Voor even één

Je zal een dezer dagen maar naar RTL 7 kijken en worden gegrepen door het Bond-virus. Alles wat je hartje begeert, ligt voor het oprapen. Zelfs alle muziek van Moonraker is voorhanden alsof het er nooit niet is geweest. Het lijkt mij een heerlijke tijd om nu aan te haken, dan heb je tot de release van Bond 26 iets nieuws te ontdekken over 007.

‘Alles op z’n tijd’, zoals mijn goede vader zei. Het zijn ‘the very words I live by’, om Bommel en Bond maar eens op één regel te citeren. Zo is het nog steeds wachten op een uitgebreide soundtrack van A View to a Kill en GoldenEye — ik durf er mijn DB5 op te verwedden dat we die aankondiging nog vóór het eind van dit jaar krijgen. De nieuwe lichting Bond-fans wordt daarmee op zijn wenken bediend. En het zij ze gegund, omdat ik het ons zo gun.

Toch ben ik benieuwd welke jongeling daadwerkelijk blijft hangen bij alle doorzichtige trucages van zestig jaar geleden, zoals mijn eigen kinderen er een handje van hebben door bij alle capriolen die James Bond uithaalt met een filmprojectie in zijn rug te roepen: ‘nep!’ Dat doen ze om mij te pesten, dat is overduidelijk, want vorige week, tijdens de week tegen het pesten, hebben ze zich welgeteld één week weten in te houden.

Zoals een kijker via social media schrander opmerkte, ik citeer:

‘Alle 007-films keurig op volgorde in de kast staan en toch maar weer de 42 reclameblokken tijdens You Only Live Twice op RTL7 voor lief nemen. Is ooit wetenschappelijk onderzoek naar dit fenomeen gedaan?’

En zo werkt het wel. Ook ik ben dagelijks toch even benieuwd naar de aankondiging, de beeldkwaliteit en de beeldverhouding. Met dit verschil dat ik bij het eerste reclameblok steevast afhaak. De beeldkwaliteit is overigens bepaald niet slecht, de beeldverhouding daarentegen is een affront. Aan de andere kant, als dat wat je op het scherm ziet boeiend genoeg is, boeit het niet dat je een kwart aan beeld verliest. Zo ben ik ook ooit begonnen met James Bond, op een klein vierkant scherm nota bene. Je wist niet beter of een film zag er zo uit — en toch werd ik gegrepen.

Om terug te komen op de opmerking hoe het toch kan dat er weer massaal naar Bond op de buis wordt gekoekeloerd, terwijl velen de serie, of in ieder geval enkele favoriete delen, toch minimaal op een dvd van 25 jaar oud in de kast hebben staan. Voor een deel van de kijkers is het ongetwijfeld de hang naar nostalgie die de oude films met zich meebrengen. Het is het totaalpakket van beeld en geluid dat je weer even terugbrengt naar een onbezorgd gevoel van toen je jong was. Van het aankomende avontuur in een ongrijpbare wereld die ergens op de onze lijkt, maar zodanig is verpakt in luxecellofaan, dat het betoverend werkt.

Het is net als bij de Top 2000 het idee dat iedereen op hetzelfde moment naar hetzelfde liedje luistert. Dat we voor even één zijn, weg van de polarisatie waar we op elk ander moment mee te maken lijken te hebben. RTL 7 verbroedert; we houden immers allemaal van James Bond.

Bijna allemaal.

Bij een foto van een tv-scherm met een scène uit Dr. No, waarin Bond en Honey zojuist zijn schoongeschrobt in het hoofdkwartier van de dokter, schrijft een kijker op de socials: ‘Mijn god wat een niveau #007’. En ja, ook die heeft gelijk, want met de ogen van nu is veel niet meer om aan te zien. Wil je het niveau van 007 van zestig jaar geleden kunnen waarderen, dan moet je daar je best voor doen. Wie op de bio klikt van deze reageerder ‘love meat, rechts voor z’n raap’ kan overigens vraagtekens zetten bij diens bereidwilligheid te nuanceren…

Gaandeweg deze maand komen we steeds dichterbij de films van nu, met films van filmmakers van nu die de ogen van nu prima aankunnen. Zo valt er voor iedere smaak wel iets te vinden. Ook dat is James Bond.
En voor wie onverhoopt in geen van de 26 films iets herkent, is daar binnenkort (‘binnenkort’ als relatief begrip) de James Bond van Denis Villeneuve. De nieuwe regisseur raffelt eerst zijn Dune-trilogie af alvorens met 007 aan de slag te gaan. Dat stel ik mij tenminste zo voor. Nu hij eindelijk een Bond-film mag maken, moet dát toch de hoogste prioriteit hebben? Daar verbleekt zo’n Dune toch bij? Alle goede ideeën, alle ingevingen die hij krijgt, die moet hij bewaren voor zijn Bond-film. Want Bond verdient alleen het aller beste.

Dan wordt er gesproken over een origin-film, een film waarin we te zien krijgen hoe James Bond 007 is geworden, en daar zou hij dan een jonge, onbeschreven Bond voor nodig hebben. Ik vraag me sterk af of we zitten te wachten op zo’n verhaallijn. Dan kost het namelijk minstens nóg een film die een beetje voelt alsof we naar een Bond-film kijken.

Ik denk dat we met Casino Royale in 2006 al een aardige Bond Begins hadden, waarin we zien hoe hij zijn 00-status verdient. Dat is ver genoeg terug in de tijd. In Skyfall werd Bonds jeugd er handig bijgepakt, zonder te verzanden in flashbacks in sepiakleuren. Thank god… Ook voor The Living Daylights (1987) was ooit een beginnersverhaal bedacht, maar producent Cubby Broccoli besloot wijselijk om het met een nieuwe 007 toch bij het oude vertrouwde te houden.

Tegelijk vrees ik bij de nieuwe Bond voor een nieuwe trilogie. Opnieuw een doorlopend verhaal dat zijn uiteindelijk apotheose pas in deel drie krijgt ergens in 2035 als we mazzel hebben. Een pad dat we met de Bond-films van Daniel Craig al hebben bewandeld. Die kant zal het uiteindelijk toch op gaan, want Denis Villeneuve maakt graag films waar geen eind aan lijkt te komen. En daar is de jeugd van tegenwoordig wel voor te porren, aldus de regisseur. Zo houdt de jeugdige kijken van lange doorwrochte films, zag de regisseur aan het enthousiasme waarmee Oppenheimer van Christopher Nolan werd ontvangen; ik moet die film nog steeds af zien.

Ik ben wat dat betreft meer van de school van Alfred Hitchcock: ‘The length of a film should be directly related to the endurance of the human bladder.’ James Bond kan wel wat Hitchcock gebruiken, die zelfs zijn meest angstaanjagende films met een knipoog bracht.

Overigens kon ook Psycho (1960) rekenen op hoongelach bij de jonge kijkers bij mij thuis. Zelfs Jaws (1975) werd ‘saai’ gevonden. Toen ik het laatst probeerde met The Towering Inferno (1974) haakte de jongste al af bij de begintitels: ‘Zo’n lange intro, dan heb je je popcorn toch al op?’

Er is nog een lange weg te gaan…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Terugkeer Hinx nog steeds mogelijk

Volgens Dave Bautista bestaat er een reële kans dat we hem in Bond 25 terug zullen zien als Mr. Hinx. Dat zegt de acteur in een vraaggesprek met The Daily Express. Om met Koot & Bie te spreken: de naam wordt genoemd...

Na een diepgrommend „Shit” leek het einde voor Mr. Hinx wel zo'n beetje nabij. De vaart waarmee hij in Spectre (2015) uit de trein werd gezogen, was niet voor de poes en welhaast onmenselijk om te overleven. Maar kom op, dit is James Bond, wie zegt dat Mr. Hinx niet van beton is gemaakt?

De kans bestaat dat deze Mr. Hinx inderdaad weer is opgekrabbeld, aldus vertolker Dave Bautista, die er nooit een geheim van heeft gemaakt dolgraag voor een tweede keer in de beulenrol te willen kruipen.

Het gebeurt zelden dat een schurk de strijd voor een tweede keer aanbindt met Bond. Richard Kiel, in zijn onsterfelijke rol als Jaws, was het gegund eenmalig terug te keren. Het lijkt Dave Bautista een eer om zich naast Kiel in de schurkengalerij te plaatsen. En als hij later enkel aan zijn Bond-rol zal worden herinnerd: so be it.

Richard Kiel als Jaws terug voor Moonraker (1979)

Volgens het artikel in The Daily Express zijn er twee filmscripts in omloop: dat van Danny Boyle en John Hodge, die inmiddels beiden exit zijn, en dat van Neal Purvis en Robert Wade, vooralsnog getiteld Shatterhand. In het laatste geval is de terugkeer van Hinx, als een mogelijk direct vervolg op Spectre, het meest reëel.

Recentelijk nog werd in en rond Nieuw-Zeeland gezocht naar een soortgelijk acteur om de nieuwe handlanger te spelen. Als deze rol samen met het script van Boyle en Hodge de papierversnipperaar ingaat, wordt de kans voor Dave Bautista steeds groter dat Hinx terug mag komen. Het zij hem gegund. Ik zou niets anders durven zeggen...

De zoon van Jaws

De Nederlandse bodybuilder Olivier Richters (27 jaar, 2 meter 18) is momenteel op het filmfestival van Cannes om zich in de kijker te spelen bij internationale filmmakers. In het AD zegt de Dutch Giant dat hij de zoon van Jaws uit James Bond wil spelen. Een kans die hij mogelijk acht aangezien er in recente Bond-films meerdere personages uit oude Bond-films nieuw leven is ingeblazen.

Olivier Richters (rechts uiteraard) met de Hulk, Lou Ferrigno (1.95)

Goed nieuws voor Richters; hij hoeft niet te bedelen voor een rol als 'zoon van', mochten de filmmakers Bonds beroemde tegenstander met stalen gebit terughalen, dan kan hij zich gewoon voorstellen als 'Jaws'. Blofeld uit Spectre is immers ook niet de zoon van de oude Blofeld, en Miss Moneypenny niet de dochter van Lois Maxwell, enzovoort.

Met een wat luchtigere aanpak van de laatste Bond-film (Bond mocht op tijden weer ouderwets leuk zijn) zou een terugkeer van Jaws wellicht tot de mogelijkheden behoren. Hoewel de reusachtige schurk perfect past bij de cartooneske Bond-wereld van Roger Moore, zou hij in een Daniel Craig-film misschien ook niet misstaan.

Richard Kiel (ook 2.18) als Jaws in The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979)

Dan moet Richters het eerst nog even opnemen tegen Dave Bautista, die als Mr. Hinx uit de vorige film graag terug wil keren. In de zoektocht naar een geschikte Hinx, werd uitgegaan van een krachtpatser die in de voetsporen van Oddjob en Jaws kon treden, in zekere zin is Hinx met zijn stalen duimnagels al een reïncarnatie van deze twee iconische schurken.

Dave Bautista als Mr. Hinx in Spectre (2015)

Mocht Jaws inderdaad tot de eregalerij uit het roemruchte Bond-verleden blijven behoren, dan voorzie ik voor Richters alsnog een mogelijkheid als Bond-boef. Niet als 'de zoon van', maar als een unieke schurk. Met stalen oorwarmers of zoiets...

Richard Kiel (Jaws) overleden

Richard Kiel, die de legendarische Bond-schurk Jaws speelde in The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979), is gisteren onverwachts overleden. Hij is 74 jaar geworden. Dat meldt TMZ.

Noem een Bond-schurk en Jaws zal waarschijnlijk als eerste te binnen schieten. Iconischer dan dit krijg je ze tegenwoordig niet meer.

Met zijn 2 meter 17 en handen als kolenschoppen was het zeer waarschijnlijk dat James Bond een zware dobber aan hem had. Met kracht kon de geheim agent het onmogelijk van hem winnen — tegen Jaws was alleen slimheid opgewassen.

In iedere confrontatie met Bond moest Jaws, vaak letterlijk, het onderspit delven. Hij werd bedolven onder een bouwconstructie, viel met een auto van een afgrond, werd uit een rijdende trein geduwd, met een magneet in een haaienbassin gekeild, trok zijn parachute stuk en viel in een circustent, stortte met kabelbaan en al naar beneden en denderde in volle vaart van de watervallen van Iguaçu. En iedere keer kwam hij er zonder kleerscheuren van af. Jaws was tamelijk hardleers.

Hij paste naadloos in de fantasiewereld van James Bond. De zwijgzame Jaws was gevaarlijk, komisch en soms zelfs aandoenlijk. Een publiekslieveling. Het verhaal gaat dat hij tijdens een testscreening van The Spy Who Loved Me favoriet bleek bij de kleinzoon van regisseur Lewis Gilbert. Werd het personage aanvankelijk gedood door een haai, in een nieuw verzonnen einde overleefde Jaws ook deze aanval en mocht hij, als enige schurk in de serie, nog een keer meedoen.

In Moonraker werd het personage enigszins misbruikt. De dreiging was ver te zoeken en het slapstickelement kreeg de overhand. Nadat hij ook nog eens verliefd werd op een petieterig bebrilde blondine, was er van de oorspronkelijke Jaws weinig meer over. De verliefde reus draaide om als een blad aan een boom waarna hij ineens... een goedzak werd! Het was nu wel een beetje klaar met Jaws. Na Moonraker is hij niet meer teruggekeerd.

Ondanks dat hij later slecht ter been was, was Richard Kiel een graag geziene gast tijdens James Bond-evenementen. Daar ging hij steevast op de foto met bezoekers, waarin hij hun hoofd tussen zijn reusachtige handen klemde.

In een reactie op het overlijden van Richard Kiel laat medespeler Roger Moore (86) weten dat hij sprakeloos is. Deze zondag nog zaten ze samen in een radioprogramma, Moore vanuit Engeland, Kiel vanuit een studio in Amerika. Daar viel het de oud-007 al op dat Kiel erg zwak klonk. Kiel had vorige week zijn been gebroken en moest deze week naar het ziekenhuis voor een operatie. Waaraan hij precies overleden is, is niet bekend.

Richard Kiel laat een vrouw, vier kinderen en negen kleinkinderen achter.

'Nieuwe Bond neemt ons terug in de tijd'

De verleiding is te groot om niet alvast weg te zwijmelen bij het idee van een écht klassieke Bond-film. Een Goldfinger. Een Spy Who Loved Me. Om twee perfecte blauwdrukken te noemen.

Bij het nieuws van henchman Hinx van vorige week, valt ook zonder officiële berichtgeving van alles in te vullen. EnStars doet een aardige poging.

Met het creëren van een slechterik in de stijl van Oddjob of Jaws, zouden de filmmakers ons terug in de tijd willen nemen. Geen letterlijke time warp zoals Austin Powers, maar terug naar de Bond-wereld waarin Sean Connery en Roger Moore zich begaven.

Met name deze laatste staat zo ver af van de Bond van Daniel Craig, dat het moeilijk voor te stellen is om de huidige 007 te zien vechten met een reus met stalen tanden, of hem in alle ernst een dwerg in een koffer te zien proppen.

Toch moet het gezegd dat Sam Mendes en zijn team met Skyfall oude elementen met verve hebben afgestoft. De terugkeer van Q en Moneypenny oogde fris en verre van geforceerd. We hebben zelfs met een originele U-bocht weer een mannelijke M op de troon. Het zou ze daarom zo maar kunnen lukken om met succes een Jaws-achtige de serie binnen te fietsen.

Verder noemt EnStars het tweeluik Bond 24 en Bond 25 nog maar eens. Maar dat zal waarschijnlijk tot de aftiteling van Bond 24 een verrassing blijven.

O ja. Eerdere berichten over een mogelijke terugkeer van Blofeld raken hierbij wel een beetje op de achtergrond. Maar dat terzijde...

'Iconische henchman' voor Bond 24

De makers van Bond 24 zijn op zoek naar een iconische handlanger in de stijl van Oddjob en Jaws. Dat zeggen de makers van James Bond Radio. Deze fysiek sterke schurk luistert naar de naam 'Hinx'.

Richard Kiel als Jaws in The Spy Who Loved Me (1977)

De acteur die Hinx gestalte moet geven is zo'n 30 tot 45 jaar oud, rond de 1 meter 90 lang en moet er fysiek sterk uitzien. Hij zal verschillende gevechten met Bond aangaan, evenals een auto-achtervolging. Gedacht wordt aan een acteur die ook in de sportwereld actief is.

Onze Famke in GoldenEye

Het leuke aan dit nieuws is dat de Bond-films inderdaad in geen twintig jaar een memorabele sidekick hebben gehad. Famke Janssen in GoldenEye (1995) is waarschijnlijk de laatste die met haar dijen een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. Daaromheen waren het wel wat krachtpatsers, zoals Zao, Stamper en Necros, maar die hebben beslist geen plaats in de eregalerij verworven.

Het lijkt zo simpel, maar toch is het een leuke vondst van de makers om weer eens met een larger than life schurk te komen. Heel benieuwd waar deze zijn staal verstopt heeft...

Jaws

Voordat Bonds grootste schurk opduikt in The Spy Who Loved Me, was Jaws al een aantal jaren eerder wereldberoemd geworden als haai. Of niet helemaal. De Spielberg-film heet Jaws, maar de haai zelf heeft geen naam. Maar dat terzijde.

Ik ben een groot liefhebber van deze horrorfilm uit 1975. Omdat het een no-nonsense film is. Het verhaal is simpel, weet de spanning twee uur vast te houden. Niet in de minste plaats vanwege Bond-boef Robert Shaw in een van zijn laatste rollen én de fantastisch effectieve deunen van John Williams. Een regelrechte voltreffer.

Afgelopen week heb ik de vierdelige Jaws-serie weer gezien. Die gaat van subliem, naar aardig tot slecht en vervolgens naar iets minder slecht. Waarbij ik moet aangeven dat Spielberg er na de eerste film niets meer mee te maken wilde hebben.

Om de slechtste van het kwartet er even bij te nemen: deze film is lachtwekkend slecht. Maar dat komt voornamelijk door de 3D-effecten die uiteraard totaal niet overkomen op tv. En daar zou je toch een oogje dicht moeten knijpen. Maar dat doe je niet, omdat het er belachelijk uitziet. Je gelooft namelijk je ogen niet als je dat broddelwerk ziet. Net zoals die belachelijke kytesurfscène uit Die Another Day.

Zonder deze effecten zou het een iets minder slechte film opleveren. Maar nu 3D weer helemaal hot is in de bios (Avatar, Alice in Wonderland, Toy Story) zou ik zeggen: maak een remake. Het verhaal over Seaworld is lang zo gek niet en kan met de juiste aanpak een spannende film opleveren. En één tip: laat die haai iets minder vaak zien.

Onze Jaws, hier links, heeft het niet eens drie films volgehouden. Gezien zijn tweede en laatste optreden (in Moonraker) is dat maar goed ook. Daar had de haai een voorbeeld aan moeten nemen.

Zelfbescherming

Bijna al mijn Bond-prullaria staat op zolder. Sinds Benthe twee jaar geleden een babykamer nodig had, moesten mijn automodellen, action figures, posters, onderzetters, bierblikjes, knipselmappen, speelkaarten, ansichtkaarten, sleutelhangers, aanstekers en de rest van de reutemeteut het veld ruimen. Zonder morren overigens. Want daar op zolders staat het goed. Ik ben namelijk niet zo'n curator.

De verzamelaar zou het liefst een museum tot zijn beschikking hebben. Om zijn zooi in vol ornaat aan de wereld te tonen. Of eigenlijk aan zichzelf, en slechts een handjevol andere belangstellenden. Want wie is er geïnteresseerd in bovengenoemde opsomming? Toch bijna niemand?

En toch, bij het lezen van het bericht dat er nog vóór het eind van dit jaar een serie Bond-prop replica's op de markt komen, begin ik te twijfelen. Scaramanga's golden gun, de tanden van Jaws en de tarotkaarten van Solitaire. Die liggen toch niemand in de weg? Zeker niet als ze binnen nu en afzienbare tijd naar zolder verhuizen. Want dan heb ik ze maar.

En daar is het waarschijnlijk om te doen: om de heb. Met als resultaat dat als ik er straks niet meer ben Benthe die hele meuk voor een knaak op Marktplaats kan verpatsen. Of nog makkelijker: in een keer in de vuilcontainer kiept. Dan ben ik welgeteld tien minuten blij geweest met het pistooltje van Scaramanga. Even aan iedereen laten zien hoe het apparaatje werkt en vervolgens kan het worden opgeborgen. Om over twintig jaar weer eens op te graven, tot de conclusie komen dat het half vergaan is en alsnog weggooien…

Het is een leuk idee van Factory Entertainment om een lijn Bond-attributen uit te brengen. Toch denk ik puur uit zelfbescherming dat ze het beter niet kunnen doen…

Vragen zonder antwoord

In deze eerste aflevering van de nieuwe serie Vragen zonder antwoord, vraag ik mij af wie Hugo Drax aan de telefoon heeft als hij Jaws bestelt. Bond heeft Drax' handlanger Chang in Venetië uit een toren gekiept. Logisch dat Drax een nieuwe sidekick nodig heeft. Bestaat er een uitzendbureau voor boeven? Drax reageert zeer verheugd als hij aan de andere kant van de lijn te horen krijgt wie er beschikbaar is: 'Oh yes, well. If you can get HIM, of course…' 

De vraag blijft: met wie is Drax in gesprek? Misschien hangt Cubby Broccoli wel aan de andere kant. Richard Kiel had bij de vorige film zoveel goede reacties teweeg gebracht, dat de producer deze troef nogmaals wilde inzetten. Tijdens de opening van Moonraker hadden we de reus met het stalen gebit al even gezien, maar dat was lang niet genoeg. Vandaar dat Broccoli er bij Drax op aandringt de gigant in te huren. Achteraf gezien niet zo’n goed idee…

Een andere vraag die mij intrigeert is de negen jaar tussen de opening van GoldenEye en de eerste scène na de titels. James Bond verliest aan het begin van die film zijn collega en goede vriend Alec Trevelyan. Na de begintitels speelt het verhaal zich opeens negen jaar later af. Bonds kapsel zit nog precies hetzelfde en Pierce Brosnan is geen spat ouder geworden. Maar dat terzijde.

Persoonlijk vind ik dat ze hier beter zes jaar van hadden kunnen maken, ofwel het aantal jaren dat tussen de vorige film, Licence to Kill, en diens opvolger zit. Op die manier hadden de filmmakers een mooie overgang tussen de lange stilte in handen gehad. Het stelt niet veel voor, maar negen jaar klinkt heel vreemd. Dit was de periode dat Timothy Dalton als nieuwe Bond mocht aantreden. Of wordt ons hiermee verteld dat we die hele Dalton maar moeten vergeten en vrolijk verder gaan met Brosnan? Hoe dan ook, ik blijf mij afvragen waarom er negen jaar tussen de pretitles en de rest van de film zit…

En dan voor vandaag de laatste vraag zonder antwoord. Blofeld (Charles Gray) wordt in Diamonds Are Forever gekloond. De baas van SPECTRE struint binnen op het moment dat de plastisch chirurg uitleg geeft over het moeilijkste deel van de operatie: de neus. Blofeld beveelt zijn arts dat de operatie beslist vannacht moet worden uitgevoerd. Verder geen gezeur.

In deze scène illustreert de chirurg de verschillende fases van de operatie met behulp van een reeks wassen hoofden, die gaandeweg veranderen in de tronie van Charles Gray. Maar, en nu komt het, omdat we in de vorige film, OHMSS, een totaal andere Blofeld hadden, namelijk Telly Savalas, vraag ik mij af waarom ze in deze scène niet het wassen hoofd van Savalas gebruiken dat gaandeweg in Gray verandert? Zodat je deze keer een logische overgang hebt van de vorige Blofeld naar de huidige.

Nu moet hier een kanttekening worden geplaatst, omdat de persoon die verder door het leven zal gaan als Blofeld-kloon, iedere keer een ander is. Dus voor alle klonen zullen ze een andere mal gebruiken. Maar dan nog had het een logische stap geweest als we de kale kop van Telly Savalas hadden zien veranderen in de grijze grimas van Charles Gray. Gemiste kans!

Wie ook een duit in het zakje wil doen: laat een Vraag zonder antwoord achter!