Zelfbescherming

Bijna al mijn Bond-prullaria staat op zolder. Sinds Benthe twee jaar geleden een babykamer nodig had, moesten mijn automodellen, action figures, posters, onderzetters, bierblikjes, knipselmappen, speelkaarten, ansichtkaarten, sleutelhangers, aanstekers en de rest van de reutemeteut het veld ruimen. Zonder morren overigens. Want daar op zolders staat het goed. Ik ben namelijk niet zo'n curator.

De verzamelaar zou het liefst een museum tot zijn beschikking hebben. Om zijn zooi in vol ornaat aan de wereld te tonen. Of eigenlijk aan zichzelf, en slechts een handjevol andere belangstellenden. Want wie is er geïnteresseerd in bovengenoemde opsomming? Toch bijna niemand?

En toch, bij het lezen van het bericht dat er nog vóór het eind van dit jaar een serie Bond-prop replica's op de markt komen, begin ik te twijfelen. Scaramanga's golden gun, de tanden van Jaws en de tarotkaarten van Solitaire. Die liggen toch niemand in de weg? Zeker niet als ze binnen nu en afzienbare tijd naar zolder verhuizen. Want dan heb ik ze maar.

En daar is het waarschijnlijk om te doen: om de heb. Met als resultaat dat als ik er straks niet meer ben Benthe die hele meuk voor een knaak op Marktplaats kan verpatsen. Of nog makkelijker: in een keer in de vuilcontainer kiept. Dan ben ik welgeteld tien minuten blij geweest met het pistooltje van Scaramanga. Even aan iedereen laten zien hoe het apparaatje werkt en vervolgens kan het worden opgeborgen. Om over twintig jaar weer eens op te graven, tot de conclusie komen dat het half vergaan is en alsnog weggooien…

Het is een leuk idee van Factory Entertainment om een lijn Bond-attributen uit te brengen. Toch denk ik puur uit zelfbescherming dat ze het beter niet kunnen doen…

Edge of Darkness

De trailer van de nieuwe film van Martin Campbell ziet er veelbelovend. Edge of Darkness is de terugkeer van Mel Gibson. Een regelrecht Hollywoodproduct. Een onbetwiste blockbuster.

Het is een beetje gek bij de regisseur van Casino Royale en GoldenEye. Zijn twee Bond-films zijn steengoed. The Mask of Zorro was ook een voltreffer. Maar verder heeft Campbell zeer wisselvallige films gemaakt. Vertical Limit is leuk vermaak, maar niet meer dan dat. En The Legend of Zorro kijkt als een verplicht vervolg.

Edge of Darkness zou een nieuwe triomf kunnen opleveren. Waarom zou Mel Gibson zich anders aan het project verbinden en heeft zelfs Robert De Niro, heel even, tot de cast behoord? Voor beiden kan gezegd worden dat het om de alimentatie te doen was, maar het kan net zo goed gewoon een heel sterk verhaal zijn.

De Niro is na een week vertrokken, omdat hij het niet kon vinden met Gibson. Nou is Gibson de laatste jaren niet vrolijk bezig. Zo worden hem antisemitische ideeën verweten. In The Passion of the Christ geeft hij de joden de schuld van de moord op Christus en in een beschonken bui gaf hij de joden de schuld voor ‘alle oorlogen in de wereld’.

Nu lijkt het mij sterk dat De Niro er tijdens zijn eerste werkdag pas achterkwam dat Mel Gibson zijn tegenspeler was. Dus bovengenoemde verwijten aan Gibson zouden geen excuus voor De Niro kunnen zijn. Een zegsman van De Niro houdt het dan ook op 'creatieve verschillen'. 

Campbell bleef met de gebakken peren zitten. Hij riep de prima Ray Winstone op om de rol van De Niro op zich te nemen. En zo is de trailer van Edge of Darkness een feit en draait de film begin volgend jaar in de bioscoop. Ik hoop op een overweldigend succes voor Campbell. En een terugkeer van Mel Gibson? Eerlijk gezegd: ik had hem de laatste jaren niet gemist…
 

Leuk detail: vergelijk de poster van Edge of Darkness eens met die van Casino Royale.

De Bond-look

Hij heeft 't nog steeds, vind je niet? Die Bond-look. Pierce Brosnan, hier in de film The Ghost van viezerik Roman Polanski.

Inmiddels is Brosnan 56 jaar en schrijven we zeven jaar na zijn laatste (teleurstellende) Bond-film Die Another Day. Reden te meer om Brosnan een vijfde film te gunnen. Ja, nu niet meer, daar is het met de bejubelde interpretatie van Daniel Craig te laat voor, maar het had na Die Another Day makkelijk nog gekund. Iedereen krijgt een oudere kop, toch krijgt Brosnan z'n Walther zelfs nu nog omhoog, getuige bovenstaande foto. Makkelijker in ieder geval dan Roger Moore op dezelfde leeftijd probeerde in zijn zwanenzang A View to a Kill.

Ik heb het altijd jammer gevonden dat er zo onhandig wordt omgesprongen met de Bond-acteurs die tegen hun laatste film aanlopen. Begin 2000 zat Brosnan nog gebakken als Bond. Voor een vierde film hoefde hij niet te bedelen. Maar daarna. Daarna bleef het toch lange tijd stil. Pas in oktober 2005 was de kogel door de kerk: Daniel Craig werd de nieuwe James Bond. Dat is duidelijke taal. Brosnan bedankt.

Nu weet ik ook wel dat de Bond-acteurs een contract per film, of voor slechts een x-aantal films krijgen. En ze zijn er in de loop der jaren beslist niet armer van geworden. Maar toch, Bond is ook een molensteen. Sean Connery heeft er veertig jaar na dato nóg last van. Als je dan toch Bond bent, dan kun je het maar beter een poosje blijven.

Met de foto uit The Ghost is te zien dat Brosnan er zelfs nu nog uitziet als 007. Bewijs geleverd dat het tussen Die Another Day (2002) en Casino Royale (2004) qua kop makkelijk had gekund. …Ik heb het altijd jammer gevonden dat hij die kans niet heeft gehad.

Maar we moeten verder. The Ghost is momenteel beland in de montagefase. Alleen: regisseur Polanski zit in een Zwitserse cel. Te wachten of hij wordt uitgeleverd aan de VS. Meer dan dertig jaar geleden heeft hij namelijk doktertje gespeeld met een minderjarig meisje – en dat zijn ze in de VS niet vergeten. Vanuit zijn cel geeft hij montage-aanwijzingen. Dat is al een filmverhaal op zich.

En alleen daarom al wordt The Ghost een opvallende verschijning. Tel daarbij op de aanwezigheid van niemand minder dan acteur Eli Wallach (1915) en deze film móet wel aandacht trekken.

Als het gaat lukken gaat The Ghost in februari 2010 op het Filmfestival Berlijn in première. Met Polanski geketend over de rode loper.

Twintig jaar te laat

Popgroep a-ha kapt er mee. De Noorse band houdt het voor gezien na een laatste concert in 2010. Twintig jaar te laat als je 't mij vraagt.

Ik ben een grote fan van de Bond-song The Living Daylights. Hunting High and Low vind ik ook een goed nummer. Take On Me is simpelweg jeugdsentiment en zo is er nog een handvol jaren tachtig songs die ik kan waarderen. Maar echt indrukwekkend is het oeuvre niet te noemen.

The Living Daylights heeft een hoog John Barry gehalte. Zo vonden de Noren zelf, zodat op hun album Stay On These Roads een andere versie van de Bond-song is opgenomen. Meer in de stijl van de andere nummers, meer a-ha en dat pakt minder goed uit. Maar ik ben dan ook een Bond-fan, geen fan van a-ha.

Het is tijd om iets anders te doen, meldt het drietal eenstemmig op hun website. Zoals ontwikkelingswerk en, jawel, de politiek.

Bij de laatste concert in december 2010 in Oslo is te hopen dat Morten Harket de eer aan zichzelf houdt en gaat playbacken. Want zoals eerder besproken: zuiver is het nooit geweest…

Verjaarsgenoten

Mijn collega Steijn is vandaag jarig. Ik feliciteer hem - met de verjaardag van Roger Moore. Dat geeft collega Corlijn het excuus om met haar beroemde verjaarsgenoot te pochen: Napoleon Bonaparte. Ik blijf enigszins teleurgesteld steken op Whoopi Goldberg. Maar moet daar wel bij vermelden dat ik bíjna op dezelfde dag jarig ben als James Bond.

Dat brengt vrolijkheid op de redactie: heeft James Bond een verjaardag? Dat wil zeggen, 'biograaf' John Pearson heeft Bonds geboortedag vastgesteld op 11 november 1920. Dat is overigens tegenstrijdig als je Fleming erop naslaat. Die laat in You Only Live Twice weten dat Bond in 'het jaar van de rat' is geboren. En dat zou betekenen dat hij uit 1924 is.

Who cares? Roger Moore is vandaag zonder twijfel 82 geworden. Een mooie gelegenheid om dat felbegeerde telefoonnummer weer eens te bellen...

Aunt Charmian

Wat fijn, een dvd-speler in het vakantiehuisje. Toevallig zojuist de complete serie van Keeping Up Appearances aangeschaft, zodat ik die er in die tien dagen mooi even door kon jagen in de avonduren. 

Ik dacht in de jaren negentig al veel van de afleveringen van deze iets stoffige Britse komedie gezien te hebben, maar het merendeel van de ruim veertig afleveringen leken nieuw voor mij. En dat bleek verrassing twee. Want ik had nooit gedacht dat ik deze serie zo leuk zou vinden. Misschien iets oubollig, maar bijzonder geestig en vooral prachtig gespeeld.

In diezelfde jaren negentig dat Keeping Up Appearances werd uitgezonden, deed ik een dappere poging een Bond-script te schrijven. Met daarin niet alleen René Mathis voor het eerst in de filmserie, ook Aunt Charmian, het enige familielid van Bond, zou haar intrede doen.

Ik ben er geen voorstander van om alvast rollen te verdelen tijdens het knutselen, maar voor Aunt Charmian maakte ik graag een uitzondering. Dit zou een prachtig excuus zijn om Patricia Routledge in een Bond-film te zien. De hoofdrolspeelster uit Keeping Up Appearances zou een lieve tante voor Bond zijn. En daarnaast deed zij mij denken aan mijn eigen oma (1925-2003). Dat doet de oude Hyacinth Bouquet naarmate de jaren trouwens steeds meer.

Routledge is begin dit jaar tachtig geworden en oogt nog zeer fit. Ze is nog niet met pensioen. Eon,wat denken we ervan? Gaat Bond binnenkort eens langs bij zijn tante in de Schotse hooglanden?

On leave...

Eindelijk even vakantie. Vandaar de komende tien dagen zeker geen blog. ...Mocht Hans de Vries bellen, dan laat ik dat natuurlijk asap weten.