Even poseren

Iedereen een mening. Voor mij zijn dit de beste poses per Bond-acteur. Heb ik een betere laten liggen? Laat het me even weten.

Sean Connery in Goldfinger (1964). Handen uit je zakken als je op de foto gaat! Dat geldt duidelijk niet voor Sean Connery, Mr. Cool op deze foto. In de hele film trouwens. Een relaxte Connery doet het altijd goed. Alles onder controle.


Een gespannen George Lazenby in On Her Majesty's Secret Service (1969). Met een Walther met een opvallend korte demper. Beetje houterig zo met die linkerarm langs het lichaam, maar op en top een echte James Bond - al heb ik daar zelf nooit aan getwijfeld.


Net niet te oud. Deze Roger Moore in actie in For Your Eyes Only (1981), Moores sterkste optreden als James Bond. Vlak voordat hij Locque lamschiet en van de berg afknikkert. In zijn geposeerde foto's staat Moore er vaak wat ernstig op, dit in tegenstelling tot zijn lichtvoetige benadering van het Bond-karakter. Hier mag hij zweten. Hij heeft net een kilometer aan traptreden beklommen en wordt hier bijna doodgereden. En dat op zijn leeftijd...


Prachtig spel van Timothy Dalton in The Living Daylights (1987). Gaat hij Pushkin neerschieten of niet? Vooral op het moment waarop hij begint te twijfelen en zijn greep herpakt is sterk. Het beige pak doet het ook goed bij hem, evenals die open boord.


Is dit Bond met dat enorme geweer? Prachtig! Die jas, die houding, dat kapsel, die strakke blik. Pierce Brosnan in topvorm in Tomorrow Never Dies (1997). Natuurlijk, een tuxedo staat hem ook beeldig.


En dan Daniel Craig in Casino Royale (2006). Daniel Craig James Bond? Dat kan helemaal niet. Hij heeft totaal de look niet! Zie hier het bewezen tegendeel. Als dit geen James Bond is - gevaarlijk!

Transalp Challenge

Ken je die andere film van de makers van The Name of the Rose uit 2003 nog, Der Untergang? Controversieel vanwege de menselijke Hitler door Bruno Ganz. En een kleine rol voor Götz Otto, die we kennen als Stamper uit Tomorrow Never Dies.

Wat me aan het eind van die film vooral opviel, is dat de meeste Nazizwijnen die de oorlog hebben overleefd, veelal behoorlijk oud geworden zijn. Rochus Misch, de telegrafist van Hitler, geboren in 1917, leeft momenteel nog steeds.

Maar welk onthutst bericht bereikte mij gisteren: acteur Heinrich Schmieder die Misch gestalte geeft in Der Untergang, is op 21 juli van dit jaar overleden. Slechts veertig jaar jong, tijdens de mountainbikerace Transalp Challenge.

Rochus Misch vierde een week later zijn 93ste verjaardag. Wat kan het toch raar lopen allemaal...

Mevrouw de paus

Van de makers van The Name of the Rose. Mijn favoriete film aller tijden. Dat wordt smullen.

Bij het zien van Die Päpstin (hier uitgegeven als Pope Joan), wordt eens en te meer duidelijk hoe uniek eerstgenoemde film van Jean-Jacques Annaud (met een prachtige hoofdrol voor Sean Connery) uit 1986 is. Die Päpstin is mooi gemaakt. Prachtige beelden, sfeervolle locaties, duidelijke muziekaccenten - maar het is allemaal iets té mooi.

The Name of the Rose is smerig. Het is echt. Je ruikt de stront door het scherm heen, dat is bij die nieuwe film absoluut niet het geval. Het oogt allemaal iets te snel gemaakt. Minder authentiek, minder urgent. De details ontbreken. Als het hoofdpersonage Johanna in haar kinderjaren prachtige reebruine ogen heeft en als jong volwassene opeens Ariërblauwe... tja, dan is er duidelijk iets misgegaan.

Daarbij duurt het bijna een uur voordat de film eindelijk interessant wordt. Heeft The Name of the Rose de constante dreiging van de Heilige Inquisitie en die raadselachtige moorden. In Die Päpstin hoop je eigenlijk alleen maar dat Johanna's ware identiteit niet wordt achterhaald. Maar dat zal wel niet, want deze vrouw weet het uiteindelijk toch tot paus te schoppen, daar is de hele film op gebaseerd.

De aanloop daar naartoe, naar die mijter, die is veel te lang. De keurige opbouw, de jaren die verstrijken - het is bijna voelbaar.

Met The Name of the Rose in het achterhoofd was mijn verwachting waarschijnlijk gewoon te hoog gespannen. Eigen schuld. Als curieus verhaal is Die Päpstin namelijk goed te pruimen. Al zal die echte paus een veel lelijker wijf met een snor geweest moeten zijn, want dit blijft overduidelijk een vrouw.

The Name of the Rose is een eennmalig hoogtepunt uit de Europese cinema. Een film die nooit verveelt, ook al heb ik hem net gezien...

Ja, inderdaad, Anatole Taubman uit Quantum of Solace speelt ook mee.

Voor altijd James Bond

Sean Connery, oer-Bond. De man die zijn hele carrière van het imago van James Bond probeerde af te komen, is vandaag tachtig geworden.

Ik vind dat wel een mooie beschrijving. De rol van zijn leven werd zijn grootste vijand. Bond maakte van Connery een wereldster, en andersom natuurlijk. Want nog steeds staat de beroemdste Schot volgens velen op de eerste plaats in de Bond-ranking. Terwijl het toch, pak 'm beet, een half mensenleven geleden is dat hij de spion voor het laatst speelde.

Natuurlijk heeft James Bond hem geen windeieren gelegd. Hij is daarmee geworden wat hij nu is: Sir Sean Connery. Een groot acteur met een prachtige staat van dienst. En niet te vergeten: financieel onafhankelijk.


Na zijn vijfde Bond-film You Only Live Twice in 1967 gaf Connery aan dat het welletjes was. Artistiek gezien was James Bond gewoon niet wat hij wilde. Het filmkarakter verveelde hem, de heisa rond iedere nieuwe film werd hem te veel. Hoog tijd voor een andere koers. Een andere uitdaging. Een ander succes.

Dat succes vond hij. Opnieuw bij Bond.


Begin jaren zeventig werd hij voor een recordbedrag teruggehaald. Diamonds Are Forever moest zijn definitieve afscheid worden van 007. Maar ook na die tijd wilde het niet echt lukken succesvol te zijn, ondanks mooie rollen in films als The Man Who Would Be King, Robin and Marian, A Bridge Too Far, The Great Train Robbery.


Wederom werd Bond van stal gehaald voor het onofficiële Never Say Never Again (1983). Het bleek toch weer die geheim agent die hem het grootste applaus bezorgde. Met deze zoveelste Bond-film zorgde Connery er zelf wel voor dat Bond aan hem bleef kleven.

Maar nu, halverwege de jaren tachtig, kwam daar eindelijk verandering in. Highlander, The Name of the Rose, The Untouchables (Oscar) en tegen het eind van het decennium Indiana Jones and the Last Crusade - Connery werd eindelijk gezien als serieus acteur die meer kon dan geheim agentje spelen.


Wat volgde was veelal popcornvermaak, maar beslist niet onsuccesvol: The Hunt for Red October, The Russia House, Highlander II, Rising Sun, Just Cause, First Knight, Dragon Heart, The Rock, Entrapment. Met hier en daar een kwalijke aantekening als we The Avengers en The League of Extraordinary Gentlemen erbij nemen.


Maar toch... wie vandaag op IMDb kijkt - daar prijkt nog steeds die beroemde foto van Sean Connery. Die als James Bond. Het imago waar hij zo graag van af wilde.

Het is hem blijkbaar niet gelukt.

Net op tijd tachtig

Bond Blog verblijft de komende week weer even op Goldeneye. Dat betekent dat MGM in die tussentijd nog even moet doorbloeden. En alsjeblieft, ook tijdelijk een stop op dode cast- en crewmembers. In de week van 23 augustus mogen ze weer bij bosjes neervallen... Zijn we ook net op tijd terug voor Sean Connery's tachtigste verjaardag!

Redding MGM nabij

Niet te vroeg juichen, maar de redding van MGM líjkt nabij. De reële kans bestaat dat Spyglass Entertainment het roer gaat overnemen...

Vraag me niet hoe de vork rond MGM precies in de steel zit en waarom EON Productions niet gewoon zonder Metro-Goldwyn-Mayer een volgende Bond-film kan gaan maken. Het heeft onder meer te maken met rechten waarvan ze allemaal een deel bezitten, zodat EON Productions niet even bij Warner Bros. of Paramount kan aankloppen. Heel ingewikkeld allemaal.

Overzichtelijk feit blijft dat de financiële crisis bij MGM een tijdelijke stop op de productie van Bond 23 heeft gezet. Zo is ook het project The Hobbit een halt toegeroepen en zijn er tal van andere films die niet (af)gemaakt kunnen worden.

Voor de media is dit de laatste maanden aanleiding om James Bond alvast dood te verklaren. 'Nooit meer een Bond-film' kopten de boulevardbladen verlekkerd. Zullen die net zo enthousiast reageren als Spyglass straks definitief toegeeft?

Vooralsnog is er nog geen officiële mededeling gedaan en moeten we het voorlopig nog even doen met The Wall Street Journal. Maar ik houd goede hoop - dit zou 'm wel eens kunnen worden...

Prachtige kop

Gemiste kans, want nu is hij dood. De Franse topacteur Bruno Cremer. Zaterdag overleed hij op 80-jarige leeftijd aan de gevolgen van keelkanker. Hij had in de jaren zeventig of tachtig, of misschien nog later zelfs, prima in een Bond-film gepast. De grootste Bond-boef die geen Bond-boef mocht zijn.

Ik durf te denken dat dit voor Cremer zelf helemaal niet gold. De Fransman heeft een prachtige carrière gehad. Zijn bekendste rol is ongetwijfeld die van commissaris Maigret, naar de verhalen van Georges Simenon. Een Bond-film zou gewoon een van zijn vele projecten zijn geweest.

Persoonlijk vind ik het jammer dat deze prachtige kop nooit in een Bond-film is opgedoken. Met die gigantische haakneus, die wrat op zijn wang, litteken op zijn lip, die hypnotiserende ogen - hij had Blofeld nog onsterfelijker kunnen maken, of een vroege René Mathis.

Maigret mag misschien zijn bekendste rol zijn - van 1991 tot en met 2006 speelde hij in meer dan vijftig afleveringen de rol van deze speurneus - maar voor mij blijft Cremer toch het meesterbrein in de Italiaanse serie La Piovra. Daar geeft hij gestalte aan de steenrijke kunstverzamelaar Antonio Espinosa. Zo zonder ondertiteling is het moeilijk te volgen, maar neem van mij aan dat onderstaande scène met hoofdrolspeler Michele Placido steengoed is.



Misschien was Bruno Cremer wel te goed om een Bond-boef te spelen.