dinsdag 21 augustus 2018

Danny Boyle stopt met Bond 25

‘Wegens creatieve verschillen heeft Danny Boyle besloten om zijn werkzaamheden voor Bond 25 neer te leggen’, zo luidt de korte en bondige mededeling vanavond op 007.com.

Danny Boyle

Regisseur Danny Boyle, de man van Trainspotting, die eerder dit jaar met gejuich werd binnengehaald omdat hij zo'n goed idee had voor een Bond-film, gaat het dus níet doen. Hoe halfstok de vlag er momenteel bijhangt, is onduidelijk. Of de beloofde releasedatum van oktober 2019 wordt behaald evenmin.

Eerst even laten bezinken eer hier een zinvolle speculatie op los te laten. Dit is in de 56-jarige geschiedenis van de James Bond-films nooit eerder voorgekomen.

De opnamen van Bond 25 zouden in december gaan beginnen. Danny Boyle zou zijn verhaal met behulp van een scenario van John Hodge gaan verfilmen. Vaste schrijvers Neal Purvis en Robert Wade werden opzijgeschoven ten faveure van het eerdergenoemde duo, terwijl Purvis en Wade al bijna een jaar bezig waren met hún versie van Bond 25.

Of het idee van Purvis en Wade er alsnog bij wordt gepakt, is koffiedik kijken. De vraag zal hoe dan ook altijd blijven: hoe geniaal zou die nooit gemaakte Bond-film van Danny Boyle eruit hebben gezien...

Wordt vervolgd!

Aston Martin DB5 in reproductie

Inclusief werkende gadgets


Wie wil dat nu niet, dé James Bond-auto aller auto's op de oprit? Voor een slordige 3 miljoen en wat ellebogenwerk is dat binnenkort realiteit.


In samenwerking met James Bonds Eon Productions brengt Aston Martin de DB5 uit Goldfinger (1964) terug op de markt in een gelimiteerde uitgave van 25 stuks, gelijk aan het aantal James Bond-films tegen die tijd. Eigenlijk 28 exemplaren, want Eon en Aston willen er zelf natuurlijk ook één, en er komt er nog eentje voor de hoogste bieder.

Speciaal aan deze reproductie zijn de roterende nummerplaten, zoals ook in de film te zien. Dan moet er natuurlijk ook een schietstoel in, en mitrailleurs achter de koplampen, een kogelwerende plaat uit de achterkant, uitschuifbare bumpers, een bandenvermorzelaar...


Chris Corbould, de special effectsman van de James Bond-films, helpt mee met bouwen, meldt 007.com. Wat technische hoogstandjes betreft zal het met die auto dus wel goedkomen.

Grappig detail is dat deze toverauto nooit eerder in zijn volledigheid gepresenteerd is, ook niet voor de film. Daar werkten alle onderdelen afzonderlijk van elkaar op verschillende auto's en werd enkel de indruk gewekt dat het om één en hetzelfde exemplaar ging, zoals dat werkt bij film.

Behalve in Goldfinger was de Aston Martin DB5 ook nog kort te zien in Thunderball (1965) en heel veel later pas weer in GoldenEye (1995), Tomorrow Never Dies (1997), Casino Royale (2006), Skyfall (2012) en Spectre (2015). Zo'n verpletterende indruk als de eerste keer heeft de auto daarna niet meer gemaakt.


O ja, de kans dat je het kostbare ding ooit op de weg ziet is nul; je mag er namelijk niet mee rondrijden. En voor wie de prijs toch iets te gortig is, heeft Lego een troostprijs.

Aanverwante interessante kletspraat op NPO Radio 2 bij Jan-Willem Start Op.

zaterdag 18 augustus 2018

The Bourne Conclusion

The Bourne Identity (2002) betekende het einde van Pierce Brosnans carrière als 007. Zo concludeert de acteur zestien jaar na dato in een gesprek met The Rake.

Foto: Ellen von Unwerth

De 65-jarige ex-007 heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij zijn James Bond nooit goed genoeg heeft gevonden. Enkel in zijn eerste film GoldenEye (1995) voelde hij zich op zijn plaats, op zijn overige drie Bond-films keek hij lange tijd met gemengde gevoelens terug.

Tijden veranderen en zo ook James Bond. Voor Brosnan echter kwam die verandering te laat. In het kielzog van de hardere en serieuzere Jason Bourne, sloeg Casino Royale (2006) na het weinig evenwichtige Die Another Day (2002) met gelijke munt terug; minder humor, minder nonsens, hardere actie en een hardere Bond. Brosnan stond erbij en keek ernaar.

Het begin van het einde: Brosnan met de Aston Martin Vanquish uit Die Another Day

Lange tijd heeft hij moeite gehad met het telefoontje dat hij in 2004 kreeg van Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson met de mededeling dat het over voor hem was. Hij moest het doen met een bedankje, en dat was dat. Broccoli kon haar tranen niet in bedwang houden, Wilson klonk volgens de acteur nogal zakelijk.

Nu, zoveel jaar later, kijkt Brosnan met meer tevredenheid terug op zijn loopbaan als 007. Hij is er trots op dat hij als Ier viermaal de rol van de gedistingeerde Brit heeft mogen vertolken.

Voor zijn verdere acteercarrière heeft James Bond hem geen windeieren gelegd; en de aanpassing van het Bond-personage bleek noodzakelijk voor de levensvatbaarheid van de filmserie. Mede dankzij de bruuske interventie van die andere JB...

woensdag 15 augustus 2018

Open brief

Beste James Bond-liefhebber,

Kom op zeg, wat een dom gelul deze week. Van mij mag Idris Elba best James Bond spelen, daar gaat het helemaal niet om. Maar waarom lijkt het alsof door dat zogenaamde nieuws de wereld is ontploft?

Het is áltijd onzin om over een nieuwe James Bond-acteur te speculeren. Dat de verleiding soms groot is, dat voel ik ook. Want stel nu dat er een kern van waarheid in zit. Stél. Dan heb je het in ieder geval genoemd.

The Daily Star, het blad waarvan de lezer volgens de comedyserie Yes, Minister het geen bal kan schelen wie het land regeert, als zij maar grote tieten heeft en in kleur. Dát blad is de bron van alle onzin, een contradictie an sich.

Ik wil het best nog eens vermelden: Daniel Craig IS Ian Flemings James Bond. En dat is hij al sinds zijn benoeming in 2005. En dat doet hij steengoed. We mogen blij zijn met deze continuïteit, voor de geloofwaardigheid van de filmserie. Zoiets.

Zolang Daniel Craig James Bond is, in ieder geval nog voor één film — is er serieus iemand die denkt dat ruim vóór die film in oktober/november 2019 in de bioscoop verschijnt, een opvolger wordt benoemd? Serieus?

Het is een belediging naar de consument ons hiermee lastig te vallen. Kunnen wij er wat aan doen dat het politieke leven met reces is? Liep vorige week op de Korte Prinsengracht in onze hoofdstad een beslipperde Thierry Baudet tegen het lijf. Een kirrende blondine feliciteerde hem met — ik heb het in het voorbijgaan niet exact meegekregen — maar het leek te gaan om de benoeming van Idris Elba als de nieuwe nul-nul-zeven...

Elba zelf gooide nog wat olie op het vuur door op Twitter een prachtige knipoog te geven. Alsof hij daarmee zei: Fuck you! En geef hem ongelijk.

Idris Elba wordt géén James Bond. Binnenkort bereikt de acteur de leeftijd van 46 jaar. Dat betekent dat vóórdat de opvolger van Bond 25 (2019) in de bioscoop verschijnt (2021 op zijn minst), er minimaal drie jaar verstreken zijn. Dan wordt de goede man inmiddels 49, waarbij een release in 2022 (zestig jaar na de eerste, Dr. No) veel logischer is. Reken maar uit.

Goed, stel dat de nieuwe Bond alsnog wat minder blank is dan gewend, en ik wil mij hier niet politiek correcter voordoen dan noodzakelijk; als een sterk acteur als Elba de rol overneemt, dan speelt zijn huidskleur geen enkele rol. Op het moment dat hij in actie komt — zolang je niet met je witte kap het zicht voor andere bioscoopbezoekers belemmert — denk je daar niet meer aan. Ja, hij lijkt een beetje op de onorthodoxe John Luther, maar hebben we die niet al lang in ons hart gesloten?

Het verweer dat Ian Fleming zijn creatie 'zo niet bedoeld heeft' slaat echt iedere plank mis. Bonds geestelijk vader kreeg een rolberoerte toen de grote bazen Saltzman en Broccoli Sean Connery voorstelden als eerste film-007, zo had Fleming hem namelijk niet bedoeld! De hautaine Brit sloeg echter om als een blad aan een boom toen hij de fabelachtige Schot aan het werk zag. Veelzeggend is dat Fleming in zijn eerstvolgende boek Bond zijn Schotse achtergrond schonk.

Wat nu betreft: Idris Elba gaat het hem niet worden. Wie wel? Laten we hopen dat we na Bond 25 überhaupt nog een Bond-film mogen verwachten. Daniel Craig voor een zesde keer? Waarom niet! Roger Moore was 51 jaar toen hij zijn vierde, Moonraker (1979), maakte; Daniel Craig wordt (pas) 52 gedurende zijn vijfde, Bond 25.

Laten we hem alsjeblieft nog niet afschrijven. Zolang Craig er mee door kan, en zolang hij er zin in heeft (Tom Cruise was 55 toen hij het bejubelde Mission: Impossible — Fallout maakte) blijft hij James Bond.

Voorlopig alle ogen gericht op zijn vijfde optreden als de bekendste geheim agent aller tijden, daarna speculeren we desnoods graag verder. Tot die tijd is al dit zogenaamde nieuws stierenpoep. Afgesproken?

Met vriendelijke groet,

Jasper Hartog
Bond Blog

zondag 12 augustus 2018

Hannah and her sister

'Zus Gemma Arterton op auditie voor Bond 25'


Hannah Arterton, het zusje van voormalig Bond-girl Gemma Arterton, mag volgens The Mirror auditie doen voor een rol in Bond 25. Casting voor de nieuwe Bond-film, waarvan de opnamen in december gaan beginnen, zouden momenteel volop aan de gang zijn.

Hannah (rechts) and her sister

De 29-jarige Hannah Arterton timmert als actrice al enkele jaren aan de weg. Momenteel is zij te zien in de Netflix-serie Safe (2018).

Mocht Hannah inderdaad een plaats naast Daniel Craig in de wacht slepen, dan is het voor het eerst in de geschiedenis van de Bond-films dat er twee zussen een rol in de filmserie hebben. Ook nog eens met dezelfde James Bond-acteur naast zich. Gemma Arterton speelde naast Daniel Craig als 007 in Quantum of Solace (2008) de leuke rol van Agent Fields.

Daniel Craig en Gemma Arterton in Quantum of Solace (2008)

Hoewel de familiebanden áchter de schermen via Cubby Broccoli, via stiefzoon Michael G. Wilson naar dochter/halfzus Barbara Broccoli (zij en Michael hebben dezelfde moeder) lopen, is daar vóór de schermen zelden sprake van geweest. En sinds enkele films leert de derde generatie, in de persoon van Michael Wilsons zoon Gregg, de kneepjes van het producentenvak.

Enige rollen van betekenis onder familieleden waren die van Pedro Armendáriz jr. in Licence to Kill (1989), die in de voetsporen trad van vader Pedro sr. uit From Russia with Love (1963), en die van de vrouw van voormalig 007 Pierce Brosnan, Cassandra Harris, die te zien was als gravin Lisl von Schlaff in For Your Eyes Only (1981).

Gemma Arterton liet zich vorig jaar overigens nogal negatief uit over haar deelname aan Quantum of Solace. Zolang Hannah nu maar niet teveel naar zuster luistert...

zaterdag 11 augustus 2018

Brandhaard

Antoine Fuqua
'Onzin', als we een zegspersoon van Antoine Fuqua mogen geloven. Wellicht heeft de regisseur onlangs met Barbara Broccoli gesproken, maar niet over James Bond, laat staan over Idris Elba als 007. 'Het is allemaal verzonnen', meldt The Hollywood Reporter.

Eerder deze week zou Fuqua Broccoli tegen het lijf zijn gelopen, waarna hij het niet kon laten daarover tegenover The Daily Star te vertellen. Zie dit artikel van gisteren waarin de brandhaard als een lopend vuurtje is te volgen en waarin, om misverstanden te voorkomen, EXPLICIET staat vermeld dat voorzichtigheid geboden is als het gaat om de casting van een nieuwe James Bond. Dat blijkt maar weer.

Het is nu Fuqua's woord tegenover dat van de krant. De krant die overigens geen ongelijk hoeft te hebben. Dat het onderwerp Elba als 007 hier überhaupt als insteek wordt gekozen, in een artikel dat verder over iets heel anders gaat, zegt natuurlijk genoeg over de armoedige aanpak van The Daily Star. Mocht Fuqua inderdaad terecht zijn geciteerd, dan had hij beter moeten weten toen hij dit heikele onderwerp aansneed.

Bottom line: zolang we Daniel Craig hebben als James Bond, is er geen enkele noodzaak een opvolger aan te wijzen in de rol van 007. Eerst Bond 25 en over enkele jaren zien we wel verder. Want zonder Bond 26 in het vooruitzicht, hebben we helemaal geen 007 nodig. Of had ik dat al gezegd?

vrijdag 10 augustus 2018

Open deur

Idris Elba weer in de picture als opvolger Daniel Craig


Zolang we Daniel Craig hebben als James Bond, is er geen enkele noodzaak een opvolger aan te wijzen in de rol van 007. Zo luidt mijn stelregel als het geruchtencircuit voor de zoveelste keer een nieuwe gedoodverfde nul-nul-zeven uit de hoge hoed tovert. Bovendien zullen we ná Bond 25 wel weer even moeten wachten op nummer 26. En zonder nieuwe film, valt er voor een nieuwe James Bond niks te beleven.

Met 'nieuwe' James Bonds worden we van meet af aan doodgegooid, de lijst lijkt onuitputtelijk. Ik probeer ze zoveel als mogelijk te negeren. In de meer dan 55 jaar dat de James Bond-filmserie nu bestaat, is het namelijk slechts vijf keer (ik herhaal: VIJF keer!) voorgekomen dat we inderdaad 'een nieuwe' aan het assortiment konden toevoegen. Voorzichtigheid in dezen is dus geboden.

Deze keer lijkt Bond-producent Barbara Broccoli zich openlijk uit te spreken over Craigs mogelijke opvolger. Gisteren meldde The Daily Star:

‘Idris Elba the next 007? Movie boss says 'door open for first black James Bond'’

De naam van Elba is er één van velen die op de onuitputtelijke lijst circuleert. Niet verwonderlijk; Elba ís een James Bond. Zoals ook Henry Cavill dat is. En Tom Hiddleston. En Michael Fassbender. En...

In The Daily Star wordt regisseur Antoine Fuqua geciteerd die op zijn beurt Barbara Broccoli aanhaalt. Broccoli zou hem hebben gezegd dat het tijd wordt voor een donkere acteur in de rol van 007. Zij voegde daaraan toe dat het daar uiteindelijk eens van zal komen.

Bedankt Antoine, zal Broccoli nu denken, ik vertel je nog eens wat.

Overigens staat er in de tekst, die grotendeels helemaal niet over James Bond gaat, nergens dat Broccoli letterlijk heeft gezegd dat de spreekwoordelijke deur openstaat, dat is wat de koppenmaker er van heeft gemaakt. En wat de koppenmaker van The Independent vervolgens één op één overneemt:

‘James Bond boss says 'door open' to black 007 with Idris Elba hinted as frontrunner’

Wederom ook hier geen open deur geciteerd, het artikel houdt zich netjes aan de feiten van de andere krant, plus wat standaard informatie. Esquire druppelt vervolgens nog eens na:

‘James Bond Producers Are Reportedly Leaning Toward Idris Elba as the Next 007’

Hier wel wat meer achtergrondinfo. De geruchten rond Idris Elba dateren uit 2014, toen zijn naam opdook tijdens de grote Sony-hack, waarbij gevoelige informatie over onder meer Spectre (2015) naar buiten kwam. Het kostte toenmalig Sony-baas Amy Pascal de kop, maar niet voordat zij in een uitgelekte e-mail haar voorkeur voor Idris Elba als nieuwe James Bond had uitgesproken.

Elba op zijn beurt heeft altijd beweerd nooit te zijn benaderd voor de rol. Dat was ook helemaal niet nodig, want we hebben Daniel Craig. En hoewel het er naar uitziet dat Bond 25 na vijf films en dertien dienstjaren zijn afscheid als 007 inluidt, staat voor hem de deur voor een mogelijk zesde optreden minimaal op een kier.

Esquire wacht intussen rustig op een reactie van Eon Productions.

woensdag 8 augustus 2018

Bob Dix (83) uit Live and Let Die overleden

De Amerikaanse acteur Bob Dix is maandag op 83-jarige leeftijd overleden meldt fansite From Sweden with Love. Dix speelde in de pre-titles van Live and Let Die (1973) de rol van agent Hamilton.


De rol van Dix in de achtste Bond-film is marginaal maar memorabel. Vlak nadat wij ooggetuige zijn van de moord op agent Dawes op het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York, verplaatst het verhaal zich naar New Orleans, waar agent Hamilton het Fillet of Soul-restaurant van Mr. Big in de gaten houdt.



Op het moment dat een vermaarde jazz funeral nadert, spreekt Dix zijn enige tekst uit tegen de man die naast hem is komen staan:

„Who's funeral is it?”
„Yours...”

Voor hij kan reageren, heeft Hamilton een mes tussen zijn ribben en zakt ineen. De doodskist schuift over het lichaam heen en de agent verdwijnt door de open bodem.

Feest!


Bob Dix was de zoon van Richard Dix (1893 — 1947), in zijn tijd een bekend acteur in voornamelijk stomme films. Bob Dix, wiens eigenlijk naam Robert Warren Brimmer was, heeft zelf een zeer bescheiden acteercarrière opgebouwd. In de jaren 50, toen hij onder contract stond bij MGM, raakte hij bevriend met Roger Moore, aan wie hij zijn rolletje in de Bond-film te danken heeft.



IMDb vermeldt dat Dix na zijn optreden in Live and Let Die, heel toevallig dit jaar, nog slechts in één filmproductie te zien is geweest.

zondag 5 augustus 2018

Opvolger Dave Bautista gezocht

In Nieuw-Zeeland gonst het op dit moment van de geruchten rond de opvolger van Dave Bautista tegen wie James Bond het moet gaan opnemen in zijn nieuwe avontuur, aldus het Nieuw-Zeelandse Spy News. Volgens de casting call die vorige maand bekend werd, zijn de filmmakers op zoek naar een Maori. De beoogde acteur moet tussen de 35 en 55 jaar zijn, fysiek sterk en goed kunnen vechten.

Dave Bautista als Mr. Hinx in Spectre (2015)

Volgens Spy News zal regisseur Danny Boyle zelf scherp toezien op de casting van dit personage. Naast Nieuw-Zeelandse acteurs worden ook Australische krachtpatsers opgeroepen te reageren. Boyle is niet specifiek op zoek naar een bekende naam, maar de enige namen waar we ons op dit moment enigszins op kunnen richten, zijn dat natuurlijk wel.

Over twee acteurs heeft Spy News inmiddels vernomen dat zij video-audities hebben ingestuurd: Ben Mitchell (Shortland Street) en Xavier Horan (Westside, 6 Days). Beiden hebben genoeg ervaring als vechtkunstenaar.

Manu Bennett
Ook Manu Bennett wordt genoemd als kanshebber voor de rol. Bennett is bekend uit de series Arrow en Spartacus en als de onooglijke Azog uit The Hobbit-trilogie. Tegenover Spy News verklaart hij dat het nog te vroeg is om iets zinnigs over een mogelijke auditie voor Bond 25 te zeggen.

Andere acteurs die wellicht op de nominatie staan: Vinnie Bennett (Human Traces), Pana Hema Taylor (Westside), Rob Kipa-Williams (Meg) en Kirk Torrance (Outrageous Fortune).

Bekende Nieuw-Zeelandse acteurs die weinig kans maken: Temuera Morrison, die net iets te oud is (en aan de korte kant), en Cliff Curtis die bezet zal zijn door zijn deelname aan het vervolg op Avatar.

Over vier maanden is het zover, dan gaan de opnamen van Bond 25 beginnen.

donderdag 2 augustus 2018

Mission: Impossible: honderd procent entertaintment

De nieuwe Mission: Impossible doet wat hij moet doen en doet dat met verve: entertainen. De tweeënhalf uur die de film duurt, stoort nergens; een razend knappe prestatie. Wel begint zich met deel zes uit de reeks een fenomeen voor te doen waar James Bond al vijftig jaar last van heeft: waar ging welke film ook alweer over? Als weinig doorgewinterde M:I-liefhebber konden mij de privé-besognes van Ethan Hunt daarom weinig bekoren.


Ik krijg wel eens een telefoontje van iemand die een cadeautje zoekt voor zijn zoontje: een James Bond-film waarin Jaws in een grote pan met soep wordt gegooid. Maar hoe heet die film? Of: waar speelt die dwerg met die dodende bolhoed ook alweer in?

De verwarring is logisch: het is teveel allemaal. Wie de Bond-films stuk voor stuk meer dan duizend keer heeft gezien, weet onderhand welk stukje trivia bij welke film hoort. Wie de films één, twee of hooguit drie keer heeft bekeken, heeft 24 keer dezelfde film voorgeschoteld gekregen, enkel met kleine wijzigingen in hoofdrolspeler of stunts.

Spectre (2015) was met dezelfde lengte als Mission: Impossible — Fallout (over de veelheid aan interpunctie hebben we het straks nog even) duidelijk een halfuur te lang. Dat laatste gedeelte in Londen interesseerde echt niemand, het was duidelijk dat de makers geen idee hadden welke kant ze met de film op moesten.


Bij Fallout blijft ook dat laatste halfuur overeind. Hoe ongelooflijk ook, het is zo goed gemaakt, dat je móet blijven kijken en de laatste seconden tot de hier opgevoerde armageddon letterlijk aftelt. Wat een 3D-effect als meerwaarde heeft, blijft mij echter een raadsel.


Fallout heeft daarentegen een veelheid aan verbluffende actiescènes, waarbij leentjebuur bij 007 niet van de lucht is. Een beetje zoals Moonraker (1979), dat zonder logica van de ene verbazing in de andere buitelt. Dat gebrek aan logica is bij Fallout niet het geval, of misschien dat het bij een tweede vertoning pas opvalt. Moonraker werd destijds in Nederland namelijk uitermate goed ontvangen. Pas achteraf leek iedereen te moeten zeggen hoe slecht de elfde Bond-film eigenlijk was — de te verwachte omzet was tegen die tijd al lang en breed gehaald; Cubby Broccoli hoestte in zijn vuistje...

Deze aflevering van Mission: Impossible heeft naast al het actiegebeuren ook de meeste persoonlijke ontwikkeling in zich. We komen meer over Ethan Hunts verleden te weten, waarom hij ooit zijn vrouw heeft verlaten. Echter valt dit redelijk plat op het moment dat je helemaal vergeten was dat Michelle Monaghan als Julia ook al in eerdere delen te zien was. Zij is één van de vele terugkerende personages die de reeks inmiddels telt. En als je niet echt bent ingevoerd in de serie, interesseert je die ontwikkeling geen biet, hoeveel violen componist Lorne Balfe er ook tegenaan gooit.

De overige terugkeren personages: Ving Rhames die nooit afwezig is geweest als Luther, hij begint overigens steeds meer op Bassie te lijken en is lang niet zo leuk meer als voorheen, behalve die ene keer wanneer hij duidelijk maakt waarom niet híj maar Benji een masker op moet; Simon Pegg, voor de vierde achtereenvolgende keer als Benji; Sean Harris, met wie ik ooit nog heb gespeeld in Koskovs The Discovery of Heaven (2001), als de Blofeld van de serie Solomon Lane; Alec Baldwin in de rol van M, of meer nog in die van Frederick Gray; Rebecca Ferguson die niet te vertrouwen is, en dan weer wel; en waar is Jeremy Renner na twee delen ineens gebleven?


Bijzondere vermelding verdient Vanessa Kirby als de blonde White Widow, de dochter van 'Max' uit de eerste film (gespeeld door Vanessa Redgrave die nog een onstuimige relatie onderhield met Timothy Dalton). Kirby is hier hoogblond in contrast met haar sterke rol van Princess Margaret in The Crown. Ze heeft een uitdagende tronie waar je naar moet blijven kijken. Dat zij als een van de vele personages uit Mission: Impossible zal terugkeren in een zevende deel, is enkel een kwestie van tijd.


Of de inmiddels 56-jarige Tom Cruise het in een volgend deel wederom kan waarmaken als stuntman Ethan Hunt: dat zal wel. Cruise lijkt danig geplastificeerd dat hij ons over enkele jaren als beginnend zestiger opnieuw kan overtuigen dat hij echt álle stunts nog steeds zelf doet. Iets waar Roger Moore zich op diezelfde leeftijd in A View to a Kill (1985) niet aan waagde.

Over die interpunctie: het maakt voor de filmbeleving zelf niet uit, maar het staat zo stom in de annalen dat iedere Mission: Impossible dezelfde titel draagt. Konden we het met deel twee en drie doen met een slap cijfer, de overige drie delen hebben ineens een ondertitel. Doet nogmaals allemaal niets af aan de film, maar het zou zoiets zijn als: James Bond, James Bond II, James Bond III, James Bond — Thunderball etc. Ach, met Indiana Jones hetzelfde, en Star Wars, en... die Amerikanen toch.

Onderhoudend? Honderd procent! Wie zich bij Mission: Impossible — Fallout verveelt mag zichzelf achter de oren krabben, die houdt gewoon niet van goedgemaakte genrefilms.

Mission: Impossible — Fallout is vanaf vandaag te zien in honderdduizend bioscopen.