'This is Roger Moore speaking'

‘Is James Bond at home?’

Enige tijd geleden zit mijn collega Ronald Niehaus te bladeren in zijn telefoonklapper. Volgepropt met kaartjes met namen en, uiteraard, telefoonnummers. Tot zijn stomme verbazing komt hij daar het nummer van niemand minder dan Roger Moore tegen. Ooit gebruikt voor een telefonisch radio-interview over Unicef.

Of ik dat nummer wil hebben. Maar natuurlijk!

0033 etc. Het duurt even, maar de telefoon gaat over. Dan wat gekraak.

‘Hallo?’ Het is Kiki, de vrouw van Sir Roger.

‘Is James Bond at home?’

Ja, hij is thuis. Maar op dit moment stoeit hij met de hometrainer. Ik zeg over een uurtje terug te bellen. Dat is geen probleem.

Precies een uur later bel ik opnieuw. Het is weer Kiki die opneemt. Ze zal ‘James Bond’ even halen. Gestommel op de achtergrond. Een paar minuten later klinkt een vriendelijk donkere stem:

‘This is Roger Moore speaking.’

‘Roger Moore!? I’m looking for Sean Connery!’

Ik ben net te laat. Connery is namelijk zojuist vertrokken richting de Bahama’s. Iets met een ‘secret assignment’. Meer kan Sir Roger er niet over zeggen. Maar nu moet hij weer ophangen, want Judi Dench staat in de wacht op een andere lijn. Ook hij moet weer aan de bak om de wereld te redden. Daniel Craig heeft nu geen tijd, die is met een andere film bezig...

Bond in pictures

Publiekelijk is niet bekend of er een foto bestaat van vier Nederlandse vorsten samen: Juliana, Beatrix, Willem-Alexander en Amalia. De kans van het bestaan van deze kiek is klein, maar niet uitgesloten. Een foto van alle Bond-acteurs samen (van Connery tot Craig) bestaat zeker niet. Hoewel fysiek mogelijk, is het blijkbaar niet te doen alle agenten bijeen te krijgen.

Ik zie ze graag samen de 007’s. Roger Moore is waarschijnlijk recordhouder. Hem heb ik met iedere andere Bond-acteur samen op de foto gezien.

Bijna was het gelukt met het veertigjarig jubileum van de film-Bond in 2002 tijdens de BAFTA Tribute. Op dat moment liep de teller nog tot vijf, alleen liet Connery het toen afweten, dus was de club weer niet compleet. Erg jammer.

Misschien gaat het lukken met het vijftigjarig jubileum in 2012. Roger Moore, nog even volhouden!

Lekke band

Lekke band vanavond op weg van het station naar huis. In plaats van mokkend naar huis te lopen, kon ik mooi nadenken over deze blog. In de trein had ik daar natuurlijk geen tijd voor omdat ik aan het lezen ben in Flemings Live and Let Die, zoals beloofd op 10 april.

Het deed mij denken aan de lekke band die Pierce Brosnan krijgt in Tomorrow Never Dies (1997). Tijdens de achtervolging in de parkeergarage in Hamburg rijdt Bond over zijn eigen kraaienpoten. Banden lek. Op zijn afstandsbediening, ingebouwd in zijn mobieltje, drukt hij op een knopje. En tot zijn stomme verbazing blazen de banden zichzelf op. Ontzettend leuk gespeeld door Brosnan die zelf nog het hardst moet lachen om deze trukendoos van Q. Een van de beste scènes van de voormalige 007, omdat hij Bond op deze manier relativeert.

En daarmee meteen mijn welgemeende excuses aan deze ex-Bond. In een radio-interview in november werd mij het antwoord ontlokt waar ik nooit eerder op heb gereageerd: wie vind je de beste Bond? Of in dit geval: wie vind je het minst? Omdat Quantum of Solace nog vers in het geheugen lag (dat was trouwens de reden voor het interview), en ik Daniel Craig daarin wederom een topprestatie vind leveren, bedacht ik mij dat Pierce Brosnan toch eigenlijk het minst van de zes is. Maar dat vind ik helemaal niet! Ik heb geen favoriete of minst favoriete Bond. Ten opzichte van Craig vind ik Brosnan zo’n verschil – daar was mijn reactie eigenlijk op gebaseerd. Niet omdat ik ‘m slechter vind.

Sorry dus. …Wat een lekke band al niet kan veroorzaken. Nu nog een mobieltje zien te vinden dat mijn band plakt.

Wil de echte Blofeld opstaan?

Iedereen kent de tronie van Donald Pleasence in You Only Live Twice (1967) als eerste lichamelijke vertolker van Ernst Stavro Blofeld. Die kale kop met daarin dat hangende rechteroog, geaccentueerd door een groot verticaal litteken. Een icoon. Echter werd de Britse acteur pas later bij de productie van deze vijfde Bond-film betrokken. Sterker nog, de opnames waren al in volle gang voordat Pleasence kwam opdraven.

De eerste keuze voor de rol van Blofeld viel op de Tsjechische acteur Jan Werich (1905 — 1980), een grote naam in zijn eigen land. Zie hieronder zijn foto. Een prachtige kop en een warme stem, getuige diverse bijdragen op Youtube.

In eerste instantie werd vermeld dat Werich wegens ziekte vervangen moest worden. Echter bekent regisseur Lewis Gilbert in de documentaire Inside You Only Live Twice dat de Tsjech een totaal verkeerde keuze was. Hij zag er veel te vriendelijk uit — alsof de Kerstman een derde wereldoorlog wilde ontketenen!

Weg met Werich (wat ik persoonlijk erg jammer vind), welkom Pleasence. Maar... Jan Werich is wel degelijk in deze vijfde Bond-film te zien. Zie het screenshot hieronder en ontdek de grijze plukken haar die boven de stoel uitkomen. Hoezo kale kop?

What's in a name...

Ik heb het er vorig jaar zomer nog met Tirion Uitgevers over gehad: stop Quantum of Solace nou meteen in die encyclopedie!

Najaar 2008 is de vuistdikke James Bond Encyclopedie uitgekomen in de Nederlandse vertaling. Een jaar later dan de Engelse uitgave, die op dat moment niet verder ging dan Casino Royale. Logisch. Maar aangezien de Nederlandse uitgave mooi had kunnen meeliften op de hausse rond Quantum, sla je twee vliegen in één.

Maar dat mocht niet, aldus Tirion. De Nederlandse uitgeverij had alleen de vertaalrechten waarbij het boek één op één overgenomen moest worden. Er mocht niets aan toegevoegd worden. Best jammer. Want nu komt er een update, in het Engels. Een aantal extra pagina’s met info over Quantum of Solace, tel uit je winst.

De encyclopedie heb ik van Tirion cadeau gekregen, vandaar dat ik ook vol lof over de uitgave ben. Ik heb gezegd dat ik het boek door zou nemen en fouten slash onjuistheden zou doorgeven. Dat heb ik niet gedaan. Er is namelijk geen beginnen aan. Niet dat het werk vol omissies staat, het zijn veelal details die niet kloppen, zoals foutgeschreven namen. Zo staat bijvoorbeeld dat boef Eric Kriegler uit For Your Eyes Only 'Erich' heet. Iedereen met een klein beetje aanleg voor dyslexie zou hier overheen lezen, maar mij stoort het.

Totdat ik mij deze week plots besefte dat bovenstaande opmerking onzin is. De aftiteling van For Your Eyes Only houdt het namelijk alleen bij de achternaam Kriegler. Of het Eric of Erich is blijft daarom onduidelijk en zou je zelfs door elkaar mogen gebruiken. Omdat het een Oost-Duitser betreft zou Erich inderdaad niet misstaan. Toch houd ik het bij Eric.

Karin Dor, Donald Pleasence en Mie Hama in You Only Live Twice (1967)

Een andere interessante is Kissy Suzuki uit You Only Live Twice. Kissy hoe? Inderdaad, in de film heet ze alleen 'Kissy' en ook hier biedt de aftiteling geen soelaas. Al zal iedereen in antwoord op de vraag 'welke rol speelt Mie Hama in You Only Live Twice?' volmondig Kissy Suzuki roepen. …Nu we het toch over Mie Hama hebben: haar voornaam spreek je uit als 'Mie-yay' en niet als een soort bami. Weer wat geleerd!

The man with the Midas touch

Je hebt van die films, van die mijlpalen, waar je gewoon niet aan toekomt om te kijken. Waar je echt even voor moet gaan zitten. Zo’n film is Dances with Wolves (1990). Tot gisteravond had ik deze met Oscars-overladen prent van en met Kevin Costner niet eerder gezien. Duizend keer op tv geweest, en volgens mij ook nog in stukken geknipt om als miniserie te dienen, maar aan mij is het destijds allemaal voorbijgegaan. Tot gisteravond dus.

Ik moet eerlijk toegeven; de voornaamste reden om de film te bekijken is de muziek (ook een Oscar) van John Barry. Typisch John Barry kan ik wel zeggen. Omdat ik zijn contributie aan de elf Bond-films door en door ken, herken ik het werk van Barry al aan enkele muzieknoten. Dat is niet knap van mij, maar van John Barry. Maar wat is dat toch die John Barry-sound?

Het heeft met de ‘kleur’ van de muziek te maken. Zo herken ik de potten en pannen van Ennio Morricone ook heel snel, evenals de belletjes van John Williams, de clowneske sprongen van Danny Elfman, de sinistere synthesizer van Angelo Badalamenti, de on-Nederlandse bravoure van Rogier van Otterloo… Goede componisten hebben een eigen kleur.

Daarnaast heeft John Barry een reeks aan Bond-films ook van een eigen geluid voorzien. Zo zijn de onderwaterklanken van Thunderball zo typisch Thunderball, en die van You Only Live Twice klinken weer Oosters. De combinatie van Alpenhoorns met elektrische gitaar in On Her Majesty’s Secret Service en vervolgens de Las Vegas-sound van Diamonds Are Forever. Met name in deze vier opeenvolgende Bond-films is het verschil zo divers en toch duidelijk John Barry. Gelijktijdig komt de meester in diezelfde periode ook met prachtige thema’s voor Midnight Cowboy en The Persuaders en een Oscar voor zowel Born Free als The Lion in Winter.

...Als ik een favoriete componist moet aanwijzen, wordt het moeilijk om te kiezen tussen Barry en Morricone. Daarom is het prettig dat een keuze maken geen verplichting is...

Beautiful Stranger

Opnieuw heb ik ontzettend genoten van de Austin Powers-films. Doorgaans vind ik Bond-parodies erg goedkoop, maar Austin Powers krijgt mijn goedkeuring. Waarschijnlijk omdat bedenker Mike Myers zelf een groot liefhebber van Bond en het spionnengenre is. En dat voel je.

Mijn eerste kennismaking met de spion met het paardengebit kan ik mij niet meer herinneren. Het zal in 1998 geweest zijn. In ieder geval voordat ik Austin Powers: International Man of Mystery in de videotheek had gehaald – in Nederland verdween de eerste Austin Powers-film namelijk linea recta naar de videoschappen.

Onbeschaamd heb ik zitten lachen om de poep- en piesgrappen en als Bond-fanaat natuurlijk alle knipogen geteld. De quasi coole introductie blijft hilarisch: “Allow myself to introduce… myself.” Het zijn er te veel om op te noemen. Klik hier voor een compleet overzicht voor de Bond-elementen in de Powers-films.

Toch bleek Austin Powers een hype. Na twee vervolgfilms, The Spy Who Shagged Me (1999) en Goldmember (2002), wie kent ze niet, was de koek op. Voorlopig dan, want ik denk dat Mike Myers het ribfluweel kostuum zo weer van de wilgen plukt als hij om een hit verlegen zit.

Omdat het een parodie betreft, hoef ik niet jaloers te zijn op de bebrilde rokkenjager. Al is er één ding dat mij niet lekker zit: de song die Madonna voor The Spy Who Shagged Me afleverde. Beautiful Stranger is zo veel beter dan Die Another Day!