Niet verder vertellen, maar eigenlijk is het helemaal niet belangrijk wie de nieuwe James Bond wordt. James Bond is enkel de katalysator om over de wereld te reizen, in dure auto’s te rijden en luxueuze producten aan te prijzen. Daaromheen wordt een verhaaltje bedacht met een aantal ludieke stunts als lokkertje en voor je het weet zijn we twee uur verder.
Welke jongen ons meesleept in die avonturen, is van secundair belang. Toch hechten we er extreem veel waarde aan naar welk hoofd we twee uur moeten kijken. Want wat als dat hoofd jou niet aanstaat?
Smaken verschillen, dus bovenstaand probleem zul je altijd houden. Zo is er nog steeds een groep die zich Bond-liefhebber noemt en toch niet naar Daniel Craig kan kijken. De James Bond van een hele generatie — volgende maand 21 jaar geleden werd hij benoemd.
Toegegeven, ook ik zag in Daniel Craig geen 007 toen zijn naam in het voorjaar van 2005 ineens opdook. Barbara Broccoli zag dat als een van de weinigen wél en zij drukte haar zin door. Toen Craigs benoeming (met zwemvest) op 14 oktober van dat jaar officieel werd bevestigd, hadden we één zekerheid die belangrijker was dan de man die de tuxedo zou gaan dragen: we krijgen een nieuwe Bond-film!
Daar zou de focus op moeten liggen, op die nieuwe film. Het verleden heeft namelijk uitgewezen dat Sean Connery niet per se in On Her Majesty’s Secret Service hoefde te spelen om er een grandioze film van te maken. In The Spy Who Loved Me werd hij ook niet gemist.
Gek idee dat er op dit moment iemand rondloopt die zich binnen niet al te lange tijd de nieuwe James Bond mag noemen. Volgens de geruchten gaat het om drie kandidaten, waarvan er twee Jack heten en die andere een voornaam draagt die geen voornaam is. Als je andere geruchten mag geloven, wisselen die namen, inclusief de percentages die eraan hangen. De bookies hebben het er maar druk mee.
Toen oud-castingdirector Debbie McWilliams eerder dit jaar met honderd procent zekerheid wist te melden dat géén van de namen in het geruchtencircuit de juiste naam was, zat zij duidelijk een potje te jokken.
Namen lekken vroeg of laat altijd uit. Ook de goede. De kans dat we de nieuwe James Bond al voorbij hebben horen komen, is 99,9% volgens deze bookmaker. Jammer voor de fan wiens favoriet nooit werd genoemd, spannend voor degene die op een bepaalde kop hoopt.
En wat als het tóch een vrouw wordt? Dat zou pas een James Bond-stunt zijn!
In het geval deze wereldstunt uitblijft, opteer ik – ondanks dat het ontzettend onbelangrijk is – toch voor een jongen die niet te jong of te oud is, hetzelfde kan brengen als we gewend zijn, maar dan net even anders, en vooral dat ze iemand kiezen die er PLEZIER in heeft de rol te spelen.
Laatst zette ik voor mijn oude vader Moonraker op, met de Bond waar het plezier van het scherm afspat. Ik dacht dat ik na vijf minuten wel weer kon gaan, maar ik heb de hele film met hem uitgekeken. Zoals ik deze zomer The Lord of the Rings terugkeek door de ogen van mijn oudste dochter, zag ik Moonraker door de ogen van mijn vader, die precies reageerde zoals je bij een Bond-film hoort te reageren: de terugkeer van Jaws (‘Wat gemeen!’ toen hij Bond uit het vliegtuig duwde), Jaws die verliefd wordt (‘Prachtig!’) en Jaws en Dolly die achterblijven op een afgeketst gedeelte van het ruimtestation (‘Ze overleven het toch wel?’). Jaws maakt blijkbaar nog steeds veel indruk. En dat maakt het terugzien door andere ogen een waardevolle bezigheid.
Het bleek maar weer dat een oudje als Moonraker, zeker één van mijn guiltiest guilty pleasures, na bijna vijftig jaar nog steeds doet wat het moet doen: entertainen. Dat is gelijk de reden dat ik de film kan blijven zien. Voorheen zette ik Moonraker vaak op voor John Barry. Nu we gezegend zijn met die prachtige soundtrack-cd van La-La Land is Moonraker nog steeds een schijfje dat ik graag in de spelers stop; James Bond zoals James Bond bedoeld is.
Ook de neefjes van 7 en 9 moesten eraan geloven. Nu waren zij in Sölden al eens bij 007 Elements geweest en kenden ze al een aantal stunts. Toch mocht ik ze tijdens een logeerpartijtje opnieuw trakteren op de Asgard-jump, de Lotus submarine, de gondola chase, de waterskiscène uit Licence to Kill en de sprong van de dam uit GoldenEye. Momenten voor open monden, zeker in die leeftijdscategorie. En zo zullen er in de toekomst meer van deze hoogtepunten volgen. Ik kan niet wachten op de onthulling van Blofelds vulkaanbasis, de crocodile walk en de kitesurf-scène uit Die Another Day. Die laatste is natuurlijk een grapje.
En zo begin ik dit schooljaar tijdens mijn Engelse lessen voor groep 8 voortaan met een scène uit James Bond plus het commentaar uit de making-of erachteraan. Want dat is wat ik mijn pupillen meegeef als het om de Engelse taal gaat: kijk iets wat je leuk vindt met de Engelse ondertiteling erbij, dan gaat het bijna vanzelf. Ik was een woord als ‘discombobulated’ nooit eerder tegengekomen dan in de making-of van Licence to Kill. Een woord dat ik te pas en te onpas gebruik. Hoe handig is dat!
Toen ik jaren geleden een taalles moest geven over het schrijven van een nieuwsbericht, mijn oorspronkelijke beroep, had ik allemaal feitjes op het digibord gezet over wat we tot dan toe wisten over Bond 25. Naar aanleiding daarvan moesten de leerlingen een bericht schrijven. Er was één jongen die huilend onder zijn tafel verdween: ‘Maar ik weet niks van James Bond!’ Het was diezelfde jongen, inmiddels een middelbareschoolganger, die jaren later nog eens naar mij toekwam om te vertellen dat hij inmiddels alle James Bond-films had gezien. Hij vond het prachtig.
Omdat ik mijn neefjes en al mijn leerlingen graag wil blijven voeden met hoogtepunten uit de James Bond-films, moeten ook de nieuwe filmmakers hoogtepunten blijven produceren. Lijkt mij een reden genoeg om films te blijven maken.
Daarbij maakt het dus helemaal niet uit wie de nieuwe James Bond is. Als hij maar Jack Lowden heet…
Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.
