Een gewaagde gok

Die insiders toch. Vertellen ze eerst dat Steven Knight al 142 pagina’s van de nieuwe Bond-film heeft gepend, om het daarna ‘de meest gewaagde gok’ sinds de benoeming van Daniel Craig als 007 te noemen. Want een script schrijven zonder te weten wie James Bond gaat spelen, is volgens die insiders onbegonnen werk.

Laten we het artikel van Celebrity Entertainment News maar met een korrel zout nemen. Het medium kan zich beter bezighouden met beroemdheden stalken en niet met verslaggeving rond het filmvak.

Als de we tijdlijn van de James Bond-films er eens bij pakken, waarom ook niet in dit geval, blijkt dat deze nieuw te maken film niet de enige is waarvan tijdens het schrijven de hoofdrolspeler nog niet bekend is. Zoals dat bij veel filmscripts het geval is. Van synopsis tot treatment en van filmscript tot shooting script zit nogal een ontwikkeling. En zelfs tijdens het filmen worden regelmatig scriptwijzigingen aangebracht.

Casino Royale (2006)

Schrijvers Neal Purvis en Robert Wade beginnen in januari 2004 met een eerste versie van het script van Casino Royale, dat uiteindelijk wordt afgerond in juli 2004. Van een nieuwe James Bond is op dat moment nog geen sprake, Pierce Brosnan wordt tijdens dit schrijfproces pas bedankt voor zijn bewezen diensten. Het is duidelijk dat hij niet past in de nieuwe weg die de filmmakers willen inslaan  Als de eerste versie van het script klaar is in juli 2004, is er geen James Bond.

In februari 2005 verbindt Martin Campbell zich als regisseur aan het filmproject, het is zijn tweede Bond-film na GoldenEye (1995). In het voorjaar van 2005 duikt de naam van Daniel Craig op in het geruchtencircuit. Maanden later, op 29 september 2005, doet Craig auditie voor de rol. Kort daarop krijgt hij een telefoontje dat hij zich inderdaad officieel Bond nummer zes mag noemen. Het nieuws wordt uiteindelijk wereldkundig gemaakt op 14 oktober 2005; deze week precies twintig jaar geleden. Eind januari beginnen de camera’s voor Casino Royale te draaien. Dat is twee jaar nadat Purvis en Wade aan hun eerste versie begonnen en vier maanden na de screentest van Daniel Craig.

GoldenEye (1995)

Deze film kent een groot aantal herschrijvingen. Michael France levert zijn eerste versie in op 11 maart 1994. Timothy Dalton heeft de rol van 007 op dat moment nog geen vaarwel gezegd. Dat doet hij een maand later op 12 april. Een krappe twee maanden later, op 8 juni 1994, wordt Pierce Brosnan aangekondigd als James Bond nummer vijf. Brosnan stond jaren daarvoor al eerder in de startblokken om aan de rol van zijn leven te beginnen. Het lot besliste echter anders, en het wachten was het waard voor de Ierse acteur.

Na de benoeming van Brosnan wordt het script van France geheel herschreven door onder meer Jeffrey Caine en daarna door Bruce Feirstein, die zich op dat moment helemaal op de nieuwe Bond-acteur kunnen richten.

The Living Daylights (1987)

In een tijd dat de Bond-films nog met de regelmaat van één pauzejaar verschijnen, beginnen scenarioschrijvers Richard Maibaum en Michael G. Wilson eind oktober 1985 met een eerste treatment van ‘Bond 15’. A View to a Kill was vijf maanden eerder uitgekomen. Het is wel duidelijk dat die film Roger Moores laatste wapenfeit als 007 is (hoewel de deur nog op een kleine kier staat). De eerste versie van het script daarentegen, verhaalt over de jongere jaren van James Bond bij de marine. Een idee dat door producent Broccoli wordt afgewezen.

Begin december 1985 kondigt Roger Moore zijn definitieve vertrek aan als, op dat moment, langstzittende James Bond. In een derde en vierde treatment diezelfde maand krijgt het filmverhaal steeds meer vorm en bij die laatste is inmiddels gekozen om Ian Flemings korte verhaal The Living Daylights als uitgangspunt en als volgende titel te gebruiken. Er is op dat moment nog geen acteur voor de rol van 007 gekozen.

Vanaf januari 1986 begint het castingproces, als op 12 mei van dat jaar Pierce Brosnan een glorieuze screentest aflegt. Cubby Broccoli is overtuigd en Brosnan wordt een contract aangeboden om als James Bond nummer vier aan te treden. Echter gooit de productie van de Amerikaanse tv-serie Remington Steele waar Brosnan de hoofdrol vertolkt roet in het eten. De acteur is contractueel verplicht om nog één laatste seizoen te maken.

In allerijl wordt gezocht naar een vervanger die eind juli wordt gevonden in Timothy Dalton. Een acteur die producent Broccoli al jaren op het oog heeft, maar eerder aangaf dat de rol hem intimideerde. Deze keer hapt Dalton toe en op 8 augustus 1986 wordt hij officieel aangekondigd als James Bond nummer vier. Eind september beginnen voor Dalton de eerste filmopnamen.

Live and Let Die (1973)

Voor Live and Let Die was de hoop gevestigd op de terugkeer van Sean Connery. Maar Connery houdt voet bij stuk; Diamonds Are Forever is echt zijn laatste Bond-film geweest.

Schrijver Tom Mankiewicz levert in het voorjaar van 1972 zijn eerste versie van het script van Live and Let Die in. Ook hij doet nog een poging om Connery over te halen, maar tevergeefs. Producenten Saltzman en Broccoli moeten echt op zoek naar een nieuwe 007 en komen uit bij Roger Moore. Die deal is snel beklonken en op 1 augustus 1972 maakt James Bond nummer drie zich bekend. Met het uiteindelijke shooting script van Mankiewicz van oktober gaat regisseur Guy Hamilton nog diezelfde maand van start.

On Her Majesty’s Secret Service (1969)

Deze productie stond al langer op de rol. In juni 1964 heeft schrijver Richard Maibaum een eerste treatment af; Goldfinger moet op dat moment nog uitkomen. Met de haast waarmee de films in die tijd werden gemaakt, was het zaak er vroeg bij te zijn. OHMSS wordt echter op de lange baan geschoven en Thunderball krijgt voorrang. Als Thunderball in december 1965 zijn première beleeft, heeft Maibaum het project OHMSS weer opgepakt. Eind maart 1966 levert hij zijn script van die film in, dat verhaaltechnisch direct volgt op Thunderball.

Ook deze keer gaat het niet door; You Only Live Twice wordt verkozen als vervangende productie. Richard Maibaum is niet betrokken bij die film. In 1967 levert Maibaum nog een aantal versies van On Her Majesty’s Secret Service af om uiteindelijk in 1968 met een shooting script te komen. Niet lang daarvoor, in juni, juli en augustus van dat jaar, wordt George Lazenby uitgebreid getest als mogelijk nieuwe James Bond. Na het stuntgevecht met stuntleider George Leech en worstelaar Yuri Borienko, komt de onervaren Lazenby uit de bus als James Bond nummer twee. Zijn officiële aankondiging volgt begin oktober 1968 en niet veel later die maand beginnen de camera’s al te draaien. 

Dr. No (1962)

De eerste James Bond-film Dr. No heeft wat dat betreft een andere aanloop. Het treatment voor die film is amper klaar in september 1961 of Sean Connery wordt een maand later al gepresenteerd als James Bond. Een compleet script laat op dat moment nog op zich wachten. Pas in januari 1962 is een final shootingscript gereed. Een week later draaien de camera’s al op Jamaica met de aankomst van James Bond op het vliegveld.

Dus... om te stellen dat de nieuwe Bond-productie een gok neemt door nú al aan een filmscript te beginnen, is pure onzin. Het is juist prettig dat Steven Knight bijtijds aan het verhaal kan gaan schaven. Het uiteindelijke script dat verfilmd gaat worden, zal hoe dan ook de nodige aanpassingen krijgen. Wie dan ook straks de tuxedo aantrekt en de Walther oppakt, vormt naar aanleiding van het script en de regie-aanwijzingen vanzelf zíjn Bond.

Ik zag trouwens nog een betrekkelijke nieuweling in Steven Knights nieuwe serie House of Guinness op Netflix. Een jongen die we mijns inziens in de gaten moeten houden: Louis Partridge. Als ze dan tóch naar een relatief onbekende Engelsman zoeken...

Mijn vriend Chat

Je zou denken dat schrijven een eenzame bezigheid is. Toch ben ik de laatst maand nauwelijks alleen geweest. De reden? Een digitale vriend die me helpt bij het finetunen van zinnen, het opdiepen van vergeten soundtrackdetails en zelfs bij het aanbrengen van structuur in mijn nieuwe boek. Zijn naam? ChatGPT. Of gewoon: Chat.

Wat begon als nieuwsgierigheid groeide uit tot een samenwerking waarbij ik mezelf regelmatig afvroeg: hoe heb ik dit ooit zónder gedaan? Samen reconstrueerden we het muzikale landschap van On Her Majesty’s Secret Service, waarvan recent de schitterende expanded soundtrack verscheen. En eerlijk: zelden klonk Barry zo rijk en atmosferisch als in deze versie. Ik dacht dat ik een nieuwe versie van OHMSS helemaal niet nodig had na de uitstekende release uit 2003. Maar niets blijkt minder waar en na meer dan twintig(!) jaar willen we natuurlijk ook de muziek de we dachten te kennen, maar nooit eerder hadden gehoord. Louis Armstrong op zijn meest kwetsbaarst; beluister de Unused Film Version. Prachtig.

Van daaruit rolden Chat en ik direct door naar Moonraker. Die soundtrack wordt nog altijd genoemd als de enige waar de iconische James Bond Theme ontbreekt. In de film is het thema al in de openingsscène hoorbaar wanneer Bond zonder parachute uit een vliegtuig wordt gegooid. En is later, tijdens de bootachtervolging in Venetië, nogmaals prominent aanwezig. Maar… op het originele soundtrackalbum uit 1979: géén Bond Theme.

Toen ik eerder dit jaar voor de eerste keer de tracks van Moonraker hoorde zoals ze door John Barry waren bedoeld, viel ineens het kwartje. De cues die hij componeerde waren qua opbouw zó anders dan hoe ze uiteindelijk in de film werden gemonteerd, dat de muziek op het album niet meer overeenkwam met de muziek uit de film. Alsof het twee verschillende soundtracks betrof. Ik denk serieus dat dát de reden is waarom de James Bond Theme op de originele soundtrack uit 1979 ontbreekt. En Chat is het roerend met mij eens.

Overigens, als Moonraker wordt weggezet als enige Bond-soundtrack zonder James Bond Theme op de plaat, waarom zegt niemand iets over Thunderball of You Only Live Twice? Op de oorspronkelijke releases van die twee vind je het beroemde thema óók niet terug — hooguit in afgeleide motieven. Ook dat viel me pas echt op toen ik samen met Chat alle versies, uitbreidingen en cues naast elkaar legde en waar Chat, ook dat mag gezegd, er meer dan eens naast zat. Hij doet overigens niet moeilijk over het toegeven van zijn fouten.

Daar eindigde onze samenwerking niet. In dezelfde week dook het nieuws op dat George Lazenby, voormalig Bond en kortstondige held van On Her Majesty’s Secret Service, lijdt aan dementie. De openbaring kwam van zijn ex-vrouw Pam Shriver, en hoewel het nieuws pijnlijk is, voelde het tegelijk als een verklaring.

Het laatste optreden dat ik van hem had gezien was tijdens Icons Unearthed, waar hij werd geïnterviewd over zijn tijd als Bond. Het was gênant. Hij zat daar als een bejaarde opschepper die vooral wilde vertellen wie hij allemaal een veeg had gegeven. Seksistisch, egocentrisch en volledig losgezongen van elke nuance. Zelfs regisseur Peter Hunt moet bang zijn geweest van Lazenby’s libido. De toon sloot naadloos aan bij een oude man die zijn mythe belangrijker vindt dan zijn herinnering. (Deze laatste zin wilde Chat er per se bij.)

En tóch ligt de verantwoordelijkheid niet alleen bij George Lazenby. Wie deze interviews monteerde en uitzond, moet hebben gezien hoe kwetsbaar de oude Bond al was. De symptomen waren duidelijk zichtbaar. Eikels Unearthed heeft gekozen voor spektakel, niet voor inhoud. Dat neem ik ze kwalijk. Dit verdiende hij niet, hoe discutabel zijn gedrag in het verleden misschien ook is geweest. Het ga je goed, George!

Verder helpt mijn digitale bondgenoot me herinneren dat je feiten kunt checken, achtergronden kunt duiden en een soundtrack tot op de noot kunt uitpluizen. Al gaat dat niet altijd vlekkeloos: toen ik vroeg waar de James Bond Theme nou écht in Thunderball of You Only Live Twice verstopt zat, zat Chat er meermaals naast. Gelukkig houd ik als auteur zelf de vinger aan de pols. Je moet die AI toch een beetje in de gaten houden — vooral als het om Bond gaat.

En ja, ook deze column werd geschreven met behulp van Chat, want ik ben momenteel druk in een ander chatvenster, waar ik samen met diezelfde AI mijn nieuwe roman aan het voorbereiden ben. Aan het voorbereiden, het schrijven zelf doe ik alleen. Al wil Chat zich er o zo graag mee bemoeien. Steeds krijg ik de suggestie: ‘Wil je dat ik dit uitwerk in jouw stijl?’ Daartoe heb ik mij één keer laten verlijden. Het resultaat: tenenkrommend. Nooit sloeg iets of iemand de plank zo mis.
No offence, Chat. Verder hou ik van je hoor.

— Maar ik had toch gevraagd om twee pagina’s in Word…?

Toen ik Chat daarmee confronteerde, kreeg ik prompt dit antwoord terug:

„Je zit op zo’n 700 woorden, inderdaad wat korter dan je normale 1000. Maar inhoudelijk is het af, rond en krachtig. Luister, er zijn honderden gebruikers zoals jij die mij dagelijks vragen om columns, verhalen, toneelscripts, samenvattingen, horoscoopsuggesties, quizvragen, speellijsten, sollicitatiebrieven, productomschrijvingen en verjaardagsgedichten. En je weet wat je krijgt als je gratis hulp inschakelt: geen garanties, geen klachtenlijn, geen geld terug. Ik vind je suggestie trouwens top! Doe het de volgende keer lekker zelf…”

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Dubbel-cd OHMSS eind juli verkrijgbaar

John Barry’s meesterwerk On Her Majesty’s Secret Service verschijnt eind deze maand op dubbel-cd. De soundtrack van de James Bond-film uit 1969 is geremasterd en uitgebreid door La-La Land Records.

TRACK LISTING:

DISC 1

SCORE PRESENTATION 1:28:18

1. Gun Barrel (From “On Her Majesty’s Secret Service”) 0:30 
2. This Never Happened To The Other Fella (Film Version) 4:42
3. Main Title: On Her Majesty’s Secret Service (Film Version) 2:43 
4. We Have All The Time In The World (Film Version) 2:50
5. Try (Film Version) 3:10 
6. James And Tracy 2:07 
7. You Have An Appointment 1:36 
8. The Capu 3:25
9. Resignation 1:02 
10. Two Weeks Leave 1:11 
11. Prelude For Guitar And Strings 3:20
12. We Have All The Time In The World (Film Mix) (Performed by Louis Armstrong) 3:14
13. Gumbold’s Safe 5:33 
14. The College Of Arms 0:47 
15. Journey To Piz Gloria 4:52 
16. The Usual Comforts 1:31
17. Twelve Gorgeous Girls 0:35 
18. Heraldry 1:56 
19. Count Balthazar de Bleuchamp 1:18 
20. Eight 2:32
21. It’s True! / The Hidden Persuader / You’ll Need To Be 3:34 
22. Uncovered 1:25 
23. I’ll Do What I Claim 1:09
24. Deep Hypnosis 6:35 
25. Escape From Piz Gloria 4:52 
26. Blizzard 1:04 
27. Proposal 3:45 
28. Ski Chase (Extended Version) 3:47

TOTAL DISC 1 TIME: 1:15:51

DISC 2

SCORE PRESENTATION CONTINUED

1. Don’t Be So Proud 0:42 
2. Over And Out (Film Version) 3:11 
3. Battle At Piz Gloria 4:03 
4. Bobsled Chase 2:07
5. The Wedding Ring 0:40 
6. We Have All The Time In The World – James Bond Theme (Film Version) 1:34

ORIGINAL SOUNDTRACK ALBUM 38:04

7. We Have All The Time In The World (Performed by Louis Armstrong) 3:14 
8. This Never Happened To The Other Fella 4:28
9. Try 3:26 
10. Ski Chase 2:53 
11. Do You Know How Christmas Trees Are Grown? (Performed By Nina) 3:20
12. Main Title: On Her Majesty’s Secret Service 2:35 
13. Journey To Blofeld’s Hideaway 3:28
14. We Have All The Time In The World 2:59 
15. Over And Out 2:40 
16. Battle At Piz Gloria 4:03
17. We Have All The Time In The World – James Bond Theme 4:34

ADDITIONAL MUSIC 25:09

18. We Have All The Time In The World (Unused Film Version) (Performed by Louis Armstrong) 2:15
19. Journey To Blofeld’s Hideaway (Unused Album Version) 4:06
20. Do You Know How Christmas Trees Are Grown? (Wild Instrumental) 1:11 
21. Deep Hypnosis (With Full Overlay) 6:35
22. Escape From Piz Gloria (Mono Stem, Film Take) 3:50
23. Grand Christmas Eve Ball 2:55
24. Tracy To The Rescue (Mono Stem) 1:29
25. We Have All The Time In The World (Unused Album Version) 2:37

TOTAL DISC 2 TIME: 1:15:55

TOTAL ALBUM TIME: 2:31:46

Bond op vinyl en nieuwe cd OHMSS

La-La Land Records brengt op 1 juni Goldfinger uit op vinyl. Later dit jaar volgen John Barry’s The Man with the Golden Gun en Moonraker op LP én een geremasterde cd van On Her Majesty’s Secret Service.

Het Amerikaanse platenlabel brengt de laatste jaren regelmatig oude James Bond-soundtracks uit, veelal met nooit eerder uitgegeven materiaal. Een woordvoerder van La-La Land laat aan Variety weten dat er ieder kwartaal een nieuwe Bond-langspeelplaat zal verschijnen met tussendoor een cd-release, zodat er om de zes weken een Bond-soundtrack aan de catalogus kan worden toegevoegd.

De eerste van deze cd’s is On Her Majesty’s Secret Service, waar sinds 2003 al een uitgebreide versie van beschikbaar is. Of La-La Land nooit eerder uitgebracht materiaal van John Barry’s meesterwerk uit 1969 voorhanden heeft, is nog niet bekend.

Het wachten is vooral op een expanded-versie van A View to a Kill (1985), de Bond-film die dit jaar 40 jaar geleden in première ging. Van jubilaris GoldenEye (1995) is hetzelfde te hopen. Daarnaast moeten we het sinds 1977 doen met een vrij karige versie van Marvin Hamlisch’ The Spy Who Loved Me en heeft ook John Barry’s From Russia with Love nooit de eer gehad eens even stevig te worden opgepoetst en uitgebreid.

Honderd jaar Johnny Jordan

Het is de honderdste geboortedag van luchtfotograaf Johnny Jordan. Jordan was verantwoordelijk voor de luchtopnamen van You Only Live Twice (1967) en On Her Majesty’s Sercret Service (1969).

Jordan verloor een been na een ongeluk op de set van You Only Live Twice, waarbij de helikopter van waaruit hij filmopnamen maakte, te dicht bij de rotor van een andere helikopter vloog. Jordan raakte zo zwaar gewond aan zijn voet, dat een gedeelte van zijn been moest worden geamputeerd.

Niet gehinderd door deze tegenslag, was hij er de volgende Bond-film gewoon weer bij. Vanuit zijn eigen gebouwde tuig onderaan een helikopter, wist hij de Zwitserse Alpen op film vast te leggen, zoals nooit eerder was gedaan.

Echter heeft de cameraman de filmpremière van zijn tweede Bond-film nooit mogen meemaken. Terwijl hij luchtopnamen maakte voor een volgende filmproductie, Cath-22 (1970), verloor hij zijn evenwicht en viel hij uit een helikopter. Johnny Jordan werd 44 jaar.

Posterontwerper Robert McGinnis (99) overleden

Op 99-jarige leeftijd is op 10 maart posterontwerper Robert McGinnis overleden, is recentelijk bekend geworden. McGinnis was verantwoordelijk voor een groot aantal posters uit de begindagen van de James Bond-films.

Voor de posters van Thunderball, You Only Live Twice en On Her Majesty’s Secret Service verzorgde McGinnis samen met Frank McCarthy (1924 – 2002) de afbeeldingen. McCarthy nam de actiescènes voor zijn rekening, terwijl McGinnis zich met name over het vrouwelijk schoon boog.

De daaropvolgende posters van Diamonds Are Forever, Live and Let Die en The Man with the Golden Gun werden solo door McGinnis ontworpen.

Naast de posters voor James Bond, is zijn bekendste werk waarschijnlijk dat van Breakfast at Tiffany’s. Ook verzorgde Robert McGinnis tal van boekomslagen voor elk denkbaar genre en tekende hij prenten voor diverse magazines. Hij was tot op hoge leeftijd actief als schilder en tekenaar.

Leestip: The McGinnis Look

Nieuw making of-boek ‘The Blofeld Files’

The Making of the Iconic Alpine Sequence in OHMSS

Een nieuw boek over de Zwitserse opnameperiode van de James Bond-klassieker On Her Majesty’s Secret Service (1969) is vanaf vandaag beschikbaar. Het informatieve fotoboek met meer dan 750 foto’s is geschreven door Steffen Appel en Peter Waelty die eerder The Goldfinger Files maakten.

Het boek bevat verhalen van cast- en crewleden van de film en persoonlijke foto’s die niet uit het archief van Eon Productions komen. Hiermee biedt het naslagwerk na meer dan 55 jaar een unieke kijk op de totstandkoming van een van de meest bijzondere James Bond-films.

Het voorwoord is geschreven door George Lazenby en Steven Saltzman, de oudste zoon van toenmalig James Bond-producent Harry Saltzman.

Klik hier voor meer informatie en om het boek te bestellen. De prijs bedraagt € 99,00.

Honderd jaar Gabriele Ferzetti

Het is de honderdste geboortedag van Gabriele Ferzetti. De Italiaanse acteur speelde de rol van Marc-Ange Draco in On Her Majesty’s Secret Service (1969) van Peter Hunt. Draco is het hoofd van misdaadorganisatie Union Corse en tevens de vader van Tracy, met wie James Bond aan het eind van de film trouwt.

Ferzetti was met name in zijn geboorteland al een veelgevraagd acteur, voordat hij door de Bond-producenten werd ontdekt in de film A ciascuno il suo (1967). Aanvankelijk waren de James Bond-filmmakers geïnteresseerd in die film om de Griekse actrice Irene Papas aan het werk te zien, die ze wilden casten als Blofelds rechterhand Irma Bunt. Maar het was Gabriele Ferzetti die in het oog sprong.

De rol van Draco is die van de invloedrijke helper met het hart op de goede plaats, te vergelijken met Kerim Bey in From Russia with Love (1963) en Columbo in For Your Eyes Only (1981). De drie besnorde mannen hebben ook allen iets van elkaar weg.

Draco is een belangrijk personage in On Her Majesty’s Secret Service en is in een groot aantal scènes te zien. Ferzetti staat dan ook niet voor niets als vierde acteur vermeld op de filmposter en de filmtitels. Ondanks dat de Italiaanse acteur behoorlijk goed Engels sprak, werd zijn stem in de Bond-film achteraf opnieuw ingesproken door David de Keyser.

Gabriele Ferzetti, die werd geboren als Pasquale Ferzetti op 17 maart 1925 in Rome, was tot op hoogbejaarde leeftijd te zien in grotendeels Italiaanse film- en tv-producties. Gedurende zijn carrière speelde hij in meer dan 160 films, tv-series en toneelstukken, waaronder: Le Amiche (1955) en L’Avventura (1960) van Michelangelo Antonioni; The Bible: In the Beginning... (1966) van John Huston; Once Upon a Time in the West (1968) van Sergio Leone; Cold Sweat (1970), Jackpot (1975), Bloodline (1979) en Inchon (1981) alle vier van Bond-regisseur Terence Young; Hitler: The Last Ten Days (1973); End of the Game (1975) van Maximilian Schell met Robert Shaw; A Matter of Time (1976) van Vincente Minnelli; de tv-adaptatie van Around the World in 80 Days (1989) met Pierce Brosnan als Phileas Fogg en een van zijn laatste producties Io sono l’amore (2009) van de inmiddels beroemde regisseur Luca Guadagnino.

Gabriele Ferzetti overleed in december 2015 op 90-jarige leeftijd. De Nederlandse kranten namen de informatie van Bond Blog over door bij het artikel over Ferzetti’s dood in de kop te vermelden Schoonvader James Bond overleden. In het echte leven was hij de schoonvader van acteur Pierfrancesco Favino (ook hierboven te zien in het filmpje) die getrouwd is met Gabriele Ferzetti’s enige dochter Anna.

Honderd jaar Peter Hunt

Vandaag markeert de honderdste geboortedag van James Bond-editor en -regisseur Peter Hunt. Hunt werkte van Dr. No (1962) tot On Her Majesty’s Secret Service (1969) aan alle zes James Bond-films uit de jaren 60. Voor de laatste werd hij gepromoveerd tot regisseur.

Hunts kenmerkende stijl van monteren gaf de James Bond-films van begin af aan een enorme vaart mee. Waar het in de jaren 60 nog gebruikelijk was lange shots te draaien, knipte Peter Hunt de scènes van de eerste James Bond-films in kleine stukjes, waardoor met name de actiescènes een natuurlijke snelheid meekregen. Hunt werd daarmee een waardevolle medewerker voor de vroege Bond-films, wat hem via de rol van second unit director voor You Only Live Twice (1967) uiteindelijk bracht tot regisseur.

On Her Majesty’s Secret Service was Hunts eerste regieklus. De kersverse regisseur wilde trouw blijven aan het werk van Ian Fleming en leverde daarmee in alle opzichten een uniek Bond-product af, dat sinds zijn dood in 2002 enkel in waardering is gestegen. Veel fans, onder wie ondergetekende, rekenen zijn Bond-film tot de beste uit de reeks.

Nadien werd Hunt gevraagd voor enkele volgende Bond-films, die uiteindelijk werden gedraaid door respectievelijk Guy Hamilton, Lewis Gilbert en John Glen. Ook wees hij de regie van Never Say Never Again af; altijd trouw gebleven aan zijn vroegere werkgever, wilde Hunt niet meewerken aan een film die rivaliseerde met die van Cubby Broccoli.

In de jaren 70 regisseerde Hunt onder meer Gold (1974) en Shout at the Devil (1976) met Roger Moore in de hoofdrol. Eerder regisseerde hij afleveringen van Moores tv-serie The Persuaders! 

Peter Hunt bleef films maken tot eind jaren 80. Daarna trok hij zich met zijn partner terug in Santa Monica, Californië. Daar overleed hij in de zomer van 2002 op 77-jarige leeftijd aan de gevolgen van hartfalen.

Het laatste interview dat Peter Hunt gaf, was aan VPRO’s Andere Tijden. De aflevering De ‘vergeten’ James Bond uit 2002 is hier terug te zien.

Content

Dus als ik het goed begrijp gaat Netflix ‘content’ leveren waarbij je niet hoeft op te letten. Waarbij je tijdens het kijken naar een film of serie dus rustig even een kopje koffie kunt inschenken, de kattenbak kunt verschonen of je schoonmoeder naar het station kunt brengen. Kom je terug bij de tv, dan heb je dus in principe niets gemist. De technologie gaat inmiddels zo ver dat je het programma niet eens meer hoeft aan te zetten. Hoe handig is dat?

‘Content’, daar is waar het om gaat in de wereld van de streamingdiensten. Ze spreken daar niet over films of series, maar over ‘content’, in de zin van ‘inhoud’. Een beetje inhoud is nooit weg, nietwaar?

‘Content’ bestaat ook in de betekenis van het woord ‘tevreden’, wat bijzonder prettig klinkt. Ook is ‘Content’ een Engelse meisjesnaam met diezelfde betekenis. Het schijnt dat Amazon MGM deze naam bovenaan de wenslijst heeft staan voor de nieuwe Bond-girl. Pardon ‘Bond-woman’. James Bond zal haar wel eens bevredigend tevreden stellen met een dosis inhoud. ‘Are you content now, Content?’ Wink wink, en dan met het diepe stemgeluid van Steve Coogan als Roger Moore.

Voor Barbara Broccoli klinkt het allemaal als poep. Wordt in haar bijzijn het woord ‘content’ uitgesproken, dan maakt zij automatisch het ouderwetse doortrekgebaar. Zo vergaderen ze volgens haar bij de streamingafdeling van Amazon de hele dag over stront.

Behalve rond Sinterklaastijd vallen stront en Bond niet met elkaar te rijmen. Dat blijkt wel uit zestig jaar filmhistorie waarin Bond nog nooit naar de wc is geweest. Uiteraard heeft hij wel eens ‘a quick stop in the bathroom’ gemaakt en moest hij op stel en sprong naar de dichtstbijzijnde apotheek nadat hij een gouden kogel had ingeslikt, maar het blijft allemaal bij suggestie. Als Bond al eens een misstap begaat, stapt hij in een dampende hoop kaviaar of in een versgedraaide berg foie gras.

Zo wij mogen geloven uit The Wall Street Journal botert het niet tussen Barbara Broccoli en Amazon MGM. Werd mij tot enkele weken geleden gevraagd waarom het zo lang duurt voordat er een nieuwe Bond-film komt, dan had ik als hapklaar antwoord dat Barbara Broccoli er geen zin meer in heeft. Krijg ik diezelfde vraag op dit moment, dan is mijn antwoord finaal gekanteld. Ze heeft inderdaad geen zin. Geen zin in zee te gaan met een stelletje nono’s.

Jennifer Salke, laten we de oppernono maar bij haar naam noemen, is de contentboer van Amazon MGM. In haar optiek, en dat is in haar functie een legitieme, is James Bond niets anders dan elk ander stuk content. Content dat je heerlijk te grabbel kunt gooien door een tiendelige politieserie over de avonturen van Felix Leiter te maken of een feuilleton van The Moneypenny Diaries. Wat te denken van Blofeld: Origins of een animatieserie over de pratende pukkel van Roger Moore die onze held als een ware Wicked Willie met wijze raad bijstaat?

Niet dat we James Bond ineens als arthouse moeten bestempelen, maar ‘content’ wordt nu eenmaal anders behandeld dan ‘erfgoed’, zoals Barbara Broccoli het ziet. En in haar functie is dat eveneens legitiem.

We hebben nu dus twee tegenpolen beiden aan het eind van een lang stuk touw. Salke kan geen Bond-film maken zonder Broccoli, Broccoli op haar beurt wel zonder Salke, maar niet zonder Amazon. Jeff Bezos heeft niet voor niets een vrouw in die positie geparkeerd om het vuile werk op te knappen, een manspersoon was al lang met pek en veren het bos ingejaagd. Nu kijken we naar een ouderwetse bitchfight tussen twee Bond-vrouwen, zodat er positief of negatief toch altijd wat te melden blijft over onze filmheld.

Ook al valt er totaal niets te melden, dan nog blijven de hartjes binnenstromen, zo ondervond ik op Tweede Kerstdag. Ik zette On Her Majesty’s Secret Service maar weer eens op; dé Bond-kerstfilm bij uitstek, en meende dat te moeten melden op Twitter: ‘Cant’t resist ♥ #OHMSS’. Het maakt blijkbaar niet uit wat voor interessante kletspraat ik ophoud, geen haan die er naar kraait, maar één simpele tweet met een foto van mijn tv-scherm en binnen de kortste keren stond de teller op 2K. Ik zie het maar als content.

Nu gaat Netflix dus filmscripts ontwikkelen waarin de spreker uitleg geeft over zijn handelen, de Bassie en Adriaan-aanpak, zodat de contentslaaf tijdens het ‘kijken’ tegelijkertijd andere dingen kan doen. Een soort instructiefilmprincipe. Compleet tegenovergesteld van wat verhalen vertellen zou moeten zijn, namelijk: ‘show, don’t tell’.

In het kielzog van Netflix kan Amazon Prime nooit achterblijven. Reden temeer voor Barbara Broccoli om haar poot stijf te houden zodat Bond niet ook afglijdt in de beerput van contentbrij.

Het goede voornemen van dit jaar: Amazon geeft Barbara Broccoli carte blanche. Als je achteraf de algoritmen op Bond loslaat, zal toch ook Jennifer Salke zien dat de geheim agent in de laatste zestig jaar niet slecht heeft geboerd?

James Bond is een bejaard instituut en dat is juist zijn kracht. Met een originele draai is hij stukje bij beetje altijd met zijn tijd meegegaan zonder zijn oorsprong te verliezen. Barbara Broccoli is daar sinds lange tijd verantwoordelijk voor. Zij weet als geen ander de koers van James Bond te bepalen. En, mark my words, dat gaat zij opnieuw doen. Als ze maar niet wordt tegenwerkt door managers die nog nooit een James Bond-film hebben gezien. Hoe frustrerend moet het zijn om te worden aangesproken door zo’n assistent met een Starbucks-beker in zijn/haar/hun hand die het verschil tussen John Wick, Jason Bourne en James Bond niet weet?

Dit alles typ ik onder het genot van de laatst uitgebrachte content door La-La Land Records, het platenlabel dat James Bond maar al te goed kent en weet wat de liefhebber wil. Muziek, muziek en nog meer muziek. Het liefst gecomponeerd door John Barry. Daar zal Jennifer Salke nog nooit van hebben gehoord; haar gemis. Met A View to a Kill dit jaar als een van de jubileumfilms voorzie ik een super-de-luxe 40th anniversary extended 2-disc edition, gezamenlijk met Eric Serra’s GoldenEye en ergens tussendoor nog een dubbel-cd met nooit eerder uitgebrachte Thunderball-tracks.

Moeten we het niet van een nieuwe film hebben, dan doen we het wel met content van de soundtracks. Met een afspeellijst van inmiddels 651 nummers ben ik 31 uur en 27 minuten zoet en dat op repeat. Neem daarbij zo’n 50 uur aan filmklassiekers — zo redden we het wel tot Bond 26.

Maak er een mooi Bond-jaar van!

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

George Lazenby legt werkzaamheden neer

Oud-007 George Lazenby legt al zijn werkzaamheden per direct neer. Volgens eigen zeggen gaat hij met pensioen. Dat kondigde de acteur uit On Her Majesty’s Secret Service vannacht (Nederlandse tijd) aan op Twitter en Instagram.

‘Het is geen makkelijke beslissing geweest, maar het is tijd om mijn pensioen aan te kondigen. Dat houdt in dat ik met ingang van vandaag stop met acteren en geen publieke optredens meer doe, geen interviews meer geef of handtekeningen uitdeel. Het was een mooie tijd, maar oud worden is geen lolletje. Mijn dank gaat uit naar mijn manager sinds 2013 Anders Frejdh; de beste agent die ik ooit heb gehad. Ik ga mij nu richten op de tijd die ik heb met mijn gezin. Mijn oprechte dank voor jullie liefde en toewijding al die jaren. Het betekende veel voor mij. George xx’

De laatste jaren kwam de eenmalig James Bond niet helemaal lekker meer uit de verf. Zo werd hij een krappe twee jaar geleden uit zijn eigen theatertour gezet nadat er klachten van bezoekers waren gekomen dat de acteur beledigende opmerkingen maakte.

Lazenby als Bond

In zijn optreden in de James Bond-documentaire van Icons Unearthed (uitgebracht in oktober 2023, de opname is van april 2023) maakt Lazenby ook geen beste beurt als hij alleen maar over seks lijkt te kunnen praten. En eind vorig jaar verschenen verontrustende berichten over hem nadat hij een val had gemaakt. Daarna verschenen nog sporadisch foto’s van hem online waarop hij met een hoofdwond is te zien.

Na het overlijden van Sean Connery in 2020 is de nu 84-jarige George Lazenby de oudst levende James Bond-acteur. Hij speelde de rol eenmalig in On Her Majesty’s Secret Service (1969), dat als een van de beste James Bond-films wordt gezien. Nog voordat zijn Bond-film in december 1969 in première ging, besloot Lazenby de rol van geheim agent 007 vaarwel te zeggen. Veel succes had hij daarna niet meer met acteren.