Alle 25 James Bond-films zijn vanaf 30 mei beschikbaar op Amazon Prime Video. Momenteel zijn de Bond-films op Amazon enkel te huur en te koop. Wie een abonnement op Amazon Prime heeft, kan de Bond-serie vanaf eind deze maand gratis bekijken. De reeks is overigens maar enkele maanden beschikbaar via de streamingdienst.
Zoals gebruikelijk vallen Casino Royale (1967) en Never Say Never Again (1983), films die niet door Eon Productions zijn geproduceerd, buiten de boot. Deze films zijn en blijven wel te huur en te koop op Amazon Prime. Voor de rest komen alle Bond-films van Dr. No (1962) tot en met No Time to Die (2021) beschikbaar.
Amazon Prime is de eerste 30 dagen gratis, daarna kost een abonnement 2,99 per maand.
Een filmtreatment van Ian Fleming is dankzij twee Londense antiquariaten weer boven water gekomen. Fleming schreef in 1956 een opzet voor een film gebaseerd op zijn derde James Bond-boek Moonraker (1955). Het filmidee telt 150 pagina’s en kent enkele wijzigingen ten opzichte van het bronmateriaal.
Persoonlijk had ik nooit eerder van dit vroege filmscript gehoord, terwijl het in 2015 bij veilinghuis Bonhams al onder de hamer kwam en destijds werd verkocht aan een particuliere verzamelaar. Het treatment is al die jaren bewaard in een map van The Rank Organisation, ooit de grootste Britse filmstudio.
Waar de 150 pagina’s (120 volgens de veiling in 2015) precies uit bestaan, is volgens een artikel in The Guardian nog steeds vrij onduidelijk. Miss Moneypenny komt in Flemings filmverhaal niet voor en Bonds baas M lijkt een compleet ander persoon dan die uit de boeken en films. Verder is het treatment vrij gedetailleerd en leest het volgens The Guardian lekker weg. Dat laatste was Fleming wel toevertrouwd.
Ian Fleming met Sean Connery op de set van From Russia with Love in 1963
Dat er wijzigingen tussen boek en filmscript zijn, is niets nieuws. Bij de filmadaptatie van Moonraker uit 1979 moet je zelfs heel goed zoeken om nog iets uit het boek te herkennen. Voor Die Another Day (2002) gebruikten de scriptschrijvers opnieuw Ian Flemings Moonraker
als basis. Ditmaal met gebruik van de heldin uit het verhaal, Gala
Brand, die in de filmversie van 1979 ontbreekt. Gaandeweg de
ontwikkeling van het filmverhaal van Die Another Day bleek het personage van Gala Brand zo ver af te staan van het origineel, dat haar naam alsnog werd veranderd in Miranda Frost.
Bijzonder blijft de vondst van het treatment natuurlijk wel. Ian Fleming overleed al in 1964 en heeft bij leven nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij zijn schepping uiterst geschikt vond als filmpersonage. Zo was de auteur enkele jaren ná het filmscript van Moonraker betrokken bij de totstandkoming van wat eind jaren 50 de eerste Bond-film had moeten worden: Longitude 78 West. Ook dit idee werd van tafel geveegd voordat er een film was. Wel gebruikte Fleming het verhaal als basis voor zijn volgende boek Thunderball, met alle gevolgen van dien...
Pas met de komst van producenten Cubby Broccoli en Harry Saltzman werd de film-Bond recht aan gedaan. Het lukte het producentenduo om een 007-serie uit de grond te stampen. Die serie viert dit jaar zijn zestigjarig jubileum.
James Bond Will Return. Da’s een prettige belofte. Maar geen belofte waar we zonder enig toekomstperspectief lang op kunnen teren. Een kleine stip op de horizon zou wel prettig zijn. Met een James Bond-tv-show in het vooruitzicht redden we het niet.
James Bond keert terug. Al zestig jaar. Wie mij ook vraagt of No Time to Die de laatste Bond-film is, wimpel ik simpel af met de laatste regel op de aftiteling. Het duurde deze keer inderdaad een eeuwigheid, maar dan toch de verlossende woorden. Een mager applausje uit de bioscoopzaal. Enkel de die hards waren tot de laatste kruimel blijven zitten.
Natuurlijk komt James Bond terug. Al was het maar voor de centjes. Eon Productions neemt de tijd om een weloverwogen afweging te maken — welke kant gaan we op? Moet Bond opnieuw herboren worden? Zijn strepen als 007 verdienen of is hij een ervaren spion? Gaan we verder met de tijdlijn die twintig jaar geleden met Die Another Day werd beëindigd of met een nieuwe? Gaan we helemaal terug naar de jaren 60? Of zelfs naar de jaren 50 waarin de boeken zijn geschreven? Wordt het niet eens tijd voor Young Bond? Of juist een ouwe? Pierce Brosnan als Sir James: count me in!
Pierce Brosnan in Gentlemen’s Journal, 2021
Een nieuwe weg inslaan blijft altijd een gok. George Lazenby was een gok, Daniel Craig was een gok. De ene gok is de andere niet. Dus waarom geen knoop doorhakken? We zien wel waar het schip strandt. We hebben hier te maken met Bond. James Bond. Zoveel kan er niet misgaan. En gaat het wel mis, dan nog deed Die Another Day de kassa’s flink rinkelen.
Voorlopig is het stil en blijft het stil tot het Barbara Broccoli en Michael G. Wilson een keer uitkomt. En dat is niet wat wij verdienen. Twee jaar lang was het No Time to Die voor en No Time to Die na. Wij deelden mee in de vreugde van het succes dat de film na anderhalf jaar uitstel alsnog heeft gekregen. Ja we zijn blij voor jullie. We zijn blij voor ons. We gaan nog wel een keer drie uur in het donker zitten. Gewoon, omdat het kan. Om te laten zien dat jullie werk ertoe doet. Omdat we van jullie houden!
En nu de buit binnen is en de schuldeisers afgelost, begint het te tochten. Een gure wind, een koude kermis. Maar hé ho ouwe zeurpiet, de oude Bond-films verschijnen weer in de bioscoop. Speciaal voor jou! Hartstikke leuk, maar alleen in Engeland. Eh, een 007 Store overladen met Bond-prullaria van het allerbeste soort! Da’s nu juist het probleem, heb je die dubbele nullen gezien? En dit keer staan ze heel slim áchter de 7.
De jubeltocht van Daniel Craigs eindzege als James Bond is inmiddels uitgedoofd. Het nieuwe paradepaardje is het zestigjarig jubileum. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een liefhebber van het vieren van oude successen. Ere wie ere toekomt. Maar we vieren dit jaar dat de eerste James Bond-film zestig jaar geleden uitkwam en niet zestig jaar James Bond, want als we geen teken van nieuw leven krijgen, heeft Bond de zestig niet eens gehaald.
Dat laatste is geen wereldramp, want kijk eens wat die zes decennia hebben opgeleverd, maar laten we daar dan ook gewoon eerlijk over zijn. Is het klaar, dan is het klaar, moge hij ruste in vrede.
Zakelijk gezien kan dat natuurlijk niet door de beugel. Bond was dé grote wortel bij de verkoop van MGM aan Amazon. Een belangrijker verzekering daarbij is dat Bond een cinema-experience blijft. Dat hebben Barbara Broccoli en Michael G. Wilson vorig jaar rond deze tijd zelf verkondigd. Grote steun daarin vonden de Bond-baasjes bij de baasjes van MGM, Michael De Luca en Pam Abdy. De vier konden het opvallend goed vinden met elkaar. Weekendjes weg naar Center Parcs op kosten van de zaak. Kirrend op de gezinswip, aan elke kant een Michael voor de balans. Terwijl de jongens bij het naar buitengaan na het all you can eat-arrangement stilhouden bij een nagelnieuwe SUV uit de BMW 1-serie, haken de meiden met een lichte spot de armen in elkaar. Laat de boys lekker kwijlen op dat strakke bakkie, wij gaan met een dekentje op de bank en een goed glas het laatste seizoen van Killing Eve bingen. Moet je die velgen zien, wijst de ene Michael de andere aan.
Die nauwe vriendschap spat nu plots ineen nadat Michael en Pam tijdens CinemaCon kenbaar maakten deze zomer geen snoepreisjes meer te zullen maken. Hun werk zit erop na de deal met Amazon. Barbara en Michael blijven beduusd achter met vouchers voor Avifauna.
The Batman (2022
In dezelfde week kondigde Matt Reeves een tweede The Batman-film aan en keerde Michael Keaton na dertig jaar terug als vleermuisman in de trailer van The Flash. Het enige wat Barbara Broccoli had hoeven doen, is een filmpje in elkaar knutselen met een 007-logo dat opdoemt uit de mist en een willekeurige datum uit de hoge hoed toveren. Ik noem maar iets: 2024. Dondert niet of het later een dode mus blijkt, da’s altijd nog beter dan geen mus. Lekker heroïsch muziekje eronder en de toon is gegarandeerd gezet. Bond will be back en de hele wereld mag het weten. Móet het weten.
Hoe totaal anders was dat bij de oudere Bond-films, waar in de eindtitels de volgende film al werd aangekondigd: James Bond will return in the next Ian Fleming thriller “Goldfinger”, aldus From Russia with Love. De makers waren trots om hun volgende project aan te kondigen. De eerste zitplaatsen waren daarmee verkocht. Das war einmal en het is onrealistisch om dat terug te verwachten, alleen is tegenwoordig het tegenovergestelde aan de hand: we worden genegeerd.
Een sprankje hoop. Dat is alles waar de Bond-liefhebber vandaag de dag naar verlangt.
Wie mij ook vraagt of No Time to Die de laatste Bond-film is, wimpel ik simpel af met de laatste regel op de aftiteling. In die zin blijf ik een rasoptimist.
De Chinese acteur Kenneth Tsang is vannacht overleden. Tsang speelde in Die Another Day (2002) de rol van General Moon, de vader van Colonel Moon die na zijn schijndood terugkeerde als James Bonds tegenstander Gustav Graves.
Tsang arriveerde maandag vanuit Singapore in Hongkong, waar hij verbleef in een quarantainehotel. Volgens Asia One heeft Tsang gisteren nog telefonisch contact gehad met zijn dochter. Hij klaagde over pijn op zijn borst. Deze ochtend kreeg zij telefonisch geen contact met haar vader, waarna Tsangs dochter het hotelpersoneel inschakelde. De acteur werd buiten bewustzijn aangetroffen in zijn hotelkamer.
Tsang was gedurende 65 jaar in honderden film- en televisieproducties te zien, in Azië en vanaf eind jaren negentig ook in Hollywood. Tsang was drie keer getrouwd. Hij laat een vrouw en twee kinderen uit zijn vorige huwelijken achter. Hij is 86 jaar geworden.
Sonny Caldinez uit The Man with the Golden Gun (1974) is overleden. De acteur stierf dinsdag 12 april op 89-jarige leeftijd. Caldinez speelde Kra, de supervisor van Scaramanga’s zonne-energiestation.
Sonny Caldinez werd in 1932 geboren in Trinidad. Hij trainde voor worstelaar, waarna hij in Engeland een bescheiden acteercarrière begon. Zoals onder meer ook Harold Sakata uit Goldfinger, Milton Reid uit The Spy Who Loved Me en Dave Bautista uit Spectre door hun sport en bijbehorende fysiek in de James Bond-films belandden.
Caldinez was naast The Man with the Golden Gun ook te zien in de eerste Indiana Jones Raiders of the Lost Ark (1981) en een groot aantal afleveringen van de Britse sciencefictionserie Dr. Who. Zijn laatste filmoptreden was Ali G Indahouse (2002), waar hij voor de verandering eens niet de rol van zwaargewicht of monster hoefde te spelen, maar die van ambassadeur.
Op 79-jarige leeftijd is deze week acteur Christopher Muncke overleden. Muncke speelde een bemanningslid van de Amerikaanse onderzeeër in The Spy Who Loved Me (1977). Hij is één van de prominentere gezichten van de U.S.S. Wayne. Hij helpt James Bond om de ontsteking uit de kernraket van de Liparus te halen.
De van geboorte Amerikaanse Muncke verhuisde naar Engeland en speelde daar vanaf begin jaren 70 in verschillende film- en tv-producties. De acteur speelde in hetzelfde jaar als The Spy Who Loved Me Captain Khurgee in Star Wars.
Christopher Muncke eindigde zijn acteercarrière begin jaren 90, waarna hij basisschoolleraar werd. Hij bleef tot zijn dood in Engeland wonen.
Of het nu gaat om een Gold Derby Film Award, een Golden Globe of een Golden Tomato, een HFCS, LEJA, MCFCA of een PFCS; we gaan gegeven paarden niet in de bek kijken. Iedere prijs is een applausje waard (en ja, die afkortingen bestaan echt). Zelfs een EDA voor het grootste leeftijdsverschil tussen de leading man en zijn love interest nemen we met een glimlach in ontvangst uit handen van de Alliance of Women Film Journalists. Alsof dat een prestatie van enig kunnen behelst, behalve voor de jury voor het aftrekken van 85 — 68. Alle prijsjes ten spijt: als een Gouden Palm buiten artistiek bereik ligt, is de Oscar de enige die écht telt.
Dat de Oscar de enige echte filmprijs is, bewezen de BAFTA’s, die eerder in maart werden uitgereikt. De Britse tegenhanger van de Academy Award, zoals de Oscar officieel heet voor degene die de draad nu al kwijt is, is een grotendeels Engels aangelegen feestje. Kom maar naar voren, de BAFTA voor beste acteur, een groot applaus voor… Will Smith!
Die is er niet. Gelukkig maar, achteraf gezien.
Gaan we verder: een daverend applaus voor de schrijver van het beste scenario! Niemand minder dan Paul Thomas A…
Ook niet aanwezig? Tsja, LA — Londen is natuurlijk geen kattenpis op een vrije zondagavond. Dan maar een Duitser proberen?
Een staande ovatie voor Hans Zimmer! Zelfs die heeft de moeite niet genomen het vliegtuig te pakken. Aan wie reiken we die prijzen dan in godsnaam uit!?
Lashana Lynch wil er wel eentje en die editors van No Time to Die. Zijn toch niet genomineerd voor een Oscar, dan happen ze wel toe. Zo gezegd zo gedaan.
No Time to Die mag het doen met een stoet aan goedbedoelde nominaties. Bij de filmprijs die er echt toe doet en goed staat op de cover van een dvd-hoesje, scoort Bond in zijn zestigjarig bestaan maar mondjesmaat.
Bij het vijftigjarig filmjubileum in 2012 waren ze de geheim agent helemaal vergeten. Pas een jaar daarna, toen Skyfall een voltreffer bleek te zijn, liet de Academy er een Bond-montage op los. En Shirley Bassey natuurlijk. En Adele won de eerste Bond-Oscar sinds 1965, daartussen bleef het angstvallig stil. Ken Adam had allang moeten winnen voor You Only Live Twice (1967) — er kon niet eens een nominatie van af. John Barry idem dito. Voor zowel zijn Bond-scores als titelsongs: nul.
Pas sinds Skyfall doet Bond weer mee bij het Oscar-gala. En laat het vanaf dat moment zijn dat Bond nog maar bar weinig films aflevert, wat de kans op een prijsje automatisch vele malen kleiner maakt.
Natuurlijk heeft Bond Oscar helemaal niet nodig om aandacht te genereren. Ondanks alle tegenslagen heeft de laatste James Bond-film het prima gedaan aan de kassa. Maar een prijsje in de vorm van een gouden mannetje, of in ieder geval op zijn minst een nominatie, daar hadden Barbara Broccoli en Michael G. Wilson stiekem wel op gehoopt.
Voor bijvoorbeeld regisseur Cary Fukunaga die de boel uit het slop had getrokken en al die tijd retecool uit zijn oogjes bleef kijken ondanks de druk op zijn jonge schouders; Mark Tildesly die alle gemiste Bond-Oscars van Ken Adam goed had kunnen maken; Hans Zimmer die wél voor Dune werd genomineerd én won maar niet voor zijn bijzonder bevredigende Bond-score; Daniel Craig die zo vanzelfsprekend Bond is dat we vergeten dat hij het allemaal acteert; of Barbara en Michael zelf in de categorie Langste speelduur. The list is endless, zou M zeggen.
Zestig jaar filmhistorie is voor de Academy een twee minuten durende filmmontage aangekondigd door Kwik, Kwek en Kwak; drie boardsporters die bij elkaar opgeteld totaal niets met 007 te maken hebben en bij het opsommen van de James Bonds er gemakshalve eentje vergeten te noemen.
Judi Dench zat gewoon in de zaal hè. Dat is het kromme van alles. De 87-jarige superoma was gekomen aan de arm van haar kleinzoon Ed Sheeran. Een genot om te zien die twee. Sam, zoals Ed eigenlijk heet, had oma prima een kontje het podium op kunnen geven.
Javier Bardem, ook present. Die bevond zich de hele avond in de gevarenzone een armlengte bij Will Smith vandaan. Rami Malek idem dito. Hij mocht Billie Eilish en Finneas aankondigen en gaf de Bond-franchise een welgemeend pluimpje, waarna, dat moet gezegd, een kippenveloptreden van Billie en haar broer volgde.
Wat een prachtig ingetogen versie van deze topsong. Met die uithaal aan het eind als eindeloos hoogtepunt. Dat Billie daarna ook nog eens de prijs voor beste song in ontvangst mocht nemen, is meer dan terecht en fijn voor Bond. Al valt het niet uit te leggen dat James Bond in zestig jaar tijd net zoveel Oscars wist te verzilveren als Dune op één avond.
Sean Penn riep nog op om de Academy te boycotten als de Oekraïense Paddington niet mocht spreken. Penn was er niet. Paddington ook niet. Zoals ook Timothy Dalton, Pierce Brosnan, Daniel Craig en die andere Bond-acteur er niet waren. Wéér niet. Maar waarom niet? Waarom moest de Oscar-organisatie drie willekeurige voorbijgangers van hun skateboard trekken?
Hoe simpel het had kunnen zijn, bewijst The Godfather-tribute. De magistrale filmtrilogie viert dit jaar zijn gouden filmjubileum. Drie oude mannetjes in wie wij Al Pacino, Francis Ford Coppola en Robert De Niro kunnen herkennen, hoefden enkel aan te komen sloffen voor een staande ovatie. Drie woordjes van de regisseur en weer af. Met in het publiek zichtbaar geëmotioneerde blikken. ‘Waardigheid’ is het juiste woord. Een verademing na de totale Tokkie-afgang van de Fresh Prince.
Dit gevoel hadden de vier overgebleven James Bonds nooit kunnen evenaren. Niet voor een Amerikaans publiek. Waren die andere twee er nog geweest, dan was het een ander verhaal. Die paar Britten in het publiek hadden de Yankees nooit mee kunnen krijgen in hun enthousiasme. Het was een povere vertoning geworden, dat durfde de Academy niet aan. Die speelt alleen op safe met voorgekookte toneelstukjes, want stel dat je iemand beledigt!
Dapperder is het Nederlands Film Festival dat in september weer een wereldshow ten beste in petto heeft. De uitnodigingen naar Timothy Dalton, Pierce Brosnan, Daniel Craig en die andere Bond zijn inmiddels de deur uit. Ricky Gervais is gevraagd de zaal te beledigen, de Toppers zullen a capella een medley van alle Bond-songs brengen en alle gasten krijgen bij binnenkomst een goodiebag met drie paracetamolletjes en bij voorbaat een klap voor hun bek.
Nu al het meest legendarische Gouden Kalveren Gala ooit.
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
.jpg)
.jpg)
