Films en seriesFilms en series
Posts tonen met het label Michael Caine. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Michael Caine. Alle posts tonen

zondag 1 oktober 2023

Voorpret

Dat was onverwachts. Wie had gedacht dat wij ineens zoveel wijzer zouden zijn? Nieuws waar we sinds de aftiteling van No Time to Die op wachtten. Daar was het dan, als slag bij heldere hemel: een datum, een titel, een regisseur én een hoofdrolspeler! De voorpret kan ein-de-lijk beginnen!

Ter illustratie

Het is de winnende goal van Weghorst in de 56e minuut tegen Ierland, en daarmee de hoop dat het met Oranje toch nog goedkomt. Dat is bij de aankondiging van een nieuwe James Bond-film niet anders. Soms heb je gewoon de onnoemelijke behoefte om even ongegeneerd te gaan juichen.

De voetbalfan van alledag heeft iedere week een wedstrijd waar hij naar uit kan kijken. Iedere week een nieuwe Bond-film! Wij moeten vier jaar wachten voor er eindelijk weer een doelpunt valt. Of er wordt verloren, dat je vier jaar moet teren op een kutfilm. Dan kun je maar beter een keer een potje voetbal verliezen, de week daarna mag je in de herkansing. Of je moet natuurlijk de club uit de hoofdstad zijn.

Momenteel ben ik dan toch liever de Bond-fan. Daar valt in mijn geval niet aan te ontkomen, van voetbal heb ik geen verstand. Het is heerlijk als er eindelijk dat officiële nieuws is, want wat hebben we daar naar gesmacht.

Zoals ik al vaker heb verkondigd: op enig moment komt die nieuwe Bond-film er wel. Daar hoef je geen inside-informatie voor te hebben, boerenverstand is in dezen voldoende.

Alle zogenaamde ‘inside information’, van het regisseurgeroezemoes en een ‘two picture deal’ tot de complete Bond-battle; met het nieuws van deze week mag het allemaal de prullenbak in. Het bleek niet meer dan quatsch. En kom nu niet aan dat ik je niet had gewaarschuwd!

Zand erover. Wat nu rest is vooruitkijken. Vooruitkijken naar een heerlijk jaar tot aan de première waarin steeds meer details bekend worden: de medespelers, de componist, de titelsong, de betekenisloze foto’s, de eerste bewegende beelden, aftellen naar een trailer. Speculeren waar het heen gaat, en wie heeft die subtiele verwijzing gezien? Ze zullen toch niet… Daar lijkt het anders wel op. Wat een vondst!


Dan die nieuwe gozer. Hij bakt er niks van! Hij is de beste! Komt hij in die zorgvuldig uitgekozen scène goed genoeg uit de verf? Wat een charisma! Maar zo ziet James Bond er toch niet uit!? Ook dat hoort erbij en het is heerlijk dat de tijd is aangebroken dat het eindelijk weer eens kan, gericht speculeren en uit zijn verband gerukte scènes beoordelen. Wat waren we daar aan toe.

Maar het is niet alleen vooruitkijken naar een gloednieuwe James Bond-toekomst wat de klok slaat, respect voor de rijke geschiedenis waar deze 26e rolprent schatplichtig aan is, wordt tevens nieuw leven ingeblazen. En hoe! Daniel Craig als 007 is niet meer de enige die de socials bestookt, al zijn voorgangers doen ineens ook weer mee.

MGM Home Entertainment heeft niet stilgezeten en brengt voor het volgende James Bond-feestjaar, want zo mag 2024 inmiddels wel worden genoemd, de complete collectie in 8K! Geen hond die het kan afspelen, maar de speciale functie die bij de afzonderlijke films wordt geleverd, is revolutionair te noemen. Zelfs Q stond er van te kijken.

Zo kun je straks, je zult het nauwelijks geloven, in je eigen thuisbioscoop bij iedere James Bond-film je eigen hoofdrolspeler kiezen! Sean Connery in On Her Majesty’s Secret Service is niet langer een utopie, maar slechts een druk op de knop verwijderd. Inclusief bijpassend stemgeluid en aangepaste credits. Toen mij het persbericht onder ogen kwam, moest ik drie keer lezen om het te bevatten. Ze hadden niet eens het geduld tot 1 april te wachten!


Heerlijke spielerei natuurlijk, en prachtig om straks Roger Moore of Pierce Brosnan in de blauwe badstoffen onesie uit Goldfinger te zien banjeren, en wie staat de safarisuits uit de jaren 70 beter: George Lazenby of Timothy Dalton? Maar het gaat natuurlijk in de eerste plaats om die nieuwe film en de vraag of de nieuwe man weet te overtuigen.

Met de huidige de-agingtechniek, die gek genoeg vlak na Indiana Jones niet meer van echt te onderscheiden is, heeft hij het bereik van een 20 tot 90-jarige. Daarmee spreekt de nieuwe James Bond in één klap drie generaties aan. Slim bedacht door de producenten die hun bedenktijd blijkbaar zeer effectief hebben gebruikt om dit alles minutieus uit te dokteren. Al het gemopper ten spijt mag het best eens gezegd dat Barbara Broccoli en Michael G. Wilson het beste met ons én James Bond voor hebben. Driewerf hoera voor deze twee! Cubby zou trots zijn!

Rest mij niets anders dan EON Productions te bedanken dat ik namens deze site de eer had het langverwachte nieuws wereldkundige te maken. Wel met het verzoek om het een beetje vaag te houden, anders zou niemand het geloven.

Die Michael Caine toch met zijn pensioenaankondiging. Had-ie ons mooi tuk.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

zondag 1 november 2020

De dag die je wist dat zou komen

Voor een bepaalde tijd was er voor mij maar één James Bond. De man die mij de Bond-mythe heeft ingezogen. Met zijn ogen, met zijn stem, met zijn postuur. Zijn nonchalance, zijn elegance, zijn meedogenloze blik, zijn harde knuisten.

Met Lois Maxwell in Dr. No (1962)

From Russia with Love (1963)

Met de blik van een kind, een tiener in mijn geval, valt die eenkennigheid te verklaren. Ware het niet dat dertig jaar daarvoor miljoenen bioscoopgangers wereldwijd diezelfde mening was toegedaan. Er was maar één iemand die James Bond gestalte kon geven. Zelfs de producenten konden zich geen andere acteur in de rol voorstellen. En toch moesten ze wel, want deze had er al gauw geen zin meer in.

Het is het nieuws wat je niet wilt horen. Het nieuws waar ik de laatste zoveel jaar toch om de dag, zo niet dagelijks, wel even aan heb gedacht, al is het in een split second. Om daarna door te gaan in de wetenschap dat hij er gelukkig nog is. Omdat… Gewoon, omdat het een fijne gedachte is.

Zaterdag aan het eind van de ochtend zie ik een tweet van schoondochter Fiona Ufton. Niet mijn schoondochter, zíjn schoondochter. Een foto van mijn jeugdheld. Geen tekst, alleen een foto. Mijn hart slaat een tikkie over. Daaronder twee reacties. Niets bijzonders.

Waarom zou iemand niet zomaar een foto van haar schoonvader mogen plaatsen? Het is nog een goede foto ook. Toch zit het me niet lekker. Ik wil reageren dat dit niet handig van haar is om te doen. Terwijl ik de juiste woordkeuze probeer te vinden — ik wil niet overkomen als een zeurpiet, noch als een mallotige fan — verschijnt de eerste condoleance al in mijn telefoonscherm. Het nieuws waarvan ik wist dat het ooit zou komen, is wereldkundig gemaakt.

Een gevoel van treurnis overvalt mij. Gelijk ook een gevoel van acceptatie. Het is vast goed zo. Negentig jaar, waarvan de laatste levensjaren in de luwte (het is hem meer dan gegund), een broze gezondheid, zo vermoed ik althans.

Over zijn welbevinden is de laatste jaren weinig naar buiten gekomen. Wel gonst al langere tijd het gerucht dat het in zijn bovenkamer niet zo jofel meer was.

Rond zijn tachtigste maakt hij kenbaar geen publieke optredens meer bij te wonen. Geen premières meer, geen interviews, geen Hollywoodgedoe. Hij is met pensioen, hij gaat alleen nog maar golfen, en dat bevalt hem meer dan uitstekend. Een teruggetrokken bestaan omringd door zijn naasten. Hier en daar nog een tenniswedstrijdje meepikken. Het is een besluit geheel in lijn met zijn eigenzinnigheid. En hij houdt zich er aan.

Krijg je natuurlijk wel verhalen. Want waarom verschuilt hij zich van de een op andere dag? Moet je net een vriend hebben die Michael Caine heet en tegen het Duitse Bild vertelt dat het niet zo goed met meneers geheugen gaat. Onzin, aldus Caine niet veel later. Zo heeft hij dat nooit gezegd. Waar halen die malle Duitsers het vandaan!

Met Michael Caine, 1998

Een foto hier en daar toont nog immer een struise man, broek hoog opgetrokken, soms met onzorgvuldige plukken haar in de wind, wat dunner in de nek, maar nog steeds met die wenkbrauwen. Blauwe plekken, een loopstok, een persoonlijke begeleider. Hij is gevallen en toch weer opgekrabbeld. Zie hier het leven van een gemiddelde senior, kan de beste overkomen.

New York City, 2013


Het aantal foto’s wordt schaarser, wat we dan toch te zien krijgen toont een zichtbaar ouder wordend gelaat, de ogen holler. Enkele candids van een verlopen man zijn werkelijk niet om aan te zien. Was Michael Caine dan per ongeluk toch goed geciteerd?

Met Saskia, 2018

Kleine rots in de branding is kleindochter Saskia, de dochter van Stephane, de zoon van zijn vrouw Micheline. Saskia post op Instagram zo af en toe een lieve foto van zichzelf met haar grootvader. Haar held. Mijn held. Ze geeft hem een kus. Dat doet zij ook namens mij.

In augustus, op de dag van zijn negentigste verjaardag, doet zij dat opnieuw. Een foto met opa en oma. Weer die kus. En wat ziet hij er eigenlijk goed uit. Behoorlijk oud, natuurlijk, maar hij lacht, kijkt vrolijk uit zijn ogen en staat er net gekleed bij. Alleen dat overhemd. Had hij dat twee jaar geleden ook niet aan op zijn verjaardag? Even terugbladeren. Verdomd. Datzelfde zalmkleurige shirt, alleen de pantalon is anders. Zal dit een foto van zijn 88e verjaardag zijn?

Het overlijden van Sean Connery twee maanden later komt niet als een complete schok. Negentig jaar en een filmcarrière waar werkelijk niets aan ontbreekt, inclusief een welverdiende Oscar, is geen slechte score.

Wat overblijft zijn de herinneringen, vooral aan die eerste keren. Aan de gunbarrel (met de wobbly knee), de opwinding van het avontuur dat komen gaat, de verrassende gadgets, de slimme trucs, de buitenissige decors, de weelde die van het scherm spat. Met daarin het onverstoorbare middelpunt, Mr Cool himself, James Bond, synoniem voor Sean Connery. Veel gekopieerd, nooit geëvenaard.

Thunderball (1965)

Zijn overlijden markeert het definitieve einde van een tijdperk en daarmee een deel van mijn jeugd.

Niet veel later, toen ik Roger Moore voor de eerste keer zag in Live and Let Die, bleef van mijn eerdere eenkennigheid weinig meer over: ook in Ivanhoe schuilt een James Bond. Totaal anders, maar daarom niet minder leuk.

Al die James Bonds, van Lazenby tot Dalton, van Brosnan tot Craig, ze hebben allemaal op hun eigen wijze iets toegevoegd aan het Bond-karakter. Wordt mij voor de honderdduizendste keer gevraagd wie van hen de beste is, dan heb ik daar jarenlang niet op willen antwoorden; ze zijn mij alle zes even lief. Eén van die zes steekt echter boven de rest uit, en dat was mijn eerste. Zodra hij in beeld verschijnt, gebeurt er net iets meer dan bij die andere vijf. Als een magneet. Een aura dat met het verstrijken der jaren alleen maar sterker is geworden.

The Name of the Rose (1986)

Als ik denk aan zijn latere rollen, met name in de jaren tachtig en begin jaren negentig, dan zie ik toch altijd die prachtig gegroefde kop met die donkere ogen en een glimlach die nooit ver weg is; ik hoor zijn donkerbruine stem. Als James Bond vijftig-plus in Never Say Never Again; als William of Baskerville in mijn favoriete film aller tijden The Name of the Rose; zijn Oscar-winnende rol van Jim Malone in The Untouchables; de eigenwijze Prof. Henry Jones in Indiana Jones and the Last Crusade; als de gewiekste Rus Marko Ramius in The Hunt for Red October en zijn piepkleine optreden als King Richard in Robin Hood: Prince of Thieves.

Voor die laatste hoefde hij niet eens een vermelding op de aftiteling te hebben, één miljoen dollar was voldoende. Maar wat een einde voor zo’n spektakelfilm: Sean Connery die van zijn paard afstapt om zijn nicht, de bruid, weg te geven. Ik denk dat de acteurs in die film niet eens hoefden te spelen dat zij voor hem moesten buigen. Al met zijn eerste blik heeft hij je te pakken. Het enige wat hij hoefde te doen is aanwezig zijn. Die gave is niet veel acteurs gegeven.

 

Ook namens mij, namens Bond-liefhebbers en filmliefhebbers in het algemeen, een diepe diepe buiging voor de man die begon als James Bond en uitgroeide tot een levende legende. Een legende die nog generaties lang zal blijven voortleven.

Lieve Sir Sean, mijn held, rust zacht.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

woensdag 6 december 2017

'Christopher Nolan regisseur Bond 25'

Regisseur treft al voorbereidingen voor nieuwe Bond-film


Christopher Nolan is de regisseur van Bond 25, claimt de Daily Express. De officiële bekendmaking hiervan laat op zich wachten tot januari of februari volgend jaar.


De krant praat hiermee de Spaanse fansite Archivo 007 na, die enige dagen geleden al beweerde de scoop te hebben. De site zegt het nieuws van twee afzonderlijke bronnen te hebben vernomen, eentje uit Engeland, eentje uit Amerika.

Chistopher Nolan staat al langer op de nominatie een Bond-film te regisseren. Al jaren heeft hij contact met de producenten van James Bond, het wachten lijkt echter op een geschikt moment.

Eerder dit jaar gaf Nolan aan de taak graag op zich te nemen, maar alleen als hij het personage van James Bond opnieuw mag uitvinden. Met Daniel Craig in de hoofdrol lijkt dat niet te gaan gebeuren. Ook heeft de regisseur gezegd dat hij grootse plannen met 007 heeft, hij heeft een idee waar nog nooit iemand is opgekomen.

Zal Sir Michael Caine, vast castlid in de Nolan-films, eindelijk in een Bond-film te zien zijn?

Mochten de Spanjaarden inderdaad de juiste bronnen bezitten, dan zullen we met Bond 25 te weten komen welke plannen Nolan voor ons in petto heeft.

De bewering dat de regisseur op dit moment al bezig is met de voorbereidingen op Bond 25 (de film draait over precies twee jaar in de bioscoop), klinkt minder vergezocht dan het is. Naast regisseren schrijft hij immers ook zijn eigen films, dat zal voor James Bond niet anders zijn.

Saillant detail is dat in mei dit jaar op IMDb te lezen stond dat het volgende project van Nolans productiemaatschappij Syncopy Bond 25 zou zijn. Nadat dit bekend werd, is de verwijzing op de website gauw verwijderd.

donderdag 25 mei 2017

Voor altijd verbonden

Bond-acteurs reageren op dood Roger Moore


Het is nooit gelukt alle zes Bond-acteurs bij elkaar te krijgen. En dat is jammer. Even leek het erop dat het zestal acte de présence zou geven tijdens de premièreparty van Skyfall, ter ere van Bonds vijftigste filmverjaardag in 2012. Helaas. Alleen als wassen beeld bleek het mogelijk alle Bond-acteurs bijeen te brengen.


De ijdele hoop dat dit ooit nog zou gebeuren, is met het overlijden van Roger Moore in één klap verdwenen.

De band tussen de James Bonds is overigens altijd vriendschappelijk geweest. Geen rivaliteit, iedere acteur had zijn eigen moment om als 007 te schitteren. Het was vooral een fotomomentje voor de pers om twee of meerdere Bonds bij elkaar in het kader te krijgen. Van Roger Moore is met ieder van de andere vijf Bonds een foto bekend.

Naast het medeleven van over de hele wereld (Michael Caine, Paul McCartney, Jane Seymour, Britt Ekland, Kabir Bedi, Vijay Amritraj, Tanya Roberts, teveel om op te noemen), hebben ook de overige vijf James Bonds gereageerd op de dood van hun collega:



“Ik was bedroefd toen ik hoorde dat Roger was overleden. We hadden een buitengewoon lange vriendschap in Hollywoodtermen, met veel grappen en grollen. Ik ga hem missen.”
Sean Connery via The Hollywood Reporter


“Ik mocht Roger graag, hij was een unieke gozer, echt een goed persoon.”
George Lazenby via de Daily Express


“Ik kende Roger als een vriendelijke en gulle man. Hij was een sympathiek en succesvol acteur. Ik leef mee met zijn familie.”
Timothy Dalton via 007.com


“Met diepe bedroefdheid heb ik het nieuws over je overlijden vernomen. Je bent voor een groot deel van mijn leven belangrijk geweest, van The Saint tot James Bond. Als James Bond was je fantastisch, je hebt de weg voor mij vrijgemaakt. De wereld gaat je missen en je unieke gevoel voor humor. Mijn oprechte deelneming voor je familie en kinderen. Rust in vrede.”
Pierce Brosnan op Facebook


“Nobody Does It Better – love Daniel”
Daniel Craig via 007.com

maandag 28 oktober 2013

Connery populairste Britse acteur in VS

Sean Connery is nog steeds de populairste Britse acteur onder Amerikanen. En dat terwijl de voormalig James Bond tien jaar geleden voor het laatst in een film te zien was.


De 83-jarige Connery staat bovenaan een lijst van 55 Britten die werden genoemd in een recent onderzoek. Op nummer twee staat Anthony Hopkins, gevolgd door Liam Neeson. Huidig 007, Daniel Craig, staat op de achtste plek. Hoogst genoteerde actrice is Judi Dench op de zesde plaats.

Verdere acteurs uit de Bond-films zijn: Robert Carlyle uit The World Is Not Enough op de 12e plaats, Alan Cumming uit GoldenEye op de 21e en Jane Seymour uit Live and Let Die op de 27e.

Wellicht opvallende afwezigen zijn Ralph Fiennes, de huidige M, en Michael Caine, die nog geregeld in Amerikaanse blockbusters opduikt.

maandag 4 maart 2013

'Judi Dench beste Britse acteur ooit'

Dame Judi Dench is door het Engelse Nostalgia Magazine uitgeroepen tot de beste Britse acteur aller tijden. Ex-007 Sir Sean Connery eindigde op de vierde plaats in dat lijstje, hij moest Dame Maggie Smith en Sir Michael Caine voor laten gaan. Connery is de enige in het rijtje die al jaren niet meer acteert.

Natuurlijk is dit één van de vele lijstjes. Maar half Nederland publiceert erover, dan mag een vermelding op Bond Blog niet ontbreken.

Maar er is meer 007 in deze ranking. Joanna Lumley, die een kleine rol had in On Her Majesty's Secret Service (1969) eindigde op de tiende plaats van de Grootste Levende Britse Vrouwen. Al zal dat niet door haar rol in de Bond-film komen. En Dame Shirley Bassey zit tussen The Beatles en Queen ingeklemd als tweede meest invloedrijkste Britse Artiesten.

zondag 3 mei 2009

Bond met bril

Mijn dochter denkt dat James Bond een bril draagt en Michael Caine heet. Ze heeft vanochtend gebiologeerd naar The Ipcress File gekeken.

Deze spionagethriller uit 1965 lijkt inderdaad op een Bond-film. Zij het dat hoofdpersoon Harry Palmer (Caine) in dit eerste avontuur naar minder exotische locaties reist. Hij werkt voornamelijk veel dossiers door, zoals de Bond van Ian Fleming ook doet. Het grootste deel van het werk van een geheim agent zit nu eenmaal in papier. Daar hoeft geen ambtenaar jaloers op te zijn.

Naast het spionnengenre, werkt aan The Ipcress File ook een reeks aan Bond-veteranen mee: Harry Saltzman (producer), John Barry (muziek), Ken Adam en Peter Murton (decors), Peter Hunt (montage), Norman Wanstall (geluidbewerking), Weston Drury (casting), Guy Doleman (Count Lippe uit Thunderball). Geen wonder dat deze film een Bond-aftreksel lijkt.

Harry Palmer heeft het vijf films volgehouden. De volgende jaren kwamen respectievelijk Funeral in Berlin en Billion Dollar Brain uit. Toen was het lange tijd stil om halverwege de jaren negentig weer terug te komen met Bullet to Beijing en Midnight in St. Petersburg. Allemaal met Michael Caine in de hoofdrol. Dat zou hetzelfde zijn als Sean Connery James Bond was geweest in GoldenEye.

Ik ken de overige Harry Palmer-films niet, maar ik geloof graag dat Caine er na een gat van dertig jaar nog steeds mee wegkomt. Hij is van dezelfde generatie als Connery en Moore, maar ten opzichte van de twee oude Bond-acteurs speelt Michael Caine (1933) nog immer de sterren van de hemel. Die gaat echt door tot hij erbij neervalt.

© Bond Blog 2009 — 2026
Video- en fotorechten voorbehouden aan
Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures