woensdag 17 oktober 2018

‘Opnamen Bond 25 in Canada’

Opnamen voor Bond 25 vinden in maart 2019 plaats in Canada, zegt locatiemanager en sneeuwexpert Stefan Zürcher. De Zwitser werkte vijftig jaar geleden voor het eerst mee aan een Bond-film, On Her Majesty's Secret Service (1969), en sindsdien krijgt hij steevast een telefoontje van Eon Productions als er voor James Bond weer in de sneeuw gefilmd gaat worden.

Tot zover de inmiddels 73-jarige Zürcher, wiens verhaal deze week te lezen is in de Berner Zeitung. Opvallend is zijn loslippigheid over de mogelijke opnamelocatie Canada, een plaats waar James Bond in de filmserie officieel nooit eerder is geweest.

Net als Australië en Nieuw-Zeeland en grote delen van Afrika, heeft Bond zich nooit ten noorden van de Verenigde Staten begeven. Dat zou kunnen komen omdat er in Canada, na Rusland nog altijd het één na grootste land ter wereld, nooit iets gebeurt.

Het filmteam bezocht Canada echter wel eerder, voor The Spy Who Loved Me (1977), waaraan Stefan Zürcher eveneens meewerkte. Stuntman Rick Sylvester springt in de beroemde opening van de berg Asgard op het Canadese Baffin Island. In de film moet dit de fictieve Oostenrijkse Alpenplaats Berngarten voorstellen.



Verder komt Canada er bekaaid vanaf in de Bond-films. Oké, Kronsteens tegenspeler MacAdams uit From Russia with Love (1963) is een Canadese schaker; in Goldfinger (1964) zit Bond in een vliegtuig boven Newfoundland wanneer hij Pussy voor het eerst ontmoet; 007 wordt in Thunderball (1965) door M naar Canada gestuurd, maar Bond weet een reisje naar de Bahama's af te dwingen; de gestolen Moonraker-spaceshuttle verdwijnt boven de Yukon, wat ook in Canada ligt; en in Quantum of Solace (2008) komt aan het eind van de film het personage Corinne voor, zij werkt voor de Canadese inlichtingendienst. Die verwijzingen in de eerste films kunnen zomaar te maken hebben met toenmalig Bond-producent Harry Saltzman, een Canadees van geboorte.

De enige keer dat James Bond Canada daadwerkelijk bezoekt, is in Ian Flemings verhaal For Your Eyes Only in de gelijknamige bundel uit 1960. Via de Canadese hoofdstad Ottawa reist hij namelijk naar Vermont in de Verenigde Staten, wat net over de grens bij Quebec ligt. In de bossen van Vermont schakelt hij ene Gonzales uit, de moordenaar van het echtpaar Havelock, een stel dat bevriend is met M. Hun dochter Judy mengt zich in de strijd door Gonzales' opdrachtgever Von Hammerstein te doden met pijl en boog, terwijl hij een duik wil nemen in het meer.

Ian Fleming met zijn achtste Bond-boek For Your Eyes Only (1960)

In de gelijknamige film uit 1981 is deze scène iets herschreven en is het Gonzales die tijdens zijn duik in het zwembad door Melina, zoals Judy is hernoemd, wordt uitgeschakeld. Deze scène werd voor de film echter verplaatst naar een buitenplaats bij Madrid, maar werd opgenomen op Corfu, om het simpel te houden.

Nog even terug naar het boek For Your Eyes Only: daarin staat ook het korte verhaal Risico, dat samen met For Your Eyes Only werd verwerkt voor de eerdergenoemde film. Risico is één van de laatst overgebleven Fleming-titels en wordt al jaren genoemd als mogelijke titel voor een Bond-film. Risico? Shatterhand? Canada? Roept u maar!

vrijdag 12 oktober 2018

Wat als James Bond op Tinder zou zitten?

Mijn naam is Bond... James Bond. Sinds 2006 is het de Britse acteur Daniel Craig die als geheim agent 007 en gekleed in strak pak, chino- of caban-jas voor mannen de harten van bloedmooie vrouwen steelt én breekt. Maar wat als Bond, net als de meeste al dan niet vrijgezelle mannen anno nu, gebruikmaakt van een dating-app... Hoe zou het hem vergaan op Tinder? Bekijk de chats met ‘zijn’ Bond-girls, inclusief originele quotes.

Door gastauteur Stylight


Met hun beeldschone verschijning, gekleed in een galajurk of sexy bikini — wie herinnert zich niet Ursula Andress in haar witte bikini of Halle Berry in een oranje exemplaar —  waren het de Bond-girls die het op het gebied van mode wonnen van James. Qua gevatte opmerkingen gaf 007 hen echter vaak het nakijken. Hoe zouden de ontmoetingen en gesprekken in het huidige digitale tijdperk verlopen? Tinder in plaats van een rendez-vous op een exotische locatie, emojis in plaats van elkaar verleidelijk in de ogen kijken... Hoe zou James Bond zich uit penibele situaties op Tinder — voor de vorm omgedoopt tot ‘Bonder’ — redden met onderstaande dames?


Bond en Vesper worden verliefd. Zij heeft een vintage look, smokey eyes en draagt partyjurken van onder andere Versace en Roberto Cavalli. Vesper ziet en kent de ‘echte’ James. Zij is de tweede vrouw waar 007 verliefd op wordt. Met haar gevatte humor zouden ze ook op Tinder zeker een match zijn.


Een spannend avontuur met James kost soms het leven van een Bond-girl. De wrede baas van haar wraakzuchtige man martelt en doodt haar. Een leuke flirt op Tinder was waarschijnlijk veiliger geweest voor Solange.


De eerste Bond-girl waar James géén seks mee heeft; wel was er ruimte voor een vurige kus. Het wraken van haar vermoorde familie was belangrijker voor haar. Elegante stijl o.a. met zwarte Prada-jurk. Onze conclusie: een chat tussen de twee op Tinder zou geen lang leven beschoren zijn. Camille heeft wel andere dingen aan haar hoofd.



Fan van de jaren 60 met het haar hoog gedragen in een stijlvolle Franse knot en een shift jurk (van Prada). Beleeft een one-night stand met James. Hij vindt haar dood op bed, overgoten met olie. Deze scène was een eerbetoon aan Bond-girl Jill Masterson (Shirley Eaton) uit Goldfinger (1964); zij werd goud geschilderd. Met hindsight zou Strawberry hoe dan ook hebben gekozen voor ‘geen match’ met James om haar eigen leven te redden.


Miss Moneypenny is al sinds 1962 de secretaresse van M. James en Eve krijgen een valse start: in het begin van Skyfall, schiet Eve James neer...  Een onschuldige chat op Tinder had wellicht geleid tot meer?


Heeft een zwak voor James; hij is haar favoriete 00-agent. Een liefdesrelatie is echter ondenkbaar. Hun band is puur platonisch, met cynische opmerkingen en gevatte humor. Een chat op Tinder tussen de twee zou ons echter erg interessant lijken.


Bij hun eerste ontmoeting draagt ze een zwarte jurk met open rug, bezaaid met 60 duizend kristallen. Onze favoriete geheim agent wil haar graag beschermen, maar zelfs met James aan haar zijde is ze haar leven niet veilig. Wij denken dat ze op Tinder vurige chatgesprekken zouden hebben.


Madeleine werkt als psycholoog en is de dochter van Mr. White die we nog kennen uit eerdere films. Ze is een beedlschone, intelligente vrouw die in de woorden van actrice Léa Seydoux ‘Bond niet nodig heeft’. James en Madeleine lijken aan elkaar gewaagd; op Tinder zouden ze zomaar een match kunnen zijn.


Een Italiaanse weduwe wiens maffioso-man door James is vermoord. Ze is stijlvol in kokerjurken en draagt sexy boots van Louboutin naar de begrafenis van haar overleden man. Wij zien haar eerder als ‘Bond-vrouw’ dan Bond-girl. En weten zeker dat James interesse heeft. Wij zeggen: het is een match!

dinsdag 9 oktober 2018

Het Bond-genre

Bond. Deze vier letters. Spreek een willekeurige passant aan op straat en hij weet wat je bedoelt, waar ook ter wereld. Zo niet, help een handje: ‘Bond. James Bond. 007’. Bij negen van de tien gaat nu echt wel een lichtje branden.


Wie Bond zegt, opent een wereld vol fantasie. Explosies, gevaar, humor en heel veel moois; van vrouwen en muziek tot auto's en locaties. Bond is dromen met open ogen, even weg uit de werkelijkheid.

Iedereen wil op zijn tijd even weg uit de werkelijkheid. De werkelijkheid die niet kan tippen aan de schijnwerkelijkheid van James Bond. En is de werkelijkheid zó onwaarschijnlijk, dan wordt de vergelijking met Bond al gauw getrokken: ‘Het leek wel een James Bond-film...’

Geheel toevallig sinds Global James Bond Day op tv: De kijk van Koolhoven. Een zesdelige VPRO-serie van en met regisseur Martin Koolhoven. Die niet alleen filmmaker is maar ook filmliefhebber, zoals je van een cineast mag verwachten. En wat een fijne aftrap vrijdag. Met een lekkere brutale vormgeving en heerlijk losse presentatie; laat die Kool maar lullen over film.

Martin Koolhoven (foto: Merlijn Doomernik)

In zes afleveringen loodst hij ons door verschillende filmgenres, te beginnen bij zijn meest geliefde: de spaghettiwestern. Een genre dat gelijktijdig opkwam met de Bond-films, maar dat terzijde.

Bij het lezen van de lijst afleveringen die de VPRO heeft gemaakt, is gek genoeg geen James Bond te bekennen. Dat viel mij in eerste instantie nogal tegen. Want hoe kun je jezelf als filmprogramma serieus nemen als je niet minstens één aflevering besteedt aan de langstlopende filmserie aller tijden?

Mijn voicemail nog eens goed beluisterd, e-mails doorgescrold — logisch dat er nog geen aflevering over James Bond is gemaakt, er is helemaal geen contact opgenomen!

Die eerste aflevering van De kijk van Koolhoven smaakt echt naar meer, en we krijgen meer, nog vijf vrijdagen op NPO 3. Als de komende vijf even enthousiast zijn gemaakt als die eerste, dan willen we daarna nog wel een seizoen. En dan kan er mooi een aflevering worden gemaakt over het Bond-genre. ‘Alle Bonds in drie kwartier nalopen. Topidee’, reageerde Koolhoven via Twitter.

Rijst de terechte vraag: is James Bond een genre op zich? Nooit aan getwijfeld dat dit zo is, maar dat komt door de blinde vlek. Sec gezien is James Bond natuurlijk geen genre. Als je er een willekeurige Bond-film bij pakt staat er bij het genre niet ‘James Bond’ vermeld. Bond valt onder het genre actiefilms, het Bond-genre zou met een beetje goede wil enkel als subgenre door kunnen gaan. Datzelfde geldt overigens voor de spaghettiwestern als subcategorie van het westerngenre.


Hoewel officieel geen genre, bestaat het Bond-genre wel degelijk, al is het in de volksmond. Niet zelden staat ergens over James Bond vermeld ‘het is een genre op zich’. Dat ‘op zich’ (of ‘an sich’) moet er wel altijd bij, anders neemt niemand het serieus.

Een genre, subgenre, of geen van beide, het gaat er natuurlijk om dat Koolhoven er een aflevering over maakt, over het Bond-genre. Met ondergetekende als zelfbenoemd consultant, want hij ziet de bui al hangen. Niets zo makkelijk om bij Bond de zaken door elkaar te halen, omdat er met 24 officiële films zo ontzettend veel van is, en veel daarvan zo ontzettend veel op elkaar lijkt. En dan zal het voor 99 procent misschien allemaal correct zijn — het zijn vaak die details waar het net even mis gaat: een jaartal te weinig, een acteur verwisseld, een film over het hoofd gezien. Kniesoor, ik weet het. Maar ook het kleinste foutje is vaak niet nodig.

Wat ik voor zo'n aflevering niet zou doen is in 40 minuten stuk voor stuk alle films van Dr. No (1962) tot en met Spectre (2015) behandelen met een aankondiging naar Bond 25 (2020), waarvan we tegen die tijd vast wel een titel weten. Nee, pik de hoogtepunten eruit, dé momenten die James Bond James Bond maken (suggesties zijn hier te vinden). Ga in op de opbouw van de films; de gunbarrel, de pretitles, de titelsong, de opdracht, het avontuur en de eindzege. Gooi dat in een blender en knal er een lekkere James Bond-aflevering uit, even flitsend als de Bond-films zelf. Het wordt proppen, vanzelfsprekend.



Nog één ongevraagde tip voor Martin Koolhoven: laat je niet verleiden zelf in de gunbarrel te gaan lopen. Dat is al te vaak gedaan op tv, zal nog heel vaak gedaan worden en ziet er altijd lullig uit. Er is maar één iemand die dat kan: James Bond. Een genre op zich.

vrijdag 5 oktober 2018

Aston Martin terug in Bond 25

Aston Martin zal voor de twaalfde keer in een James Bond-film te zien zijn. Dat verklaart CEO Andy Palmer tegenover CNN. Welk model van de sportwagen in de nieuwe Bond-film zal optreden, is nog onbekend. Evenmin of Bond de Aston Martin zelf gaat besturen. Maar dat zal wel.


Vorige week deed Lotus plots van zich horen. Het automerk waar James Bond in het verleden enkele malen in rondreed, wil ook wel weer eens in een Bond-film verschijnen.

In een artikel dat de Financial Times aan Lotus besteedde, werd nog eens benadrukt dat het lijkt alsof 007 geen ander merk dan Aston Martin mag rijden, maar dit is geenszins het geval. Bij iedere nieuwe film moet een nieuwe overeenkomst worden gesloten tussen Bond en Aston Martin. Wie een betere deal of een beter automerk denkt te hebben, kan altijd een poging wagen.

Dat James Bond en Aston Martin onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn, blijkt overigens vandaag op Global James Bond Day. In hartje Londen rijden deze dag vier Aston Martins rond; de DB5 uit Goldfinger (1964), de DBS uit On Her Majesty's Secret Service (1969), de V8 uit The Living Daylights (1987) en de DB10 uit Spectre (2015).

Aston Martin DBS in On Her Majesty's Secret Service (1969)

Aston Martin DB10 in Spectre (2015)

Verder staan drie Aston Martins op verschillende plaatsen tentoongesteld; de Aston Martin Vanquish uit Die Another Day (2002) en de twee DBS'en uit Casino Royale (2006) en de gehavende versie uit Quantum of Solace (2008).

Aston Martin DBS in Quantum of Solace (2008)

Voor wie vandaag toevallig in Londen is: maak een foto met een of meerdere van deze wagens en maak daarmee kans op prijzen. Houd social media via @007 in de gaten voor tips.

donderdag 27 september 2018

Lotus wil weer in een Bond-film

Niets zo vertrouwd als James Bond in zijn Aston Martin, maar dat wil niet zeggen dat 007 geen andere bolides zou mogen rijden. Zoals bijvoorbeeld dat andere Britse automerk: Lotus. Phil Popham, de kersverse topman van Lotus, ziet een hereniging met 007 wel zitten, aldus de Financial Times.

De Lotus Esprit S1 met Barbara Bach en Roger Moore uit The Spy Who Loved Me (1977)

Bond en Lotus zijn geen vreemdelingen voor elkaar. In 1977 leverde het automerk de beroemde Lotus Esprit S1 die kon worden omgetoverd tot duikboot, het werd een van de vele hoogtepunten uit The Spy Who Loved Me. Enkele jaren later liet Lotus opnieuw van zich horen in For Your Eyes Only (1981) met twee versies van de nieuwe Lotus Esprit S3 Turbo.

De bronskleurige Lotus uit For Your Eyes Only (1981)

Hoewel Aston Martin alweer jaren hofleverancier bij de Bond-films is, heeft de autofabrikant geen vast contract met Eon Productions. Iedere nieuwe film wordt bekeken wat de twee voor elkaar kunnen betekenen. En dat betekent weer dat er ook andere gegadigden op de markt rondrijden, al wordt dat wel eens over het hoofd gezien.

Het avontuur van Aston Martin begon in Goldfinger (1964), waar de DB5 zijn beroemde trukendoos vertoont. In Thunderball (1965) is dezelfde wagen even te zien zonder al te veel gadgets. Vervolgens in On Her Majesty's Secret Service (1969) rijdt George Lazenby rond in een Aston Martin DBS. Dan verdwijnt het automerkt voor een lange tijd uit beeld, zo is Roger Moore in geen van zijn Bond-films in een Aston Martin te zien, Lotus is zíjn James Bond-auto kun je zeggen. Pas met het aantreden van de nieuwe Bond Timothy Dalton, toont Bond zich weer in een Aston Martin V8, en net als in Goldfinger ook deze keer met ‘a few optional extras installed’.

De allerberoemdste: Sean Connery met de Aston Martin DB5 uit Goldfinger (1964)

De Aston Martin V8 in The Living Daylights (1987)

In GoldenEye (1995) en Tomorrow Never Dies (1997) fungeert de oude DB5 als de persoonlijke favoriet van 007 in slechts enkele scènes, de wagens die het meest in het oog moeten vallen in die films zijn de BMW's. Dat geldt ook voor The World Is Not Enough (1999) waar de scène met de DB5 zelfs sneuvelt, en dan is het pas weer in Die Another Day (2002) dat de Aston Martin, de Vanquish deze keer, weer op de eerste plaats komt te staan. Vanaf Casino Royale (2006) krijgt Aston Martin iedere film weer alle ruimte zich te tentoonstellen.

Nu met de nieuwe man aan het roer bij Lotus is het natuurlijk een mooie binnenkomer om de oude banden met Bond aan te halen en te proberen om weer eens een Lotus in de film te krijgen. Trouwens zouden die twee sportwagens ook best samen een rol kunnen spelen, zodat er niet alleen áchter maar ook vóór de schermen een strijd plaatsvindt tussen de twee merken.

Zal je zien dat Tesla er uiteindelijk met de buit vandoor gaat...

dinsdag 25 september 2018

Mrs. Kiss Kiss Bang Bang

Hoe de Bond-song van Dionne Warwick nooit in de film terechtkwam


Het was op die allereerste James Bond-verzamel-cd die ik kocht, de 30th Anniversary Collection (1992), dat ik een song ontdekte die ik nog niet kende: Mr. Kiss Kiss Bang Bang. Een song zoals een échte Bond-song moet klinken. Met schelle trompetten, vleiende violen, een lekker tempo en een dijk van een stem, die van Dionne Warwick. Morgenavond treedt de 77-jarige legende eenmalig op in Carré.

Dionne Warwick

Dionne Warwick, een stijgende ster met in 1964 vier Top 40-hits op haar naam, maakte in de nazomer van 1965, net als nu, een tour door Europa. John Barry wist haar te strikken om tussendoor de titelsong van de nieuwe Bond-film Thunderball in te zingen.

Omdat het woord ‘thunderball’ geen enkele betekenis heeft, en Barry tijdens een vliegtuigritje in een magazine had gelezen dat James Bond in Italië ‘Mr. Kiss Kiss Bang Bang’ werd genoemd, leek hem die titel een goed alternatief. Ook producenten Broccoli en Saltzman gingen akkoord. Aan Leslie Bricusse de vraag daar een passende tekst bij te verzinnen.

Zo gezegd zo gedaan en begin september knalde Warwick de nieuwe song op de band, met een lange intro van 48 seconden, zodat haar eerste woorden pas klinken als de titel Thunderball op het scherm is verschenen. Die was in de pocket. Een nieuwe hit na het overweldigende succes van Shirley Basseys Goldfinger leek geboren.



Tot het producentenduo niet veel later opnieuw bij Barry aanklopte; distributeur United Artists wilde per se dat de song de titel ‘Thunderball’ zou dragen, ‘Mr. Kiss Kiss Bang Bang’ zegt namelijk niemand iets...

Tekstschrijver Bricusse was druk bezig met een andere klus. John Barry vroeg daarom Matt Monro's manager Don Black een tekst te maken voor het verder nietszeggende ‘Thunderball’, Tom Jones mocht de nietszeggende boel inzingen. Dat liep allemaal vrij gesmeerd, met als nadeel voor Barry dat hij nu opeens met een titelsong zat waarvan het thema verder nergens in de muziekscore terugkwam, het thema van Mr. Kiss Kiss Bang Bang daarentegen had hij al in zijn score verwerkt.



In allerijl perste Barry er enkele Thunderball-thema's doorheen, toen de producenten opnieuw aankwamen met het verzoek Mr. Kiss Kiss Bang Bang tóch te gebruiken, ditmaal voor de eindtitels. En dan niet de al opgenomen versie met Dionne Warwick, maar een nieuwe, met de eerder zo succesvolle Shirley Bassey.

Bassey kwam, zong niet geheel naar wens, al was de laatste opname van de elf best aardig. Die moest het maar worden. Tot het besluit alsnog werd genomen de song maar helemaal niet te gebruiken.



Bassey boos, ze spande een rechtszaak aan en eiste dat de film niet eerder uitkwam tot haar song erin te horen was. De Bond-producenten weigerden en ook van de rechter kreeg ze geen gelijk.

Thunderball-proces

Van onze correspondent


LONDEN, donderdag

De nieuwste James Bond-film „Thunderball” zal waarschijnlijk later in première gaan dan was verwacht.


De zangeres Shirley Bassey is tegen de producers van de film een proces begonnen, omdat zij haar beloofd zouden hebben dat zij in de film een lied mocht zingen. De producers zouden zich niet van die belofte hebben aangetrokken.


Zij ontkennen overigens enige verplichting tegenover Shirley te hebben.
De Telegraaf, 18 november 1965
 
Tussen Basseys manager-echtgenoot Kenneth Hume en producent Harry Saltzman is het nooit meer wat geworden, waardoor Bassey enige tijd uit de gratie raakte bij de filmmakers. Bassey en Hume gingen nog datzelfde jaar uit elkaar en uiteindelijk stierf haar ex twee jaar later.

Shirley Bassey heeft nog twee officiële Bond-songs mogen inzingen, de Bond-song van Dionne Warwick hoorden we pas in 1992 op die 30th Anniversary Collection, want op de plaat van Thunderball was noch de versie van Warwick noch die van Bassey te bespeuren. Die mindere van Bassey verscheen enkel op een gelimiteerde 2-discversie van diezelfde cd.

Bovenstaande geschiedenis is zoals Jon Burlingame beschrijft in zijn James Bond-muziekbijbel The Music of James Bond (2012), en verschilt enigszins met het verhaal op Wikipedia, waarin staat dat de versie met Bassey als eerst werd opgenomen en zij de producenten pas aanklaagde op het moment dat ze hoorde dat Dionne Warwick was uitgekozen een betere versie in te zingen, inclusief een langere intro. Wat op zich een logisch verhaal is, want de intro van de Warwick-versie sluit naadloos aan op de titelsequentie van Maurice Binder.

Maar als afsluiting van de film past de versie van Bassey beter, daar is de Warwick-intro van 48 seconden langer dan de hele aftiteling. Bovendien werd het besluit om Mr. Kiss Kiss Bang Bang over de eindtitels te gebruiken pas genomen op het moment dat er een nieuwe song met de titel van de film moest komen. En aangezien Jon Burlingame, als instituut op het gebied van filmmuziek, alle opnamedata paraat heeft (Dionne Warwick: 4 september 1965; Tom Jones: 11 oktober 1965; Shirley Bassey: 12 oktober 1965), krijgt hij het voordeel van de twijfel.

maandag 24 september 2018

Tomorrow Never Dies-acteur (75) dood gevonden

De Amerikaanse acteur en zanger Al Matthews is afgelopen zaterdag dood gevonden in het resort La Zenia aan de Costa Blanca in Spanje. Dat schrijft The Sun. De oorzaak van het overlijden is onbekend, maar men vermoedt dat hij een natuurlijke dood is gestorven.


Volgens lokale getuigen waren er geen sporen van geweld op zijn lichaam en zou de in Spanje wonende acteur verschillende ziektes onder de leden hebben gehad.

Al Matthews speelde kleinere rollen in films als Superman 3 (1983), Aliens (1986) en Tomorrow Never Dies (1997), en speelt een hoofdrol in de nog te verschijnen film The Price of Death. Ook is zijn stem te horen in de videogame Aliens: Colonial Marines uit 2013.



Tijdens de Vietnamoorlog diende hij in het Amerikaanse korps mariniers. Hij was de eerste donkere man die wegens verdiensten werd gepromoveerd tot de rang van sergeant. Ook was hij de eerste donkere man die te horen was op de nationale radio in Engeland, waar hij tijdelijk woonde en werkte. Daar had hij naast tv-werk ook zijn muziekcarrière.

Bron: De Telegraaf

© Bond Blog 2009 — 2018
Alle rechten voorbehouden