woensdag 3 februari 2016

Honest Trailer Spectre

Always a pleasure:



Met dank aan Laurens Gaukema voor de tip.

donderdag 28 januari 2016

Spectre titelsequentie

De titelsequentie van Spectre, zonder titels. Voordat ie straks weer weg is:

donderdag 21 januari 2016

Aston Martin uit Spectre onder de hamer

Spectre komt volgende maand uit op blu-ray (in Nederland op 2 maart). Om dat te vieren vindt vanaf 16 februari een veiling plaats bij veilinghuis Christie's, waar geboden kan worden op aan Bond-gerelateerde spullen, waaronder de Aston Martin DB10. Het uiteindelijk opgehaalde bedrag zal gedoneerd worden aan goede doelen.


Hoogtepunt van de veiling is dus die Aston Martin DB10. Daarvan zijn er slechts tien gemaakt, speciaal voor de film. Dit zal de enige zijn die in publiek bezit kan komen.

Verder gaan onder de hamer onder meer Bonds Omega Seamaster 300, Q's laptop en een door Daniel Craig gesigneerde blu-ray van Spectre, inclusief Tom Ford-manchetknopen uit de film.

Ga voor meer informatie naar de website van Christie's.

maandag 18 januari 2016

Spectre meest succesvolle Bond-film in Nederland

De laatste James Bond-film Spectre is dit weekend de 20 miljoen euro gepasseerd, meldt Universal Pictures vandaag. Sinds 1991 is dat slechts één andere film gelukt: Titanic (1997). Daarmee is Spectre de meest succesvolle Bond-film ooit in Nederland.


De totale recette in Nederland staat momenteel op 20,17 miljoen euro. Dat is bijna 10 procent meer dan de vorige meest succesvolle Bond-film in ons land, Skyfall (2012).

Inmiddels zijn meer dan 2,15 miljoen Nederlandse bezoekers naar Spectre geweest. De nieuwste James Bond-film is na bijna drie maanden nog steeds te zien in meer dan honderd bioscoopzalen.

zaterdag 16 januari 2016

Vrouwen met pit

Ze zijn zelfverzekerd, bloedmooi, mysterieus, stoer maar op zekere momenten kennen ze ook hun zwakheden. Een ding hebben ze daarentegen gemeen: ze belanden vroeg of laat in bed met James Bond. We hebben het natuurlijk over de Bond-girls. Vele grootse namen hebben deze revue al gepasseerd, onder wie niemand minder dan onze eigen Famke Janssen in GoldenEye.

Door gastauteur Lucinda Huijskens


Bij het omschrijven van dé Bond-girl denkt Jasper Hartog, journalist en schrijver voor de Nederlandse Bond Blog, gelijk aan één vrouw: Ursula Andress als Honey Ryder uit Dr. No (1962). "Zij is de standaard Bond-girl, dat komt mede doordat ze de eerste was. Daarnaast heeft ze gewoon een roemruchtige introductie gekregen die heel beroemd is geworden."

Ze loopt met haar witte bikini aan, een duikbril op en grote zeeschelpen in haar hand schrijdend en zingend uit het water het strand op. Ondertussen schijnt de zon op haar natte blonde haren, haar welgevormde lichaam en uitstekende boezem. Zodra Bond zich mengt in het lied en nadert, schrikt ze en trekt ze uit zelfverdediging een mes uit haar heupgordel.

"Het komt vooral door dat iconische moment dat zij bij de bioscoopganger is blijven hangen. Haar opkomst laat lang op zich wachten en als ze dan eindelijk opkomt, is het zo’n groot moment, zeker voor de mannen, want die waren dit soort vrouwelijk schoon op het witte doek nog niet gewend."

Publiciteitsfoto Ursula Andress op de set van Dr. No (1962)

Er zit een wezenlijk verschil in de Bond-girls van toen en nu. "Die van vroeger waren vooral heel mooie plaatjes en hoefden niet eens zoveel te kunnen. Ze hoefden niet eens goed te acteren. De stemmen van de Bond-girls werden vroeger meestal naderhand ingesproken door een actrice die veel beter Engels sprak. Tegenwoordig staan ze op zichzelf, zijn ze intellectueler en hebben ze hogere functies. Ze zijn als ware de gelijke van James Bond." Kortom: de Bondgirl is geëmancipeerd.


Bond: "I'm looking for Dr. Goodhead."
Goodhead: "You just found her."
Bond: "A woman?"
Goodhead: "Your powers of observation do you credit, Mr. Bond."
Moonraker (1979)

"Het zijn geen dames meer die alleen maar in nood verkeren en ik denk dat de man van tegenwoordig een sterkere vrouw waardeert. Honey Ryder had bijvoorbeeld geen educatie gehad en heeft zelf leren lezen door de encyclopedie te bestuderen. Bij haar introductie was ze bijvoorbeeld bij de T, je kunt dus wel nagaan welke woorden ze nog niet kende."

"In A View to a Kill (1985), ongeveer op de helft van de huidige Bond-reeks, is Stacey Sutton een dame die nog geen deuk slaat in een pak boter. Ze roept gedurende de film wel vijftien keer ‘James, James!’. Zij is echt typisch het meisje in nood en heeft James Bond echt heel erg nodig. Dat is denk ik een van de domste rollen uit de James Bond-geschiedenis."

'There's never a cab when you want one', A View to a Kill (1985)

Als we spreken over vrouwen met pit, dan denken we meteen aan Xenia Onatopp, oftewel Famke Janssen in de film GoldenEye uit 1995. In de film speelt ze een lustige vechtmachine, die niets liever doet dan iedereen uitschakelen met haar dijbenen.

Onatopp haar dijbenen bezorgen haar in de film daarnaast ook nog twee seksuele hoogtepunten. Tijdens scène waarin ze de admiraal squeezed met haar dijbenen en natuurlijk gedurende de hete sauna-scène met Mr. Bond himself. Xenia: 'Yes yes yes!’'.

'She always did enjoy a good squeeze', GoldenEye (1995)

"Famke Janssen is een goede keus. Ze speelt de rol met volle overtuiging. De rol van Xenia Sergeyevna Onatopp is anders dan alle voorgaande Bond-girls. Deze is hard, sexy en weet wat ze wil. Dat zag je in de films van Timothy Dalton ook al wel maar het viel minder op. In de films voor Dalton was de Bond-girl vaak zwak zonder enige diepgang. Dat een Nederlandse actrice de rol mocht spelen is natuurlijk een bonus", vertelt Joost van Vliet, redacteur bij de James Bond Club Nederland.

Volgens Van Vliet mogen ook Tracy di Vicenzo en Eve Moneypenny niet ontbreken. "Tracy (Bond) di Vicenzo is de enige echte Mrs. Bond in On Her Majesty's Secret Service. Ze is een pittige tante die vecht tegen Blofeld in de finale. Helaas weet men hoe het eindigt: Tracy wordt na het huwelijk met Bond doodgeschoten in zijn auto, waardoor het hart van 007 sterft van verdriet."

Diana Rigg als Mrs. Bond in On Her Majesty's Secret Service (1969)

"Eve Moneypenny is een pittige dame die in Skyfall laat zien dat ze met wapens om kan gaan en goed weet hoe ze het pedaal in moet trappen. In tegenstelling tot Xenia werkt zij juist samen met 007."

donderdag 14 januari 2016

Oscar-nominatie voor Sam Smith

Sam Smith is de enige met een Oscar-nominatie voor Spectre. Zijn titelsong Writing's on the Wall werd vanmiddag genomineerd voor een Academy Award.


Andere kanshebbers voor Spectre, zoals Thomas Newman voor de muziek en Hoyte van Hoytema voor het camerawerk, vielen buiten de boot. Newman werd wel genomineerd voor Bridge of Spies van Steven Spielberg. Ennio Morricone is in diezelfde categorie genomineerd voor Tarantino's The Hateful Eight. The Revenant van Alejandro González Iñárritu leidt met twaalf nominaties. Vorig jaar wist Iñárritu met Birdman vier Oscars in de wacht te slepen.

Sam Smith won eerder deze week nog een Golden Globe voor de titelsong van Spectre. Evenals Adele drie jaar geleden voor Skyfall. Zij ging er destijds ook met de Oscar voor beste originele song vandoor.

Echter was Skyfall genomineerd voor vijf Oscars. Ook mocht de film het beeldje voor de beste geluidsmontage mee naar huis nemen. Daarmee komt de teller voor Bond-Oscars op vier stuks in vijftig jaar tijd.

De uitreiking van de Academy Awards vindt plaats op zondag 28 februari. Het zou zo maar kunnen dat Sam Smith live gaat optreden.

Hier nog eens, tot aan Skyfall, alle Oscar-nominaties voor James Bond op een rij.

woensdag 13 januari 2016

Hoe David Bowie geen Bond-boef werd

De link tussen Bowie en Bond is een inkopper. Halverwege jaren 80 werd de deze week overleden zanger/acteur gevraagd om naast Roger Moore de hoofdrol te spelen in A View to a Kill. David Bowie als Max Zorin. De zanger vond het geen goed idee.


Producent Cubby Broccoli wilde een jonger publiek aanspreken met zijn Bond-films, de MTV-doelgroep. De muziekzender (opgericht in 1981) scoorde goed bij de jeugd, daar viel wel wat te halen. Het moest een rockster zijn. Broccoli wilde Bowie.

The Man Who Fell to Earth
Geen vreemde keus. Naast zanger was Bowie ook acteur (The Man Who Fell to Earth, The Hunger, Merry Christmas Mr. Lawrence). De rol die voor hem was geschreven: die van een engerd, de Franse industrieel Zorin. Geboren aan het eind van de Tweede Wereldoorlog uit een Nazi-experiment, waarbij zwangere vrouwen werden geïnjecteerd met steroïden om superkinderen te baren. De meeste zwangerschappen mislukten, maar de kinderen die overleefden, ontwikkelden zich tot hyperintelligente maar zwaar psychotische persoonlijkheden.

Niemand die zal beweren dat dit geen interessant uitgangspunt is voor een griezelige schurk.

Interessant of niet, Bowie sloeg de rol af. Voor een rockster vond hij het toch teveel een 'clownsperformance'. En hij had geen zin om vijf maanden van zijn tijd te verknoeien door zijn dubbelganger van een rots te zien vallen, vertelde hij in 1984 tegen de New Musical Express.

Vervolgens werd Sting de rol van Zorin aangeboden, en volgens de biografie van Grace Jones werd ook Mick Jagger benaderd. Uiteindelijk was het alleen Jones die als popster overbleef om het MTV-publiek te behagen.

Popsterren Grace Jones en David Bowie

Welkom Christopher Walken. Al was hij de tiende keus voor de rol, Walken (tot dan toe de enige acteur in een James Bond-film met een Oscar op zak) maakte van Max Zorin een onvergetelijk personage. En laten we eerlijk zijn, naast de muziek, ook een van de weinige redenen die de film de moeite waard maakt.

Christopher Walken als Zorin en Grace Jones als May Day in A View to a Kill (1985)

David Bowie als Max Zorin, moeilijk voor te stellen is het niet. Sting is een ander verhaal, Mick Jagger ook.

Broccoli en Moore
Blijft de vraag of hij zich ook over de titelsong ontfermd zou hebben. Met Duran Durans bijdrage in het achterhoofd (die deed het in ieder geval wel goed op MTV) is een Bowie-interpretatie lastig in te denken.

Maar toch, die kans had Broccoli vast niet aan zijn neus voorbij laten gaan. Waarom de grote baas in de hoop op een jonger publiek bleef zitten met zijn bejaarde Bond, dat is weer een ander verhaal...