Hot Toys komt volgend jaar met een schaalmodel 1:6 van Daniel Craig als James Bond in No Time to Die. Onderstaande afbeelding is een prototype, het uiteindelijke resultaat kan dus nog veranderen. De prijs van het model bedraagt 236,65 euro.
Jubilaris Spectre keert terug bij Vue Cinemas. Op 14 en 15 juni is de Bond-film van tien jaar geleden in de meeste Vue-bioscopen te zien.
Een enkele (grote) verrassing daargelaten, maakt van Spectre een vermakelijke film, maar wel eentje waar je met gemengde gevoelens op terugkijkt. Na alle uitmuntende recensies waren de verwachtingen misschien iets te hooggespannen.
Het uitgebreide oordeel van tien jaar geleden is hier terug te lezen.
Inmiddels is de mening van ondergetekende in het voordeel van de film bijgesteld; Spectre is een fijn Bond-avontuur dat lekker wegkijkt. Daniel Craig is er op zijn meest relaxed, de muziek van Thomas Newman is bijzonder sfeerverhogend en Hoyte van Hoytema levert een piekfijn beeld af. En mis vooral het fabelachtige beginshot in Mexico City niet.
Klik hier voor meer informatie over de voorstellingen in Vue.
Met dank aan Thomas Hobma voor de melding!
James Bond casting-director Debbie McWilliams stopt bij de James Bond-films. Haar afscheid volgt kort op het nieuws dat Barbara Broccoli en Michael G. Wilson de artistieke vrijheid van James Bond binnenkort aan Amazon MGM Studios overlaat.
 |
| Debbie McWilliams |
 |
| Dalton, Brosnan, Craig |
McWilliams geeft aan dat bij het casten van een nieuwe James Bond heel wat komt kijken. ‘Dat is niet iets wat je overlaat aan de volgers op X’, zegt zij naar aanleiding van het bericht dat Amazon-baas Jeff Bezos vorige week plaatste: ‘Wie kies jij als volgende Bond?’
De casting-director begrijpt waarom de producenten van de Bond-films, met wie ze ruim veertig jaar nauw heeft samengewerkt, de beslissing hebben genomen het stokje over te dragen. Zo kost een enkele film minimaal twee jaar van hun leven zonder mogelijkheid daarnaast andere dingen te doen. Daarbij heeft Barbara Broccoli volgens McWilliams geen zin de kar alleen te trekken nu haar broer Michael G. Wilson met pensioen gaat.
Debbie McWilliams geeft aan een fantastische carrière te hebben gehad door James Bond en wenst iedereen het beste. Ze hoopt dat de overdracht ‘zo pijnloos mogelijk’ zal verlopen.
Eerder deze maand ontving Debbie McWilliams uit handen van Barbara Broccoli en actrice Gemma Arterton uit Quantum of Solace een speciale award van The Casting Directors’ Guild.
 |
| Gemma Arterton, Debbie McWilliams en Barbara Broccoli |
Een unieke vondst, de screentests van verschillende (inmiddels bekende) acteurs die twintig jaar geleden de rol van James Bond probeerden te bemachtigen. Volgens Ron South, de beheerder van de Youtube-pagina waar de clipjes vandaan komen, afkomstig van een VHS-band gevonden in een vuilniscontainer van een filmstudio...
Zie hieronder de screentests van Henry Cavill, Sam Wothington, Rupert Friend en Anthony Starr:
De naam van Cavill (41) gaat nog steeds op als mogelijke opvolger van Daniel Craig. Craig, de acteur naar wie de rol uiteindelijk ging en het het langst volhield van alle eerdere James Bonds.
Naast de rol van James Bond greep Cavill ook mis bij Batman en in eerste instantie bij Superman. Deze laatste rol wist hij uiteindelijk toch te krijgen.
Het kan vreemd lopen in een carrière. Zo werd Pierce Brosnan in 1986 voor de eerste keer gecast als James Bond in The Living Daylights, Brosnan was destijds 33 jaar. Dat kon wegens andere contractuele verplichtingen op het laatste moment niet doorgaan.
 |
| Pierce Brosnan met regisseur John Glen tijdens testopnamen in augustus 1986 |
Daniel Craig voelde zich elke keer leeg en emotioneel uitgeput na het voltooien van een James Bond-film. Dat zegt de acteur in een interview met The Sunday Times.
Maar Craig was ‘zo uitgeput’ na elke film. „Aan het einde van elke film moest ik zes maanden bijkomen. Ik had altijd de houding dat het leven op één stond en werk op twee. Toen mijn werk opeens op de eerste plek kwam te staan, had ik daar veel last van.”
Ondanks alles kijkt Craig wel met trots terug op de vijf films. Over de nieuwe James Bond en de keuze voor de rol, zei hij: „Dat is niet mijn probleem, noch mijn keuze om te maken. Maar ik wens de mensen die de keuze wel moeten maken, veel succes.” Hij zei al eerder dat de opnames van de films ‘stressvol’ waren.
Daniel Craig is vandaag overigens genomineerd voor een Golden Globe in de categorie Beste acteur dramafilm voor de film Queer. Hij neemt het op tegen onder meer Ralph Fiennes, tegenspeler uit de Bond-films, die is genomineerd voor de film Conclave.
De Golden Globes zijn een goede graadmeter voor de Oscars. Zo won Sean Connery in 1988 een Golden Globe voor zijn rol in The Untouchables en verzilverde kort daarop zijn eerste en enige Oscar. Craig was eerder tweemaal genomineerd voor een Golden Globe voor Knives Out (2000) en diens opvolger Glass Union (2003).
De Golden Globes worden uitgereikt op 5 januari. De show is in Nederland in de nacht van 5 op 6 januari te volgen via FilmBox.
Bron gedeeltelijk: NU.nl
Vannacht (Nederlandse tijd) ontvingen James Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson de Irving G. Thalberg Memorial Award voor hun jarenlange bijdrage aan de filmwereld. Deze ere-Oscar wordt sporadisch uitgereikt. Barbara Broccoli is slechts de tweede vrouw, na Spielberg-producent Kathleen Kennedy in 2018, die deze Oscar in ontvangst mag nemen.
In 1981 ontving hun vader Cubby Broccoli de Thalberg-award uit handen van Roger Moore. De overhandiging daarvan is in dit artikel te zien.
James Bond op het NOS Journaal! Ik zag het zelf. Mijn moeder appte me, de volgende ochtend sprak een collega mij erop aan. James Bond op het achtuurjournaal; het was een hele happening. Bond Is Back!
Hoe keert James Bond terug op het filmdoek, vroeg Fleur zich af, nadat zij tot de lumineuze ontdekking was gekomen dat ze in Londen al drie jaar geen nieuwe Bond-aankondiging had zien hangen. Of had ze een aflevering gemist?
Het antwoord op die vraag is alleen niet aan ons. De enige die daarover gaat is Barbara Broccoli, maar zij kwam niet aan het woord. Het lijkt erop dat de producente zelf met de handen in het haar zit rond deze kwestie. Wat als iedere scheet als aanstootgevend wordt ervaren? Ze ligt er al drie jaar wakker van.
James Bond moet opnieuw worden uitgevonden. Graag zelfs. Met een nieuwe hoofdrolspeler is het nodig om uit een ander vaatje te tappen, wat heeft het anders voor nut gehad om die vorige om te leggen? Iedereen tevreden stellen gaat sowieso niet lukken, dus schuren doet het links- of rechtsom altijd. Het gaat erom de grenzen op te zoeken. Met moedwillig heilige huisjes omverschoppen is niemand gebaat, maar James Bond hoeft ook niet gelijk een geitenwollensok te worden. Hij mag best stoute dingen doen, daarom houden we zo van hem. Bovendien staat de wereld in lichterlaaie. Een onorthodoxe aanpak is daarbij dikwijls noodzakelijk.
Na drie jaar stilte zou je inmiddels verwachten dat ze er achter de schermen wel zo’n beetje uit zijn. Maar nee. Vooralsnog lijkt de producente zich niet te bekommeren om haar kroonjuweel. Was ze er al uit welke kant het Bond-personage op moet gaan, dan had ze toch wel iemand gecast en ons dat laten weten? Hoe heerlijk moet het zijn om de wereldpers weer even aan je voeten te hebben door de nieuwe nul-nul-zeven op een podium te hijsen? Bond Is Back. Drie woorden, daar kunnen we voorlopig een hele poos op teren.
Zonder ook maar één Bond-film te hebben gemaakt de laatste drie jaar (of eigenlijk vijf, want de laatste draaidag van No Time to Die was eind oktober 2019) floreert Eon Productions als nooit tevoren door alle rommel die het bedrijf te koop aanbiedt in de 007 Store. Van loensende beertjes en truttige eierdopjes tot luxueuze met diamanten afgezette gouden hangers. En er zijn dus mensen die dit kopen, want Eon vaart er wel bij zonder zich ook maar enigszins druk te hoeven maken om een nieuwe film. Waarom moeilijk cashen als het ook makkelijk kan?
Ondertussen is Bond back op Prime, waar de gehele collectie weer in de etalage staat. Persoonlijk vind ik dat prettig voor als ik even snel iets wil checken. Daarnaast is John Barry’s Goldfinger opnieuw uitgeven door La-La Land Records en ondanks dat het ons geen nieuwe muziek biedt, is het eervol dat er nog steeds aandacht is voor oude Bond-muziek. Bovendien blijft daarbij de hoop bestaan dat er ooit nog een dubbel-cd van Moonraker verschijnt. Eveneens worden deze maand de reclames op RTL 7 weer onderbroken door compleet uitgerekte Bond-films op tv en als klap op de vuurpijl is Bond back in de bioscoop: Octopussy als onderdeel van Koolhovens Keuze en Diamonds Are Forever bij Eye in het kader van Amsterdam als internationaal filmdecor.
Bond Is Back, maar we moeten het wel van de oude hebben. Meer en meer verwordt 007 tot ‘a relic of the Cold War’, om met M uit GoldenEye te spreken; een film waarvan de productie dertig jaar geleden begon. Dat James Bond net als iedere zestigplusser meer verleden áchter zich dan toekomst vóór zich heeft, wordt versterkt door het feit dat het volgend jaar twintig jaar geleden is dat Daniel Craig werd benoemd als voorlopig laatste 007 en dat zijn vierde film Spectre dan alweer tien jaar oud is. Dat is de voorlaatste Bond-film. Laat dat even goed bezinken om te beseffen dat het gebrek aan nieuwe Bond-impulsen járen geleden al is ingezet. Twee films in tien jaar tijd. Kariger hebben we nooit meegemaakt.
De Britse Bond-expert professor James Chapman vat het mooi samen in gesprek met Fleur Launspach, want, zegt hij, ‘James Bond is bovenal een fictief personage dat we vooral met een korrel zout moeten nemen’. Als de filmmakers dát nu eens als uitgangspunt nemen, en James Bond weer met een knipoog benaderen, dan zal het allemaal wel meevallen met die nieuwe ‘sexist misogynist dinosaur’. Hang er voor de zekerheid een ‘trigger warning’ aan met de mededeling dat deze film slechte gewoonten bevat en schoon is je kunstgebit.
Laat de nieuwe film twee uur puur entertainment zijn zonder enige vorm van reflectie op de werkelijke wereldproblematiek. James Bond heeft zijn eigen universum met snoodaards die de wereld (niet de onze, maar de Bond-wereld) willen veroveren of vernietigen. Na een serie van halsbrekende toeren waarvan onze held telkens op het nippertje weet te ontkomen, gaat hij in de laatste minuten een titanenstrijd aan met de eindbaas en weet hij de wereld (nog steeds niet de onze) op de laatste seconde van een wisse ondergang te behoeden.
Wie na de voorstelling buitenkomt en zijn telefoon checkt, krijgt de behoefte om de film gelijk nog eens te zien. Is James Bond dan niet bij machte om de verschrikkingen van alledag te verhelpen, ons er even aan laten ontsnappen moet zijn kerntaak zijn. En voor wie deze aanpak te simplistisch is: je hoeft niet te komen kijken. Echt niet.
Zolang James Bond ongevraagd op het achtuurjournaal verschijnt, is hij nog altijd relevant. Komende weken graag antwoord op de volgende vragen: heeft George Lazenby het bed gedeeld met álle Angels of Death incluis Irma Bunt? Deed Roger Moore zijn stunts inderdaad allemaal zelf? Is de haarstyliste van Timothy Dalton de oorzaak dat Licence to Kill flopte? En waarom zat Pierce Brosnan in godsnaam in Mamma Mia!?
Bond is weer helemaal back. Daar heeft hij geen nieuwe film voor nodig.
Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.
En zo zijn we inmiddels beland in de meteorologische herfst van het jaar des Heren 2024 en nog immer enig teken van leven van onze grote verlosser. Het is daarom dat ik al enige tijd elk mogelijk sociaal contact mijd; ik ben een beetje door mijn excuusrepertoire heen. Welke smoes moet ik nu nog bedenken om de almaar durende afwezigheid van onze grote held van het witte doek te verdedigen?
Eind augustus was het vijf jaar geleden dat de titel van het langverwachte Bond 25 bekend werd, de film die in april 2020 zou moeten verschijnen. Ik heb deze korte maar effectieve aankondiging recentelijk meerdere malen achter elkaar afgedraaid. Het deed iets met me.
Ondanks dat we, deze maand inmiddels ook alweer drie jaar geleden, weten hoe het met James Bond is afgelopen, voelde ik bij het weerzien met de titelvideo opnieuw die tinteling. Het is de muziek, de blazers gevolgd door de strijkers, de opbouw. Het is het totaalshot van de zwijgzame opkomst van Daniel Craig, uiterst relaxed van links naar rechts over het scherm, tot hij halt houdt en onze kant op kijkt. Het is de percussie en het diepe koperwerk, de aanloop naar de melodie, die net stopt voordat het orkest losbarst.
Het is de herkenbaarheid, de coolness, de swag. Het is James Bond, en het is alleen zoals hij dat kan. Het is iets waar we allemaal zo enorm naar verlangen. Geen ander filmpersonage dat dit gevoel weet los te krijgen. Dan mag je Robert Downey Jr. heten of Michael Keaton. Zeker, zij weten met hun opkomst ook bij een groot publiek de kleine haartjes overeind te krijgen, en het is iedereen gegund, maar James Bond is en blijft een buitencategorie. Het is de emotionele bagage die Bond met zich meedraagt. Iedereen heeft wel iets met de geheim agent van 60-plus. En ben jij toevallig die ene die totaal niets met hem heeft (even goede vrienden), dan heb je in ieder geval wel eens wat van hem gehoord of gezien.
Wat dat betreft heeft dat lange wachten ook wel iets. Want áls het straks dan eindelijk zo ver is, dan is de ontlading extatisch! Cirkels, sterren, vuurwerk, bellen, stromende bergbeken, gevulde koeken, bliksem, lammetjes, blauwe zwaailichten.
Ik houd tegenwoordig alleen wel een slag om de arm, en dat is, al zeg ik het zelf, een zorgwekkende ontwikkeling. Mijn zelfverzekerde ‘natuurlijk’ is verworden tot een ‘als’. Áls Bond 26 er van komt. Is dat inderdaad een reële optie? Moeten we er langzamerhand niet een beetje rekening mee gaan houden dat No Time to Die het sluitstuk was?
Eerder had James Bond er slechts een paar maandjes mee op het toneel gestaan. Alhoewel, toneel? Meer een gymzaal. Ondanks dat hij zo zijn best stond te doen, had niemand het gezien. Daarom moet die film er komen. Voor de Bond-producent was het een inkoppertje. Als ze op die manier nog even aan hem kan blijven snuffelen, waar is al dat gedoe met een James Bond-film dan voor nodig?
Nu gaat geen van bovenstaande excuses op. Sterker nog, mede-James Bond-rechthebbende (het voorheen altijd noodlijdende) MGM is nog niet zo lang geleden verkocht aan Amazon. Reden voor de techgigant om er juist een tandje bij te zetten met de productie van een nieuwe Bond-film. Althans, zo werd gedacht. Een logische gedachte, maar ook een opportunistische.
Bond is echter zo’n klein radartje voor Jeff Bezos — maak lekker een paar extravagante Bond-gerelateerde spelshows, dan doen we tenminste nog íets met dat merk. En zolang ze in Londen geen aanstalten maken met een nieuwe film; ik heb wel wat beters te doen dan James Fucking Bond. Het klonk Barbara Broccoli als muziek in de oren. Thuis voor de spiegel oefent ze stiekem: ‘James Fucking Bond’. Om vervolgens schichtig om zich heen te kijken of niemand haar per ongeluk heeft gehoord. In het openbaar zou ze niet durven. Stel namelijk dat alle nevenprojectjes tot een negatief banksaldo leiden, dan moet ze wel weer met de geheim agent in zee.
En zo stevenen we langzaamaan af naar vier, vijf of net zo makkelijk wéér zes jaar tussen twee films. Áls we mazzel hebben. Als we geen mazzel hebben, dan was drie jaar geleden de begrafenis en hadden ze op de Faeröer-eilanden gelijk toen ze daar de James Bond Tombstone Tour lanceerden. James Bond: 1962 – 2021.
En toch gun ik het de pessimisten niet. Zij die na het eind van de laatste film riepen: ‘Het is over en uit! Nooit meer James Bond!’ Die hebben het concept ‘fictiefilm’ niet zo goed begrepen. Natuurlijk, ze kunnen gelijk krijgen. Nou, gefeliciteerd. Heb je nu je zin? Geen James Bond meer. Stik erin in je gelijk.
Ik val in herhaling, waarvoor excuses, maar wat wij nu bovenal nodig hebben is een klein sprankje hoop. Laat Barbara Broccoli maar uit haar duim zuigen dat ze ondertussen bezig is met de geheim agent, dat er aan een verhaal wordt geknutseld, dat er met acteurs wordt gesproken. Hoeft niet eens allemaal waar te zijn, doen we niet moeilijk over. Zolang we namelijk níets horen, dan begint het er steeds meer op te lijken dat het gewoon klaar is met nul-nul-zeven. Ook geen ramp, maar geef het even door, dan heb ik tenminste weer wat te vertellen op een feestje.
Zolang we onwetend blijven, neem ik geen enkele uitnodiging meer aan. Eerst mijn excuusrepertoire maar eens flink bijschaven.
Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.
Daniel Craig en Barbara Broccoli bundelen opnieuw hun krachten voor de verfilming van Shakespeares Othello, aldus World of Reel. Om het filmproject te financieren, is Broccoli uitgeweken naar Qatar. Saillant detail: in de deal met de Qatarezen zou ook zijn opgenomen dat Bond 26 zich gedeeltelijk in hoofdstad Doha moet gaan afspelen.
David Oyelowo en Daniel Craig in Othello (2016/2017)
De verfilming van een hedendaagse Othello heet een droomproject van de ex-James Bond te zijn. In theaterseizoen 2016/2017 stond Daniel Craig op de planken als Iago tegenover David Oyelowo als Othello, het stuk werd toen ook al geproduceerd door Barbara Broccoli. Deze moderne Othello speelt zich af tegen de achtergrond van de Irakoorlog.
Over Bond 26 is vooralsnog niets bekend, nog of de film er ooit gaat komen. Als de geldstromen James Bond naar het Midden-Oosten voeren en de Othello-deal een aanzet betekent voor een nieuwe Bond-film... Het zal niet de eerste keer zijn dat een locatie als uitgangspunt voor een Bond-verhaal dient.
De productie van de Othello-film moet volgend jaar plaatsvinden.
Of hij nu blond is, een boksersneus heeft en niet in een schakelauto kan rijden (en uiteindelijk vijftien jaar in het zadel blijft) of Aaron Taylor-Johnson heet; die jongen heeft nog niet toegezegd of het gelazer begint al. Straks is het alleen nog de Smurf van Martin Koolhoven die daadwerkelijk in aanmerking komt, alle andere varianten van James Bond krijgen steevast een boycot aan hun broek.
Volgens Daily Mail is er een ‘beweging’ op gang gekomen de nieuwe James Bond te boycotten omdat hij Joods is. Het kostte entertainmentwebsite Pajiba niet eens zo heel veel moeite te ontrafelen waarom dit zaakje stinkt: de grote roerganger is niet die verdwaalde Twitteraar met vijf volgers, maar Daily Mail zelf. Natuurlijk!
Een minuscuul poppenscheetje, niemand die het merkt, en dan heel hard gaan krijsen dat het zo stinkt. Poeren in een open wond, net even harder op de plaats waar het extra pijn doet. De Gaza-oorlog erbij halen om een kulonderwerp als James Bond een kwade reuk mee te geven; hoe haal je het in je zieke hoofd? De poppen moedwillig aan het dansen krijgen. Volksverlakkerij van het onzuiverste soort. Schofferen, kleineren, vernederen, ophitsen, uitspelen, misleiden, verraden en klikken maar! Klik dan! Hier!
De geest is uit de fles. James Bond heeft een boycot aan zijn broek en Daily Mail lacht in zijn vuistje; het is gelukt de wereld verder aan het wankelen te krijgen, groepen uit elkaar te drijven. Verdeel en heers. High five!
Laat er dan in ieder geval één positieve kant aan deze beerput zitten: James Bond houdt de gemoederen nog altijd bezig. Het was een aantal weken geleden dat aan het eind van de werkdag een collega naar mij toekwam, blijmoedig: ‘Wat vind je ervan?’ Ik dacht dat ik een compliment over haar kapsel moest geven waaraan ik geen enkele verandering ten opzichte van de vorige dag zag. Gelukkig was ze opgewonden genoeg om zelf snel met de oplossing te komen: ‘Hoe heet-ie nou? Met die dubbele naam. Aaron…’
ATJ
O, die weer? Ik had nog niets officieels gezien. Volgens de collega stond het in de kranten. En inderdaad, enkele klikken verder zag ik dat het Algemeen Dagblad en de Telegraaf de boel al hadden overgetikt. Gelijk wel met een nuance na de misleideinde kop ‘als hij de rol accepteert…’ Dus ja, nog steeds, niets officieels.
Gelukkig is het nog altijd groot nieuws wie de nieuwe James Bond wordt. Niet dat ik daar aan twijfelde, er was alleen zo lang niets noemenswaardigs naar buiten gekomen, dat het wel weer even fijn was om van hem te horen, al was de bron nog zo schimmig. Dit keer was het The Sun die naar publiciteit hengelde en een anonieme bron oprakelde die wist te vertellen dat de acteur met de dubbele achternaam op het punt stond zijn Bond-contract te ondertekenen.
Blijkbaar is hij zijn pen kwijt, want een krabbel heeft hij voor zover bekend niet gezet. Maar er breekt op enig moment natuurlijk een tijd aan dat er een acteur op het punt van tekenen staat. Daarmee kán The Sun een goed geraden scoop hebben. Knap hoor. Zo gok ik dat op zondag 14 juli Nederland in de EK-finale staat, en anders een ander Europees land. Mark my words.
We willen ook zo graag, daarom gaan bij het nieuws rond Aaron Taylor-Johnson alle alarmbellen rinkelen. We willen een nieuwe Bond-film en daar hebben we een nieuwe James Bond voor nodig. De hele heisa rondom de nieuw te presenteren nul-nul-zeven; we zijn er zó aan toe. Volgend jaar oktober is het twintig, ja echt, twintig jaar geleden dat Daniel Craig in zijn reddingsvest ons leven binnen kwam varen. Niet alleen de pauzes tussen de films is sinds die tijd met jaren opgerekt, ook de bekendmaking van een nieuwe Bond heeft nog nooit zo lang op zich laten wachten.
Daniel Craig op 14 oktober 2005
Persoonlijk interesseert het mij niet of de nieuwe man een dubbele
achternaam heeft. Ik zie het hem wel doen, geloof ik. George Lazenby en Pierce
Brosnan zien dat ook, hebben ze al laten optekenen in de media. Brosnan is al
lang blij als Bond weer een puike pluk borsthaar heeft. Alleen wat betreft het ietwat
hoge stemgeluid en de hangende schouders, daarin overtuigt de nieuwe Smurf niet
helemaal. Maar hé, kom op, ook ik wil een nieuwe Bond-film en ik geloof echt dat
we het met deze jongen kunnen doen, dus: vooruit met de geit!
Het gaat er niet om dat James Bond wordt geboycot, dat gaat met iedere kandidaat gebeuren. Hij is namelijk áltijd te groot of te klein, te donker of te blond, te zwart of te wit, te man of te vrouw. Zonder boycot geen James Bond. Het is die rottende boulevarddiarree die moedwillig overal een kwade geur aan geeft. Als het maar scoort. Ten koste van werkelijk alles.
En ik doe er zelf aan mee, ik had dit onderwerp ook kunnen laten liggen. Maar het nieuws dat geen nieuws was, is vanzelf nieuws geworden omdat we er massaal over berichten. Tien-nul voor Daily Mail en The Sun. Beter zou je zeggen: laat toch lullen. Dat zou iedereen dan moeten doen, pas dan blijkt dat het verhaal geen effect heeft. Maar ja, je blijft dat vervelende joch in de klas ook steeds corrigeren, om keer op keer kenbaar te maken dat zijn gedrag ongewenst is. Als negeren kan worden uitgelegd als toestemmen, dan moet je wel ten strijde trekken.
De nieuwe James Bond komt niet via een zijdeur van een anonieme bron bij The Sun. Nee, Eon Productions gooit er onder embargo een breed communiqué uit en dan weten we gauw genoeg hoe laat het is. Tot die tijd ligt de verantwoordelijkheid bij jezelf over wat je hoort en wat je leest. Het is je eigen keuze om er wel of niet in mee te gaan.
Ondertussen ga ik mij voor de zekerheid alvast verdiepen in de Smurfen. You never know…
Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.
De Britse talkshowhost Sir Michael Parkinson is gisteren op 88-jarige leeftijd overleden. Tijdens zijn lange televisiecarrière kreeg Parkinson alle James Bond-acteurs te spreken. Hierbij een impressie:
Roken had ze tientallen jaren geleden al opgegeven. Zo nu en dan bietste ze nog wel eens een sjekkie bij een van haar productiemedewerkers; dikke trui aan, shawl van zuiver alpacawol om, armen stevig over elkaar geklemd. Het balkon boven de entree van Piccadilly 138 als uitvalsbasis. Een ademwolk in de schrale Londense winterlucht. In een reflex een haarlok uit haar gezichtsveld die gelijk weer terugviel. De wijs- en middelvinger amper buiten de mouwzoom.
Dat haar vader en broer het allemaal zo perfect voor elkaar hadden in hun tijd; die bléven maar doorgaan met plotjes bedenken, stuntjes, vervaarlijke invalshoekjes. Dat waren jongens! Die houden daar van. Wat moet zij als vrouw nu met al dat geschiet en geknal?
Till. Dat is waar haar bloed harder van ging stromen. Sociaal-emotioneel, geëmancipeerd, recht uit het hart. Binnen een paar weken moesten ze er in Londen en omstreken ook aan geloven. Film Stars Don’t Die. Een ander meesterwerkje waar geen hond op zat te wachten. Waarom moet het altijd fast food zijn?
Met een bibberhoofd gebaarde de productiemedewerker dat haar pauze erop zat. De bazin mijmerde nog even verder in het decembergrauw, het rokertje tussen haar verkleumde ledematen. David Arnolds demo van Only Myself to Blame doemde op in haar achterhoofd. There’s no greater fool in the fool’s hall of fame… Dat ging over haar.
Waarom hadden ze dit niet als afsluiter gebracht? Zij was hoe dan ook vóór, maar de mannetjes vonden het te soft. Ze had zich juist zo ingezet voor sterkere emotionele rollen. Dat was toch aardig gelukt?
Niet veel later, inmiddels ook alweer twintig jaar geleden — wat bezielde haar? Ze zat onprettig in haar vel, met Frederick liep het in die tijd ook al niet lekker. Had ze enig zeggenschap gehad? Ja, de uitvalsbasis, Moonraker, dat was háár idee geweest. Toen kwamen de jongens en die gingen ermee aan de haal. Kwamen ze ook nog eens met die halvegare Maori op de proppen…
Wat een complete ramp was dat, wat een drama. Ze hoort het die wijsneus van een broer nog zeggen: ‘Heb je eindelijk drama, vindt mevrouw het nog niet goed.’ En dan die misnoegde blik in zijn ogen. De kassa’s rinkelden als dollen, voor hem was daarmee zijn gelijk bewezen. Hij vond haar maar een verwend nest, een papa’s kindje, een profiteurtje, een gouden paplepel. Wat had zij ooit eigenhandig bereikt?
Hardvochtig als hij kon zijn, wist hij precies waar hij haar kon raken. De minzame lobbes in gezelschap, maar o wee als ze samen waren. Het duurde daarna zeker tot eind februari 2004 tot een noodlottige familiegebeurtenis ze weer samenbracht. Al die tijd had ze niet nagedacht, niet wíllen nadenken over een toekomst. Veertig jaar was toch een mooie afsluiter? Ze hadden het nog even volgehouden samen. Nu was het haar tijd. Eindelijk kon ze laten zien wat ze écht waard was.
Alsof er tussen de twee niets was gebeurd, hadden ze elkaar stevig vastgepakt en hevig geëmotioneerd bij het graf gestaan. Nadat alle condoleances in ontvangst waren genomen en iedereen weg was: ‘Moeders laatste wil…’ Hij trok een lade open. En voor ze het wist was hij daar weer, het spook van wie ze eindelijk af dacht te zijn. Hartkloppingen.
Daar begon het geëmmer weer van voor af aan. De jongens werden erbij gehaald; veel en hard lachen, bruusk schoudergeklop, een boer, een scheet. Hier was hij in zijn element. Werd hij geroemd, geaccepteerd. Dit was zijn wereld. Het ging hem helemaal niet om het eindresultaat, hij wilde vooral buitenspelen. Buitenspelen met de jongens.
Toen zij zich op een middag over de ingedeukte bierblikjes, stompjes sigaretten, vouwvliegtuigjes en vieze blaadjes een weg naar binnen baande, de jongens snurkend en ruftend aantrof en een blik op het productieproces wierp… enkel blanco vellen papier. Op het blocnootje van haar broer: poppetjes met grote borsten, poppetjes met grote piemels, zelfs een poppetje met beide. Geen letter te bekennen.
Als ze een mancave willen, prima, maar niet in haar kostbare tijd! Ze stroopte haar mouwen op, zwaaide de zware raampartijen open. Ontwakend uit hun roes, knijpend met hun ogen tegen de zon, broer in verwarring, wijzend naar elkaar. Zwarte koffie en opbiechten, zijn jullie nou helemaal een haartje betoeterd!
De magie was weg, het lukte niet. Ze hadden het boek in tig verschillende edities van voor naar achter uitgeplozen, maar de code ontbrak. Ze zaten klem tussen een writer’s block en een meerdaagse kater.
Wat moest gebeuren moest gebeuren. Ze gaf haar broer de telefoon. Het telefoontje die je wist dat zou komen werd door de acteur in koelte aanvaard. Broer deed het sterk, zakelijk. Zij pinkte een traantje weg en riep met overslaande stem dat het haar speet.
En nu? Nu was het echt aan haar.
Vanaf die dag controleerde zij de jongens iedere middag. Ondertussen inspecteerde zij met groot genoegen iedere Engelssprekende jongeman tussen de 25 en 40 jaar. Het duurde zowat een jaar voordat ze eruit was. Maar wat een exemplaar had zij gevangen. Als ze alleen al aan zijn pink dacht begon het te borrelen in haar buik. Haar broer was niet overtuigd. Maar dan kwam haar vingertje: pas op, het blocnootje…
Met de nieuwe man in haar achterzak kon ze ineens de hele wereld aan. Hij was anders dan andere mannen. Eindelijk een man die haar begreep. Het duurde een poosje voordat iedereen dat begreep, want in het begin werd hij totaal niet verstaan. De rest is geschiedenis, zoals dat heet.
Als ze één goed voornemen voor 2023 had — weg ermee. Met een tik wipte ze de peuk over de railing, middenin de plantenbak van het Hard Rock Café. Laat dat alvast een goed voornemen zijn. Nu tijd voor een borrel, om op te warmen. En wat betreft de toekomst? De glimlach rond haar mond verraadde een nieuwe zindering in haar onderbuik. Inmiddels had ze haar oog op een nieuw snoepje laten vallen. Of ze zin had de wereld daar komend jaar van mee te laten proeven? Wie weet. Wie weet hield ze hem nog even helemaal alleen voor zichzelf…
