Carly Simon heeft ziekte van Parkinson

Zangeres Carly Simon (83) heeft de ziekte van Parkinson. Dat schrijft onder meer BBC. Ondanks de gezondheidsproblemen en een recente medische ingreep werkt de zangeres door en staat voor volgende maand een nieuw album gepland.

De Amerikaanse singer-songwriter, onder meer bekend van klassiekers als You’re So Vain, Coming Around Again en Nobody Does It Better, de titelsong van de James Bond-film The Spy Who Loved Me uit 1977, kreeg de diagnose Parkinson na een reeks fysieke klachten.

Simon onderging eerder operaties aan haar knieën en heup, maar hield daarna aanhoudende problemen met haar mobiliteit. Naast de aandoening Parkinson maakt de zangeres bekend dat ze recent een chirurgische ingreep heeft ondergaan voor het verwijderen van een kankergezwel op haar gezicht. De ingreep heeft haar uiterlijk aangetast, met als gevolg dat ze uit de schijnwerpers is gestapt.

Ondanks haar gezondheidssituatie blijft Simon actief in de muziek. Zo kondigt ze haar nieuwe studioalbum aan: Comes In Waves, dat half augustus verschijnt. Het is haar eerste album in twintig jaar. De eerste single van dit album, Howl, werd vorige maand uitgebracht.

Grimeur Paul Engelen (75) overleden

De Engelse grimeur Paul Engelen is vorige week overleden. Engelen was als makeup artist en makeup supervisor betrokken bij zo’n 75 film- en tv-producties. Tussen 1974 en 2008 werkte hij mee aan zes James Bond-films.

De filmografie van Engelen is immens, van de tv-serie Game of Thrones tot grote Hollywoodfilms als Batman (1989), Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999) en Gladiator (2000), evenals de Nederlandse productie Wings of Fame (1990) met Peter O’Toole en Colin Firth. Ook werkte hij mee aan een veelvoud aan films met Roger Moore, zoals Gold (1974), Shout at the Devil (1976), The Wild Geese (1978), Escape to Athena (1979) en North Sea Hijack (1980).

Tweemaal ontving Paul Engelen een Oscar-nominatie: voor Greystoke: The Legend of Tarzan (1984) en Mary Shelley’s Frankenstein (1994), waarvoor hij Robert De Niro veranderde in het mismaakte filmmonster.

Paul Engelen is 75 jaar geworden.

Pathé brengt Bond terug in de bios

The Spy Who Loved Me, GoldenEye en Casino Royale

Pathé brengt deze maand James Bond-klassiekers terug in de bioscoop. Vanaf donderdag 13 juni is dat The Spy Who Loved Me (1977), de derde Bond-film met Roger Moore in de hoofdrol met een glansrol voor de boomlange Richard Kiel als Jaws. Kijk hier waar de film draait.

Een week later op 20 juni is GoldenEye (1995) van Martin Campbell aan de beurt. Het James Bond-debuut van Pierce Brosnan als 007 met Famke Janssen als de dame met de dodelijke dijen. Kaarten voor GoldenEye zijn hier te verkrijgen.

Tot slot op 27 juni Casino Royale (2006). Wederom een Bond-debuut, ditmaal van Daniel Craig als de geheim agent die wederom onder regie van Martin Campbell de serie nieuw leven inblies. Meer info over Casino Royale bij Pathé is hier te vinden.

Wie snel is kan deze dagen nog terecht bij Goldfinger (1964). De derde film uit de Bond-reeks die een ware goudader voor de producenten bleek te zijn. Nog steeds zeer de moeite waard. Goldfinger draait nog in een beperkt aantal bioscopen.

Sean Connery als James Bond in Goldfinger (1964)

De films worden vertoond zonder ondertiteling.

Met dank aan Leijo Van Aubel voor de melding!

Cameraman Robin Browne (82) overleden

update 16 april 2024

Cameraman Robin Browne is overleden, meldt The Guardian. Browne werkte mee aan vijf Bond-films uit de jaren 60, 70 en 80: You Only Live Twice (1967), On Her Majesty’s Secret Service (1969), The Spy Who Loved Me (1977), Moonraker (1979) en For Your Eyes Only (1981). Hij was cameraman van speciale en optische effecten en maakte luchtopnamen voor de second unit.

Naast de James Bond-films werkte de Engelsman mee aan tal van grote filmproducties: Battle of Britain (1969) van Bond-regisseur Guy Hamilton, Catch 22 (1970), Rollerball (1975), A Bridge Too Far (1977) met Sean Connery, opnieuw van Guy Hamilton Evil Under the Sun (1982), Gandhi (1982), de laatste film van David Lean A Passage to India (1984), The Jewel of the Nile (1985), King Kong Lives (1986) en Gorillas in the Mist (1988) van Bond-regisseur Michael Apted.

Browne werkte veelvuldig met luchtfotograaf Johnny Jordan, die zijn voet verloor tijdens het filmen voor You Only Live Twice (1967). Catch 22, waaraan ook Browne werkte, werd Jordans laatste film; de cameraman verloor zijn evenwicht en viel uit een vliegtuig.

Begin jaren negentig verhuisde Browne naar de Verenigde Staten. Daar overleed hij op 28 maart op 82-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij laat een vrouw, twee kinderen en vier kleinkinderen na. Op 14 juli vindt een dienst plaats ter ere van Robin Browne. De dienst kan online worden gevolgd via de website van Christ Church Cranbrook.

Robin Browne is een van de sprekers in de vele documentaires over de James Bond-films, te vinden op de dvd en blu-ray’s van You Only Live Twice tot Octopussy.

Honderd jaar Walter Gotell

Het is vandaag de honderdste geboortedag van Walter Gotell. Gotell was te zien in zeven James Bond-films. Eenmaal als schurk Morzeny in From Russia with Love (1963) en later als terugkerend personage General Gogol in The Spy Who Loved Me (1977) tot en met The Living Daylights (1987).

Walter Gotell werd in 1924 geboren in het Duitse Bonn en groeide op in Berlijn. Met het opkomend nazisme in de jaren 30 van de vorige eeuw, besloot het gezin Duitsland te verlaten, waarna de familie in Engeland terechtkwam.

Daar ontwikkelde Gotell zich tot veelgevraagd acteur in met name oorlogsfilms waarin hij vaak als Duitse militair te zien was. Later kwamen hier allerhande andere rollen bij en klopte ook televisieseries veelvuldig bij hem aan als ze een autoritair figuur nodig hadden. Gotell heeft een reeks film- en tv-credits om duizelig van te worden.

In 1963 werd hij aangetrokken voor de rol van SPECTRE-trainingsleider Morzeny. Hij heeft voor Blofelds misdaadorganisatie moordenaar Red Grant in de aanbieding:

„This Grant is one of the best men we’ve ever had. A homicidal paranoid. Superb material.”

Later doodt hij in opdracht van de SPECTRE-baas schaakgrootmeester Kronsteen die heeft verzaakt James Bond om te leggen. Als Morzeny zelf achter 007 aangaat en de geheim agent die per boot richting Venentië vaart insluit, delft de schurk het onderspit als Bond met behulp van vaten brandstof het wateroppervlak in lichterlaaie zet.

Halverwege jaren 70 wordt de acteur opnieuw gevraagd voor James Bond. Ditmaal als de Russische KGB-generaal Gogol, die vanaf The Spy Who Loved Me keer op keer terug mag komen. Met de ene keer als voornaam ‘Alexis’ en een andere keer heet hij ‘Anatol’.

Gogol wordt opgevoerd als strenge maar rechtvaardige Sovjetgeneraal waar voor het westen best zaken mee te doen is. In de latere films is hij tegen het eind van het verhaal veelal in een vriendelijk onderonsje te zien op M’s kantoor met de MI6-chef en Sir Frederick Gray, de minister van Defensie.

In de laatste James Bond-film waaraan hij meewerkte, The Living Daylights, was in een vroeg stadium van het script een veel grotere rol voor Gotell weggelegd. Deze kon hij wegens zijn broze gezondheid niet aannemen, waarna het script werd herschreven en de rol van General Pushkin werd geschapen. Gotell duikt in die film enkel kortstondig op in de laatste scène.

Walter Gotell overlijdt in 1997 op 73-jarige leeftijd.

Stuntman Chris Webb (86) overleden

Stuntman Chris Webb is overleden, meldt Behind The Stunts. Webb voerde gedurende dertig jaar stunts uit voor tien James Bond-films. In enkele Bond-films speelde hij een kleine rol.

Chris Webb begon zijn filmcarrière als stuntman in You Only Live Twice (1967). Hij was onder meer de stuntdubbel van George Lazenby in On Her Majestys Secret Service (1969) wanneer Bond uit de machinekamer van de kabelbaan probeert te ontsnappen en daarbij enkele keren ten valt komt.

Uit de International Stunt Cast Directory 1970: Chris Webb in OHMSS

In Diamonds Are Forever (1971) is hij de stuntman die als Blofeld in het kokende modderbad wordt gedumpt. In The Spy Who Loved Me (1977) speelt hij samen met stuntcoördinator Bob Simmons Anya’s KGB-helpers Ivan en Boris die James Bond belagen als hij de tombe verlaat waar Fekkesh door Jaws is vermoord.

In Octopussy (1983) komt Chris Webb het meest prominent in beeld als een van de twee soldaten die Bond escorteren in de jeep nadat 007 in de pretitles is ontmaskerd door Colonel Toro. Bond weet te ontsnappen door aan het parachutekoord van de soldaten te trekken. In The Living Dayligts (1987) staat Webb gecrediteerd als ‘soldier distracted by Kara’. Deze credit is echter onjuist. Check de blu-ray op 1:43:54. Jon Auty van Behind The Stunts geeft aan dat Webb in The Living Daylights een van de vele ruiters en soldaten is in het eindgevecht in de Afghaanse woestijn.

Naast tien James Bond-films voerde Chris Webb stunts uit voor onder andere: The Assassination Bureau (1969) met onder meer Diana Rigg en Telly Savalas, The Wild Geese (1978) met Roger Moore, A Bridge Too Far (1977) met Sean Connery, Superman (1978), Superman II (1980), Indiana Jones and the Temple of Doom (1984), Brazil (1985), Aliens (1986), Batman (1989), Spymaker (1990) met Jason Connery als Ian Fleming, Cracker (1991) met Robbie Coltrane, Band of Brothers (2001), The Da Vinci Code (2006), Harry Brown (2009) met Michael Caine, Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 1 (2010) en Martin Scorseses Hugo (2011).

Chris Webb werd 86 jaar.

Honderd jaar Cyril Shaps

Vandaag markeert de honderdste geboortedag van Cyril Shaps. De Britse acteur speelde de rol van Dr. Bechmann in The Spy Who Loved Me (1977).

De zoon van een Poolse kleermaker in Oost Londen besloot al vroeg dat hij acteur wilde worden. Hij ontving een studiebeurs om bij de Royal Academy of Dramatic Arts (RADA) de toneelopleiding te volgen. Daar sleepte hij de Shakespeare-prijs in de wacht, wat normaal gesproken een ticket voor een baan bij de BBC betekende. In plaats daarvan vond Shaps werk in Nederland, bij de Engelse tak van Radio Nederland waar hij in de jaren 50 programma’s maakte. Een voorbeeld van zijn werk voor Radio Nederland is hier te beluisteren.

Vanaf zijn terugkomst in thuisland Engeland, werd Shaps een veel gevraagd acteur voor radio, televisie, film en toneel. In 1977 was hij te zien in een kleine maar amusante rol in de tiende James Bond-film. In een scène die de grandeur van de film weergeeft; met de introductie van Stromberg en Jaws, de weelderige decors van Ken Adam en muziek van niemand minder dan Bach en Mozart.

Verder speelde hij onder meer in Lawrence of Arabia (1962), met Roger Moore in The Saint (1966), To Sir, with Love (1967), opnieuw met Roger Moore in The Persuaders! (1971), The Hiding Place (1975) over Corrie ten Boom, The Young Ones (1982), The Madness of King George (1994) en een van zijn laatste rollen in Roman Polanski’s The Pianist (2002).

Cyril Shaps overleed op nieuwjaarsdag 2003 op 79-jarige leeftijd.

Oude mannenfilms

James Bond is voor oude mannen. James Bond is verworden tot een geschiedenis. Een rijke geschiedenis weliswaar, maar James Bond is passé. Dat is niets om van te schrikken, want dat is hij al heel lang. Ook Mission: Impossible en zeker Indiana Jones behoren tot die categorie oude mannenfilms. Oude mannen willen ook wel eens naar de bioscoop.

En dat is gelijk het probleem: films worden niet louter voor oude mannen gemaakt. Oude mannen gaan heus wel naar de film, met in sommige gevallen een kind of kleinkind in het kielzog, maar voor de jeugd in de pyjama- en broodtrommelgeneratie, bestaat James Bond niet.

Mijn kinderen (15 en 12) kennen James Bond omdat ze vanaf baby al niets anders horen. Voor hen is het een buitenlandse oom die nooit op de koffie komt. Mijn jongste neefje van 4 daarentegen loopt rond in een Spidermanpak, speelt met Batmanpoppen van Barbieformaat en slaapt onder een Captain America-dekbed.

Nu zijn kleuters niet direct het speerpunt van 007. Het geeft alleen wel aan dat zij opgroeien met superhelden en vanzelf instromen als bioscoopkijker. De jeugd van de jaren 60 was wat dat betreft heel anders bedeeld. Tieners aten uit James Bond-lunchtrommels, droegen James Bond-sokken en legden James Bond-vloerpuzzels. Alles wat er nu in de 007-shop te vinden is, is van een overmatige luxe waar je niet eens meer ‘u’ tegen durft te zeggen, laat staan dat het voor kinderen is bedoeld.

Het is voor de filmmakers van James Bond altijd een sport geweest om met het verstrijken der jaren een jonger publiek aan te trekken. Eerst had je de Connery-generatie die in de jaren 60 op zijn wenken werd bediend. Een gedeelte daarvan haakte af toen Roger Moore voet aan wal zette, maar die bracht op zijn beurt weer een eigen schare fans op de been, zodat Bond met behulp van leentjebuur bij de blaxploitationfilms, de kungfurage en het ruimtegeweld vanzelf in de jaren 80 belandde.

Het bleek voor een jonger publiek steeds moeilijker om 007 te vinden. Maar kwam dat door de rimpels van Roger Moore, door de kwaliteit van de Bond-films of door het concurrerende aanbod? Bond was inmiddels door alle kanten ingehaald en al tien jaar geen trendsetter meer. Zo bont als in de jaren 60 heeft hij het niet meer gemaakt, toch draaiden de Bond-films ook in de jaren 80 geen cent verlies.

James Bond is wat dat betreft altijd lucratief geweest. Wat er in werd gepompt, kwam er dubbel en (in de meeste gevallen) dwars weer uit. Kijk maar naar Skyfall, een ware revival van de vijftigjarige filmheld. Bond had aan de kassa nooit eerder zo hoog gescoord. Dat jubileum hielp ongetwijfeld. Het steengoede nummer van Adele ook. Dat James Bond helemaal passé is, spreekt Skyfall dan ook sterk tegen. Deze miljarden-Bond staat sterk op zichzelf. Bond was even weer helemaal terug en moest aan de kassa alleen The Avengers voor laten gaan.

Derde Bond-films van een Bond-acteur bleken overigens eerder schoten in de roos: Goldfinger, The Spy Who Loved Me. Over The World Is Not Enough zijn de meningen sterk verdeeld, maar dat ligt niet aan de hoofdrolspeler. Pierce Brosnan doet het hartstikke fijn in zijn derde Bond. Maar als we drie derde Bond-films als hoogtepunt uit de serie mogen aanwijzen, bieden Goldfinger, Spy en Sky een mix van puik Bond-vermaak.

Toch beklijfde de populariteit van James Bond niet. Opvolger Spectre had het drie jaar later duidelijk moeilijker. Het bleek maar weer dat Bond zijn strepen iedere keer opnieuw moet verdienen, ongeacht zijn jarenlange heldendaden.

Lange tijd was James Bond voor de bioscoopexploitant een zegen. Er was een duidelijk verschil te zien in een jaar mét of zónder Bond. Dat adagium gaat inmiddels niet meer op. Al is het maar omdat er tegenwoordig vaker een jaar zónder dan mét Bond is.

Een nieuwe James Bond-acteur moet een kentering zijn. Het vertrouwen in geheim agent 007 ligt op dit moment op een dieptepunt. Het zijn alleen de oude mannen die sinds de aftiteling van No Time to Die met smart wachten op een volgende aankondiging, de rest van de wereldbevolking vermaakt zich prima met Barbie en Super Mario.

Om ook anno nu relevant te blijven, moet de nieuwe Bond de tienergeneratie aanspreken. Dat kan alleen met een jongere acteur in de hoofdrol. Van de buitenlandse oom naar de vroegrijpe neef die jou stiekem een haaltje van zijn stickie geeft, een slok van zijn biertje. Het is altijd een avontuur als jullie samen zijn. Hij durft en doet dingen waar jij in je jongensbedje alleen maar van droomt. En voor de tienermeisjes: jullie zijn heimelijk verliefd op jullie neef. Daarom hangen er posters van hem op jullie zolderkamertjes. Een killerbody onder dat smetteloze tuxedoshirt; jullie hebben dat allemaal al lang gedeeld op Tiktok.

Voor moeders is de neef oud genoeg om een beschuitje mee te eten. Leuke brutale kop en tegelijkertijd heeft hij ook iets schattigs over zich. Om op te vreten. En hoewel de oude man met zijn uitgezakte lijf zich bij lange na niet kan meten met deze godheid, is de neef de katalysator van alle avonturen die deze veertiger van z’n lang zal ze leven nooit zal beleven. De vrouwen, de auto’s, een potje schieten. Even twee uur verstand op nul, op reis in een fantasie; het ultieme Bond-gevoel.

Het is natuurlijk mijn eigen Bond-fantasie dat het met deze insteek allemaal wel goed komt. Hij zou ook best wat zuiniger aan kunnen doen. In een film die leunt op het verhaal in plaats van op de stunts en locaties in alle uithoeken van onze aardkloot. Een art-house Bond. Die echt niet iedere twee jaar zijn kunstje hoeft te komen vertonen; eens in de vier/vijf is snel genoeg. Zodat de filmmakers tijd en geld steken in de ontwikkeling van het beste verhaal. Het zal een kolfje naar Barbara Broccoli’s hand zijn, dus waarom niet?

Daar is James Bond, met de beste wil van de wereld, niet voor opgericht. Bond is vermaak. Escapisme. Het is het succes van de geheim agent uit de jaren 60 dat hij toegang kreeg tot een uitgeholde vulkaan. Totaal absurd natuurlijk, maar het was de heren Saltzman en Broccoli (en Adam) maar mooi wel gelukt een dergelijk extravagant decor uit de grond te stampen, in een omvang zoals niemand ooit op het witte doek had gezien.

Moet deze luxe daarom, film in film uit, tentoongespreid blijven worden? Na zestig jaar weten we inmiddels toch wel waartoe 007 in staat is? Dat is nu juist waarom die oude mannen naar James Bond toe blijven gaan. Er is er maar één die dat te bieden heeft, de complete mix van ouderwets avontuur en escapisme.

James Bond komt heus wel weer terug, want die superhelden beginnen onderhand ook de keel uit te hangen. Maar heb geduld. De noodzaak om het snel te doen is er niet. Want behalve die oude mannen zit momenteel niemand op hem te wachten…

De vergeten man

Nee, het was niet Cubby Broccoli die als eerste de filmrechten van James Bond kocht. De Canadese filmproducent Harry Saltzman was hem net voor. Een ontmoeting volgde snel, en samen gokten ze erop dat ze meer kans zouden hebben op succes. Er werd een huwelijk gesloten, en Eon Productions werd geboren. Twee kapiteins op een schip dat zo’n tien jaar koers wist te houden...

Harry Saltzman lijkt bij de viering van het zestigjarig Bond-jubileum de vergeten man. De co-producent van de vroege James Bond-films is van levensbelang geweest voor de basis van de filmreeks.

De fundamenten van de James Bond-serie, onnodig om te vermelden, toch voor die enkeling die het rijtje niet paraat heeft: Dr. No (1962), From Russia with Love (1963), Goldfinger (1964), Thunderball (1965). Steviger kun je de basis van een filmreeks niet wensen. Voeg daar extra steunpilaren You Only Live Twice (1967) en On Her Majesty’s Secret Service (1969) aan toe en het Bond-bouwwerk is onverwoestbaar.

Dit zijn de pijlers waarop de serie tot vandaag de dag boogt. Zonder dit fundament was James Bond al lang als een kaartenhuis ineengezakt en had Bond nu geen feestje gevierd.

Albert R. Broccoli en Harry Saltzman present

Waar is Saltzman tijdens deze viering? Niet in eigen persoon natuurlijk, de man is al bijna dertig jaar dood, maar in naam. ‘Harry Saltzman & Albert R. Broccoli present’ aldus de begintitels van de eerste negen Bond-films.

En ja, hij was een beetje megalomaan. Een beetje gek. Een beetje apart. Maar wat wil je als je je nek uitsteekt en al je hebben en houwen aan de filmkunsten geeft en dan die ene klapper van jewelste maakt. Ik zou voor minder in een knalrood huispak gaan rondlopen.

Harry Saltzman in het rood met Guy Hamilton en Roger Moore, Live and Let Die (1973)

Ineens was daar het daverende succes van de filmserie die je samen met je nieuwe partner hebt opgebouwd. Als uit het niets. Bond en The Beatles: de fenomenen van de jaren 60. Wat betreft die Beatles — de vorig jaar overleden Donald Zec, journalist en later Broccoli-biograaf, gaf de tip om met de jongens uit Liverpool een film te maken. Het was Saltzman die het idee in één veeg van tafel bonjourde en Call Me Bwana met de populaire Bob Hope de voorkeur gaf. Je kunt niet altijd gelijk hebben…

En dat typeert het zakelijke leven van Harry Saltzman wel zo’n beetje. Hij was een man van uitersten. Had honderd en één ideeën. Het merendeel krankzinnig, en zo nu en dan een briljante vondst.

Tig projecten in één keer waar hij mee bezig was, tot ongenoegen van zijn compagnon die zich compleet in dienst van James Bond had gesteld. Een ring aan rinkelende telefoons om zich heen, een constante stroom van recettes die werden doorgebeld. Als een kleine generaal overal en altijd de controle proberen te houden. Het kan niet gezond zijn.

Saltzman in het geel, The Battle of Britain (1969)

Harry Saltzman gokte, cashte en verloor weer. Zoveel dat er geen houden aan was en zijn rechten van James Bond moest verkopen. United Artists nam ze over. Broccoli kon daarna met UA als partner blijven voortborduren op het succes dat hij samen met Saltzman had opgebouwd.

Over Harry Saltzman is er na de Bond-films nog maar weinig vernomen. De filmprojecten die hij daarna aanpakte, liepen op weinig uit. Hij was al snel de vergeten man, terwijl Broccoli werd geprezen om zijn lef de Bond-serie alleen voort te zetten. Nou ja, alleen… Een film wordt nooit alleen gemaakt. Broccoli had de steun van United Artists en vertrouwde zoals altijd op een professioneel filmteam achter de camera. Dat was ten tijde van Saltzman niet anders.

De kwaliteit van de filmserie bleef na Saltzmans vertrek behouden, soms zelfs naar een hoger plan getild, zoals met Broccoli’s eerste soloproductie The Spy Who Loved Me. De kijker heeft nooit iets gemerkt van Saltzmans vertrek, behalve dan bij de credits: ‘Albert R. Broccoli presents’. Of wel natuurlijk, maar wat we niet kennen, missen we ook niet. Wie weet met welke briljante vondsten de kleine Canadees de Bond-films nog zou opsieren? Misschien zou hij Bond wel de ruimte in sturen. Het idee…

Saltzman en Broccoli zijn beide geruime tijd niet meer onder ons. Broccoli wordt nog altijd geëerd met een credit ‘Albert R. Broccoli’s Eon Productions’. Ere wie ere toekomt, maar in principe is het natuurlijk ook Harry Saltzmans Eon Productions.

Prachtig boek is When Harry Met Cubby van Robert Sellers (ook van The Battle for Bond), over het verhaal van de James Bond-producenten. Sellers wilde aanvankelijk een boek over Saltzman schrijven, want dat was er nog niet. Broccoli heeft When the Snow Melts van eerder genoemde Donald Zec. Maar er was geen uitgever die alleen een boek over Harry Saltzman wilde uitgeven, met Broccoli maakte de publicatie wel een kans.a

Wederom typisch Saltzman: met Broccoli samen kon hij de wereld aan, solo ging het hem minder goed af.

In 1981 werd het tweetal voor het eerst sinds de breuk na The Man with the Golden Gun herenigd tijdens de première van For Your Eyes Only. Acteur Chaim Topol, die Columbo speelde in de twaalfde James Bond-film, spoorde Broccoli aan om zijn voormalig compagnon uit te nodigen voor de royal premiere. Aangezien Broccoli en Saltzman enkel zakelijk niet meer door één deur konden, was de ontmoeting tussen de twee na al die jaren meer dan hartelijk. Saltzman, op dat moment nog maar kort weduwnaar, genoot zichtbaar van de aandacht.

Na Nijinksy uit 1980 werd Time of the Gypsies in 1988 de laatste film die Saltzman zou produceren. Op 28 september 1994 overleed hij in Parijs aan de gevolgen van een hartaanval. Hij werd 78 jaar.

Harry Saltzman is even belangrijk voor James Bond geweest als Cubby Broccoli. Denk daar een momentje aan bij de viering deze dagen. Een kaarsje mag. Een kanariegeel kostuum ook. Kleine moeite voor een groot man.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

BFI viert James Bond-weekend

Het British Film Institute houdt op 30 september een James Bond-weekend ter ere van Bonds zestigste filmverjaardag. Zes Bond-films staan op de rol vertoond te worden, inclusief een gesprek met producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson, een gesprek met James Bond-stuntlieden en de makers van de visuele effecten én een preview van de documentaire The Sound of 007.

Daarvoor moet je natuurlijk wel in Londen zijn. Het programma ziet er dag voor dag als volgt uit:

Vrijdag 30 september:

• 18:15 Barbara Broccoli and Michael G. Wilson in conversation: 60 years of James Bond >>> 
• 20:40 Dr. No: 60th Anniversary screening >>>
  

Zaterdag 1 oktober:

• 11:30 The Spy Who Loved Me: 45th anniversary screening >>> 
• 14:45 James Bond behind the scenes: Stunts and VFX >>> 
• 17:00 Preview: The Sound of 007 >>> 
• 20:15 The Living Daylights: 35th anniversary screening >>>

Zondag 2 oktober:

• 12:30 Skyfall: 10th anniversary screening >>> 
• 16:00 Spectre >>> 
• 19:50 No Time to Die >>>
  

Klik hier voor het totaaloverzicht.

Acteur uit ‘The Spy Who Loved Me’ overleden

Op 79-jarige leeftijd is deze week acteur Christopher Muncke overleden. Muncke speelde een bemanningslid van de Amerikaanse onderzeeër in The Spy Who Loved Me (1977). Hij is één van de prominentere gezichten van de U.S.S. Wayne. Hij helpt James Bond om de ontsteking uit de kernraket van de Liparus te halen.

De van geboorte Amerikaanse Muncke verhuisde naar Engeland en speelde daar vanaf begin jaren 70 in verschillende film- en tv-producties. De acteur speelde in hetzelfde jaar als The Spy Who Loved Me Captain Khurgee in Star Wars.

Christopher Muncke eindigde zijn acteercarrière begin jaren 90, waarna hij basisschoolleraar werd. Hij bleef tot zijn dood in Engeland wonen.

Commander Craig

De fictieve commander Bond mag zich nu officieel commander Craig noemen. De vijfvoudig James Bond is benoemd tot erecommandant van de Royal Navy. Als James Bond mocht hij deze rang al voeren, hoewel de 007 van Craig tot op heden nooit in marine-uniform te zien is geweest.

Commander Craig zegt vereerd te zijn met zijn kersverse benoeming.

Voor de nieuwe Bond-film, die vanaf volgende week donderdag in de bioscopen draait, werkte het filmteam nauw samen met de Britse Koninklijke Marine en het Ministerie van Defensie. Zo speelt het oorlogsschip HMS Dragon een rol in de film.

Daniel Craigs voorgangers Sean Connery, Roger Moore en Pierce Brosnan waren tijdens hun diensttijd als James Bond allen eenmalig te zien in marine-uniform. Of Craig zich met No Time to Die bij dit rijtje voegt, weten we over een week.

Vlnr: Sean Connery in You Only Live Twice (1967), Roger Moore in The Spy Who Loved Me (1977) en Pierce Brosnan in Tomorrow Never Dies (1997)

We’re not a country club, double-o-seven!

Honderd jaar Robert Brown (M)

Vandaag is de honderdste geboortedag van Robert Brown. De Engelse acteur speelde in de jaren 80 vier maal de rol van Bonds meerdere M. Eerder was hij te zien als Admiral Hargreaves in The Spy Who Loved Me (1977). De acteur overleed in november 2003 op 82-jarige leeftijd.

Het is één van die onbeantwoorde vragen uit de James Bond-filmgeschiedenis: is Admiral Hargreaves enkele films later gepromoveerd tot hoofd van de geheime dienst? Met andere woorden: speelt Robert Brown één en dezelfde persoon sinds The Spy Who Loved Me?

Bijrolacteur Brown had al een film- en televisiecarrière achter de rug toen hij zich voor de eerste keer bij een Bond-film meldde. Zo was hij onder meer eind jaren 50 naast Roger Moore te zien als diens hulpje Gurth in de tv-serie Ivanhoe. Robert Brown werd tevens de peetvader van Moores oudste kind, dochter Deborah (1963).

Met het overlijden van Bernard Lee in 1981, moest het James Bond-team op zoek naar een nieuwe M. Lee was op dat moment in iedere Bond-film te zien geweest. Uit eerbied voor zijn jarenlange bijdrage aan de Bond-films werd deze rol in For Your Eyes Only (1981) niet direct vergeven. Dit is dan ook de enige Bond-film waarin geen M optreedt.

In het vervolg Octopussy (1983) doet Robert Brown zijn intrede als Bonds chef. In de film wordt niet vermeld dat hij een nieuwe M is, noch dat hij als Admiral Hargreaves promotie heeft gemaakt. Brown blijft in deze rol te zien in A View to a Kill (1985), The Living Daylights (1987) en Licence to Kill (1989).

De rol van M was in de loop der jaren al verworden tot een verplicht nummer, dat werd met de komst van Robert Brown niet veel anders. Zijn laatste optreden in Licence to Kill is wellicht zijn sterkste, waarin James Bond (Timothy Dalton) zijn ontslag indient. M is het hier duidelijk niet mee eens.

Vanaf de jaren 80 is Brown, behalve in de Bond-films, in nog maar weinig producties te zien. Begin jaren 90 speelt hij zijn laatste filmrol.

Bond-producent Bill Cartlidge (78) overleden

Tweevoudig James Bond-producent William P. Cartlidge is overleden. Dat meldt het Twitter-account van wijlen Roger Moore. Cartlidge was associate producer van twee van de grootste Bond-films aller tijden: The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979). Eerder was hij assistent-regisseur van You Only Live Twice (1967).

Cartlidge kwam mee in het kielzog van regisseur Lewis Gilbert, die eerst voor You Only Live Twice werd gecontracteerd en tien jaar later voor de andere twee Bond-titels.

Naast de drie James Bond-films, werkten Cartlidge en Gilbert samen aan Alfie (1966), The Adventurers (1970), Friends (1971),  Paul and Michelle (1974), Seven Nights in Japan (1976), Educating Rita (1983), Not Quite Paradise (1985) en Haunted (1995).

William P. Cartlidge is de eerste associate producer die werd vermeld op de poster van een Bond-film. Na Moonraker werd dit een standaard gegeven.

Bill Cartlidge is 78 jaar geworden.

Barbara Jefford

Compleet over het hoofd gezien: in september vorig jaar overleed de Engelse actrice Barbara Jefford. Een naam die onlosmakelijk verbonden is aan From Russia with Love (1963), waar zij de stem insprak van Bond-girl Tatiana Romanova, en daarmee een belangrijk onderdeel werd van de film. Daarna deed Jefford hetzelfde voor de films Thunderball (1965) en The Spy Who Loved Me (1977).

Barbara Jefford was een actrice die vooral te vinden was in het theater. Zo speelde zij onder meer voor the Royal Shakespeare Company, the Old Vic en the National Theatre. In 1965 ontving zij als jongste gedecoreerde tot dan toe een OBE voor haar bijdrage aan het Engelse toneel.

Daarnaast verscheen Jefford in tal van film- en televisieproducties. De laatste film waarin zij te zien was, was Philomena (2013) van Stephen Frears met een hoofdrol voor Judi Dench.

In 1963 werd zij gevraagd de stem van Tatiana (Tania) Romanova in te spreken voor From Russia with Love. De Italiaanse actrice Daniela Bianchi die Tania speelde, sprak slecht Engels en had derhalve een veel te zwaar accent, waardoor Jefford werd ingeschakeld. Niet veel later deed zij datzelfde voor de kleinere rollen van Patricia Fearing in Thunderball en die van Naomi in The Spy Who Loved Me. Voor dit stemmenwerk bleef zij onvermeld op de aftiteling.

Barbara Jefford is 90 jaar geworden.

Jeremy Bulloch (75) overleden

Op 75-jarige leeftijd is de Britse bijrolacteur Jeremy Bulloch overleden. Hoewel Bulloch bij het grote publiek vooral onherkenbaar bekend werd als premiejager Boba Fett uit twee Star Wars-films, speelde hij ook in enkele James Bond-films met Roger Moore.

In de James Bond-films duikt Bulloch op als Q’s collega Smithers in respectievelijk For Your Eyes Only (1981) en opvolger Octopussy (1983). De gadgetmaster van MI6 heeft tal van personeelsleden rondlopen gedurende de filmserie. Echter blijven zij over het algemeen anoniem, laat staan dat ze nog een keer terug mogen komen. Het personage Smithers is hierop een uitzondering.

Eerder was Bulloch al te zien als bemanningslid van de HMS Ranger in The Spy Who Loved Me (1977), waar hij in de eerste onderzeeër zit die door de Liparus-tanker van Stromberg wordt opgeslokt.

Jeremy Bulloch was jarenlang een graag geziene gast tijdens evenementen voor met name Star Wars- en James Bond-fans. Door de ziekte van Parkinson waaraan hij leed, kon hij deze bijeenkomsten de laatste jaren niet meer bijwonen.

De acteur die in tal van in Engeland opgenomen film- en tv-producties te zien was, laat een vrouw, drie zonen en tien kleinkinderen na.

Bond 25 filmt op marineschip

Voor de kust van Ventnor op het Engelse eiland Wight, is al enige tijd een filmploeg in de weer. De lokale krant County Press weet het zeker: deze opnamen zijn voor Bond 25.

Isle of Wight

Het bericht in County Press is kort, maar het komt erop neer dat ooggetuigen een marineschip hebben gezien waarop een helikopter landt. Acteurs zijn tijdens deze opnamen niet gespot.

Op 25 juli werd een foto geplaatst op Twitter van het jacht Samar met daarop een helikopter. Degene die de foto plaatste, beweerde dat het om een opname van Bond 25 ging. Of het voor de kust van Ventnor om hetzelfde schip gaat, is niet duidelijk. De Samar bevindt zich momenteel voor de kust van Hvar, Kroatië in de Adriatische Zee.

Bond-fans hopen Daniel Craig een keer als commander James Bond in zijn marine-uniform te zien, zoals Sean Connery in You Only Live Twice (1967), Roger Moore in The Spy Who Loved Me (1977) en Pierce Brosnan in Tomorrow Never Dies (1997). Wellicht dat dit een mogelijkheid wordt.

James Bond voor de laatste keer gesignaleerd in uniform in Tomorrow Never Dies (1997)

Dit weekend nam een filmploeg van Bond 25 een autostunt op in de Schotse Hooglanden, tegelijkertijd is er een unit bezig op een marineschip. Acteurs die aan de film meewerken zijn de laatste tijd maar weinig in het openbaar gezien. Een logische verklaring daarvoor is dat zij zich op dit moment in de studio bevinden.

Halverwege deze maand vertrekt er een grote filmploeg, inclusief acteurs naar Italië, om daar voor langere tijd te filmen. Ongetwijfeld dat er dan gauw weer nieuwe beelden opduiken.

Bond terug naar Schotse Hooglanden

Het filmteam van Bond 25 keert terug naar de Schotse Hooglanden. In het plaatsje Aviemore is een pop-up hotel geplaatst, meldt Daily Mail. Het tijdelijke hotel biedt plaats aan 300 crewleden. Opnamen voor de nieuwe Bond-film vinden waarschijnlijk plaats op het fotogenieke landgoed Ardverikie.

Daniel Craig in de Schotse Hooglanden in Skyfall (2012)

‘Welcome to Scotland’, om met wijlen Albert Finney uit Skyfall (2012) te spreken. Hier liggen de roots van James Bond, zoals beschreven door Ian Fleming en pas veel later in de filmserie. Bonds Schotse afkomst werd Fleming aangereikt door Bond-acteur Sean Connery, die zo'n perfecte weergave van de geheim agent bleek, dat Fleming besloot om zijn 007 een Schotse achtergrond mee te geven.

Wat betreft Bond 25 behoort Schotland niet tot de genoemde filmlocaties die tijdens The Reveal bekend werden gemaakt. Mogelijk dient het Schotse decor als alternatief voor Noorwegen, waar eerder opnamen zijn gemaakt op onder meer de Atlantic Road.

James Bond heeft Schotland vaker bezocht. In 1963 filmde Terence Young in Argyll actiescènes voor From Russia with Love, nadat de oorspronkelijke locatie in Turkije onbruikbaar bleek. In The Spy Who Loved Me (1977) is commander James Bond (Roger Moore) kort te zien op de Britse marinebasis Faslane. Pas met The World Is Not Enough (1999) is Schotland iets prominenter in beeld als opnamen worden gemaakt bij het Eilean Donan Castle op het Loch Duich-eiland.

Daniela Bianchi en Sean Connery op locatie voor From Russia with Love (1963) in Crinan, Argyll

Roger Moore op de Faslane-marinebasis voor The Spy Who Loved Me (1977) aan Gare Loch, Argyll 

In Skyfall krijgt Schotland de meeste screentijd wanneer James Bond (Daniel Craig) zich met M (Judi Dench) verschuilt in Bonds ouderlijk huis in Glencoe. Het landhuis Skyfall werd overigens speciaal voor de film gebouwd in het Engelse Surrey.

Skyfall Lodge

Bryan Marshall uit The Spy Who Loved Me overleden

De Brits-Australische acteur Bryan Marshall is gisteren op 81-jarige leeftijd overleden, meldt fansite MI6. Marshall was in 1977 te zien als Commander Talbot in The Spy Who Loved Me. Talbot is kapitein van de HMS Ranger, de onderzeeër die aan het begin van de film wordt opgeslokt door Strombergs supertanker Liparus.

Marshalls filmcarrière begint halverwege jaren 60. Hij is onder meer te zien in Alfie (1966) van Lewis Gilbert, die later ook The Spy Who Loved Me regisseert. In 1973 speelt Marshall de hoofdrol in de Nederlandse film Because of the Cats van Fons Rademakers. Ook is Bryan Marshall te zien in Pierce Brosnans speelfilmdebuut, de Britse gangsterfilm The Long Good Friday (1980).

Daarna verhuist Marshall naar Australië, waar hij in enkele soaps optreedt en het eerste seizoen van Australian's Most Wanted presenteert.



In maart dit jaar overleed Shane Rimmer, die in The Spy Who Loved Me gestalte geeft aan Commander Carter, kapitein van de USS Wayne, de Amerikaanse onderzeeër die later in de film in de buik van de Liparus verdwijnt. Samen met Bond zetten beide kapiteins met hun manschappen de aanval in op het leger van Stromberg. Commander Talbot overleeft het gevecht niet.

Gewonde op set Bond 25

Waar gewerkt wordt vallen spaanders. Op de filmset van Bond 25 is vandaag tijdens een explosie een gewonde gevallen, meldt het officiële Twitterkanaal van 007.com. Het slachtoffer maakt het naar omstandigheden goed.

During the filming of a controlled explosion on the set of Bond 25 today at Pinewood Studios, damage was caused to the exterior of the 007 Stage. There were no injuries on set, however one crew member outside the stage has sustained a minor injury. pic.twitter.com/8O9tOgwMYK

— James Bond (@007) 4 juni 2019

007 Stage na de explosie

Naast de getroffen medewerker op het terrein van Pinewood Studios, heeft ook de Albert R. Broccoli 007 Stage schade opgelopen. En niet voor de eerste keer.

Het studiocomplex dat in 1976 speciaal werd gebouwd door Ken Adam om het interieur van de Liparus-supertanker uit The Spy Who Loved Me (1977) onder te brengen, brandde in 1984 af tijdens opnamen van de Ridley Scott-film Legend. Het gebouw werd in een halfjaar weer opgebouwd onder de naam Albert R. Broccoli 007 Stage en was net op tijd gereed voor A View to a Kill (1985).

Opening Albert R. Broccoli 007 Stage in januari 1985

In de zomer van 2006 was het weer raak en sloegen opnieuw de vlammen uit het dak van de filmhal. Ditmaal vlak na de opnamen van Casino Royale.

Hoe groot de schade aan de 007 Stage nu is, is nog niet bekend. Evenals de consequentie voor het vervolg van de studio-opnamen van Bond 25.