donderdag 26 mei 2016

Gered door een schoenveter

35 jaar For Your Eyes Only



Een goede film, For Your Eyes Only. Heb ik altijd gevonden. Voor het eerst gezien tijdens de tv-première in de zomer van 1994. De beste van Roger Moore in mijn optiek. Ook wel beschouwd als de redding van 007 na het buitenaardse avontuur van Moonkraker (1979). Bond met beide benen op de grond.

Komende maand 35 jaar geleden verscheen de twaalfde Bond-film in de bioscoop. De belangrijkste vraag destijds: is dit de laatste Bond-film voor Roger Moore? Waar kennen we die van...


Het begon al in de aanloop naar de nieuwe film. ‘Roger Moore geen James Bond meer’, kopte De Telegraaf in juli 1980. De viervoudig Bond-acteur zou volgens de krant woedend zijn op producent Cubby Broccoli, omdat deze achter Moores rug om andere acteurs voor de rol zou hebben getest. “Ik heb er geen zin in om met anderen te moeten wedijveren… Ik heb besloten er mee te stoppen omdat ik geen zin heb me te moeten bewijzen tegenover anderen. Ik heb mijn laatste James Bond film al gemaakt!!” Ook in de NRC van hetzelfde laken een pak: ‘Moore weigert James Bond-rol’.

Cubby Broccoli omringd door natuurschoon op het Griekse eiland Corfu

De media geven aan dat Broccoli Moores financiële eis van 2 miljoen dollar te hoog vond, vandaar dat hij probeerde een goedkopere acteur te vinden. Maar enkele weken na het ‘nieuws’ dat Moore zou opstappen, meldt de NRC: ‘Moore toch in rol van James Bond’. Hij zou er volgens de krant ‘4 miljoen gulden’ voor ontvangen.

Blijkbaar lag een goedkopere James Bond niet voor het oprapen en moest Broccoli flink in de buidel tasten om Moore over te halen.


Dat lukte dus: Roger Moore voor de vijfde maal in de rol van 007. De opnames van de twaalfde Bond-film begonnen in september 1980 in Griekenland. Met Carole Bouquet en Topol als zijn tegenspelers. Topols rol van Columbo wordt op dat moment nog als Bonds grote tegenstander gezien, de naam van Julian Glover (Kristatos) wordt nergens genoemd. Lois Maxwell (Moneypenny), Desmond Llewelyn (Q) en Bernard Lee (M) zijn ook weer van de partij. Lee overlijdt echter vrij plotseling in januari 1981 voordat hij zijn scènes in de Pinewood Studios kan opnemen.

Chaim Topol en Carole Bouquet

Voor For Your Eyes Only is Moores naam veiliggesteld, voor het vervolg, Octopussy (de titel van de volgende film was bij het publiek al bekend), was dat zeker niet het geval. De acteur reageert daar, zoals we van hem gewend zijn, laconiek op:

“Ik betwijfel of ik nog aan die film zal meewerken. Men kan echt wel zonder mij. Als men er in slaagt een betere acteur te vinden zal men het heus niet nalaten mij te passeren. En .. ik denk dat het best zal lukken. Want laten we eerlijk zijn, iedereen kan deze rol spelen. Het heeft niets met acteren te maken. Ik doe dat ook helemaal niet. Mocht zulks echter tijdens een bepaalde scène toch het geval zijn dan probeer ik het zo stiekem mogelijk te doen. Dat is de grote truc.”
(door Louis du Moulin, Het Vrije Volk, 3 januari 1981)

De gebruikelijke houding van Moore. Verderop in het artikel nuanceert hij dat beeld en geeft hij toe dat het grotendeels onzin is wat hij zegt.

Wat geen onzin is, is zijn ongewisse toekomst als 007. Op dat moment kon hij nog niet bevroeden dat hij hierna nóg twee Bond-films zou gaan maken. Ook de pers zou hier beslist geen weddenschap over aan durven gaan:

Roger Moore krijgt als 007 last van routine

Het zou met niks verbazen wanneer Roger Moore nu echt aan zijn laatste James Bond bezig was. (...) Het resultaat dat u in de loop van de zomervakantie in première krijgt, zal ongetwijfeld weer perfect entertainment zijn, maar zo tijdens de produktie lijkt er de sleet een beetje in te zitten.

De serie onophoudelijk verbluffende successen is natuurlijk gevaarlijk en wil wel eens een aanslag plegen op inzet en concentratie; zeker rond Roger Moore, die nu weer zeven maanden dag en nacht in Bondsferen vertoeft hangt een soort nonchalance die we nooit van hem waren gewend.

Hij staat er al jaren om bekend dat hij in zijn contacten met de media, voor welke hij immers altijd weer een begeerd en waardevol object is, uiterst correct is, maar ook uiterst ironisch. Een serieus gesprek, daar begint-ie gewoon niet aan en hij put zich tegenover bezoekers in de studio bij voorkeur uit in droge Britse understatements en speelse woordgrapjes. Maar kreunend overeind komen en zuchten: ,,Vooruit, daar gaat-ie dan maar weer”, dat heb ik van Roger Moore nooit eerder gezien.

(...) voor Roger Moore is James Bond James Bond. Hij beweegt zich film na film op eenzelfde manier over het doek. ,,Als ik maar lichamelijk aanwezig ben”, zegt-ie, ,,dan komt het met de film best voor elkaar. Als ik bij wijze van spreken de zaak wilde verpesten, lukt het me niets eens want ik ben onderdeel van een perfect apparaat waarvan Cubby Broccoli de knoppen bedient en Broccoli is de vaderlijkste en beste filmproducent die er ooit op de wereld heeft rondgelopen.”
(Henk te Berge, De Telegraaf, 28 februari 1981)

Nog geen halfjaar later, als Henk ten Berge namens De Telegraaf aanwezig is bij de koninklijke première in het Odeontheater op Leicester Square, is er volgens hem van de eerdergenoemde sleetsheid, op het scherm althans, niets te merken:

007 overtreft zichzelf in ,,For your eyes only”

Wat de mensen achter de Bond-produkties tot stand hebben gebracht, is opnieuw een toppunt van entertainment en van een kwaliteit waarmee 007 zijn eigen klasse weer overtreft. Kan het nog beter? denk je bij iedere Bondpremière weer, maar iedere keer scoren zij opnieuw hoog.

(…) ,,For your eyes only" is meer nog dan alle voorgaande Bond-films dan ook een vindingrijke combinatie van adembenemende spanning en bevrijdend lachen. James stunt even duizelingwekkend op de hoogste bergtoppen als verstikkend op de bodem van de diepste zeeën om even later met een milde knipoog in de pure slapstick terecht te komen.

(…) Enfin, de volgende week moet u het allemaal zelf in Nederland maar eens bekijken want de film beantwoordt heel getrouw aan zijn titel. Het is ,,For your eyes only".
(De Telegraaf, 27 juni 1981)

Andere Nederlandse kranten volgen een kleine week later met hun oordeel, waarin vooral kritiek is op het gebrek aan verhaal. Het hoge entertainmentgehalte daarentegen wordt door iedereen bejubeld.

Sex, spanning en sensatie

(…) Het aantal speelfilms dat volgens het zelfde recept in elkaar is gezet loopt in de duizenden. Deze Bond is in zijn genre echter zo perfect, dat al die films met een luchtig gebaar naar de schroothoop verwezen kunnen worden, voor zover ze daar al niet lagen.

(…) Het is natuurlijk een volstrekt inhoudsloze film. Het verhaal stelt niets voor en wordt alleen gebruikt om de actiescènes aan elkaar te breien. Maar die actiescènes zijn zo imponerend dat niemand zich aan de gebrek aan verhaal zal storen.
(Peter Slavenburg, Het Vrije Volk, 3 juli 1981)

Hierbij mag wel worden opgemerkt dat For Your Eyes Only verhaaltechnisch juist een van de sterkere Bond-films is. Voorganger Moonraker hing pas echt van actiescènes aan elkaar. Daar kan niet lang nagedacht zijn over de volgende opeenstapeling van toevalligheden: Bond pruttelt in een bootje over de Amazone, daarna schrijdt hij met een deltavliegtuigje over de Watervallen van de Iguaçu, om vervolgens precies bij de lanceringsbasis van Drax neer te storten!

Moonraker (1979)

Bij For Your Eyes Only is niet voor niets teruggegrepen naar een verhaal van Ian Fleming. Dat werkt namelijk altijd om Bond weer een realistische slinger te geven, kijk maar naar de sciencefictionfilm You Only Live Twice en zijn aardse opvolger On Her Majesty’s Secret Service.

Na Moonraker waren alle complete verhalen op, de rechten van Casino Royale waren niet in bezit van Broccoli, de nieuwste Bond-film werd daarom opgebouwd uit twee korte verhalen: For Your Eyes Only en Risico. Bijzonder knap werk van oudgediende Richard Maibaum en nieuwkomer op dat gebied Michael G. Wilson, de huidige producent van de Bond-films.

De film blinkt uit in spanning, een groot gebrek bij veel Bond-films. De beklimming aan het eind van de film is bijvoorbeeld zenuwslopend. De manier waarop Bond keer op keer aan een enkel koord naar beneden stort, is pure nagelbijterij. Een ondergewaardeerde stunt uitgevoerd door Rick Sylvester, die eerder de fenomenale skisprong maakte waar The Spy Who Loved Me (1977) beroemd mee is geworden.


Bond moet het, zoals bij Fleming vaker het geval is dan in de films, meer hebben van zijn verstand dan van zijn technische hulpmiddelen. Bij gebrek aan een vernuftig speeltje van Q, weet hij zich te redden met een schoenveter! Deze Bond staat zelfs hoog in de bergen met beide benen op de grond. Dat was de critici ook opgevallen:

Bond in een Eendje is minstens zo leuk

(…) De onbekende regisseur John Glen heeft met succes teruggegrepen op de formule van de oudere Bond-films, waarin de techniek nog een ondergeschikte rol speelde en agent 007 het vooral moest hebben van atletische capaciteiten. Spectaculaire capriolen, bungelend aan een helikopter, een ijzingwekkende rotsbeklimming, griezelige onderwatergevechten (ook al bijna traditioneel) en een adembenemende achtervolging in het wintersportparadijs Cortina tonen Bond op z’n best in deze film, die tot de toppers uit de reeks van twaalf behoort.

(…) De komische uitsmijter van de film die zich in Spanje, Italië en Griekenland afspeelt, is een telefoongesprek met Margaret Thatcher. Een Van Oekel-achtige scène, die een vrolijke afronding vormt van dit Bond-avontuur vol spanning en sensatie.
(Froukje Hoeksta, Nieuwsblad van het Noorden, 3 juli 1981)

Ja, die laatste scène met Thatcher, ik denk dat die in een bioscoopzaal beter werkt dan thuis op de bank. Met z'n allen even uitblazen na twee uur spanning en sensatie. De vergelijking met Van Oekel is inderdaad treffend, en dat is voor Bond net iets teveel van het goede.

Agent 007 wijkt af van zijn traditie

(…) Het verhaal van de avonturen van onze held is in de film wat teleurstellend. In plaats van de wereld worden slechts wat Britse spionage-onderzeeërs bedreigd. Niet een onvoorspelbaar superbrein zit erachter, maar de KGB wordt expliciet als schuldige aangewezen. Dit laatste is nieuw in het doorgaans politiek-neutrale genre.

(…) Er zijn meer afwijkingen van de tradities die in de elf voorgaande Bond-films zich hadden gestabiliseerd. Was in de oude films het geweld bijna abstract doordat het zo absurd van omvang en kwaliteit was en doordat er zelden bloed te zien viel, in For Your Eyes Only is het gereduceerd tot het soort sadisme dat in iedere gemiddelde spionagefilm aanwezig is. We zien bloed, lijken en Bond duwt zelfs iemand, terwijl dat niet noodzakelijk is, van een rots.

(…) Een belangrijk verschil met de eerdere James Bondfilms is de indruk dat er wat zuinigjes is gedaan bij het maken van For Your Eyes Only. Blijkbaar slaat ook bij dit genre, hoezeer het altijd heeft samengehangen met opschepperige verhalen over de exorbitante kosten, de inflatie toe. Dit heeft zijn effecten. De uitvoering van de decors is niet zo weelderig als hij behoort te zijn. De locaties zijn dicht bij huis: kwam Bond altijd nog wel in Zuid-Amerika terecht of in Japan, nu moet hij het doen met West-Europa. Ook op de technische snufjes die voorheen de helft van het speciale van de Bond-films uitmaakten, is bezuinigd.

(…) Een voor de Bond-fanaat aardig aspect is dat in deze film blijkt dat Bond, ondanks zijn bijna bovennatuurlijke kwaliteiten, daadwerkelijk ouder wordt. Er is niet veel moeite gedaan Roger Moore (52) jonger te schminken dan hij is. Ronduit aandoenlijk is daardoor de rituele scene met Miss Moneypenny, de secretaresse van Secret Head Quarters. Lois Maxwell (54) speelt deze rol al vanaf de eerste Bond-film, Dr No (1962). Als in iedere Bond-film is er, voor Bond zijn opdracht krijgt, sprake van een korte verbale flirtation tussen Bond en de secretaresse. Zij betuigt iedere keer weer speels haar spijt over het feit dat ze er nooit in is geslaagd James' gunsten te winnen. De shots van de elkaar plagende oudjes horen tot de leukste van de film.

(…) Ondanks de beschreven afwijkingen van de tradities die de kenmerkende charme van de Bondfilms uitmaakten, is For Your Eyes Only een amusante film geworden.
(Joyce Roodnat, NRC, 3 juli 1981)

Juist die afwijkende invulling maakt van For Your Eyes Only een bovengemiddelde Bond-film. Ook Roger Moore vond de moord op Locque niet bij zijn interpretatie van 007 passen, maar hij moest van Glen. ‘No head for heights’ werd het compromis.


De waarde van het decor, dat is inderdaad opvallend. Bij een realistische aanpak horen geen megalomane ruimtestations of onderwaterschuilplaatsen, maar geloofwaardige locaties en die zien er nu eenmaal minder spectaculair uit. Maar kom op, het Meteoragebergte mag op zichzelf al een wereldwonder genoemd worden.


Production designer Ken Adam was voor deze keer niet teruggevraagd, en zou ook niet meer retour komen, Peter Lamont had zijn taak overgenomen en zou dat met een enkele onderbreking voor Titanic (1997) tot en met Casino Royale (2006) volhouden. Lamonts decors zijn gewoon minder uitbundig, maar passen daardoor beter in de nieuwe weg die 007 was ingeslagen. Dat kan overkomen als beknibbelen, en dat is op het decorbudget ook zeker het geval geweest, maar dat komt in ieder geval deze film alleen maar ten goede.

Henk ten Berge laat in De Telegraaf ook nog even van zich horen en noemt For Your Eyes Only ‘het toppunt van entertainment’. En is dat niet waar het bij Bond om gaat?

Vakantieplezier met James, Bud en Pierre

Nederland kan in ieder geval rustig slapen, want James Bond is weer onder ons. Niet alleen degenen die angsten koesteren jegens een vreemde grote vijand mogen zich veilig en verzorgd wanen, meer nog de mensen die ook wel eens een beetje willen lachen. ,,For your eyes only”, zoals de nieuwste avonturenreeks van geheim agent 007 heet en waarover u in de afgelopen week in deze krant reeds het een en ander hebt kunnen vernemen, zet namelijk de ontwikkeling voort die met name begon sinds Roger Moore de titelrol overnam: de ontwikkeling van fantastische toekomstbeelden en mechanisch geweld tot komedie met menselijke trekjes.

Weer heeft Bond iets meer afstand genomen van de mechanica en laat hij zich kennen als toch ook maar een jongen die een gewone moeder heeft gehad.

Maar hij blijft wel moeders slimste, knapste, snelste, sterkste en meest getructe die zijn vaardigheden demonstreert zowel op de toppen van de hoogste bergen als op de bodem van de diepste zeeën, in het pure man-tegen-man-gevecht als in de slapstick. Alles met elkaar: het toppunt van entertainment op het ogenblik in de Nederlandse bioscopen.
(De Telegraaf, 3 juli 1981)

dinsdag 24 mei 2016

Burt Kwouk (85) uit Goldfinger overleden

De Chinees-Britse acteur Burt Kwouk is op 85-jarige leeftijd overleden. De meeste mensen kennen hem als Cato, het hulpje van inspecteur Clouseau in de Pink Panther-films. Maar Kwouk had ook drie kleine rollen in de James Bond-films.


Cato had de opdracht om inspecteur Clouseau (gespeeld door Peter Sellers) op de meest onverwachte momenten aan te vallen met oosterse vechttechnieken om hem scherp te houden. Dat deed hij meestal als Clouseau thuiskwam. Als het gevecht was afgelopen was er gewoonlijk niet veel meer over van het interieur van Clouseau.

Kwouk speelde ook mee in drie James Bond-films: Goldfinger (1964), de parodie Casino Royale en You Only Live Twice (beide 1967).

Gert Fröbe en Burt Kwouk in Goldfinger (1964)

Burt Kwouk werd in Engeland geboren, maar groeide op in Shanghai. Op zijn 17e keerde hij met zijn ouders terug naar Engeland. Via een vriendin kwam hij terecht in de acteerwereld. In Groot-Brittannië was Kwouk op televisie een bekend gezicht. Hij was te zien in de langlopende dramaseries Tenko en Last of the Summer Wine.

In de jaren 60 speelde hij mee in een aantal afleveringen van The Saint, waarin Roger Moore de hoofdrol speelde, en hij trad in de jaren 90 regelmatig op als gastacteur in The Harry Hill Show.

Zijn laatste rol was in 2010 toen hij voor de BBC fantasy-serie Spirit Warriors zijn stem gaf aan een Chinese waterdraak.

Bron: NOS

vrijdag 20 mei 2016

Media oneens over mogelijk vertrek Craig

Toegegeven, we waren gisteren allang blij dat er eindelijk weer eens wat 007-nieuws te melden was. Alhoewel 'nieuws' — met een flinke korrel zout dan.


Daniel Craig zou na tien jaar stoppen met James Bond. Hij zou een miljoenendeal voor een vijfde en zesde Bond-film hebben afgeslagen, meldde de Daily Mail gisteren. De BBC reageerde daar weer op met het bericht dat Craig nog steeds geen beslissing heeft genomen. Beide maakten daarbij gebruik van een anonieme bron — dus eigenlijk zijn we net zo ver als twee dagen geleden.

Om ons bij de feiten te houden: totdat Eon Productions ons iets vertelt over de toekomst van Daniel Craig als James Bond, behoren al deze berichten tot het kamp der geruchten. En zolang Eon geen nieuwe film heeft om aan te kondigen, hebben we helemaal geen 007 nodig. Geen oude en geen nieuwe.


De geruchten dat Craig de serie zou verlaten, doen al jaren de ronde. Het bakkeleien over een opvolger is al vijftig jaar vulsel voor tabloids. Dat zal altijd zo blijven. Laten we ons, ook uw oude vertrouwde Bond Blog, niet teveel laten meeslepen door die praatjes.

donderdag 19 mei 2016

Daily Mail: 'Craig stapt op als 007'

Acteur zou aanbod van 68 miljoen hebben afgeslagen


Daniel Craig stopt als James Bond, aldus de Daily Mail.


Nog geen officieel bericht van Eon Productions (of we dat moeten verwachten is een tweede), maar de Britse krant heeft het vaker bij het rechte eind gehad.

Craig zou een aanbod van 68 miljoen pond voor nog twee Bond-films hebben afgeslagen. "Het was hem niet om het geld te doen," vertelt een bron de Daily Mail.

Op 14 oktober 2005 werd Daniel Craig binnengehaald als de zesde James Bond in de Eon Productions-filmserie. Na een haatcampagne vanjewelste om hem alsnog van het scherm te weren, werd hij na het uitbrengen van zijn eerste Bond-film Casino Royale (2006) onthaald als 'The Man Who Saved James Bond'.

The Man Who Saved James Bond

Quantum of Solace (2008) volgde snel, te snel, om het succes van Casino Royale te evenaren. Problemen rond het scenario waren de grootste boosdoener. Toch rinkelde de kassa opnieuw.

Na een gat van vier jaar kwam James Bond met wederom Craig in de hoofdrol sterk terug in Skyfall (2012). Het werd het grootste financiële succes van 007 ooit. Dat wist hij vorig jaar met Spectre net niet te herhalen, maar wederom beleefde Bond aan de kassa glorieuze tijden. In totaal hebben de vier Bond-films met Craig meer dan 2 miljard pond binnengehaald.

Spectre (2015)

De nu 48-jarige acteur heeft meerdere malen laten doorschemeren dat hij er wel klaar mee was. Rond de release van Spectre leverde hem dat nog een reprimande van Sony op.

De grote vraag is nu natuurlijk: wie volgt hem op? De Engelse acteur Tom Hiddleston (35) lijkt momenteel de beste papieren te hebben. Vorige week nog werd hij gespot met Bond-producent Barbara Broccoli en tweevoudig Bond-regisseur Sam Mendes in het Londense Soho House.

Tom Hiddleston

Het zal vast nog wel even duren voordat we officieel mogen weten wie zich de nieuwe James Bond mag noemen. Waarschijnlijk horen we dit niet eerder voordat de nieuwe film wordt aangekondigd. En volgens MGM laat dat nog wel even op zich wachten...

donderdag 12 mei 2016

This is the end

Eerlijk gezegd denk dat het voor een groot gedeelte van de Bond-fans wel is afgelopen. James Bond wordt niet meer voor ons gemaakt. Al lang niet meer.


Als we de liefhebbers gemakshalve in twee kampen verdelen, van pak ’m beet de eerste 25 jaar en de laatste 25. Dat ronden we dan grofweg af bij Licence to Kill (1989) en daarna weer verder vanaf GoldenEye (1995).

Illustratie: Jeff Marshall
Dat levert een oneerlijke verdeling van 16 tegen 8 films op, maar dat is nu van ondergeschikt belang, we moeten immers ergens een grens trekken, ik kan er ook niks aan doen dat de laatste 25 jaar minder Bond-films zijn gemaakt. Voor mijn part leg je die grens bij A View to a Kill (1985), mag ook, Timothy Dalton is dan het grensgebied.

Waar het om gaat is dat die eerste groep, waartoe ik mezelf ook reken, zijn portie Bond ruimschoots heeft gehad. Zij zijn liefhebbers van Dr. No, van From Russia with Love, van Goldfinger en On Her Majesty’s Secret Service, van Live and Let Die en The Spy Who Loved Me. Stuk voor stuk klassieke titels, de één nog klassieker dan de ander.

Illustratie: Jeff Marshall

Die films zijn voor ons. Die films zijn stuk voor stuk goud. Als we lukraak een Bond-film uitzoeken om op te zetten tijdens het strijken, dan is het steevast een van die oudjes.

Dan de ‘nieuwe’ films, waarvan de eerste, GoldenEye, dit jaar 21 jaar geleden werd gemaakt. Nieuw is hier een relatief begrip.

Illustratie: Jeff Marshall
GoldenEye is een film voor de nieuwe lichting Bond-fans. Er was nogal wat veranderd sinds de laatste keer. Niet alleen door het aantreden van de nieuwe Bond (Pierce Brosnan), maar ook achter de schermen.

Cubby Broccoli liep op zijn laatste benen (het jaar daarop zou hij overlijden), de producentenrol werd geheel overgenomen door zijn dochter Barbara en stiefzoon Michael G. Wilson. Dertienvoudig Bond-scenarist Richard Maibaum was inmiddels niet meer, evenals titelontwerper Maurice Binder. Production designer Ken Adam was een tijdje geleden al aan de kant gezet en John Barry componeerde nog wel, maar niet meer voor Bond.

De film werd niet voor niets aangekondigd met It’s a new world, with new enemies and new threats.

Ondanks dat GoldenEye een fijne film is geworden, is ie niet voor ons gemaakt. Dat wil zeggen, voor de eerste groep.

En dat is nu helemaal het punt.

Illustratie: Jeff Marshall
Reikhalzend kijken we iedere keer weer uit naar een nieuw avontuur, je bent fan of je bent het niet, om telkens toch weer lichtelijk teleurgesteld naar huis te gaan. GoldenEye is een uitzondering op de regel, om nog maar te zwijgen van het sublieme Casino Royale (2006) — beide geregisseerd door Martin Campbell, maar dat terzijde. Daar staat tegenover: niet alle klassieke films zijn even sterk. 

Liep Bond in de jaren zestig voorop, hobbelde hij vanaf de jaren zeventig met de hausse mee en raakte hij vanaf de jaren tachtig achterop — eigenlijk heeft hij dat nooit meer weten in te halen. Enig lichtpuntje was wellicht de komst van Timothy Dalton die zijn tijd ver vooruit was, maar dat pikten we toen niet, zodat modernere filmhelden als Indiana Jones, John McClane, Martin Riggs en een gereanimeerde Bruce Wayne met de eer gingen strijken.

Illustratie: Jeff Marshall

Daarna de hernieuwde opleving met Pierce Brosnan, die ons de 21e eeuw in wist te kitesurfen (met alle gevolgen van dien), om het met Daniel Craig over een andere boeg voort te zetten. Niet alleen om de langstlopende filmserie koste wat kost te continueren, maar vooral om hem levensvatbaar te houden. Lees: een nieuw publiek te behagen. Wij als trouwe teleurgestelde aanhangers gaan toch wel. Is het niet om ons toch nog eens positief te laten verrassen, dan wel om lekker te mopperen. Want met een paar schamele verwijzingen en een Perzische poes red je het niet.

We moeten ons er maar bij neerleggen dat James Bond niet meer voor ons is, wij van de eerste groep. Daar is verder niets mis mee of ergs aan, wij hebben al die oude films om te koesteren en zo nu en dan een prima te pruimen nieuwe.

Illustratie: Jeff Marshall

De nieuwste (Bond 25, waarover verder nog niets te melden valt) zullen we straks met wie dan ook in de hoofdrol massaal in onze armen sluiten. Het is een beetje als het EK voetbal. We willen het wel graag, maar het is niet voor ons bedoeld.

maandag 9 mei 2016

Star Wars meets James Bond

En zo begint de afgewezen titelsong van Radiohead toch nog ergens op te lijken. Gewoon als begintitels voor wat wordt gezien als de beste van de Star Wars-films: The Empire Strikes Back. Enjoy!

zondag 8 mei 2016

Ewan McGregor: 'Bond is oninteressant voor acteur'

De Britse acteur Ewan McGregor snapt al het gedoe over de opvolger van Daniel Craig als James Bond niet. "Bond is niet interessant voor een acteur", aldus McGregor in het tv-programma Lorraine op ITV.

McGregor niet als James Bond maar voor een fotoshoot voor Glass Magazine

Aangezien het nog steeds niet zeker is of Daniel Craig in een vijfde Bond-film gaat spelen, wordt er (niet hier, maar vooral elders) druk gespeculeerd over een opvolger. In de aanloop naar McGregors nieuwste film Our Kind of Traitor, werd de Schotse acteur gevraagd naar 007. Een rol waarmee hij zelf in het verleden ook in relatie werd gebracht.

"James Bond is het bekendste Britse exportproduct, maar die rol zou ik aan mij voorbij laten gaan. Het lijkt wel de ultieme droom voor veel acteurs, maar het is niet het meest interessante personage om te vertolken als acteur", meent McGregor.

Ewan McGregor is bekend van films als Trainspotting, Moulin Rouge, Star Wars, Angels & Demons en The Ghost Writer. Our Kind of Traitor, naar een verhaal van John le Carré, gaat op 2 juni in Nederland in première. Een belangrijke rol in de film is weggelegd voor Moneypenny-actrice Naomie Harris. Deze zomer begint McGregor met de opnames van Trainspotting 2.

Met Naomie Harris in Our Kind of Traitor