dinsdag 26 juli 2016

Stiefdochter (47) Roger Moore overleden

Gisteren is Christina Knudsen overleden, de dochter van Roger Moores echtgenote Kiki Tholstrup. Dat laat de oud-007 vandaag weten via Twitter. Knudsen leed aan kanker. Zij is 47 jaar geworden.

Roger Moore met echtgenote Kiki en dochter Christina

"Onze prachtige dochter Christina (aka Flossie) heeft op 25 juli om 10 uur 's ochtends haar strijd tegen kanker verloren", schrijft Moore op Twitter. "Wij zijn overmand door verdriet. Omgeven door liefde waren we tot het eind bij haar."

Moore (88) is niet de eerste 007 die een kind verliest. Twee jaar geleden overleed Charlotte Brosnan, de stiefdochter van Pierce Brosnan, eveneens aan kanker. De zoon van George Lazenby, Zachary, overleed in 1994 op 20-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersentumor.

donderdag 14 juli 2016

Back On Track: Living in the shadows

In 2011 en 2012 nam Bond Blog de meest memorabele treinscènes onder de loep. De reden: 007 nam in Skyfall eindelijk weer eens de trein. Nu, twee films later, heeft Bond die absentie ruimschoots ingehaald, want in Spectre haalt hij opnieuw capriolen uit op het spoor. Tijd voor een update.


Aflevering 7 (slot)
LIVING IN THE SHADOWS

Bond en Madeleine hebben in hotel L'Americain in Marokko zojuist de geheime kamer van Mr. White ontdekt. Daar vinden ze een aanwijzing dat de man die zij proberen te bereiken, Oberhauser, zich ergens middenin de woestijn bevindt. Tijd voor een fraai uitgelicht treinreisje.

Het begint in de treincoupé, waar Bond de Bond-girl uitlegt hoe zij een pistool moet gebruiken. Zij haat wapens en wil er liever niks over horen. Bond houdt vast aan zijn plan, aangezien hij haar vader, Mr. White, heeft beloofd Madeleine te beschermen. Bond gaat verder. Nu is het de beurt aan Madeleine, die het wapen uiteindelijk zonder blikken of blozen beetpakt alsof ze niet anders gewend is. Als dochter van een moordenaar weet ze om te gaan met dergelijke speeltjes. Bond hoeft haar niets te leren. Een vrouw naar zijn hart.



We laten Bond en Madeleine even met rust en verplaatsen ons naar Londen, waar M in een verlaten restaurant wordt bezocht door Q en Moneypenny. Ze weten dat Bond onderweg is naar een verlaten stuk woestijn. M, die eerder die dag aan de kant is gezet door Denbeigh, geeft opdracht zoveel mogelijk aanwijzingen rond Bonds verblijfplaats te vernietigen. Als zij Bond kunnen opsporen, kan Denbeigh dat ook. Het is de enige manier om 007 te kunnen helpen.


Terug naar Noord-Afrika, naar de trein, waar de zon langzaam achter de heuvels verdwijnt. Prachtig.


Bond zit in het restauratierijtuig, met een witte tuxedo aan, die hij voor het laatst droeg toen hij nog op Roger Moore leek in A View to a Kill (1985). Als daar opeens een prachtige verschijning opduikt. Het is Madeleine in een satijnen gewaad.



'You shouldn't stare.'
'Well you shouldn't look like that.'

Het koppel gaat zitten en bestelt een dirty wodka martini. Wat volgt is een iets te gemaakte conversatie over Bonds doen en laten. Zij probeert Bond te doorgronden, wat nog nooit iemand is gelukt, ook deze keer niet.


'I have a question.'
'What's that?' 

'Why, given every other possible option, does a man choose the life of a paid assassin?' 
'Well, it was either that or the priesthood.' 
'I'm serious. Is this really what you want? Living in the shadows. Hunting, being hunted. Always looking behind you.'

En zo gaat het nog even verder, zonder dat Bond echt antwoord geeft. De rust in deze scène is een voorbode op wat komen gaat. Want de bestelling staat nog maar amper op tafel, of Bond ziet in de weerspiegeling van de shaker dat hij van achter wordt benaderd.

Het is Mr. Hinx. De bullebak waar hij eerder in Rome en Tirol mee te dealen had. Hinx schopt het tafeltje omver en begint er direct op los te beuken.



Hinx laat Bond alle hoeken van de trein zien. De krachtpatser smijt Bond van links naar rechts. In een poging Bond te helpen, wordt Madeleine bewusteloos tegen de grond geslagen.

Glas rinkelt, hout kraakt, deuren flappen open en dicht. De vergelijking met Bond vs. Grant in From Russia with Love is niet ver te zoeken. Hinx probeert met zijn duimprotheses Bonds ogen in te drukken. Bond weert zich kranig, maar de worstelaar is niet alleen beresterk, hij heeft ook een onuitputtelijk uithoudingsvermogen, Hinx beukt maar door.




Wel weet Bond zijn tegenstander te besprenkelen met een ontvlambaar goedje. Als Bond een kaars weet grijpen, staat Hinx in lichterlaaie. Maar ook dat lijkt hem niet veel te deren. Terwijl hij zijn brandende jasje uittrekt, grist Bond een ijspriem van een dienblad. Het maakt hem niet veel sterker. Hinx grijpt Bond opnieuw en werpt hem de keuken in.

Alles wat voorhanden ligt smijt Bond in de richting van zijn belager, die de potten, pannen en ingrediënten met een simpel gebaar van zich afweert. Opnieuw kan Bond een beuk verwachten van de reus. Zo belanden ze uiteindelijk in de laadruimte.


Hinx is er wel klaar mee en sleurt Bond naar de schuifdeur die naar buiten leidt. Bond is zodanig versuft dat hij weinig in te brengen heeft, hij weet enkel nog een hengsel vast te grijpen op het moment dat Hinx hem naar buiten wil werpen. Dat geeft Madeleine net genoeg tijd om te hulp te schieten.

Ze komt de laadruimte binnen met een getrokken pistool. Hinx laat Bond voor wat hij is en verdwijnt snel achter een stapel kratten. Madeleine probeert Hinx terug in het vizier te krijgen, maar de beul verrast haar door vanachter de kratten naar voren te springen en grijpt het meisje bij haar keel.




Bond krabbelt intussen op. Het dikke touw dat naast hem ligt, gebruikt hij om Hinx van achter aan te vallen. Bond wikkelt het touw stevig om de stierennek. Hinx laat Madeleine los uit zijn krachtige greep en richt zich weer tot Bond.

Tijdens het gevecht wordt uit de open laadruimte een metalen vat getrapt. Hinx weet Bond opnieuw tegen de grond te krijgen, maar dan grijpt de geheim agent het andere eind van het touw en klinkt de haak aan het uiteinde aan een van de vaten, die inmiddels in rap tempo naar buiten worden gezogen.


Hinx weet nu dat het over is. Met zijn eerste en enige uitgesproken woord 'Shit', verdwijnt de beul door het donkere gat naar buiten. Bond en Madeleine blijven bezweet maar opgelucht achter.



Dan is het nu tijd voor een stevige vrijpartij. Onder de muzikale klanken van Sam Smiths titelsong, beginnen de held en het meisje elkaar uit te kleden. Ze hebben er duidelijk zin in, alsof het gevecht met Hinx enkel het voorspel was.


De trein zoeft verder door de woestijn. De dageraad is inmiddels aangebroken.



Zie ook:

Aflevering 1: Murder on the Orient Express
Aflevering 2: Just being disarming
Aflevering 3: A quick bite
Aflevering 4: That's for double-o-nine
Aflevering 5: Bond, only Bond
Aflevering 6: Take the bloody shot

woensdag 13 juli 2016

Back On Track: Take the bloody shot

In 2011 en 2012 nam Bond Blog de meest memorabele treinscènes onder de loep. De reden: 007 nam in Skyfall eindelijk weer eens de trein. Nu, twee films later, heeft Bond die absentie ruimschoots ingehaald, want in Spectre haalt hij opnieuw capriolen uit op het spoor. Tijd voor een update.


Aflevering 6
TAKE THE BLOODY SHOT

Nadat Bond en Eve (Moneypenny, zoals later zou blijken), half Istanbul doorkruist zijn, en daarbij de nodige schade hebben aangericht, belanden zij op een spoorbrug. Eve met de Land Rover Defender en Bond met zijn stoere Honda-motor. Ze zitten een moordenaar op de hielen, Patrice, die een gestolen harddisc bij zich draagt.

Patrice springt de spoorbrug af op een rijdende trein, Eve probeert hem tevergeefs te raken met haar Walther. Bond heeft een ander plan. Hij rijdt met zijn Honda tegen de balustrade en kiepert met motor en al over de rand. Nog net weet hij de dakrand van de laatste wagon te grijpen. Bond heeft de trein gehaald.



Eve sprint naar haar auto en zet de achtervolging in. Ondertussen houdt zij MI6 via een zender op de hoogte.

Bond heeft zichzelf met moeite de trein weten op te hijsen. Hij grijpt zijn wapen en gaat achter Patrice aan, die Bond vanaf het dak van een andere wagon probeert te raken met zijn Glock 18. Bond schiet terug terwijl hij beschutting zoekt achter een Caterpillar-graafmachine die zich op de trein bevindt.

Al snel zit Bond zonder kogels. Wat nu te doen?



Die Caterpillar, die kon nog wel eens van pas komen.

Terwijl Patrice zich zichtbaar afvraagt wat zijn achtervolger nu weer in petto heeft, begint de graafmachine te draaien in de richting van de boef. Het is de enige munitie die Bond voorhanden heeft. Patrice begint weer te schieten en raakt daarbij Bond in de schouder.

Bij het draaien van de Caterpillar, schuift Bond zonder pardon een aantal Volkswagen Kevers van de trein. De overige wagens worden door de graafmachine plategereden als Bond richting Patrice tuft.


Die bedenkt zich geen tweede keer en schiet de koppeling tussen zijn wagon en die van Bond stuk, zodat de treinstellen los van elkaar raken. Bond laat de bak van de machine zakken om het treinstel vast te grijpen. Terwijl de machine het dak van de wagon schraapt, besluit Bond het buiten te zoeken. Als een amateuracrobaat balanceert hij over de arm van de Caterpillar. Net op het moment dat het achterdeel van de wagon wordt losgetrokken, springt Bond de trein in.




‘Double-o-seven, are you all right?’
‘Just changing carriages.’

Terwijl hij verder loopt, voelt Bond of zijn manchetknopen nog op hun plek zitten. De trein nadert een tunnel. Bond trekt een grimas als hij zijn schotwond checkt.

Dan, als de trein de tunnel uit is, bespringt Bond Patrice die zich nog steeds op het dak van de wagon bevindt. De twee vallen elkaar aan, terwijl zij hun evenwicht proberen te houden op de voortdenderende trein. Eve volgt het tweetal vanaf de naastgelegen weg.




Bond probeert Patrice te wurgen met het koord waar de harddisc aan hangt als de trein opnieuw een tunnel nadert. De twee laten zich net op tijd plat op het dak vallen, terwijl het gevecht om de harddisc verder gaat.

Ondertussen nadert Eve het einde van de weg. De trein bevindt zich nog in de tunnel, wat Eve de tijd geeft om een sniper rifle te pakken en positie in te nemen. Terwijl Bond en Patrice, nog steeds vechtend, de tunnel uit rijden, heeft Eve ze in het vizier.


Er is alleen één probleem, het lukt vanuit haar positie niet om Bond uit het zicht te krijgen. Eve geeft aan M door dat ze ‘misschien’ kan schieten. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.


Dan wordt de kans steeds kleiner. De trein nadert een volgende tunnel, als Eve nu niet handelt, is ze Bond en Patrice kwijt.

M beveelt haar te schieten. Eve wacht, ze heeft geen vrij zicht op Patrice. Bond staat in de weg.

'Take the shot...
I said take the shot!'
'I can’t. I may hit Bond.'
'Take the bloody shot!'

Eve gehoorzaamt. Het schot klinkt. Bond tuimelt van de trein vanaf de hoge brug tientallen meters naar beneden het water in.


Patrice, gered door de vijand, kijkt Eve strak aan terwijl hij met de harddisc de volgende tunnel in verdwijnt. Eve blijft gechoqueerd achter.

Aan de andere kant van de lijn wacht MI6 geruisloos op wat komen gaat.

‘Agent down.’


Zie ook:

Aflevering 1: Murder on the Orient Express
Aflevering 2: Just being disarming
Aflevering 3: A quick bite
Aflevering 4: That's for double-o-nine
Aflevering 5: Bond, only Bond
Aflevering 7: Living in the shadows

zaterdag 2 juli 2016

Meeste klachten over Spectre

Spectre kreeg in 2015 in het Verenigd Koninkrijk de meeste klachten. De film met Daniel Craig in de hoofdrol kreeg in totaal veertig op- of aanmerkingen.


Er werd met name over het geweld in de film geklaagd, meldt The Independent zaterdag.

Volgens de British Board of Film Classification (BBFC) was de scène waarin Mr. Hinx iemands oogbal naar binnen drukt, te veel van het goede.Ook de martelscène tegen het eind van de film viel niet bij iedereen in de smaak. Volgens de organisatie ging dat te ver voor een film die aangeraden wordt voor kinderen boven de twaalf jaar.



"Het aantal klachten staat in schril contrast met het aantal bezoekers voor Spectre", zegt een werknemer van de BBFC.

Ook Kingsman: The Secret Service en Minions kregen klachten. Laatstgenoemde film viel bij sommige mensen verkeerd vanwege een scène in een martelkamer.

Bron: NU.nl

woensdag 29 juni 2016

Vierde non-Bond productie voor Craig

Volgens Hollywoods Deadline is Daniel Craig in gesprek om in de film Kings te gaan spelen, naast Bond-girl Halle Berry. Een film gebaseerd op de rellen rond het Rodney King-proces in 1992 (dat zoeken we even op). Daarmee komt de teller van Craigs binnenkort in productie gaande non-Bond projecten op een totaal van vier.


Voor alle duidelijkheid nog even: 1) MGM lijkt geen haast te hebben een nieuwe distributiepartner voor de Bond-films te vinden. Zolang dat niet geregeld is, is Bond 25 een ver-van-ons-bed-show. 2) Daniel Craig heeft officieel nog geen afscheid van 007 genomen, noch heeft hij toegezegd aan een volgende Bond-productie mee te werken. Wat dat betreft ligt alles nog open. Maar met vier nieuwe producties voor Craig op stapel, wordt het wel bijzonder krap in zijn agenda.

Allereerst is dat de film Logan Lucky van Steven Soderbergh die in de herfst van dit jaar geschoten gaat worden. Dan is er Shakespeares Othello door de New York Theatre Workshop voor het theaterseizoen 2016/2017 waarin Craig te zien zal zijn als Iago. En als derde een hoofdrol in de 20-delige tv-serie Purity voor Showtime, waar Craig ook uitvoerend producent van is. De opnames daarvan staan gepland voor 2017.

Met daaraan toegevoegd de film met Halle Berry, maakt dat een gevarieerd en redelijk vol werkschema waar zeker geen ruimte is voor Bond. Hoewel... tegen het eind van 2017 is er wellicht weer een gaatje. Laten we zeggen voor een release in oktober/november 2018, dan is hij 50, dat kan nog best. Vooruit, nog eentje dan?

maandag 27 juni 2016

De Godfather van James Bond

Albert R. ‘Cubby’ Broccoli (1909 1996)


Vandaag twintig jaar geleden overleed Cubby Broccoli. De legendarische producer van de James Bond-films.

Zonder Cubby Broccoli geen James Bond zoals wij hem nu kennen. Zonder Harry Saltzman ook niet, en ook niet zonder Sean Connery, maar Broccoli is toch een verhaal apart. Hij is degene die de serie levend heeft gehouden, tot vandaag de dag.


Het moet eind jaren vijftig zijn geweest dat de filmproducer van destijds Warwick Films zijn oog liet vallen op de spionnenromans van Ian Fleming. Bruikbaar filmmateriaal volgens hem. Zijn partner Irving Allen daarentegen zag niets in Bond en liet dat Ian Fleming haarfijn weten. In een eerste ontmoeting met de geestelijk vader van 007 beledigde Allen de auteur zodanig, dat het niet tot een overeenkomst kwam. Allen kon tevreden zijn.

Was Broccoli hierbij aanwezig geweest, dan had het gesprek blijkbaar een heel andere wending gekregen. Echter lag zijn vrouw Nedra op dat moment op sterven, de moeder van hun dochter Tina en geadopteerde zoon Tony, waardoor Broccoli verstek moest laten gaan.

Na Nedra’s overlijden hertrouwde Cubby met Dana Wilson, de moeder van Michael G. Wilson. Samen met Dana kreeg hij in 1960 een dochter: Barbara Broccoli. En tussen Broccoli en Fleming is het allemaal goedgekomen.

De Broccoli's: Albert, Michael Wilson, Dana, Tina, Barbara en Tony.

Uiteindelijk kwam het tot een tweede ontmoeting met Ian Fleming, maar opnieuw ving Broccoli bot. Het bleek dat de filmrechten inmiddels door een ander waren aangekocht, een Canadese film- en theaterproducent, ene Harry Saltzman. Saltzman piekerde er niet over om de rechten door te verkopen, maar zag in dat een partnerschap met Broccoli meer zekerheid bood: Eon Productions werd een feit.

Cubby Broccoli met Sean Connery, Ian Fleming en Harry Saltzman

Het bleek een vruchtbare samenwerking. Saltzman stond bekend als een temperamentvolle zakenman, terwijl Broccoli zich als gemoedelijke vaderfiguur ontfermde over zijn medewerkers. Twee uitersten die elkaar perfect aanvulden — getuige het succes van de vroege Bond-films.

Voor Harry Saltzman was Bond alleen niet genoeg. Na gezamenlijk één andere productie gemaakt te hebben, Call Me Bwana (1963) met Bob Hope en Anita Ekberg, produceerde Saltzman ook buiten de deur van Eon om. Waarvan de Harry Palmer-trilogie, naar de boeken van Len Deighton met Michael Caine in de hoofdrol, en Battle of Britain (1969) het meest noemenswaardig zijn. Cubby Broccoli daarentegen ontfermde zich enkel over Bond, met één uitstapje met Chitty Chitty Bang Bang, in het Bond-loze jaar 1968, eveneens naar een verhaal van Ian Fleming.

Chitty Chitty Bang Bang (1968)

Saltzmans solo-activiteiten waren niet altijd even succesvol. Dat hij zich niet volledig wilde richten op James Bond, stoorde Broccoli. Tegen de tijd dat de negende Bond-film The Man with the Golden Gun (1974) werd gemaakt, had Saltzman zichzelf grotendeels buitenspel gezet. Daarbij stapelde de financiële problemen zich op en zag hij zich uiteindelijk genoodzaakt zijn aandeel in Eon Productions te verkopen.

Voor de laatste keer samen, tijdens de première van The Man with the Golden Gun

Albert R. Broccoli stond er nu alleen voor.

De laatste Bond-films waren minder goed ontvangen dan de films uit het begin van de Eon-periode. Was James Bond nog van belang? Kon Broccoli de toekomst van 007 veiligstellen?

Het was een gok. De opening van The Spy Who Loved Me (1977), de eerste James Bond-soloproductie van Broccoli, illustreert dat ten volle: een sprong in het diepe.

De tiende film uit de Bond-reeks bleek een schot in de roos. Broccoli had bewezen dat Bond sterker was zónder Saltzman. Vanaf dat moment stond bovenaan alle credits ‘Albert R. Broccoli presents’. Een terechte zegen.

Cubby Broccoli prijst zich zichtbaar gelukkig met The Spy Who Loved Me

Broccoli had een gouden team bij elkaar verzameld: Roger Moore die in zijn derde film de rol van 007 goed in de vingers had; regisseur Lewis Gilbert die tien jaar daarvoor met You Only Live Twice had laten zien een spektakelfilm in goede banen te kunnen leiden; een uiterst creatief schrijverscollectief bestaand uit onder meer oudgediende Richard Maibaum en nieuwkomer Christopher Wood; terug van weggeweest Ken Adam die lekker grootst mocht uitpakken; een superschurk in de vorm van Jaws die we sinds Oddjob niet meer gezien hadden.

Het plezier spatte van het scherm, en nog belangrijker: The Spy Who Loved Me werd een hit. Op deze manier zou James Bond weer jarenlang mee kunnen gaan.

Ken Adam, Cubby Broccoli en Lewis Gilbert, een gouden team

Dat het team van Broccoli in de euforie iets te ver doorschoot, bewees het vervolg Moonraker (1979). Een kaskraker van jewelste, maar het was duidelijk dat James Bond niet onaantastbaar was. Lewis Gilbert werd na zijn tweeluik bedankt voor zijn bewezen diensten, Richard Kiel met zijn ijzerwerk hoefde niet meer terug te komen, evenals Ken Adam. Het was mooi geweest. Bond moest weer een beetje normaal doen.

Broccoli’s stiefzoon Michael G. Wilson, die sinds Spy nauw aan zijn zijde stond, en vanaf Moonraker tot uitvoerend producent was gepromoveerd, mocht nu ook als schrijver aan de slag. Samen met Richard Maibaum was hij verantwoordelijk voor het scenario van alle vijf James Bond-films uit de jaren tachtig. En vanaf A View to a Kill (1985), aan de hand van stiefvader Cubby, als co-producent bij de Bond-films betrokken.

Met Roger Moore en Michael G. Wilson tijdens For Your Eyes Only (1981)

Als een brand in de zomer van 1984 de 007 Stage op het terrein van Pinewood Studios (die speciaal werd gebouwd om de supertanker uit de The Spy Who Loved Me onder te brengen) volledig in de as legt, wordt deze bij de heropening in 1985 omgedoopt tot ‘Albert R. Broccoli 007 Stage’. De opnames van A View to a Kill zijn de eerste die in de hal plaatsvinden.

De opening van de Albert R. Broccoli 007 Stage in 1985

Eon Production wordt meer en meer een familiebedrijf als ook Barbara Broccoli voor Eon gaat werken. Eerst nog voorzichtig op de pr-afdeling van The Spy Who Loved Me, maar via regieassistent bij Octopussy (1983) en A View to a Kill (1985) werkt zij zich op tot associate producer bij The Living Daylights (1987).

De Broccoli’s houden de touwtjes van Bond strak in handen, met Cubby als soort Godfather.

Cubby en Barbara tijdens de opnames van The Living Daylights in Oostenrijk

Als zijn kwakkelende gezondheid hem steeds vaker in de steek laat, nemen zijn kinderen steeds meer van hem over.

Na de Bond-loze jaren begin jaren negentig is Cubby Broccoli nog wel betrokken bij de aanstelling van Pierce Brosnan als nieuwe 007, maar verder dan de rol van raadgever gaat zijn taak bij GoldenEye (1995) niet.

Juni 1994: Pierce Brosnan is de nieuwe James Bond

Michael G. Wilson en Barbara Broccoli zijn volledig klaargestoomd als het nieuwe producentenduo van de James Bond-films. Eén ding blijft onveranderlijk, de aankondiging ‘Albert R. Broccoli presents’. Het zal de laatste keer zijn.

Op 27 juni 1996 sterft de Bond-producent op 87-jarige leeftijd in zijn huis in Beverly Hills. De uitvaartdienst wordt bijgewoond door onder meer Timothy Dalton, Desmond Llewelyn, Maryam d'Abo, Gregory Peck, Robert Wagner en John Gavin, die ex-acteur uit Psycho (1960) die bijna Bond had gespeeld in Diamonds Are Forever. Timothy Dalton, een van Broccoli's dierbaarste vrienden, is één van de dragers van de kist.


Met de tweede generatie aan het roer, is het Broccoli maar mooi gelukt James Bond weer op de rails te krijgen. Zoals gebruikelijk dient het volgende avontuur zich al weer aan, Tomorrow Never Dies (1997) wordt aan hem opgedragen. Vanaf nu zullen alle films beginnen met een nieuwe credit: ‘Albert R. Broccoli’s Eon Productions presents’.

Inmiddels wordt de derde generatie klaargestoomd. Gregg Wilson, zoon van Michael, treedt als associate producer van de laatste Bond-films steeds vaker op de voorgrond. Dat hij het stokje van zijn vader over zal nemen, is enkel een kwestie van tijd.

Kerim Bey zei het al in From Russia with Love (1963): Blood is the best security in this business...