film benaderd door United Artist. Bond-producent Cubby Broccoli zat namelijk met een probleem bij zijn vorige film The Spy Who Loved Me. Hoewel de film het prima deed aan de kassa, vond Broccoli de poster van Bob Peak ondermaats. Roger Moore leek op de poster van The Spy Who Loved Me namelijk helemaal niet op Roger Moore! Aan Seiniger de taak om dat voor Moonraker beter te doen.
Het ontwerp begon met een uitgebreide fotoshoot met hoofdrolspeler Roger Moore in verschillende posities. Hieruit is onder meer het idee voor de teaser poster ontstaan. Seiniger huurde illustrator Dan Goozee in om Roger Moore op Roger Moore te laten lijken. Missie geslaagd.
Cubby Broccoli, apetrots
Ook voor Octopussy en A View to a Kill werd Goozee door Seiniger erbij gehaald. Het idee van de acht armen kwam direct van Seiniger, vertelde hij in 2018 in een interview met Illustrated 007. In de campagne van Roger Moores laatste film pakte Seiniger uit door de Eiffeltoren en de Golden Gate Bridge centraal te stellen. Weliswaar komen de iconische bouwwerken in de film zelf op een andere manier in beeld, maar het was de opdracht van Seiniger om het publiek lekker te maken voor James Bond. En dat deed hij met verve.
Voor Licence to Kill was Seiniger opnieuw van de partij. Hij ontwierp de Amerikaanse poster voor de tweede en laatste Bond-film met Timothy Dalton. Ook was hij verantwoordelijk voor de trailer waarin 007 een speciaal horloge draagt. Van het filmverhaal krijg je weinig mee, maar dat Timothy Daltons James Bond actie en explosies beloven is een zekerheid.
Seiniger had als stelregel dat een filmposter ‘anders’ moest zijn. Met name op de billboards langs de Amerikaanse snelwegen moest één beeld pakkend genoeg zijn om een complete film van twee uur te verkopen.
Dat wordt nog het best geïllustreerd door Seinigers posterontwerp voor Jaws. Van de ruim 2500 filmcampagnes waarbij de ‘godfather of movie advertising’ betrokken was, is en blijft dit toch wel de meest iconische.
Hoewel de minimalistische posters van For Your Eyes Only
(van Bill Gold) en The Living Daylights (van Bacon/Reneric Design) sterk
doen denken aan Tony Seinigers werk, is er nergens een duidelijke link
te vinden dat The Seiniger Advertising Agency aan deze campagnes heeft
meegewerkt.
Verlekkerd zat ik achter mijn toetsenbord: ze hebben de verkeerde, ze hebben de verkeerde! Totdat ik maar eens contact opnam met de man die het ‘zogenaamde’ nieuws mocht ontkrachten — bleek het toch wáár te zijn! Weg invalshoek, weg column.
Vooropgesteld dat het voor de nabestaanden van Jan Williams een groot verlies is, zitten we in James Bond-land zo lang zonder écht nieuws, dat het vermeende overlijden van een actrice met een mini staat van dienstje maar al te graag wordt opgepikt. Toegegeven: zo zit ik zelf ook in elkaar. En als journalist wil ik dat nieuws dan ook het liefst als eerste brengen.
Zo ook eind vorige week. Scrollend door de Instagram-posts komt daar een fanfoto met Jan Williams voorbij. ‘With great sadness…’ begint de bijbehorende tekst. Oei, dit komt mij wegens andere verplichtingen nu even heel slecht uit. Maar ja, als lichtend baken in de Bond-woestijn, kán ik het niet negeren. Ik ga gelijk op zoek naar een foto van Jan Williams.
Ik kom zo snel niet echt veel soeps tegen. Terug naar de Instagram-post, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan dat hele bericht nergens meer vinden. Zal de bewuste poster inmiddels door hebben dat het een hoax is en het bericht hebben verwijderd? Ook verder op het net kan ik niets over Williams’ dood vinden.
Bond-girls Shirley Eaton, Jan Williams en Martine Beswick
Ik laat het zo en check de volgende dag nog een keer. Minimale (zeg maar bijna geen) aandacht voor ‘het overlijden’ van Jan Williams. Ja, een bericht waarin een geboorte- en sterfjaar worden gemeld, 1939 en 2026, met daarbij de aanvulling ‘op 82-jarige leeftijd’. Zo’n misrekening geeft te denken. En aangezien ik door de karige berichtgeving steeds meer begin te twijfelen over de ‘juiste’ Jan Williams, vind ik inderdaad een Jan Williams uit Ohio die eind maart overleed, op 82-jarige leeftijd!
Het moet bijna wel fakenieuws zijn op deze manier. Fansite MI6 meldt niets, evenals Bondstars, de organisatie waar oude Bond-sterren hun gesigneerde foto’s kunnen verkopen. Geen BBC, geen The Guardian. Ondertussen houd ik de Google-alerts nauwlettend in de gaten, want als Jan Williams wél is overleden, kan ik het niet níet vermelden.
Pas na het weekend krijg ik een melding over het overlijden van Jan Williams. 007 Magazine heeft het opgepikt, de site van Bond-autoriteit Graham Rye met wie ik in het verleden wel eens een aanvarinkje heb gehad. Wie niet, zou ik willen zeggen…
Rye heeft het overlijden van Williams geplaatst onder de datum van 10 april. Dat is op dat moment ruim twee weken geleden en ver voordat de eerste schamele posts op Instagram verschijnen. Het is niet eens de datum die me stoort, want zelfs voor antidatering valt iets te zeggen als je een levend archief bijhoudt. Het is het gebrek aan bronvermelding.
Nu lijkt mij Graham Rye iemand die zonder blikken of blozen zegt: ‘Als ik het meld, is het waar. Ík ben de bron.’ Een soort Marjolein Faber die, bij het voornemen om borden bij AZC’s te plaatsen met de tekst ‘Hier wordt gewerkt aan uw terugkeer’, beweerde dat zíj ‘beleid’ is.
Dus geen overtuigende bron en nog steeds geen grote nieuwsverspreiders die het overlijden van Jan Williams uit From Russia with Love vermelden. Je kan er maar druk mee zijn.
Toch maar eens een mailtje naar Anders Frejdh die veel optrekt met oude Bond-sterren. Ook Bill Koenig van The Spy Command eens vragen wat hij hiervan denkt. Hij reageert al snel dat hij de berichtgeving op de socials heeft gezien en al even in het duister tast als ik. Dan schiet mij een andere naam te binnen: Gareth Owen van Bondstars natuurlijk. Ik had al eerder naar contactgegevens van hem gezocht, maar ik kwam steeds uit op een formulier op de website. Ik vreesde daarmee in een poel van duizenden onbeantwoorde mails terecht te komen. Daar heb ik helemaal geen tijd voor.
Een ingeving: heeft Jeroen Krabbé niet eens iets doorgestuurd van Gareth Owen? Dat was ooit ter ere van een bijeenkomst op Pinewood Studios met cast- en crewleden van The Living Daylights.
De oude mails maar eens doorspitten. En na niet al te lange tijd popt daar inderdaad een reeks vrolijke foto’s op die Owen (in 2014!) naar Krabbé had gestuurd. In de forward-regel staat het e-mailadres van dé Gareth Owen, op dat moment nog de rechterhand van niemand minder dan Roger Moore met een mailadres gelinkt aan het kantoor van de oud-James Bond. Ik vraag me sterk af of dat adres nog bestaat.
Maryam d’Abo en Jeroen Krabbé op de foto van Gareth Owen
Binnen een mum van tijd bevestigt Owen het overlijden van Jan Williams op 10 april dit jaar. Hij heeft het gehoord van Williams’ dochter Emma.
En daar, na bijna drie weken ná haar dood, is er eindelijk het bewijs dat ik zocht. Graham Rye had gelijk op zijn website, ere wie ere toekomt. Die 82 jaar die ik elders tegenkwam, is slechts een onzorgvuldige rekenfout.
Toch blijf ik mij afvragen: waarom zwijgen de kranten, waarom zwijgt de BBC? Een actrice uit een klassieke Bond-film uit de Connery-periode, een topmodel uit de zestiger jaren; haar overlijden mag toch niet onvermeld blijven?
De week van Jan Williams deed mij denken aan zo’n dertig jaar geleden, nog voor de grote doorbraak van internet. Wie in de jaren 90 informatie opzocht over Akiko Wakabayashi, kreeg te lezen dat zij al jaren dood was. Geen grote obituary, geen overlijdensdatum, enkel de mededeling dat zij niet meer onder ons was. Dat nepnieuws werd uiteindelijk ontkracht door schrijver Raymond Benson, die naar Japan was gevlogen om research te doen voor zijn volgende Bond-boek The Man with the Red Tattoo. Hij ontmoette haar en kon ons melden dat de Bond-girl uit 1967 alive and kicking was. Wakabayashi had zich lange tijd geleden teruggetrokken uit de schijnwerpers en dat beviel haar uitstekend.
‘You Only Live Twice’, zullen we maar zeggen.
Evenals Wakabayashi, die na 1971 van het witte doek verdween, was Jan Williams na de jaren zestig in geen enkele film- of tv-productie meer te zien. Wel was zij nog een graag geziene gast tijdens Bond-evenementen. De kans dat zij, net als haar tijdgenoot, ook uit de dood zal opstaan, wordt door alle Bond-experts nihil geacht.
Na al het speurwerk van afgelopen tijd ga ik eindelijk maar eens van de zon genieten. Een stevige massage kan ik nu trouwens wel gebruiken...
Jan Williams, de actrice die de masseuse van Red Grant speelde in From Russia with Love (1963), is op 10 april overleden. Dat heeft Gareth Owen van Bondstars bevestigd aan Bond Blog, na contact met Williams’ dochter Emma. Jan Williams is 87 jaar geworden.
Hoewel het nieuws rond haar overlijden al bijna een week circuleerde op diverse sociale media en fansites, bleef een officiële bevestiging en een eenduidige bronvermelding lange tijd uit. Dit leidde tot de nodige onduidelijkheid over de exacte datum en details.
De filmcarrière van Williams besloeg voornamelijk de jaren zestig. In die periode genoot zij bekendheid als een van de meest gefotografeerde modellen van het Verenigd Koninkrijk. Naast haar bescheiden rol in de tweede James Bond-film, was zij ook te zien in producties als Carry On Cruising (1962) en de televisieserie The Rag Trade.
Vanaf de jaren negentig was Jan Williams een graag geziene gast op James Bond-evenementen. Voor liefhebbers zijn gesigneerde foto’s uit haar Bond-tijd nog steeds verkrijgbaar via Bondstars.
Nadat gisteren de Bond-song van Lana Del Rey voor First Light werd gelanceerd, is hier de titelsequentie zoals die in de videogame te zien zal zijn. Same song, different vibe. Puur Bond.
John Barry’s The Man with the Golden Gun verschijnt in juni op vinyl. La-La Land Records beloofde vorig jaar cd-uitgaven van James Bond-soundtracks af te wisselen met lp’s. Dit is na Goldfinger en Moonraker de derde James Bond-langspeelplaat van het muzieklabel.
De superdeluxe 2-disc van The Man with the Golden Gun (1974) zag in november 2024 het levenslicht ter ere van de 50e verjaardag van de film. Recentelijk kondigde La-La Land de nieuwe release van Diamonds Are Forever aan. Die soundtrack is inmiddels beschikbaar.
The Man with the Golden Gun is de zevende Bond-score van John Barry en de eerste Bond-film met Roger Moore die hij van muziek voorzag.
TRACK LISTING:
SIDE A 17:34
Gun Barrel / The Island 1:36 Scaramanga’s Fun House 4:37 Main Title: The Man With The Golden Gun (Performed by Lulu) 2:35 Getting The Bullet 2:43 Macau / Forever Hold Your Piece 2:04 Following Andrea 1:43 Scaramanga Strikes 2:05
De Amerikaanse singer-songwriter Lana Del Rey heeft de titelsong opgenomen voor First Light, de nieuwe 007-videogame. Het nummer is gecomponeerd in samenwerking met niemand minder dan David Arnold, die van 1997 tot en met 2008 vijf Bond-films van een soundtrack voorzag. First Light ligt vanaf 27 mei in de winkels.
„Dat die film er komt is zeker. Wanneer de tijd rijp is, hebben we veel meer te melden.” Met deze woorden houdt de wereld van de internationale spionage ons nog even in spanning, maar achter de schermen bij Amazon MGM Studios gonst het van de activiteit. De zoektocht naar de opvolger van Daniel Craig is in volle gang, en hoewel fans ongeduldig worden, is één ding duidelijk: de studio weigert te overhaasten.
Op dit moment maakt Amazon MGM Studios op CinemaCon in Las Vegas de filmplannen voor de komende periode bekend. Volgens berichten van Variety lijkt de strategie voor de 26e Bond-film langzaam vorm te krijgen. Waar voorheen namen als Aaron Taylor-Johnson en Henry Cavill de geruchtenmolen domineerden, verschuift de focus nu naar een opvallend jongere generatie. Amazon is naar verluidt op zoek naar een ‘fresh face’ – een Britse acteur, bij voorkeur onder de 30, die de franchise voor langere tijd kan dragen.
De nieuwste naam die de gemoederen bezighoudt is de 22-jarige Louis Partridge (Enola Holmes, House of Guinness). Mocht hij de rol bemachtigen, dan zou hij de jongste Bond ooit zijn. Ook namen als Jacob Elordi en Tom Holland blijven vallen, wat bevestigt dat de studio mikt op een totale verjonging van het personage.
Amazon wil niet zomaar een film maken, ze willen een nieuw tijdperk inluiden. Met regisseur Denis Villeneuve aan het roer en een script van Steven Knight liggen de verwachtingen torenhoog. De makers benadrukken dat het personage James Bond moet meegroeien met de moderne tijd, zonder de klassieke essentie te verliezen.
Hoewel de officiële aankondiging nog op zich laat wachten, is het geduld van de fans waarschijnlijk de moeite waard. De boodschap vanuit de studio is helder: 007 keert terug, grootser en vernieuwender dan ooit.
Deze is wel interessant. Al is het enkel omdat ik de naam van Louis Partridge enkele maanden geleden al noemde. Nu heeft Variety vanuit het beruchte geruchtencircuit vernomen dat de jonge Brit inderdaad tot een mogelijke James Bond-kandidaat behoort. Met zijn bijna 23 jaar is hij aan de piepjonge kant. Het voordeel daarvan is dat hij A nog niet zo duur is en B dat hij nog heel lang mee kan.
Met Amazon MGM als nieuwe eigenaar van de filmavonturen van 007 en de reboot die op de loer ligt, is een fris hoofd in de rol van de nieuwe geheim agent een logische optelsom. Zijn jeugdige uitstraling is handig om een jonger publiek aan te spreken dat nog amper van James Bond heeft gehoord, terwijl de oudjes toch wel komen kijken om te zien hoe de nieuwe nul-nul-zeven het verkloot (om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het allemaal wel meevalt).
Het kan in Partridges voordeel spreken dat hij in een serie van Steven Knight speelt (House of Guinness), de man eveneens achter Peaky Blinders die momenteel veel plezier schijnt te beleven aan het schrijven van het nieuwe James Bond-filmverhaal.
Meer dan een zoveelste gerucht is de naam van Louis Partridge op dit moment niet. Zolang er via het officiële 007-kanaal niets naar buiten wordt gebracht, kunnen we speculeren tot we een ons wegen. Om met prof. dr. ir. P. Akkermans te spreken: Hij wordt genoemd!
Het was een kwestie van tijd, het moment dat Amazon de teugels zou laten vieren. En zie hier, een baanbrekend idee waar de honden geen brood van lusten. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik er van moet vinden.
Want ja, ik ben ook gewoon nieuwsgierig hoe dit uitpakt. Uiteraard ben ik dat. Maar tegelijk ook nee, want het kán nooit goed gaan. We moeten ons niet laten meenemen in dergelijke trucjes, want het druist in tegen elke moraal.
Als James Bond-beginneling begin jaren 90, toen de Bond-films met Sean Connery voor het eerst op de Nederlandse tv werden vertoond, zou ik er zeker wel oren naar hebben gehad. Want ik vond de films fan-tas-tisch, kon er geen genoeg van krijgen en dat kreeg ik ook niet, want er waren er nog zoveel die ik níet had gezien. Het enige nadeel: daar deed Sean Connery niet in mee. Dat was destijds best een dingetje.
In de herhaling had ik als knulletje van zes, zeven jaar Ivanhoe nog gezien. Ik was dat jongetje uit de leader: ‘Ivanhoe!’ Ivanhoe kon nooit James Bond zijn, met zijn harnas en zijn zwaard en een veer op z’n kop. Bespottelijk. En toch haalde ik mijzelf over om naar Live and Let Die te kijken. Met grote tegenzin, omdat niet James Bond maar een ridder hier de hoofdrol speelde.
Na het zien van Live and Let Die was dit mijn favoriete Bond-film. De vaart zat er nog meer in dan bij de vorige avonturen, de stunts waren nog origineler en het mooiste: James Bond deed nog steeds mee. De ridder had zich gewoon vermomd als geheim agent!
Toch blijft het natuurlijk prettig gissen: hoe zou Diamonds Are Forever zijn geweest met George Lazenby? Bij de tachtigste verjaardag van Timothy Dalton anderhalve week geleden dringt de onvoltooide wens zich ongemerkt op: hoe zou een derde Bond-film met hem eruit hebben gezien? En ook bij Pierce Brosnan, die wij toch allemaal een beter afscheid dan Die Another Day hadden gegund…
Hoe dat werkelijk allemaal zou kúnnen zijn, daar mag AI zich in een later stadium over buigen, want daar moet je een compleet nieuwe film op loslaten. Stel je Diamonds Are Forever voor, dat zou een wraakfilm in optima forma worden. Bond die de dood van zijn bruid wreekt. George Lazenby kennende had hij het er niet bij laten zitten. Die had desnoods de set van Kojak op gestapt om Telly Savalas bij zijn nekharen te grijpen.
Nee, zo’n compleet nieuw verhaal mét Lazenby én Savalas én Ilse Steppat als Irma Bunt, dat kunnen we ongetwijfeld over tien jaar met een beetje vernuft in elkaar knutselen. Eerst zullen we het moeten doen met de Diamonds Are Forever die al bestaat, maar nu wél met de gelijkenis van George Lazenby in de hoofdrol, of Roger Moore zo je wil, of één van die andere Bonds.
Want zover is het dus gekomen met AI. En Amazon melkt deze noviteit met graagte uit. Welke James Bond je ook wenst in welke Bond-film: het is binnenkort allemaal mogelijk.
Dan is het eindelijk Sean Connery die in On Her Majesty’s Secret Service op de latten staat, Roger Moore in gevecht met het kolderieke duo Wint en Kidd en Timothy Dalton die in alle films uit de jaren 80 schittert. Of Daniel Craig in Dr. No en Pierce Brosnan in Casino Royale. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Je hoeft enkel een James Bond naar wens uit te kiezen en een Bond-film waarin je hem wil zien. Zelfs de stem wordt zodanig nagebootst dat het niet van echt te onderscheiden is. Althans, zo wordt beloofd…
Eerst zien, dan geloven. Want mijn ervaring met AI leert dat het, vooral als het gezichtsuitdrukkingen betreft, toch altijd nét niet is. Het is de nuance die ontbreekt. Juist dát wat een gezicht eigen maakt.
Daarbij blijft het natuurlijk puur spielerei. Eén keer zien en dan weet je het wel. Alsof ik Goldfinger vijf keer ga kijken met een ander hoofd in de hoofdrol, terwijl het origineel de enige film is die je echt wil zien. En wie zit er te wachten op Sean Connery in Skyfall? Wees eens eerlijk. Ja, als Kincade, de rol van wijlen Albert Finney, dat is het enige waar ik enigszins nieuwsgierig naar ben, maar die optie biedt het platform natuurlijk niet.
Amazon belooft alle Bonds in hun ‘prime’. Dat is ook vreemd. Heb je net A View to a Kill gekeken met een hoogbejaarde Roger Moore, is hij in The Living Daylights ineens weer piepjong. George Lazenby verandert van Dr. No tot No Time to Die geen millimeter en God verhoede dat Timothy Dalton in GoldenEye zijn belachelijke pruik uit Licence to Kill ophoudt. Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het begint er bijna op te lijken dat het me iets interesseert…
Als bonusoptie heeft een AI-Shirley Bassey álle titelsongs ingezongen. Toen ik dát las, dacht ik: This is an old friend of mine and it tells me something smells… Op dat moment viel mij de datum boven dit artikel pas op.
Waren we er bijna ingetrapt.
Wat op Amazon Prime trouwens geen grap is, is de serie Bait, over een Pakistaans-Engelse acteur die in de running is voor de rol van James Bond. Zes afleveringen vol paranoia en een inkijkje in het leven van een worstelend acteur die de klapper van zijn leven kan maken, terwijl hij de ene na de andere verkeerde afslag neemt. De vraag hierbij blijft: waarom zou deze Riz Ahmed geen James Bond kunnen worden?
Het lijkt een openlijke sollicitatie van de Britse acteur met Pakistaanse roots die de serie zelf bedacht en bovenstaande vraag in talkshows opwerpt. Of hij daarbij serieus is of de spot drijft, blijft in het midden. Maar wie had ooit gedacht dat een komediant met de naam Volodymyr Zelensky zich in alle ernst als Oekraïense president in oorlogstijd voor de leeuwen moest werpen?
Wat Bait vooral de moeite waard maakt, is het gevoel dat James Bond nog steeds leeft. Dat de aanstaande benoeming van de acteur die de schouderholster van Daniel Craig mag overnemen er toe doet. Reken maar dat alle bulletins het grote nieuws met graagte oppakken. Even iets luchtigs in bange tijden.
James Bond is alles wat we op dit moment nodig hebben. Daar kan geen 1 aprilgrap tegenop.
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
