maandag 21 september 2020

Michael Lonsdale (89) overleden

Op 89-jarige leeftijd is vandaag in Parijs acteur Michael Lonsdale overleden. Lonsdale speelde de rol van Bond-schurk Hugo Drax in Moonraker (1979).


Toen het James Bond-filmteam in 1978 wegens belastingtechnische reden van de Londense Pinewood Studios verhuisde naar de drie grootste filmstudio’s van Parijs, en Moonraker derhalve een Engels-Franse co-productie werd, moest de filmproductie verplicht een Franse acteur in één van de grotere rollen aannemen. Lonsdale, zelf de uitkomst van een Brits-Franse co-productie, werd met open armen ontvangen door de James Bond-familie.

Michael Lonsdale met Roger Moore en Richard Kiel

Michael Lonsdale, op 24 mei 1931 in Parijs geboren, had een Engelse vader en een Frans-Ierse moeder. De latere acteur is volledig tweetalig opgevoed en heeft daar zijn gehele acteercarrière dankbaar gebruik van gemaakt.

In Moonraker speelt hij tegenover Roger Moore als James Bond de rol van de steenrijke boef Hugo Drax. Ondanks dat hij de zoveelste machtswellusteling die de wereld wil vernietigen gestalte geeft, weet Lonsdale, mede door zijn kalme optreden, een bijzonder fijne schurk neer te zetten.

Ellen Waller daarover op 13 juli 1979 in NRC Handelsblad:

De vorige keer gooide aartsschurk Curd Jürgens zijn tegenstanders voor de haaien, ditmaal kan aartsschurk Michel Lonsdale ze voor de honden gooien of in een vijver waarin een verschrikkelijke waterslang trage kringen trekt. Lonsdale is echter een boeiende acteur, en dus een veel boeiender schurk dan zijn saaie voorganger. Hij is een van de redenen waarom Moonraker een erg aardige aflevering is geworden.

Michael Lonsdale als Hugo Drax in Moonraker (1979)

Naast Moonraker trad Londsdale tot op hoogbejaarde leeftijd in tal van, met name, Europese films op. De bekendste daarvan zijn ongetwijfeld de Engelstalige titels als The Day of the Jackal (1973); met Sean Connery in The Name of the Rose (1986); met Bond-schurken Sean Bean en Jonathan Pryce in Ronin (1998) en met Daniel Craig en Mathieu Amalric in Munich (2005).

Michael Lonsdale is zijn hele leven vrijgezel gebleven.

Van de belangrijkste Bond-schurken uit de jaren 70 is nu enkel Yaphet Kotto uit Live and Let Die (1973) nog in leven. Charles Gray uit Diamonds Are Forever (1971), Christopher Lee uit The Man with the Golden Gun (1974) en Curt Jurgens uit The Spy Who Loved Me (1977) gingen Lonsdale voor.

Charles Gray (1928 2000)
Yaphet Kotto
Christopher Lee (1922 — 2015)
Curt Jurgens (1915 — 1982)

vrijdag 18 september 2020

Nieuwe achtergrond karakterposters ‘No Time to Die’

In navolging van de nieuwe karakterposter van James Bond eerder deze maand, volgen nu ook zijn medespelers. Behalve dat Daniel Craig als enige een nieuwe pose aanneemt, niets nieuws onder zon. Enkel de achtergrond is veranderd, de karakters staan allemaal net iets dichterbij dan in december en februari en natuurlijk de vermelding van een andere datum.













woensdag 16 september 2020

Zevende poster voor ‘No Time to Die’

Er valt op postergebied een hoop te kiezen wat betreft de nieuwe Bond-film. Dit is de zevende filmposter die zojuist is aangekondigd.


De voorlaatste poster verscheen op 1 september, een halfjaar nadat de voorlopig laatste poster in februari bekend werd gemaakt.

Welke van de zeven No Time to Die-posters is jouw favoriet?

maandag 14 september 2020

vrijdag 11 september 2020

Derde editie ‘The James Bond Archives’

The James Bond Archives is vanaf november beschikbaar in de No Time to Die-editie. Het boek heeft tevens een nieuw uiterlijk gekregen, geheel in stijl met de meeste recente film. Het naslagwerk verschijnt als XXL-boek, dat wil zeggen dat het gevaarte 41 bij 30 centimeter meet en bijna 7 kilogram weegt. Het nieuwe exemplaar telt 648 pagina’s.


The James Bond Archives werd voor het eerst uitgebracht in 2012 ter viering van James Bonds vijftigste filmjubileum; destijds tot en met Skyfall. Daarna verscheen in 2015 de Spectre-editie en nu dus inclusief No Time to Die.

Op de pagina van No Time to Die staat bij de filmcredits tevens de volledige naam van slechterik Safin. Hij schijnt, zoals eerder het gerucht ging, ‘Lyutsifer’ Safin  te heten.


Zoals dat gaat met dergelijke naslagwerken: bij iedere nieuwe film kan er weer gecasht worden. Zo is De James Bond Saga van Raymond Rombout vanaf oktober verkrijgbaar als Het James Bond Handboek.

Ga voor meer informatie over de The James Bond Archives naar de website van uitgeverij Taschen. Mocht het vorige voorwoord van Michael G. Wilson opnieuw opgenomen in dit boek, één tip: de handlanger van Blofeld in On Her Majestys Secret Service heet Irma Bunt, niet Blunt.

donderdag 10 september 2020

Mrs. Bond overleden

Dame Diana Rigg (1938 — 2020)

Op 82-jarige leeftijd is vandaag Mrs. Bond Diana Rigg overleden. Rigg speelde in 1969 de rol van Tracy di Vicenzo; de enige Bond-girl met wie 007 in het huwelijksbootje trad.

Voordat Rigg de vrouwelijke hoofdrol in On Her Majesty’s Secret Service bemachtigde, speelde zij als Emma Peel in de tv-serie The Avengers (De Wrekers), tegenover Patrick Macnee als John Steed. Rigg was in die serie de opvolgster van Honor Blackman, die stopte met The Avengers om de vrouwelijke hoofdrol in Goldfinger (1964) aan te nemen. De Wrekers bleek een goede springplank voor James Bond.

Met het aantreden van de nieuwe 007 George Lazenby in 1968, zochten de filmmakers naar een tegenspeelster van formaat. Lazenby was namelijk een fotomodel, geen acteur. Aan Diana Rigg de schone taak geschoold tegenspel te bieden.

Met de nieuwe James Bond George Lazenby

Diana Rigg als Tracy en Telly Savalas als Blofeld

Mede door de goede geschreven rol, maakte Rigg van haar personage Tracy di Vicenzo een top-3 Bond-girl. Een vrouw die haar mannetje staat, niet louter aan de arm van 007 hangt en hém uit de klauwen van belagers redt in plaats van andersom.

Er ontstaat een romance tussen Bond en Tracy, waarna het tweetal (na enkele halsbrekende strapatsen) besluit met elkaar in het huwelijk te treden. Tracy is daarmee de enige Bond-vrouw aan wie de geheim agent in zijn lange loopbaan het ja-woord geeft (het huwelijk met Kissy Suzuki in You Only Live Twice niet meegerekend, dat was onofficieel).

Scène uit On Her Majesty’s Secret Service (1969)

Over de moeizame werkrelatie die Diana Rigg onderhield met collega George Lazenby doen de wildste geruchten de ronde. De zogenaamde ‘knoflookaffaire’ werd destijds breed uitgemeten in de pers.

Het echte moddergooien begint echter nadat de film in première is gegaan, bericht onder meer Het Parool op 14 januari 1970:

Het begon allemaal met een open brief van de 27-jarige Britse actrice, waarin ze haar tegenspeler, het Australische ex-fotomodel, Lazenby verweet „kinderachtige grieven” te uiten. Zes kantjes lang was de brief die daarop van Lazenby terug kwam. Diana zou vóór de opnamen van een liefdesscène expres knoflook gegeten hebben, ze zou champagne gedronken hebben in een warme bar terwijl de camera-mannen buiten in de kou stonden te wachten, ze zou liever met de anderen dan met hem gepraat hebben. 

Diana Rigg is overigens 31 jaar op dat moment, een jaartje ouder dan haar tegenspeler, wat vrij uniek is in de James Bond-filmgeschiedenis.

De Telegraaf vult een dag later aan:

Lazenby karakteriseert hun „film”-verhouding als „We gunden elkaar het licht in de ogen niet” en voegt daar nog aan toe dat ze op elkaar tijdens de trouwscène wel konden schieten.

De krant De Tijd vervolgt op 19 januari:

Het begon met een interview van George in de Sunday Express. Hij zei daarin maar even dat Diana en hij elkaar tot in het diepst van hun ziel haatten; George is een Australiër en die zeggen volgens traditie alles „recht voor z’n raap”. George vertelde vervolgens dat Miss Rigg zich op een liefdes-scène had voorbereid door een grote hoeveelheid knoflook te eten. DIANA RIGG, in een ijzig-beleefde openbrief in de Daily Express. „Nee George, ik heb nooit opzettelijk knoflook gegeten, waarom zou ik. Ik maak toch geen scène kapot die belangrijk is voor ons tweeën. En als je je goed herinnert kun je weten dat ik me verontschuldigd heb”. LAZENBY ging in het interview verder met te zeggen dat hij aanmerkingen had gemaakt toen Miss Rigg in een lekker warme bar in Zwitserland champagne zat te drinken, terwijl de filmploeg buiten stond te kleumen. MISS RIGG in de Daily Express: „Toen we die ruzie hadden was dat niet in een warme bar met champagne, maar toen ik de Cougar auto op een erg gladde weg in bedwang trachtte te houden. Jij zei me daarbij hoe ik dat doen moest. Maar de manier waarop. Je zei per ongeluk steeds dat ik mijn kop moest houden. Ik voelde me ziek en niet in staat om op jouw manier erop in te gaan — en ik huilde. Een paar weken later bood je je verontschuldigingen aan. Maar er bleef toch iets hangen”.

Het is nooit meer goedgekomen tussen de twee. Na de filmpremière lukte het niet het tweetal ooit nog bij elkaar te krijgen.

Rigg en Lazenby voor de laatste keer samen, op de première van On Her Majesty’s Secret Service, op de achtergrond regisseur Peter Hunt


George Lazenby reageert via social media verslagen op Riggs dood:

Lange tijd leken de Bond-girls een onsterfelijk ras. Met het overlijden van Diana Rigg is binnen een jaar tijd de derde vrouwelijke hoofdrolspeelster uit een James Bond-film overleden. Claudine Auger uit Thunderball ging haar in december vorig jaar voor; eerdergenoemde Honor Blackman overleed dit voorjaar.

Naast Bond-girl en Wreker was Rigg een gevierd toneelactrice, waarvoor zij diverse prijzen en nominaties ontving. Bij het grote publiek was zij de laatste jaren vooral bekend van haar rol in Game of Thrones.

Diana Rigg is vredig in haar slaap overleden, laat haar familie in een verklaring weten. In maart werd de diagnose kanker bij de actrice vastgesteld.

zondag 6 september 2020

Guns down

De James Bond-posters van Daniel Craig

De beroemde pose van James Bond: de man in de tuxedo, Walther in de aanslag. Het is dit iconische beeld dat alle zes James Bond-acteurs verbindt. De huidige Bond Daniel Craig doet het alleen net iets anders. Hij is de enige James Bond die zijn wapen op de posters laag houdt. Zo ook op die van de nieuwste Bond-film No Time to Die.

Veertig jaar lang leek het verplicht voor James Bond om zijn wapen strak omhoog te houden, iets wat ongetwijfeld met de masculiniteit van onze held te maken heeft. Sean Connery hield ’m als eerste omhoog in een beeld dat vele malen en in vele versies werd gekopieerd. Toegegeven: dit ís James Bond.



Bij de James Bond van Daniel Craig lijkt het alsof hij zijn wapen als een boodschappentas draagt. Enkele uitzonderingen daargelaten, waarbij Craig zijn eigen vorm nog lijkt te moeten vinden.

Deze tegendraadse pose impliceert dat we met Craig een ander James Bond-geluid te horen krijgen, te beginnen met de poster. Deze andere houding geeft exclusiviteit aan de Bond van Craig, een houding die vóór zijn tijd exclusief aan James Bond deed denken.

Hier bij de eerste poster van Casino Royale lijkt Bond zijn wapen zelfs af te zweren. Het is een atypische Bond-pose in een beauty van een poster. In de tweede poster is de nonchalante houding van de nieuwe Bond te zien waarbij hij het wapen naast zich heeft bungelen. Dit is de manier waarop de nieuwe Bond zich het liefst vertoont. De vergelijking met Jason Bourne is niet ver te vinden.

In de poster rechts, die met name op de Aziatische markt te zien was, neemt Daniel Craig als James Bond een vertrouwde pose aan. Een unicum, zal later blijken, we hebben zijn Bond daarna nooit meer in deze houding op een poster gezien.

De Heckler & Koch UMP-9 uit bovenstaande poster móet wel omhooggehouden worden, anders sleept het over de grond. Dit is het vooraanzicht van de schaduwposter (rechts), de eerste poster van Quantum of Solace. Beide verwijzen naar het einde van Casino Royale waarin Bond met dat ding Mr. White in zijn been schiet. Deze posters geven aan dat we met Quantum of Solace verder gaan waar we gebleven waren. Typisch James Bond is zo’n enorm apparaat natuurlijk niet. Dit zou in principe de poster van iedere schietfilm kunnen zijn.

Op de tweede poster, waar het knopje van de kleurenfoto gevonden lijkt, is dezelfde pose als die van Casino Royale te zien: wapen langs het lichaam, losse boord, stuurse blik en datzelfde linkerbeen van de grond. Alleen het meisje en de achtergrond zijn ingewisseld.

In Skyfall is Bond opnieuw in diezelfde wandelhouding te zien, alleen deze keer van verderaf. En hij kijkt deze keer recht de camera in. Verder verschilt het niet veel met de posters daarvoor.

Op de tweede poster, de lelijkste die op deze pagina staat, is de tuxedo weer terug (een donkerblauwe). Met één hand nonchalant in de zak en het wapen een tikkeltje hoger. Hier had de bleke Craig met gemak de Connery-houding aan kunnen nemen, misschien had het dan nog iets geworden met deze poster.

Dan zie ik liever de poster hier rechts, waarbij de credits heel origineel bovenin zijn geplaatst en Bond de meest actieve posterhouding ooit aanneemt.

In deze eerste Spectre-poster met Daniel Craig (met de coltrui uit Live and Let Die die verder nergens in Spectre terugkomt) staat Bond erbij als een commando. De Walther wederom laag en een blik in zijn ogen alsof hij net een wortelkanaalbehandeling heeft ondergaan.

De tweede poster ziet er heel wat speelser uit. Voor het eerst sinds A View to a Kill, dertig jaar daarvoor, draagt Bond een witte tuxedo. Craig zet hier zijn beste beentje voor door eindelijk een Bond-pose aan te nemen. Hij kán het wel.

Dan is er nog een poster (rechts) waar het wapen wederom langszij bungelt, ook te vervangen door een aktetas, een paraplu of een stokbrood...

Op zich vind ik het laaggehouden pistool een sympathiek gebaar. Het maakt het wapen, wat van zichzelf een verwerpelijk artikel is, een bijzaak. Maar we hebben hier wel te maken met James Bond, doder in dienst van Hare Majesteit. 

De Walther helemaal niet meegeven op een James Bond-poster, is ook geen optie, dan krijg je dit:

Ober, twee koffie graag...

vrijdag 4 september 2020

Cover soundtrackalbum ‘No Time to Die’

Na de meest recente trailer van gisteren en de poster van dinsdag, is hier het ontwerp van de soundtrack-cd van No Time to Die, gecomponeerd door Hans Zimmer. Het album komt uit op 13 november, een dag na de Nederlandse première van de film.

Een tracklist is nog niet bekend, wel bevat deze filmscore het gelijknamige titelnummer van Billie Eilish, wat vrij uniek is voor de soundtracks van de Bond-films met Daniel Craig. Alleen het soundtrackalbum van Quantum of Solace uit 2008 bevatte de titelsong van de film.

Het blijft jammer dat we deze muziek pas kunnen beluisteren als we de film al hebben gezien. Blijkbaar zijn de filmmakers er niet van op de hoogte dat een film meer impact heeft als je de muziek beter kent. Bovendien zou een eerdere verschijningsdatum een sympathiek doekje voor het bloeden zijn; we wachten al zo lang op deze film.

Wellicht dat er een track bij zit die iets van het verhaal verraadt, zoals er eerder nummers verschenen met titels als Death of Kerim/Grant/Tilly/Goldfinger/Fiona/Largo/Aki/Vijaj/Vesper. Verzin in dat geval een andere titel, zou ik zeggen...

dinsdag 1 september 2020

Nieuwe poster ‘No Time to Die’

Dit is de nieuwste poster van No Time to Die. Donderdag verschijnt een verse trailer, belooft 007.com.

Het is de zesde poster van de nieuwe Bond-film. De voorlaatste verscheen een halfjaar geleden, vlak voordat de film werd uitgesteld tot november dit jaar.

Sinds deze week is de film weer begonnen met de publiciteitscampagne. Op Twitter zijn achter de hashtags ‘James Bond’, ‘Bond25’ en ‘No Time to Die’ weer speciale Bond-emoji’s te vinden.

Bond-veteraan Arthur Wooster (91) overleden

Op 91-jarige leeftijd is de Britse cameraman en tweede regisseur Arthur Wooster overleden. Wooster werkte gedurende twee decennia aan acht James Bond-films mee, van For Your Eyes Only (1981) tot en met Die Another Day (2002).

In de interviews op de dvd’s en blu-ray’s van diverse Bond-films, is de cameraman met brillenglazen als jampotten een opvallende verschijning. Met die dikke bril zou je niet gelijk zeggen dat hij een goed cameraman was, aldus regisseur John Glen in de documentaire Inside For Your Eyes Only. In zijn eerste ontmoeting met producent Cubby Broccoli struikelde hij bovendien over het tapijt.

Wooster toonde aan dat hij van grote waarde was voor de filmproducties van James Bond, waarna hij voor iedere volgende Bond-film, met uitzondering van Tomorrow Never Dies (1997) werd teruggevraagd als cameraman en regisseur van de tweede unit, de sectie die garant staat voor de halsbrekende stunts uit de films.

Arthur Wooster (foto: Stu Thomas)

In totaal werkte Wooster aan de films van drie James Bond-acteurs; Roger Moore, Timothy Dalton en Pierce Brosnan. Inmiddels de zeventig gepasseerd, werd Die Another Day uit 2002 de laatste film waaraan Arthur Wooster zijn medewerking verleende.

dinsdag 25 augustus 2020

De ultieme James Bond

Negentig jaar Sean Connery

Vandaag viert Sean Connery zijn negentigste verjaardag. De geboren Schot, die in 1962 als eerste acteur op het witte doek verscheen als Ian Flemings geheim agent 007, wordt anno 2020 nog steeds gezien als de ultieme James Bond. Vaak gekopieerd, nooit geëvenaard.

Foto: Annie Liebovitz, 2008

Ter ere van zijn negentigste geboortedag houdt Bond Blog de zeven Bond-vertolkingen van Sir Sean tegen het licht, in een discutabele lijst van minder inspirerend tot het toonbeeld van zelfverzekerdheid.

7. You Only Live Twice (1967)

‘Sean Connery IS James Bond’, daarover laat de poster van You Only Live Twice geen misverstand bestaan. Connery moet het in zijn vijfde Bond-film in zes jaar tijd opnemen tegen een leger aan James Bonds in de parodie Casino Royale, ook al is dat appels met peren vergelijken. Connery, de enige echte Bond, is de troef van producentenduo Saltzman en Broccoli waarmee de miljoenenproductie het geld dubbel en dwars moet terugverdienen. Dat lukt zonder enige moeite. 

You Only Live Twice (1967)

Voor de acteur zelf is de lol er inmiddels wel af. Connery acteert in deze film op de automatische piloot. Het wordt een zware opnameperiode in snoeiheet Japan, waar Connery bij aankomst in het land van de rijzende zon door de pers wordt belaagd... tot op de wc.

De eigenlijke hoofdrolspeler in deze film heet Ken Adam, die met zijn vulkaanset zijn stoutste droom in vervulling ziet gaan; Sean Connery hoeft enkel te figureren als de geheim agent die inmiddels als een irritant stuk kauwgom aan een kledingstuk aan hem is gaan kleven. Na You Only Live Twice houdt hij het dan ook voor gezien...

6. Diamonds Are Forever (1971)

Maar dan hadden we het nooit tot zeven films gered. Na één avontuur absentie keert de oorspronkelijke James Bond tien kilo zwaarder en met grijs op de slapen toch weer terug in de rol die hem wereldroem vergaarde.

Diamonds Are Forever (1971)

Netjes binnen de afgesproken opnametijd van 18 maanden en tegen een betaling van 1,25 miljoen dollar doet de Schot wat van hem wordt verlangd. En deze keer met zichtbaar meer plezier. Wie het tegendeel beweert moet de film nog maar eens bekijken. Met voor de tweede keer Guy Hamilton aan het roer van een Bond-film mag het allemaal wat luchtiger. Diamonds Are Forever is overigens de enige Bond-film waarvoor opnamen zijn gemaakt in Nederland.

Dat astronomische honorarium van 1,25 miljoen (althans voor die tijd) schenkt Connery in zijn geheel aan de door hem mede-opgerichte Scottish International Education Trust. En daarmee loopt het James Bond-avontuur voor Sean Connery, tien jaar nadat hij de rol heeft geaccepteerd, voorgoed ten einde...

5. Never Say Never Again (1983)

Niet helemaal dus. Voor de tweede maal in zijn acteercarrière komt Sean Connery terug op zijn definitieve afscheid van de rol van James Bond. Ditmaal is het niet Cubby Broccoli die hem contracteert in de originele Bond-reeks, maar Kevin McClory, waarmee Broccoli al zo’n twintig jaar overhoop ligt.

Never Say Never Again (1983)

In deze remake van de Bond-klassieker Thunderball speelt Connery een geheim agent op leeftijd. En dat doet hij met humor, charme en plezier. Zijn natuurlijke uitstraling heeft in de loop der jaren niets aan kracht ingeboet, het lijkt er zelfs op dat de acteur er steeds beter uit gaat zien naarmate de jaren verstrijken.

In november 1983 gaat Never Say Never Again in première tijdens de Internationale Filmweek Amsterdam. Het is voor de eerste keer dat er castleden van een Bond-film aanwezig zijn tijdens een Nederlandse Bond-première, onder wie de hoofdrolspeler.

Ondanks dat de productie van dit buitenbeentje binnen de Bond-films een zootje is, brengt Connery het er met zijn medespelers Barbara Carrera, Klaus-Maria Brandauer én Rowan Atkinson uitstekend vanaf. Het ultieme Bond-gevoel weet de film, met name door het gebrek aan de juiste muziek, niet te bereiken, maar de aanwezigheid van oer-Bond Connery doet de film veel goed.

4. Dr. No (1962)

In zijn eerste Bond-film is Connery nog zoekende naar de juiste toon. Hoewel hij het er in deze vuurdoop overtuigend vanaf brengt, is zijn geheim agent nog een tikkeltje te serieus. Zijn introductie is er echter een om in te lijsten. De manier waarop hij voor de eerste keer de beroemde zin ‘Bond, James Bond’ uitspreekt, is een onvervalste cinemaklassieker.

Dr. No (1962)

Het is vooral de verdienste van regisseur Terence Young dat Connery direct wordt geaccepteerd als James Bond. Young weet van de ruwe diamant een ‘gentleman spy’ te maken. Iets wat Bonds geestelijk vader Ian Fleming gaandeweg ook in de gaten krijgt; hij zag in eerste instantie niets in het voorkomen van de Schot die in niets in de buurt kwam van zíjn idee van James Bond.

Connery weet Fleming zodanig te overtuigen met zijn vertolking, dat de schrijver in zijn volgende roman, On Her Majesty’s Secret Service, Bond zelfs een Schotse achtergrond geeft.

3. Thunderball (1965)

In zijn vierde Bond-film heeft Connery het personage van Mr. Kiss Kiss Bang Bang helemaal in de vingers: relaxed waar het kan, serieus waar het moet. Buitengewoon plezierig is wanneer Bond zijn vijand Largo een hak zet; aan de casinotafel tijdens een potje baccarat of tijdens het kleiduivenschieten. Bond weet dat hij zich op glad ijs begeeft, het samenspel met de vijand wordt daardoor des te smakelijker.

Met Claudine Auger en Adolfo Celi in Thunderball (1965)

Het is vanaf Thunderball dat Connery publiekelijk aankondigt dat hij eigenlijk wel genoeg van James Bond begint te krijgen. Het publiek laat daarentegen het tegenovergestelde blijken: op het hoogtepunt van ‘spymania’ behaalt 007 aan de bioscoopkassa een recordrecette die pas met de komst van Skyfall (2012) wordt verbroken.

Door het enorme spektakel boven en onder water dreigt de figuur van James Bond op de achtergrond te raken. De dosering in deze film is echter nog redelijk, zodat Connery in Thunderball nog genoeg speelruimte krijgt, maar het technisch vernuft dat in deze film steeds meer terrein begint te winnen, is de acteur een doorn in het oog. Als het zo doorgaat met James Bond, hoeft het van hem niet meer...

2. From Russia with Love (1963)

De beste Bond-film van Sean Connery, dat vindt zowel de acteur zelf als ondergetekende, en misschien zelfs de beste James Bond-film aller tijden. Deze tweede Bond heeft alles in zich voor een echte spionagethriller; een Bond-film in de stijl van Hitchcock. Robert Shaw moet hier worden genoemd als Bonds ultieme tegenstander Red Grant. Een enerverender gevecht als op de Oriënt Express is nimmer verfilmd. 

Met Robert Shaw in From Russia with Love (1963)

Hoewel de opnameperiode vrij chaotisch verloopt (met maanden uitstel, een castlid dat komt te overlijden en een helikoptercrash waarbij regisseur Terence Young ter nauwernood aan de dood ontsnapt), klopt alles aan deze film. Connery toont zich zelfverzekerder dan in zijn eerste Bond-film, de internationale cast is ronduit subliem en John Barry dompelt de film voor de eerste keer onder in zijn typische Bond-sound.

From Russia with Love toont aan dat Dr. No geen toevalstreffer is geweest, James Bond begint hier een duidelijk eigen vorm te krijgen. Een vorm die tot in de perfectie wordt uitgebuit in de derde film...

1. Goldfinger (1964)

Goldfinger is de ultieme Bond-panache. Ook na meer dan vijftig jaar heeft het plezier dat de film uitstraalt op geen enkele manier aan kracht ingeboet. Connery is hier op zijn coolst en daarmee op zijn best. Iedere scène met Goldfinger-acteur Gert Fröbe is raak. Of het nu de interruptie van een potje gin rummy is, een doorgestoken golfgame of de klassieke scène waarbij Bond bijna in tweeën wordt gekliefd door een laserstraal.

Met de Aston Martin DB5 in Goldfinger (1964)

De derde Bond-film, voor de eerste keer onder regie van Guy Hamilton, is losser dan zijn twee voorgangers. Dat maakt dat Goldfinger zichzelf minder serieus neemt en er meer ruimte is voor ongelooflijke scènes, zoals die met de Aston Martin, de dodelijke bolhoed van Oddjob en het fonkelende interieur van Fort Knox.

En welke acteur kan zich zonder zich te hoeven schamen in een onesie vertonen? Dan ben je een baas hoor... 

Roger Moore en Sean Connery

Negentig jaar Sean Connery vandaag. Daarmee is hij de eerste James Bond-acteur die deze mijlpaal bereikt. Voorganger Barry Nelson en opvolger Roger Moore overleden beiden op 89-jarige leeftijd.

Hoe het de laatste jaren met Sean Connery gaat, is niet helemaal duidelijk. Verhalen over een vergevorderd stadium van vergeetachtigeheid doen al jaren de ronde, mede aangewakkerd door de summiere berichtgeving over de oud-acteur die tien jaar geleden aankondigde met pensioen te gaan en zich daarna uit het publieke leven terugtrok.

Foto’s van de laatste jaren laten inderdaad een sterk verouderde man zien, maar mag het als je tegen de negentig loopt?

Het is te hopen dat de ultieme James Bond nog een aantal jaren onder ons blijft...


© Bond Blog 2009 — 2020
Alle fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures