De dag die je wist dat zou komen

Voor een bepaalde tijd was er voor mij maar één James Bond. De man die mij de Bond-mythe heeft ingezogen. Met zijn ogen, met zijn stem, met zijn postuur. Zijn nonchalance, zijn elegance, zijn meedogenloze blik, zijn harde knuisten.

Met Lois Maxwell in Dr. No (1962)

From Russia with Love (1963)

Met de blik van een kind, een tiener in mijn geval, valt die eenkennigheid te verklaren. Ware het niet dat dertig jaar daarvoor miljoenen bioscoopgangers wereldwijd diezelfde mening was toegedaan. Er was maar één iemand die James Bond gestalte kon geven. Zelfs de producenten konden zich geen andere acteur in de rol voorstellen. En toch moesten ze wel, want deze had er al gauw geen zin meer in.

Het is het nieuws wat je niet wilt horen. Het nieuws waar ik de laatste zoveel jaar toch om de dag, zo niet dagelijks, wel even aan heb gedacht, al is het in een split second. Om daarna door te gaan in de wetenschap dat hij er gelukkig nog is. Omdat… Gewoon, omdat het een fijne gedachte is.

Zaterdag aan het eind van de ochtend zie ik een tweet van schoondochter Fiona Ufton. Niet mijn schoondochter, zíjn schoondochter. Een foto van mijn jeugdheld. Geen tekst, alleen een foto. Mijn hart slaat een tikkie over. Daaronder twee reacties. Niets bijzonders.

pic.twitter.com/cIAXME95Ra

— Fiona Ufton (@fifibaggins) October 31, 2020

Waarom zou iemand niet zomaar een foto van haar schoonvader mogen plaatsen? Het is nog een goede foto ook. Toch zit het me niet lekker. Ik wil reageren dat dit niet handig van haar is om te doen. Terwijl ik de juiste woordkeuze probeer te vinden — ik wil niet overkomen als een zeurpiet, noch als een mallotige fan — verschijnt de eerste condoleance al in mijn telefoonscherm. Het nieuws waarvan ik wist dat het ooit zou komen, is wereldkundig gemaakt.

Sir Sean Connery has died at the age of 90. He was the first actor to play James Bond on the big screen in Dr. No in 1962, From Russia With Love, Goldfinger, Thunderball, You Only Live Twice and Diamonds Are Forever followed. pic.twitter.com/VaFPHCM5Ou

— James Bond (@007) October 31, 2020

Een gevoel van treurnis overvalt mij. Gelijk ook een gevoel van acceptatie. Het is vast goed zo. Negentig jaar, waarvan de laatste levensjaren in de luwte (het is hem meer dan gegund), een broze gezondheid, zo vermoed ik althans.

Over zijn welbevinden is de laatste jaren weinig naar buiten gekomen. Wel gonst al langere tijd het gerucht dat het in zijn bovenkamer niet zo jofel meer was.

Rond zijn tachtigste maakt hij kenbaar geen publieke optredens meer bij te wonen. Geen premières meer, geen interviews, geen Hollywoodgedoe. Hij is met pensioen, hij gaat alleen nog maar golfen, en dat bevalt hem meer dan uitstekend. Een teruggetrokken bestaan omringd door zijn naasten. Hier en daar nog een tenniswedstrijdje meepikken. Het is een besluit geheel in lijn met zijn eigenzinnigheid. En hij houdt zich er aan.

Krijg je natuurlijk wel verhalen. Want waarom verschuilt hij zich van de een op andere dag? Moet je net een vriend hebben die Michael Caine heet en tegen het Duitse Bild vertelt dat het niet zo goed met meneers geheugen gaat. Onzin, aldus Caine niet veel later. Zo heeft hij dat nooit gezegd. Waar halen die malle Duitsers het vandaan!

Met Michael Caine, 1998

Een foto hier en daar toont nog immer een struise man, broek hoog opgetrokken, soms met onzorgvuldige plukken haar in de wind, wat dunner in de nek, maar nog steeds met die wenkbrauwen. Blauwe plekken, een loopstok, een persoonlijke begeleider. Hij is gevallen en toch weer opgekrabbeld. Zie hier het leven van een gemiddelde senior, kan de beste overkomen.

New York City, 2013

Het aantal foto’s wordt schaarser, wat we dan toch te zien krijgen toont een zichtbaar ouder wordend gelaat, de ogen holler. Enkele candids van een verlopen man zijn werkelijk niet om aan te zien. Was Michael Caine dan per ongeluk toch goed geciteerd?

Met Saskia, 2018

Kleine rots in de branding is kleindochter Saskia, de dochter van Stephane, de zoon van zijn vrouw Micheline. Saskia post op Instagram zo af en toe een lieve foto van zichzelf met haar grootvader. Haar held. Mijn held. Ze geeft hem een kus. Dat doet zij ook namens mij.

In augustus, op de dag van zijn negentigste verjaardag, doet zij dat opnieuw. Een foto met opa en oma. Weer die kus. En wat ziet hij er eigenlijk goed uit. Behoorlijk oud, natuurlijk, maar hij lacht, kijkt vrolijk uit zijn ogen en staat er net gekleed bij. Alleen dat overhemd. Had hij dat twee jaar geleden ook niet aan op zijn verjaardag? Even terugbladeren. Verdomd. Datzelfde zalmkleurige shirt, alleen de pantalon is anders. Zal dit een foto van zijn 88e verjaardag zijn?

Het overlijden van Sean Connery twee maanden later komt niet als een complete schok. Negentig jaar en een filmcarrière waar werkelijk niets aan ontbreekt, inclusief een welverdiende Oscar, is geen slechte score.

Wat overblijft zijn de herinneringen, vooral aan die eerste keren. Aan de gunbarrel (met de wobbly knee), de opwinding van het avontuur dat komen gaat, de verrassende gadgets, de slimme trucs, de buitenissige decors, de weelde die van het scherm spat. Met daarin het onverstoorbare middelpunt, Mr Cool himself, James Bond, synoniem voor Sean Connery. Veel gekopieerd, nooit geëvenaard.

Thunderball (1965)

Zijn overlijden markeert het definitieve einde van een tijdperk en daarmee een deel van mijn jeugd.

Niet veel later, toen ik Roger Moore voor de eerste keer zag in Live and Let Die, bleef van mijn eerdere eenkennigheid weinig meer over: ook in Ivanhoe schuilt een James Bond. Totaal anders, maar daarom niet minder leuk.

Al die James Bonds, van Lazenby tot Dalton, van Brosnan tot Craig, ze hebben allemaal op hun eigen wijze iets toegevoegd aan het Bond-karakter. Wordt mij voor de honderdduizendste keer gevraagd wie van hen de beste is, dan heb ik daar jarenlang niet op willen antwoorden; ze zijn mij alle zes even lief. Eén van die zes steekt echter boven de rest uit, en dat was mijn eerste. Zodra hij in beeld verschijnt, gebeurt er net iets meer dan bij die andere vijf. Als een magneet. Een aura dat met het verstrijken der jaren alleen maar sterker is geworden.

The Name of the Rose (1986)

Als ik denk aan zijn latere rollen, met name in de jaren tachtig en begin jaren negentig, dan zie ik toch altijd die prachtig gegroefde kop met die donkere ogen en een glimlach die nooit ver weg is; ik hoor zijn donkerbruine stem. Als James Bond vijftig-plus in Never Say Never Again; als William of Baskerville in mijn favoriete film aller tijden The Name of the Rose; zijn Oscar-winnende rol van Jim Malone in The Untouchables; de eigenwijze Prof. Henry Jones in Indiana Jones and the Last Crusade; als de gewiekste Rus Marko Ramius in The Hunt for Red October en zijn piepkleine optreden als King Richard in Robin Hood: Prince of Thieves.

Voor die laatste hoefde hij niet eens een vermelding op de aftiteling te hebben, één miljoen dollar was voldoende. Maar wat een einde voor zo’n spektakelfilm: Sean Connery die van zijn paard afstapt om zijn nicht, de bruid, weg te geven. Ik denk dat de acteurs in die film niet eens hoefden te spelen dat zij voor hem moesten buigen. Al met zijn eerste blik heeft hij je te pakken. Het enige wat hij hoefde te doen is aanwezig zijn. Die gave is niet veel acteurs gegeven.

 

Ook namens mij, namens Bond-liefhebbers en filmliefhebbers in het algemeen, een diepe diepe buiging voor de man die begon als James Bond en uitgroeide tot een levende legende. Een legende die nog generaties lang zal blijven voortleven.

Lieve Sir Sean, mijn held, rust zacht.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Bondologist

Umberto Eco (1932 — 2016)

De naam van de Roos (1980), Umberto Eco's debuutroman en ongetwijfeld zijn bekendste werk. In 1986 magistraal verfilmd door Jean-Jacques Annaud met Sean Connery in de hoofdrol. De relatie tot James Bond is niet moeilijk te vinden. Michael Lonsdale, schurk Hugo Drax uit Moonraker (1979), speelde ook een belangrijke rol. Vernon Dobtcheff uit The Spy Who Loved Me (1977) is even te zien en Ludger Pistor uit Casino Royale (2006) duikt ook nog even op tussen de monniken.

Maar meer nog dan de filmverwijzingen, was Umberto Eco zelf 'Bondologist', James Bond-deskundige. De James Bond uit de boeken van Ian Fleming welteverstaan, niet de filmversie van Sean Connery.

In 1966 publiceerde hij hierover in Il Caso Bond, vertaald als The Bond Affair. Een boekje met zeven essays over 007, waarin Eco zich over Flemings vertelkunst buigt. Wat hij hier van vond, is mij onbekend, aangezien ik het essay nooit heb ingezien. Maar 007 moet hem hebben aangesproken, anders word je geen Bondologist.

En toen dook twintig jaar later Sean Connery ineens op als William of Baskerville in The Name of the Rose, de beste film ooit gemaakt. James Bond als monnik, of laten we eerlijk zijn: Sherlock Holmes in de Middeleeuwen. Eén van Connery's beste rollen. Hoewel de William uit het boek mij meer doet denken aan Peter O'Toole (tenger, statig, zonder baard) moet Eco tevreden zijn geweest met de vertolking van de oud-007. Hoewel hij er in eerste instantie niets van moest hebben, maar dat moest Ian Fleming destijds ook niet toen hij hoorde dat Sean Connery James Bond zou gaan spelen.

Sean Connery als William of Baskerville

Over het verschil tussen James Bond en William of Baskerville zei Connery in 1986: 'Ik waardeer Bond omdat hij voor niets terugwijkt en altijd blijft handelen. Hij voelt zich altijd persoonlijk verantwoordelijk en handelt naar wat zijn gevoel hem ingeeft. William is ook iemand die optreedt, maar totaal anders. Hij heeft in zijn leven al wel eens een keer verloren — Bond nooit. William heeft een verleden dat hem achtervolgt en niet meer loslaat — Bond niet. William is een voorzichtiger mens, hij weet immers dat alles wat hij doet enorme consequenties kan hebben. Bond weet gewoon dat hij altijd wint, William is daar niet zo zeker van.'

Connery over Eco: 'Je kunt niet anders dan hem bewonderen. Hij heeft een enorme kennis. Hij is een keer op de set geweest en leek erg onder de indruk. Hij is ook buitengewoon enthousiasmerend.'

Eco en Connery, met een onbekende harige man die er tussengeplakt lijkt te zijn

Over de verfilming heeft Eco zich nooit willen uitlaten, simpel gezegd omdat een boek en een film twee totaal verschillende uitingen zijn, twee verschillende interpretaties. Vast staat wel dat de schrijver instemde met de film. Het werd een 'palimpsest' van Eco's roman. Een betere benaming is niet denkbaar.

De schrijver en emeritus hoogleraar semiotiek overleed vrijdag op 84-jarige leeftijd. Een Bondologist minder, maar bovenal een groot denker en fabuleus schrijver.

Umberto Eco op setbezoek tijdens de verfilming van The Name of the Rose, met (vlnr.) F. Murray Abraham, Michael Lonsdale, Sean Connery en rechts Jean-Jacques Annaud

'In alle opzichten een verstandig mens', aldus producent Bernd Eichinger over Eco tijdens de verfilming van The Name of the Rose. 'Als expert op het gebied van uitdrukkingsmiddelen begrijpt hij des te beter dat de film geen voortzetting van zijn boek is, maar een geheel zelfstandig werk dat zijn boek als uitgangspunt heeft.'

Tegen regisseur Annaud zei Eco: 'Ik weet het, je kunt mij en mijn boek alleen maar verraden, maar je zult het in ieder geval met hartstocht doen.' En dat heeft Annaud met verve gedaan, met dank aan dat prachtige boek van de Bondologist.

Dochter John Barry overleden

Kate Barry is gisteren op 46-jarige leeftijd overleden. Zij was de dochter van elfvoudig James Bond-componist John Barry en actrice/zangeres Jane Birkin. Haar lichaam werd woensdagochtend gevonden op de stoep van haar appartement in Parijs.

John en Kate Barry

De politie heeft een onderzoek ingesteld naar haar plotselinge dood. Ooggetuigen zagen haar vallen vanuit het appartement. Naar verluidt was zij op dat moment alleen thuis. In het huis is antidepressiva gevonden, meldt Daily Mail.

Kate Barry was fotografe voor onder meer Vogue en Sunday Times. Haar ouders gingen in haar geboortejaar 1967 al uit elkaar. Kate werd grootgebracht door haar moeder en pleegvader, de Franse zanger Serge Gainsbourg. Haar halfzus is actrice Charlotte Gainsbourg. Haar halfbroer is Andrew Birkin, co-scenarist van onder meer The Name of the Rose, de beste film ooit gemaakt.

Kate Barry laat een 26-jarige zoon na.

Film der films viert 25-jarig jubileum

In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God. 

Die krijg je van me cadeau, de eerste regels van het minst gelezen boek ter wereld: Umberto Eco's De naam van de roos. Een pil die onmogelijk getrouw verfilmd zou kunnen worden. En dat heeft de Franse cineast Jean-Jacques Annaud dan ook niet gedaan. Hij heeft er een palimpsest van gemaakt. Voor films een unieke benaming. Want was dit niet het hergebruiken van een pagina uit een manuscript? De originele tekst eraf schrapen en de basis opnieuw beschrijven? En dat is precies wat Annaud heeft gedaan. Een meesterzet.

Vandaag, precies 25 jaar geleden, verscheen de beste film aller tijden, onder de internationale titel The Name of the Rose, voor het eerst in de bioscoop.

Ron Perlman, Elya Baskin, Michael Lonsdale, Volker Prechtel (1941-1997), Helmut Qualtinger (1928-1986), Feodor Chaliapin jr. (1905-1992), F. Murray Abraham, Sean Connery, William Hickey (1927-1997), Valentina Vargas en Christian Slater

Het beeld is zwart. De dreigende synthesizer van James Horner komt op. Deng deng deng deng deng. Elektronische bellen. De stem van een oude man:

Having reached the end of my poor sinner's life, my hair now white, I prepare to leave
on this parchment my testimony as to the wondrous and terrible events that I witnessed in my youth, towards the end of the year of Our Lord thirteen hundred and twentyseven.

May God grant me the wisdom and grace to be the faithful chronicler of the happenings that took place in a remote abbey in the dark north of Italy. An abbey, whose name, it seems even now, pious and prudent to omit.

The Name of the Rose.

Vanaf vandaag te koop op blu-ray

De beste film ooit gemaakt.

Ik heb de nacht doorgebracht in een slaapzak voor mijn locale platenzaak en heb het blauwe schijfje inmiddels binnen.

Nu te moe om te kijken, maar ik verzeker de meest zuivere kijkervaring ooit. ...En nu dan maar die complete Bond-serie op blu-ray!

Wordt vervolgd medio volgend jaar. Voor nu ben ik weer even heel tevreden.

Name of the Rose 14 september op blu-ray

De beste film aller tijden verschijnt op 14 september in Nederland op blu-ray. En dat is buitengewoon leuk nieuws.

 

Eerder had ik via welingelichte bronnen al ontfutseld dat het meesterwerk van Jean-Jacques Annaud nog dit jaar in high-defintion uit zou komen.

De prijs van het schijfje is een kleine 15 euro, maar ik vermoed dat hij binnen de kortste keren, of misschien direct, bij de 2 voor 20 zal liggen. Dat heb je met wat oudere (1986) films. Neem ik daar gelijk Once Upon a Time in the West voor mee.

Name of the Rose binnenkort op blu-ray

De film aller films komt binnenkort op blu-ray. In Amerika althans, op 2 augustus, en hier moet de film uit 1986 ook dit jaar nog verschijnen.

Ondanks de veel betere cover (al had de foto van Christian Slater beter achterwege kunnen blijven), kleeft er ook één nadeel aan deze HD-uitgave. Die prachtige, twee uur durende monoloog van regisseur Jean-Jacques Annaud, die de gehele tweede disc van de dvd-uitgave uit 2004 beslaat, staat er niet op!

Dat is een regelrechte blamage. Want door deze unieke bijdrage wordt deze uitzonderlijke goede film nóg beter.

Natuurlijk blijft deze film een must have. Voor de extra's op dvd en voor het beeld en geluid op blu-ray.

Rose-acteur Michael Habeck overleden

Het zal niemand zijn ontgaan: Bond Blog heeft ook een speciaal plaatsje ingericht voor alles wat met The Name of the Rose te maken heeft. De beste film ooit gemaakt.

Wat wel veel mensen is ontgaan, is dat vorige week 4 februari de Duitse acteur Michael Habeck is overleden. Hij speelde de opvallende rol van bibliotheek-assistent Berengar, de moon-faced monk, die dood wordt aangetroffen in het badhuis.

Michael Habeck is 66 jaar geworden.

Producer 'The Name of the Rose' overleden

De man die zijn kantoor verkocht om de beste film ooit te kunnen financieren, is overleden. De Duitse filmproducer Bernd Eichinger is 61 jaar geworden. Dat heeft het pr-bureau van Constantin Film, het productiebedrijf waarvan Eichinger president-commissaris was, dinsdag bekendgemaakt.

Eichinger stierf tijdens een etentje met zijn familie in Los Angeles aan een hartinfarct.

Hij was vooral bekend van films als The Neverending Story (1983), The Name of the Rose (1986) en Der Untergang (2004).

Mevrouw de paus

Van de makers van The Name of the Rose. Mijn favoriete film aller tijden. Dat wordt smullen.

Bij het zien van Die Päpstin (hier uitgegeven als Pope Joan), wordt eens en te meer duidelijk hoe uniek eerstgenoemde film van Jean-Jacques Annaud (met een prachtige hoofdrol voor Sean Connery) uit 1986 is. Die Päpstin is mooi gemaakt. Prachtige beelden, sfeervolle locaties, duidelijke muziekaccenten - maar het is allemaal iets té mooi.

The Name of the Rose is smerig. Het is echt. Je ruikt de stront door het scherm heen, dat is bij die nieuwe film absoluut niet het geval. Het oogt allemaal iets te snel gemaakt. Minder authentiek, minder urgent. De details ontbreken. Als het hoofdpersonage Johanna in haar kinderjaren prachtige reebruine ogen heeft en als jong volwassene opeens Ariërblauwe... tja, dan is er duidelijk iets misgegaan.
 
Daarbij duurt het bijna een uur voordat de film eindelijk interessant wordt. Heeft The Name of the Rose de constante dreiging van de Heilige Inquisitie en die raadselachtige moorden. In Die Päpstin hoop je eigenlijk alleen maar dat Johanna's ware identiteit niet wordt achterhaald. Maar dat zal wel niet, want deze vrouw weet het uiteindelijk toch tot paus te schoppen, daar is de hele film op gebaseerd.

De aanloop daar naartoe, naar die mijter, die is veel te lang. De keurige opbouw, de jaren die verstrijken - het is bijna voelbaar.

Met The Name of the Rose in het achterhoofd was mijn verwachting waarschijnlijk gewoon te hoog gespannen. Eigen schuld. Als curieus verhaal is Die Päpstin namelijk goed te pruimen. Al zal die echte paus een veel lelijker wijf met een snor geweest moeten zijn, want dit blijft overduidelijk een vrouw.
The Name of the Rose is een eennmalig hoogtepunt uit de Europese cinema. Een film die nooit verveelt, ook al heb ik hem net gezien...

Ja, inderdaad, Anatole Taubman uit Quantum of Solace speelt ook mee.

Golden Gun-complex

Ik lijd een beetje aan het Golden Gun-complex. Dat komt door mijn verleden met cd-i (compact disc interactive), het paradepaardje van Philips halverwege de jaren negentig. Tegenwoordig weet niemand meer wat cd-i is.

Deze spelcomputer annex videospeler was hét speeltje voordat dvd de standaard werd. In plaats van de fragiele VHS-banden kon je op de cd-i-speler video-cd's afdraaien. Verre van ideaal als je het met de ogen van blu-ray bekijkt, maar destijds was het fantastisch, want de kwaliteit van de disc bleef constant.

Gaandeweg verschenen er in Nederland steeds meer Bond-films op video-cd. Hier is mijn filmverzameling begonnen, met Live and Let Die. Daarna Octopussy gevolgd door For Your Eyes Only. Uiteindelijk heb ik alle beschikbare elf Bond-films gespaard. On Her Majesty's Secret Service hoorde niet in dit rijtje thuis, evenals The Man with the Golden Gun en The Spy Who Loved Me. Waarom heb ik nooit begrepen. Rond de Dalton-films en de nieuwste 007 van destijds, GoldenEye, bleef het ook akelig stil.

The Man with the Golden Gun was destijds een van mijn favoriete films. Maar die heb ik dus nooit op video-cd kunnen krijgen. Ik moest het doen met een van tv opgenomen videoband.

Vandaar waarschijnlijk mijn keuze voor The Man with the Golden Gun om deze als eerste Bond-film op mijn iPod te zetten. Ja, het is gelukt, via DVDFab heb ik nu een aantal films op de kleine mediaspeler gezet. Prachtig klein beeld.

Enig nadeel is het beeldformaat. Nu heb ik daar met Golden Gun en From Russia with Love geen problemen mee, want de eerste drie Connery's en de eerste twee van Moore zijn niet gefilmd in het brede Panavision. Maar toen ik OHMSS over ging zetten naar mp4 bleek het beeld uit zijn verband getrokken met boven en opzij dikke zwarte balken. Ik ben er nog niet achter hoe ik dat met DVDFab moet oplossen. Wie tips heeft: graag!

De eerste film die ik op de iPod heb gezet? De beste film ooit gemaakt natuurlijk. Ongetwijfeld al eens ter sprake gekomen op deze blog...

Een prachtige Annaud

Het lijkt wel een inhaalslag. Niet alleen voor mij, maar ook op tv. Op RTL8. Eind september La guerre du feu, nu was L'ours aan de beurt.

Vrijdag deze prachtige Annaud gezien. Zoals je kunt zeggen 'een spannende Hitchcock', 'een gepassioneerde Pasolini', 'een lekkere Scorsese'.

L'ours, of The Bear, uit 1988 van Jean-Jacques Annaud. Je weet wel, de regisseur van mijn favoriete film of all time The Name of the Rose. Opvolger L'ours is totaal anders. Maar wederom schilderachtig mooi en zo ontzettend echt. Rook je in The Name of the Rose de Middeleeuwen, hier duik je in een avontuur waarin beren de hoofdrol spelen, en de wilde beesten komen over als acteurs! Zo waanzinnig knap gemaakt. Je blijft je constant afvragen: hoe doet-ie dat? Uiteraard verdient een fantastische trainer daar de credits voor, maar het is Annaud die het op beeld heeft vastgelegd.

Net als bij La guerre du feu ook nu een rol voor een acteur die later in een Bond-film zou spelen: Tchéky Karyo uit GoldenEye. Zo, dat was de Bond-link in dit verhaal.

La guerre du feu

Geen nood als je tegenwoordig een film in de bios mist. Binnen een paar maanden verschijnt de prent ongetwijfeld op dvd. En omdat bijna iedereen een home cinema bezit, blijft de filmbeleving pret voor tien. 

Zo heb ik me gisteren bescheurd om Emma Blank, de nieuwste Alex van Warmerdam. Het was er niet van gekomen om 'm in de bioscoop te zien. Ook ik loop tegenwoordig niet meer zo hard.

Dat dat vroeger anders was, bewijst La guerre du feu. Een merkwaardig (want er wordt geen woord in gesproken) werk van de Franse topregisseur Jean-Jacques Annaud. Aankomende zondag eindelijk (weer) te zien op tv. Het jaar 1981 was voor mij nu niet een periode om naar de bioscoop te gaan en ondanks dat iedere scheet op dvd verschijnt, kan ik deze film gek genoeg nergens verkrijgen.

Regisseur Annaud is een van mijn favorieten. Zijn The Name of the Rose durf ik de beste film ooit te noemen. En dat heeft niets met de hoofdrol van Sean Connery te maken, hoewel de oude Bond hier een van zijn meest prachtige rollen neerzet. Het is voornamelijk die authentieke sfeer die Annaud met zijn beelden weet op te roepen. Alsof je de middeleeuwen ruikt. Het is een palimpsest naar het gelijknamige boek van Umberto Eco, de hoogleraar die op zijn beurt weer een autoriteit op het gebied van James Bond is.

Vandaar dat ik zeer benieuwd ben naar La guerre du feu, of hier aangekondigd als Quest for Fire. Met in de hoofdrol Everett McGill, die we later zouden terugzien in de matte vertolking van Ed Killifer in Licence to Kill. 

La guerre du feu, ga dat zien nu het kan. Zondag 27 september om 22.30 uur op RTL8.