Films en seriesFilms en series

zaterdag 1 oktober 2022

De vergeten man

Nee, het was niet Cubby Broccoli die als eerste de filmrechten van James Bond kocht. De Canadese filmproducent Harry Saltzman was hem net voor. Een ontmoeting volgde snel, en samen gokten ze erop dat ze meer kans zouden hebben op succes. Er werd een huwelijk gesloten, en Eon Productions werd geboren. Twee kapiteins op een schip dat zo’n tien jaar koers wist te houden...

Harry Saltzman lijkt bij de viering van het zestigjarig Bond-jubileum de vergeten. De co-producent van de vroege James Bond-films is van levensbelang geweest voor de basis van de filmreeks.

De fundamenten van de James Bond-serie, onnodig om te vermelden, toch voor die enkeling die het rijtje niet paraat heeft: Dr. No (1962), From Russia with Love (1963), Goldfinger (1964), Thunderball (1965). Steviger kun je de basis van een filmreeks niet wensen. Voeg daar extra steunpilaren You Only Live Twice (1967) en On Her Majesty’s Secret Service (1969) aan toe en het Bond-bouwwerk is onverwoestbaar.

Dit zijn de pijlers waarop de serie tot vandaag de dag boogt. Zonder dit fundament was James Bond al lang als een kaartenhuis ineengezakt en had Bond nu geen feestje gevierd.

Albert R. Broccoli en Harry Saltzman present

Waar is Saltzman tijdens deze viering? Niet in eigen persoon natuurlijk, de man is al bijna dertig jaar dood, maar in naam. ‘Harry Saltzman & Albert R. Broccoli present’ aldus de begintitels van de eerste negen Bond-films.

En ja, hij was een beetje megalomaan. Een beetje gek. Een beetje apart. Maar wat wil je als je je nek uitsteekt en al je hebben en houwen aan de filmkunsten geeft en dan die ene klapper van jewelste maakt. Ik zou voor minder in een knalrood huispak gaan rondlopen.

Harry Saltzman in het rood met Guy Hamilton en Roger Moore, Live and Let Die (1973)

Ineens was daar het daverende succes van de filmserie die je samen met je nieuwe partner hebt opgebouwd. Als uit het niets. Bond en The Beatles: de fenomenen van de jaren 60. Wat betreft die Beatles — de vorig jaar overleden Donald Zec, journalist en later Broccoli-biograaf, gaf de tip om met de jongens uit Liverpool een film te maken. Het was Saltzman die het idee in één veeg van tafel bonjourde en Call Me Bwana met de populaire Bob Hope de voorkeur gaf. Je kunt niet altijd gelijk hebben…

En dat typeert het zakelijke leven van Harry Saltzman wel zo’n beetje. Hij was een man van uitersten. Had honderd en één ideeën. Het merendeel krankzinnig, en zo nu en dan een briljante vondst.

Tig projecten in één keer waar hij mee bezig was, tot ongenoegen van zijn compagnon die zich compleet in dienst van James Bond had gesteld. Een ring aan rinkelende telefoons om zich heen, een constante stroom van recettes die werden doorgebeld. Als een kleine generaal overal en altijd de controle proberen te houden. Het kan niet gezond zijn.

Saltzman in het geel, The Battle of Britain (1969)

Harry Saltzman gokte, cashte en verloor weer. Zoveel dat er geen houden aan was en zijn rechten van James Bond moest verkopen. United Artists nam ze over. Broccoli kon daarna met UA als partner blijven voortborduren op het succes dat hij samen met Saltzman had opgebouwd.

Over Harry Saltzman is er na de Bond-films nog maar weinig vernomen. De filmprojecten die hij daarna aanpakte, liepen op weinig uit. Hij was al snel de vergeten man, terwijl Broccoli werd geprezen om zijn lef de Bond-serie alleen voort te zetten. Nou ja, alleen… Een film wordt nooit alleen gemaakt. Broccoli had de steun van United Artists en vertrouwde zoals altijd op een professioneel filmteam achter de camera. Dat was ten tijde van Saltzman niet anders.

De kwaliteit van de filmserie bleef na Saltzmans vertrek behouden, soms zelfs naar een hoger plan getild, zoals met Broccoli’s eerste soloproductie The Spy Who Loved Me. De kijker heeft nooit iets gemerkt van Saltzmans vertrek, behalve dan bij de credits: ‘Albert R. Broccoli presents’. Of wel natuurlijk, maar wat we niet kennen, missen we ook niet. Wie weet met welke briljante vondsten de kleine Canadees de Bond-films nog zou opsieren? Misschien zou hij Bond wel de ruimte in sturen. Het idee…

Saltzman en Broccoli zijn beide geruime tijd niet meer onder ons. Broccoli wordt nog altijd geëerd met een credit ‘Albert R. Broccoli’s Eon Productions’. Ere wie ere toekomt, maar in principe is het natuurlijk ook Harry Saltzmans Eon Productions.

Prachtig boek is When Harry Met Cubby van Robert Sellers (ook van The Battle for Bond), over het verhaal van de James Bond-producenten. Sellers wilde aanvankelijk een boek over Saltzman schrijven, want dat was er nog niet. Broccoli heeft When the Snow Melts van eerder genoemde Donald Zec. Maar er was geen uitgever die alleen een boek over Harry Saltzman wilde uitgeven, met Broccoli maakte de publicatie wel een kans.a

Wederom typisch Saltzman: met Broccoli samen kon hij de wereld aan, solo ging het hem minder goed af.

In 1981 werd het tweetal voor het eerst sinds de breuk na The Man with the Golden Gun herenigd tijdens de première van For Your Eyes Only. Acteur Chaim Topol, die Columbo speelde in de twaalfde James Bond-film, spoorde Broccoli aan om zijn voormalig compagnon uit te nodigen voor de royal premiere. Aangezien Broccoli en Saltzman enkel zakelijk niet meer door één deur konden, was de ontmoeting tussen de twee na al die jaren meer dan hartelijk. Saltzman, op dat moment nog maar kort weduwnaar, genoot zichtbaar van de aandacht.

Na Nijinksy uit 1980 werd Time of the Gypsies in 1988 de laatste film die Saltzman zou produceren. Op 28 september 1994 overleed hij in Parijs aan de gevolgen van een hartaanval. Hij werd 78 jaar.

Harry Saltzman is even belangrijk voor James Bond geweest als Cubby Broccoli. Denk daar een momentje aan bij de viering deze dagen. Een kaarsje mag. Een kanariegeel kostuum ook. Kleine moeite voor een groot man.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

donderdag 29 september 2022

Trailer ‘The Sound of 007’

Bond-veiling brengt ruim 6 miljoen pond op

Het eerste deel van de James Bond-veiling bij veilinghuis Christie’s heeft gisteren 6,1 miljoen pond opgehaald. Op het tweede deel, de online veiling, is nog te bieden tot en met 5 oktober. Het opgehaalde bedrag gaat naar diverse goede doelen.


Het pronkstuk van de avond, een Aston Martin DB5 uit No Time to Die, werd verkocht voor bijna 3 miljoen pond. Vooraf werd het bedrag tussen de 1,5 en 2 miljoen geschat.

Het Fabergé-ei uit Octopussy haalde met 327.600 pond maar liefst 54 keer het geschatte bedrag binnen.

Tijdens de veilingavond waren verschillende cast- en crewleden uit de Bond-films aanwezig, zoals producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson en acteurs Samantha Bond (Miss Moneypenny in de Pierce Brosnan-films), Dali Benssallah uit No Time to Die, Maryam d’Abo uit The Living Daylights en Carole Ashby uit Octopussy en A View to a Kill. Bond-acteurs Pierce Brosnan en Daniel Craig hadden speciaal voor de veiling een videoboodschap ingesproken.

donderdag 22 september 2022

Preview docu ‘The Sound of 007’

Vanaf 5 oktober te zien op Amazon Prime: The Sound of 007.

Hier is de preview:

woensdag 21 september 2022

Nieuwe James Bond moet minstens tien jaar mee

Bond-bazen Barbara Broccoli en Michael G. Wilson zoeken naar een James Bond-acteur die tien tot twaalf jaar de rol van de geheim agent wil vertolken. Dat zegt het tweetal in een interview met Variety. Hoewel het een gewilde rol is, brengt James Bond ook een niet te onderschatten verplichting met zich mee.

Barbara Broccoli en Michael G. Wilson met hun CBE’s in juni dit jaar

Mede door zijn toewijding aan de Bond-rol, was oud-007 Daniel Craig al die jaren maar met moeite binnen te houden, verklaart het producentenduo. Craig was redelijk jong toen hij de rol aannam; 37 jaar, en geen ‘begin 30’, zoals Wilson in het artikel beweert. Mede daardoor kon Daniel Craig lang doorgaan als James Bond; hij was 51 toen No Time to Die in 2019 werd opgenomen.

De wens van de producenten valt overigens niet in lijn met veel voorgaande Bond-acteurs. In de officiële serie is Roger Moore, die van 1973 tot en met 1985 James Bond gestalte gaf, de enige naast Daniel Craig die het langer dan tien jaar heeft volgehouden. Al die anderen hebben minder dan tien dienstjaren uitgezeten.

Het eerste beeld van Daniel Craig als James Bond in oktober 2005

Het is van belang dat de nieuwe kandidaat een lange adem heeft en het ziet zitten om zich voor langere tijd aan een filmproject (plus vervolgen) te verbinden. Wie toehapt moet, naast de roem en glorie die de rol met zich meebrengt, bereid zijn een hoop heisa op zijn hals te halen.

Daarmee vallen gelauwerde acteurs als Idris Elba, Tom Hardy en Michael Fassbender automatisch af: te oud om het tien jaar vol te houden en te bekend om zich jarenlang in het zweet te werken voor His Majesty The King. Cary Grant had begin jaren 60 voor zijn goede vriend Cubby Broccoli best de rol van James Bond willen spelen. Zij het eenmalig.

Cary Grant (rechts) als getuige van het huwelijk van Albert en Dana Broccoli

Het is door alle mitsen en maren die aan de rol kleven, een enorme uitdaging de juiste man te vinden. Want James Bond blijft wel een man, heeft Barbara Broccoli tijden geleden al eens verklaard. Hij zal opnieuw moeten worden uitgevonden, maar zal geen geslachtsverandering ondergaan.

Overigens is de zoektocht naar de nieuwe James Bond nog niet in volle hevigheid losgebarsten: ‘it’s still early days’, aldus de producenten. Opnamen voor Bond 26, zoals de nieuwe film in de voorbereidingen wordt genoemd, beginnen niet eerder dan 2024.

vrijdag 16 september 2022

Honderd jaar Guy Hamilton

Guy Hamilton was nooit beroerd over zijn James Bond-films te praten. Met plezier vertelde de regisseur van vier Bond-klassiekers over zijn avonturen op de filmset. Hamilton was de regisseur die het plezier van de films die hij maakte hoog in het vaandel had staan. Vandaag markeert de honderdste geboortedag van de Bond-veteraan.

Guy Hamilton overleed in 2016 op 93-jarige leeftijd na een productief leven. Zijn nalatenschap is van onmisbare waarde voor de James Bond-geschiedenis.

Goldfinger is de Bond-klassieker bij uitstek; Diamonds Are Forever de terugkeer van oer-Bond Sean Connery; Live and Let Die de introductie van een nieuwe, Roger Moore, die een blijvertje bleek te zijn en zelfs bij The Man with the Golden Gun, volgens Hamilton zelf zijn minst geslaagde Bond-productie, blijft er genoeg te smullen, al is het maar om Christopher Lee in zijn iconische schurkenrol.

John Glen, de regisseur van alle vijf de Bond-films uit de jaren tachtig, is recordhouder onder de 007-filmmakers. Daarna meldt voorganger Hamilton zich met vier Bond-films. Films met een hoog entertainmentgehalte die na al die jaren nog niets aan kracht hebben ingeboet.

donderdag 15 september 2022

Bond-doolhof in maisveld

Je móet het wel van de bovenkant zien, anders heb je geen idee dat je door de beeltenis van de James Bond-acteurs loopt. In de Amerikaanse staat Illinois is een maisveld van 28 hectare omgetoverd tot een James Bond-doolhof.


Mocht je in de buurt zijn: hier is meer informatie te vinden over Richardson Farm, maar het ging mij vooral om het waanzinnige plaatje.

Met dank aan Malou van Zwieten voor de tip!

maandag 12 september 2022

George Lazenby niet meer welkom bij theatershow

Eenmalig 007 George Lazenby is niet meer welkom bij de voorstelling The Music of James Bond with George Lazenby. De oud-Bond-acteur heeft tijdens zijn laatste optreden beledigende opmerkingen gemaakt. De organisatie van de muziekshow geeft aan zich niet te kunnen vinden in Lazenby’s uitspraken en heeft de samenwerking met de acteur per direct verbroken.


Lazenby maakte in zijn geboorteland Australië een tour die in het teken staat van James Bond-muziek. Tussen de muziekstukken werd de acteur geïnterviewd over zijn loopbaan. Tijdens het optreden in Perth op zaterdagavond maakte de acteur volgens toeschouwers en de organisatie ‘enge’ en ‘homofobe’ opmerkingen, daarbij schold Lazenby veelvuldig.

Zo zou de acteur verteld hebben over zijn vele ‘veroveringen’ tijdens zijn filmwerk. Eén van de vrouwen die hij lastig viel, sleurde hij naar eigen zeggen vanuit de kroeg de auto in.


Vandaag biedt Lazenby via Twitter zijn verontschuldigen aan. De ex-007 verklaart dat hij met zijn uitspraken niemand wilde beledigen en dat hij deze verhalen eerder heeft verteld.

George Lazenby is sinds de dood van Roger Moore in 2017 een graag geziene gast tijdens James Bond-evenementen. De 83-jarige acteur leek langere tijd populairder dan tijdens zijn dagen als 007 in 1969. On Her Majestys Secret Service is de enige James Bond-film waarin Lazenby te zien is. De zesde Bond-film uit de serie is volgens kenners een van de beste films uit de reeks.

vrijdag 9 september 2022

In dienst van Hare Majesteit

James Bond en The Queen zijn bijna 70 jaar onafscheidelijk geweest. Ian Fleming schreef zijn eerste Bond-roman in het jaar dat koningin Elizabeth II de troon besteeg. De kroning volgde enkele maanden nadat Casino Royale voor het eerst werd gepubliceerd.


Het Britse koninklijk huis is altijd een graag geziene gast geweest tijdens James Bond-filmpremières, de royal premieres. Hoewel koningin Elizabeth lang niet altijd zelf aanwezig was, gaf zij haart ticket graag aan een familielid. Zoals aan haar neef prins Edward, haar dochter prinses Anne, haar echtgenoot prins Philip, haar zoon prins Charles en zijn verloofde en kort daarop echtgenote prinses Diana, of later aan haar kleinzoons de prinsen William en Harry.

Casino Royale in 2006 was de derde en laatste Bond-premiére die de Britse vorstin bijwoonde. Maar haar meest opvallende optreden moest dan nog komen: die tijdens de opening van de Olympische Spelen in 2012 in Londen...

donderdag 1 september 2022

Bij de vuilnisbak rechtsaf

Oké, als we dan toch in de buurt zijn, gaan we er wel even heen. Het toeval wil dat mijn schoonouders op een uurtje rijden van Talamone wonen. En omdat we Rome al eerder hadden uitgekleed en Matera voor even op en neer iets te ver ligt, is het plaatsje uit Quantum of Solace, dat werd vereeuwigd met én een titelkaart én een albumnummer, een mooi alternatief. Welke Bond-locatie dan ook, het is altijd een speciaal momentje. Een Bond-locatie is heilige grond.

 

Schoonvader de chauffeur, een krasse Italiaan van 74 met volle witte coupe en dito moustache, is iedereen te snel af in zijn Toyota RAV4. Vanuit de badplaats waar de schoonouders wonen de A12 op, levert de volgende 60 kilometer alsmaar rechtdoor geen problemen op. Vlak voor de afslag zie ik links aan de kust het betonnen bouwwerk uit de film al opdoemen. Met een paar minuutjes zal ik daar met vlakke hand op de deur bonzen.

Terwijl de wegbewijzering naar Talamone rechtsaf wijst, geeft de navigatie linksaf aan. Gevoelsmatig de juiste beslissing naar wat ik zojuist in de verte zag, enigszins vreemd dat we van Talamone wegrijden.

Links aanhouden aldus de navigatie en binnen de kortste keren zijn we weer op de A12 richting Rome beland. In mijn rechterooghoek flitst het gebouw waar ik heen wil aan me voorbij. Dat was het dan? De eerstvolgende afslag om te keren lijkt de entree naar een enorme camping te zijn, die missen we. Minuten verderop volgt de tweede poging. De afstand naar Talamone bedraagt inmiddels weer een kwartier.

Foto: Torre di Talamonaccio

Op de rotonde de tweede afslag, de snelweg over, met de bocht mee (wat staat die auto daar te trutten, tuuttuut!) en weer richting de juiste plaats van bestemming. Wederom laten we Talamone rechts liggen en rijden we wéér op de A12 af, maar slaan nu gelijk rechtsaf. Dit lijkt niets anders dan een verzorgingsplaats, geen entree naar een landhuis waar je duizend euro per nacht betaalt. Bij de vuilnisbak rechtsaf, en jawel, daar is een weg omhoog.

Stiefel de stiefel over het grindpad. Daar een bordje ‘Torre’. Dat moet ’m zijn! Dan een steile weg naar beneden. Geen probleem voor de RAV4. Aan het einde van het pad staat een auto, een figuur ernaast. Hij loopt onrustig om het voertuig heen. Verder naar beneden. Hij zal wel ruimte maken als hij ons ziet naderen.

Dat gebeurt niet. Na even wachten stapt mijn schoonvader uit. Ik verwacht een ouderwetse Italiaanse knokpartij van het predicaat Terence Hill en Bud Spencer. Dat valt tegen. Een jong stel zit vast met hun auto. De Opel Corsa wil niet meer voor- of achteruit. Het hoogteverschil tussen het pad en een privé-parkeerplaats is te hoog en zit bovendien vol met scheuren. Het linkerwiel lijkt vast te staan tegen een put. Laat mij maar, oppert mijn schoonvader, terwijl de vrouwelijke helft van het tweetal uitstapt en mijn chauffeur de hare laat worden — het wordt er niet beter op, de auto komt nog vaster te zitten.

Dan maar kijken of we de Opel uit zijn benarde positie kunnen trekken. Bij elkaar gesprokkelde stukken houten onder de voorbanden prakken, wat brokken steen, sleepogen aan beide auto’s bevestigd (let op: u moet het hulpmiddel er contra indraaien, net als de linkertrapper van een fiets) en een touw tussen de auto’s gespannen. Schoonvader weer achter het stuur van zijn eigen auto, de jongeman achter de zijne.
Veel herrie, nog meer rook, stofwolken waar je u tegen zegt. De RAV4 trekt in volle macht, de Opelbanden slippen op het grind. Geen beweging in te krijgen.

Daniel Craig en Giancarlo Giannini op locatie bij Torre di Talamonaccio

Ondertussen is de bewoner van een verder gelegen pand komen kijken. Alle Italianen kakelen alsof het een teaparty betreft, ideeën worden geopperd en verworpen (vermoed ik). Tussen neus en lippen door vertelt de bewoner doodleuk dat de Torre privé-eigendom is en niet bezocht kan worden. Staan we dan met onze goede bedoelingen in die greppel. Terug omhoog en rechts aanhouden, daar is een panoramapunt vanwaar het bouwwerk is te zien.

Uiteindelijk wordt besloten om de Opel te duwen.

De dame achter het stuur, de heren in volle macht tegen de kokendhete voorkant geplakt. Liters transpiratie, opspattend grind en geelgrijze stofwolken. Het wordt er al met al niet beter op. Wij kunnen na al deze inspanning weinig meer doen. Klam van het zweet nemen we onverrichter zake weer plaats in de Toyota. Tijd voor de toren! Ook al kunnen we niet tot aan de voordeur komen, ik wil hem eindelijk wel eens zien.

In z’n achteruit het steile pad op terug. Vroemvroem! Verbrand rubber. Vroem! Vanuit de motorkoop doemen dikke rookwolken op. Schoonmoeder in paniek, schoonvader zet nog een tandje bij, hij moet immers nog een klein stukje om te kunnen draaien. Je sloopt de boel! Maar dan op z’n Italiaans.

Op een smal tussenpad mag de auto even uitrusten in de schaduw. Motorkap open, duim naar het gestrande stel dat alles bij ons in orde is. Dat is althans te hopen.

Wij besluiten iets omhoog te lopen. De ingang naar de Torre moet daar toch ergens zijn. En inderdaad. Twee grote afgesloten hekken. Bij één een drietal drukbellen: Torre, Torre 1 en Privado. Toevallig had ik mijn stoute schoenen aan – wie niet probeert.


Aan het andere eind van de bellen geen enkele reactie. Nogmaals, iets langer aanhouden deze keer. Maar ook dat levert niets op. Het ziet er naar uit dat we ons tevreden moeten stellen met het panorama – als de auto het tenminste weer doet.

Terug bij de schoonouders die elkaar inmiddels niet meer aankijken, is de RAV4 afgekoeld en kunnen we het weer proberen. Linksaf, met in de achteruitkijkspiegel nog immer het beteuterde stel. Buongiorno is inmiddels overgegaan in buona notte. Nog even en ze kunnen ook een poging wagen bij de Torre aan te bellen in de hoop dat ze mogen mee-eten. Ik gun het ze van harte.

Wij inmiddels weer op weg naar hoger en hoger, smaller en smaller. Daarboven moet het ergens zijn. Om niet weer in dezelfde val te lopen, besluiten we het volgende stuk te voet af te leggen. Schoonouders blijven liever even zitten.

Hopend op een glimp van het bouwwerk uit de Bond-film, kijk ik door de dorre begroeiing naar boven. Een hondenkop. Als ik naar hem wijs een harde blaf. We zijn niet welkom. Een voorbijganger legt ons uit dat de Torre ook vanaf het panoramapunt niet is te zien. Ja doei! Al die moeite voor een rokende motor, boze schoonouders en een foto van een hek waarachter de Torre zich moet bevinden?

Doorlopen! Daarboven. Daar bij die grommende hond. Daar moet het zijn… Ik kijk naar beneden, richting de zee. Ik kijk nog eens. Een wapperende vlag, een bekend tafereel. Vaffanculo de Torre ligt beneden ons! Het is redelijk de diepte in. Te ver weg om ook maar enigszins in de buurt te komen. Maar daar ligt het gewoon. Een stukje heilige grond op steenworp afstand voor de geoefende gooier.


Mooi is het gebouw niet, heb ik het nooit gevonden, maar het is uit een Bond-film, dat is wat telt. Vlug een aantal foto’s tegen de zakkende zon in. Dit is voor nu het hoogst haalbare, een volgende keer moet ik met een beter plan komen, ik lul mij er wel een keer naar binnen. We weten de weg nu: bij de vuilnisbak rechtsaf. Op de terugweg bleef het oorverdovend stil…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

maandag 29 augustus 2022

John Williams wil graag Bond 26 componeren

De 90-jarige John Williams zou graag de score van een Bond-film aan zijn omvangrijke oeuvre willen toevoegen. Dat zegt de Amerikaanse filmcomponist in een interview met Classic FM, schrijft The Guardian.


John Williams die furore maakte met muziek voor Star Wars, Harry Potter en de meeste films van Steven Spielberg, zoals Jaws, E.T. en Jurassic Park, legt momenteel de laatste hand aan zijn werk voor de vijfde Indiana Jones-film. Het laatste deel uit de avonturenreeks verschijnt volgend jaar zomer.

Generatiegenoot John Barry stond de eerste 25 jaar synoniem voor het geluid van James Bond. Was hij absent voor een Bond-film, dan werd een alternatief gekozen, zoals werd gedaan met de Amerikaanse componisten Marvin Hamlisch voor The Spy Who Loved Me (1977), Bill Conti voor For Your Eyes Only (1981) en Michael Kamen voor Licence to Kill (1989). Later voegde zich aan dat Amerikaanse rijtje Thomas Newman voor Skyfall (2012) en Spectre (2015) toe. De laatste componist voor een Bond-film was Hans Zimmer voor No Time to Die (2021), ook geen kleine jongen.

John Williams, die als één van de meest invloedrijke filmcomponisten mag worden gerekend, zou een interessante keuze voor een Bond-film zijn. De maestro is er voor te porren. Gezien zijn leeftijd moeten de producenten wel een beetje haast maken met Bond 26.

Eerder gaf de 90-jarige componist aan dat Indiana Jones 5 waarschijnlijk zijn laatste filmscore is.

donderdag 25 augustus 2022

Pinewood komt met Sean Connery Stage

Pinewood Studios heeft op de geboortedag van de oud-007 The Sean Connery Stage aangekondigd. Vandaag zou Sean Connery 92 jaar zijn geworden.

The Sean Connery Stage is één van de vijf nieuwe soundstages op het terrein van Pinewood. Roger Moore kreeg eerder al een gebouw naar zich vernoemd. Verder zijn er Bond-gerelateerd bij Pinewood Studios: de Albert R. Broccoli 007 Stage, de Q Stage, het John Barry Theatre en The Peter Lamont Building.

De makers van de James Bond-films maken al zestig jaar regelmatig gebruik van het studiocomplex nabij Londen.

The Sean Connery Stage wordt in september officieel geopend.

woensdag 24 augustus 2022

‘Double or Nothing’ in Nederlandse vertaling

Werk Ian Fleming gedeeltelijk opnieuw uitgegeven

update 29 augustus 2022

Het nieuwe James Bond-verhaal Double or Nothing verschijnt in november in een Nederlandse vertaling. Uitgeverij HarperCollins Holland brengt het boek van auteur Kim Sherwood op 8 november uit. Tevens komt de uitgever met hernieuwde uitgaven van Casino Royale en Live and Let Die, de eerste twee James Bond-thrillers van Ian Fleming.

Double or Nothing is het eerste boek van Kim Sherwoord dat zich afspeelt in de wereld van James Bond. Het boek werd in november vorig jaar aangekondigd. In het verhaal is 007 vermist en maakt de lezer kennis met de agenten 003, 004 en 009. Double or Nothing is het eerste deel van een trilogie.

Het is negen jaar geleden dat een nieuw Bond-verhaal in Nederlandse vertaling verscheen; Solo van William Boyd was de laatste. De trilogie van Anthony Horowitz, met als laatste deel With a Mind to Kill dat eerder dit jaar verscheen, is nooit in het Nederlands uitgegeven. Evenals de Young Bond-boeken van Steve Cole.

Casino Royale en Live and Let Die komen in oktober uit in een nieuw jasje. Althans voor Nederland, de covers zijn gelijk aan de Engelse uitgaven van 2012. De vertaling van de Bond-boeken is onaangetast gebleven. De werken van Fleming zullen tevens digitaal beschikbaar komen voor onder meer Kobo Plus en Storytel.

„Met de aankoop van Double or Nothing kwamen wij in contact met de agent die ook gaat over de vertaalrechten van het werk van Ian Fleming”, legt Soraya Vink, acquirerend redacteur van HarperCollins Holland uit. „De boeken zijn momenteel niet leverbaar in onze markt en zeker gezien alle aandacht voor het merk 007 en bijbehorend filmnieuws, zagen wij hiervoor een mooie kans om het oudere werk, waarmee het allemaal begon, ook aan te kopen voor ons fonds.”

HarperCollins Holland heeft ervoor gekozen om in eerste instantie enkel de eerste zes boeken van Ian Fleming uit te geven. Moonraker en Diamonds Are Forever verschijnen in voorjaar 2023. From Russia with Love en Dr. No staan vooralsnog gepland voor zomer 2023.

„Ik ben zelf een enorme Bond-fan en wilde hier dan ook direct mee aan de slag”, gaat Vink verder. „Ook het feit dat het merk 007 een soort kroonjaar heeft, Dr. No verscheen zestig jaar geleden in de bioscoop, is een mooi haakje. Nu het bekend is geworden dat het helaas allemaal langer gaat duren voor er een nieuwe Bond-film te zien is, is het ook een mooie aangelegenheid om de boeken te (her)ontdekken. We focussen eerst op het brengen van de eerste zes boeken in de James Bond-reeks, en hopen in de nabije toekomst meer te kunnen vertellen over de resterende delen.”

Double or Nothing van Kim Sherwood is vanaf 8 november verkrijgbaar en kost € 22,99; Casino Royale en Live and Let Die van Ian Fleming verschijnen op 12 oktober en kosten € 15,00 per stuk.

maandag 22 augustus 2022

‘James Bond tot zeker 2037 in de bioscoop’

Megadeal tussen Eon Productions en Warner Bros.

James Bond-films blijven tot zeker 2037 gemaakt worden, meldt Daily Mirror. Eon Productions schijnt een megadeal met filmstudio Warner Bros. te hebben gesloten om 007 tot minimaal zijn 75e filmverjaardag in de bioscoop te houden.


Op de deal werd vorige week al gehint door Deadline. Deadline wist te melden dat Warner Bros. de nieuwe distributeur van de Bond-films buiten de Verenigde Staten wordt. Met uitzondering van de eerstvolgende film, Bond 26, die wordt nog gemaakt in samenwerking met Universal Studios. Universal distribueerde No Time to Die en heeft ook het recht om een tweede Bond-film te maken.

Warner is vanaf Bond 27 aan de beurt en mag dat volgens nog onbevestigde bronnen continueren tot het jaar 2037. Bij welke Bond-film we dan zijn aangekomen, hangt af van de snelheid waarmee de films gaan verschijnen. Een gat van drie tot vier jaar tussen de films is tegenwoordig meer regel dan uitzondering.

Wie James Bond gaat spelen in de komende films, blijft vooralsnog voer voor speculatie. De focus van de Bond-films lijkt momenteel vooral te liggen bij het zestigjarig jubileum van de filmheld dit jaar.
Op 5 oktober is het precies zestig jaar geleden dat de eerste Bond-film Dr. No in de bioscoop verscheen. Geen slechte gelegenheid om de nieuwe 007 aan te kondigen…

Bond 26 gaat niet eerder in productie dan in 2024, liet Bond-producent Barbara Broccoli twee maanden geleden weten. Voor Warner duurt het daarom nog wel even voordat ze met James Bond aan de slag kunnen.

maandag 15 augustus 2022

Warner Bros. nieuwe distributeur MGM

Warner Bros. gaat buiten de Verenigde Staten de films van MGM distribueren. Alle films behalve Bond 26, die distributierechten liggen voor één Bond-film nog bij Universal Pictures, de studio die  internationaal ook No Time to Die in de bioscopen bracht. Daarna gaan de distributierechten van James Bond naar Warner Bros.


De deal met Warner Bros. geldt volgens Deadline voor drie jaar, met een optie voor verlenging, maar dat geldt niet voor James Bond. Bond 27 wordt de eerste Bond-film die onder de vlag van Warner in de filmzalen verschijnt. In een clausule staat dat Warner daarna alle volgende Bond-films gaat uitbrengen. Maar die film is nog lang niet in zicht; eerst moet deel 26 nog worden gemaakt.

Eind juni verklaarde Bond-producent Barbara Broccoli nog dat de opnamen van Bond 26 niet eerder gaan beginnen dan 2024.

De deal tussen MGM (dat onderdeel is van Amazon) en Warner Bros. zou wat betreft het uitbrengen van een Bond-film in de bioscoop een nieuwe stap zijn. Warner heeft in het verleden en op dit moment de rechten om Bond-films op thuiskopie uit te brengen. Zo wordt de nieuwe lichting James Bond-steelbooks door Warner Bros. geproduceerd.

Eerder sloot MGM een distributiedeal met Sony Pictures voor de eerste vier Bond-films van Daniel Craig. Voor Bond 25, later hertiteld tot No Time to Die, was het lange tijd zoeken naar een geschikte distributiekandidaat. Mede daardoor duurde het een poos voordat de 25e Bond-film eindelijk in productie kon gaan. Nu er met Universal nog een deal staat voor een tweede Bond-film, hoeft die hobbel niet opnieuw worden genomen. Dat scheelt alweer. De deal met Warner Bros. klinkt ook als muziek in de oren, dit geeft namelijk aan dat er toekomst is voor meerdere Bond-films.

Wanneer we het logo van Warner officieel voor aanvang van een Bond-film gaan zien, hangt af van de snelheid waarmee Bond 27 in productie gaat. Dat lijkt op dit moment nog verre toekomstmuziek. En nee, een nieuwe James Bond hebben we ook nog niet. Dat is zonder filmplannen in het vooruitzicht ook helemaal niet nodig.

maandag 1 augustus 2022

Concert deluxe in optima forma

Gaat het er dus toch van komen: een groots aangekondigd James Bond-concert met medewerking van Shirley Bassey, Garbage en… ga niet zomaar door. Vooralsnog is dit de opstelling, al mogen Tom Jones, Carly Simon en Tina Turner zich altijd aanmelden.







Oké oké, vooruit dan. Het aangekondigde concert was inderdaad mijn ideetje. Applausje, buiginkje, dank je wel, en weer verder, want daar gaat het niet om. Nou ja, een beetje, ere wie ere toekomt natuurlijk. Belangrijker is dat David Arnold het idee heeft opgepikt en vervolgens zijn telefoonklapper geraadpleegd.

Een concert deluxe in optima forma, dat is wat mij voor ogen stond. Met natuurlijk Shirley Bassey en Garbage, maar ook met Nancy Sinatra, Paul McCartney, Duran Duran, Madonna, Adele… Inderdaad, de hele reutemeteut. Once in a lifetime. Alle originele artiesten tijdens één groot Bond-spektakel, het grootste ooit. Omdat dit zestigjarig jubileum de enige keer is dat het nog kan; de meeste artiesten beginnen aardig op te drogen. Daarom móet het deze keer gebeuren. Kom op Sheena Easton! Kom op Gladys Knight! Kom op Billie Eilish!

Wie niet meedoet, die cancelen we gewoon voor een tijdje. Ja, wat moet je anders? Niks met agenda’s en geplande tourdata, niks met geen zin. Je weet al zestig jaar dat dit eraan zit te komen. Zien jullie niet wat je de wereld aandoet als je vertikt het vliegtuig richting Londen te pakken?

Ook al is het veertig, vijftig jaar geleden dat je je kunstje hebt vertoond; met het vertolken van een Bond-thema heb je een pact gesloten. Een pact met ons. Jij bent nu de wereldberoemde Rita Coolidge omdat je ooit All Time High hebt mogen inzingen. Als John Barry had geweten dat je zo laks met je Bond-tune was omgesprongen, dan had hij Bonnie Tyler wel gevraagd. Bah! Rita is af, tenzij…

Shirley Bassey is bijna honderd, haar stem kraakt als een oude grammofoonplaat, maar als het op Bond aankomt, dan staat mevrouw daar. Altijd. Ongeacht een klapperend gebit of een uit de kom gedraaide heup. Shirley Bassey weet als geen ander wat haar rol als grande dame van de Bond-kunsten betekent.

Kom op Dionne Warwick! Kom op a-ha! Kom op Sheryl Crow! Kom op Jack White en Alicia Keys! Pak je koffertjes — het is maar een avondje en je hoeft niet over Schiphol. Dus wat is je excuus?

Als we het doen, en dan spreek ik met name David Arnold aan, dan doen we het goed. Anders mag je de boel wel afblazen. Leuk geprobeerd, maar het lukt gewoon niet. Het lukt niet omdat k.d. lang (inderdaad, net als a-ha allemaal onderkast) al vóór de zomer met vriendinnen heeft afgesproken te gaan kaasfonduen. Dus heeft de wereld verder pech. Het lukt niet omdat Sam Smith een familieweekendje in Bishop’s Stortford heeft gepland — net als ieder jaar, zelfs stiekem tijdens corona.

Hoe gaaf moet het zijn om al die James Bond-artiesten, de échte, song na song elkaar te zien aflossen. Met op de achtergrond beelden van de titelsequenties van Maurice Binder, Robert Brownjohn, Daniel Kleinman en in een enkel geval MK12. Een groter Bond-feest dan dit is uitgesloten, omdat muziek veel meer verbindt dan met 5000 man naar dezelfde film turen. Dit concert, mits goed gedaan, krijgt de handen wel op elkaar en de keeltjes los. Grootser dan dit bestaat niet. Het succes van James Bond bestaat mede bij de gratie van zijn titelsongs. Laat dat maar eens goed tot je doordringen Lulu!

Eenmalig en tiptop geregistreerd. De streamingverkoop via Amazon Prime rijst de pan uit. Live uitgezonden wereldwijd, zodat we overal ter wereld gelijktijdig onze ramen kunnen openen om gezamenlijk From Russia with Love uit volle borst mee te zingen. Poetin zal zich bij het horen van zoveel liefde omdraaien in zijn bunker, in huilen uitbarsten en het volgende couplet gebroederlijk arm in arm meebrullen met Zelensky. Oorlog opgelost. Onze boeren, moet je opletten, bij het aanbreken van We Have All the Time in the World. Zij zullen hun trekkers op de vluchtstrook parkeren, hun raspstemmen gebruiken voor een perfecte imitatie van Louis Armstrong en daarna, echt waar, hun eigen rommel opruimen.

James Bond-muziek is zoveel meer dan een pophitje, zoveel meer dan een filmliedje, zoveel meer dan een concert met de twee Shirleys, hoe goed bedoeld ook.

Nancy Sinatra

Monty Norman, John Barry, Matt Monro en Chris Cornell. Zij zijn de enigen met een rechtsgeldig excuus dat ik niemand hoef uit te leggen. Voor rest is iedereen er nog! Dat is al een feest op zich. Kijk Nancy Sinatra, dat jij in 1967 twintig takes nodig had om één liedje op te nemen — dat is goddomme zó lang geleden, het is toch te hopen dat je na 55 jaar je tekst een keertje kent! En wat dan nog, het publiek zingt zo hard mee, je hoeft zelf alleen maar te playbacken, zitten die opgespoten lippen ook niet zo in de weg.

Als je behoort tot het gilde der Bond-muzikanten dan ben je verplicht je aan te melden voor The Sound of 007 in Concert, zoals het evenement officieel is gedoopt. Of je nu van The Pretenders bent, Patti LaBelle of Éric Serra heet, of een kutnummer als Die Another Day hebt afgeleverd. Je hoort erbij! En ja, ook al is het nog geen kerstmis, Nina mag ook komen.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

zondag 31 juli 2022

Steelbooks

In het kader van ‘het is ook nooit goed’: het is ook nooit goed. Die nieuwe lichting steelbooks die eraan komt. Ze zijn nog niet eens officieel gepresenteerd of het gezeik begint al. Ik zeik even mee.

Het was in 2015 voor het eerst dat ik bij een videocover van James Bond zoiets had van: wow! Bijna alle, zo niet alle, James Bond-videocovers vallen namelijk tegen. Van de oudjes op VHS tot de laatste blu-rays; veelal is het amateuristisch bij elkaar geraapt broddelwerk. Maar deze keer waren de ontwerpen raak. Want wat was het geval? Een slimme ontwerper had bedacht om eens te rade te gaan bij de echte kunstenaars die aan de Bond-films meewerkten: de ontwerpers van de titelsequenties. Tot op de dag van vandaag huzarenstukjes uit de Bond-films, uitgevoerd door Maurice Binder (14 keer), Robert Brownjohn (2), Daniel Kleinman (8) en bureau MK12 (1).

Wat een vondst! Zo voor de hand liggend, maar zo nooit over nagedacht. De beelden uit de titelsequenties lenen zich bij uitstek voor een visueel meesterwerkje als videocover. Het lag op dat moment al vijftig jaar voor het oprapen.

Goed, onder het mom beter laat dan nooit, werd die eerste lichting ingevoerd. Dat had toen, in 2015, te maken met de komst van de nieuwe Bond-film Spectre. De misdaadorganisatie van weleer keerde na meer dan dertig jaar afwezigheid (of veertig, ligt eraan hoe je telt) terug in de Eon-serie. Oude blu-raytjes waarin Blofeld voorkwam plús alle voorgaande Bond-films met Daniel Craig (om de continuïteit tussen die films te accentueren) mochten in een nieuwe verpakking. Natuurlijk in eerste instantie om ons uit te buiten, maar dit keer kreeg je er een wel een mooi metalen hoesje voor in je vitrinekast voor terug. Wie van fysieke schijfjes houdt, kijkt toch het grootste deel van de tijd tegen (de rug van) de hoesjes aan. Die hoef je niet in een speler te stoppen, die staan er gewoon, net als een boek, schilderij of een foto. En dan mag het maar beter een mooi hoesje zijn.

Waar deze 2015-lichting met name in uitblonk, was het oog voor detail van de covers. De kleuren, de afbeeldingen, die weliswaar rechtstreeks uit de begintitels van de betreffende film leken te komen, maar zodanig waren geïnspireerd door de titelsequenties, zodat van een perfect filmbeeld (in de breedte) een perfecte videocover (in de lengte) kon worden gemaakt. Stiekem leek het erop of hier met liefde aan was gewerkt.

De laatste Bond-titels van dat moment, Skyfall en Spectre, kenden een nieuwe plaatsing van het alom bekende 007-logo, namelijk onder de titel. Achter beide films zitten dezelfde makers. Aan alles is te zien en te horen dat deze films een twee-eiige tweeling zijn. Zoals daarvoor bij Casino Royale en Quantum of Solace het 007-logo in de Os van de titels was verwerkt.

Bij de steelbooks van 2015 kwam het 007-logo terug zoals op dat moment gebruikelijk was: ónder de titel. Niet te groot, maar precies op maat. Groot genoeg als blikvanger, klein genoeg om als subtiel te mogen worden bestempeld. Vakwerk dus.

Niets dan lof over de steelbooks van 2015. Ware het niet dat het hier negen films betrof. Wie met deze nieuwe lijn zijn collectie compleet probeerde te krijgen, had pech. Niet meer dan dat, want de covers bleven onverminderd fraai, en het was duidelijk wat deze Blofeld-collectie wilde uitdragen.

Toch bleef het knagen, want hoe mooi zou het zijn om een gemankeerde Bond-collectie met de meest beeldige covers te complementeren. Er was nog genoeg fraais om watertandend naar uit te kijken. Maar al wat er gebeurde: van een continuering was geen sprake.

Tot deze week. Plots duikt daar de zestigjarige jubileumversie van Dr. No op. En wat blijkt: de cover lijkt zowaar uit de begintitels van de film te komen! Dr. No mag straks aan de steelbookcollectie worden toegevoegd en het past als een ontbrekend puzzelstukje. Wat fijn voor de verzamelaar!

Maar wie over de eerste euforie heenstapt en zich gaat verdiepen in het nieuwe ontwerp, begint iets op te vallen. Hé, waar is dat subtiele 007-logo onder de titel ineens gebleven? En wel verdraaid, dat is het posterfont dat wordt gebruikt, niet het font uit de films, zoals de lichting van 2015 aanhoudt. Dat het MGM-logo (dat op de rug te vinden is) in de loop der jaren is aangepast, dat is nu eenmaal zo. Jammer voor de eenheidsaanbidders. Zo heeft ook Warner de videolcentie in die tussentijd overgenomen van Fox. Kniesoor.

Dan blijkt dat niet alleen Dr. No een covermetamorfose heeft ondergaan, negen andere Bond-omslagen zijn eveneens onderhanden genomen. Verrassing! En ook deze covers vieren de titelsequenties in volle glorie. Op het eerste gezicht ziet het er weer prachtig uit, maar ook nu begint het al gauw te wringen.

De afbeeldingen lijken iets te makkelijk gekopieerd en geplakt uit de film; er is minder aandacht aan besteed, het is liefdelozer. De parachute uit The Spy Who Loved Me, wat een prima still is, zou bij de steelbooks uit 2015 bijvoorbeeld een effen achtergrond hebben gekregen, waardoor de afbeelding er beter uitspringt. Bovendien maakt de 2022-lichting in alle gevallen gebruik van het posterfont (enkel bij Tomorrow Never Dies en The World Is Not Enough gebruiken poster en titelsequentie hetzelfde lettertype) én, niet onbelangrijk, er ontbreken enkele titels!

De ontbrekende titels Goldfinger en GoldenEye hebben al eens een steelbookmakeover gekregen. Goldfinger in 2014 ter viering van het vijftigjarig jubileum (mét 007 logo onder de titel, maar met posterfont) en een afbeelding die uit de titelsequentie lijkt te komen. En dat lijkt alleen maar omdat de poster en de titelsequentie bij hoge uitzondering gebruikmaken van dezelfde beelden, want beide ontworpen door dezelfde maker: Robert Brownjohn. GoldenEye kent een nog vroegere steelbookcover uit 2012 met, ook niet mis, de posterplaat voorop. Hoewel een fraai exemplaar is dit niet in lijn met de twintig andere titels.

Blijven absent Live and Let Die (volgend jaar vijftig jaar) en Die Another Day (dit jaar twintig), en in zekere zin Spectre en No Time to Die, die wel in (meerdere) steelbookversies verkrijgbaar zijn, maar niet met titelsequentiecovers.

Als tegenvallendste klap op de vuurpijl: de inhoud (waar het eigenlijk over zou moeten gaan) wordt nog steeds aangeboden als blu-ray van tien-plus jaar oud. Eigenlijk nog ouder, want de opgepoetste Lowry-discs zijn al sinds de Ultimate Edition-dvd’s uit 2006 in omloop. Ook de extra’s zijn hetzelfde, wat hoogstwaarschijnlijk inhoudt dat de blu-rayschijfjes onveranderd zijn gebleven in een tijd dat 4K voor het oprapen ligt.

Gemiste kans? Gemiste kans. Het idee is goud, nu de perfecte uitwerking nog. Dus: terug naar de tekentafel, zoveel hoeft er niet te gebeuren, en plak er dan gelijk dat label 4K op. Of doe het lekker dubbel, blu-ray én 4K, dan heb ik er nu gelijk wat aan en later nog meer plezier.

donderdag 28 juli 2022

Meer evenement voor 007-jubileumfeest aangekondigd

James Bond-veiling en -concert

Het officiële kanaal 007.com heeft vandaag meer evenementen rond het zestigjarig jubileumfeest aangekondigd. Naast de vertoning van zes Bond-films en andere activiteiten in samenwerking met het BFI, zullen er een James Bond-veiling en een concert met optredens van Shirley Bassey en Garbage plaatsvinden.


De Sixty Years of James Bond Auction bestaat uit zestig iconische items uit de Bond-films, waaronder een Aston Martin DB5-stuntwagen die zeker zo’n 2 miljoen pond moet opleveren. De live-veiling vindt plaats op 28 september; van 15 september tot en met 5 oktober is mee te bieden op de online-veiling. De opbrengst gaat, net als de veiling tijdens het vijftigjarig filmjubileum, naar het goede doel.

De catalogi met aangeboden artikelen zijn hier te bekijken.

Op 4 oktober staat The Sound of 007 in Concert gepland in de Royal Albert Hall. Het concert wordt samengesteld door David Arnold, componist van vijf Bond-films. Naast optredens van Shirley Bassey en Garbage zullen jonge talenten als Celeste Bond-songs ten gehore brengen. Welke artiesten nog meer gaan deelnemen, wordt later bekendgemaakt.

Meer James Bond-steelbooks op komst

Het lijkt erop dat er meer blu-raysteelbooks van James Bond-films op komst zijn. Gisteren werd de steelbook van Dr. No gepresenteerd; een luxeverpakking ter viering van het zestigjarig jubileum van de film. Vandaag meldt een Franse website negen nieuwe covers:

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Deze steelbooks zouden rond 5 oktober moeten verschijnen.

Nu ontbreken enkel nog de covers van Live and Let Die (1973) en Die Another Day (2002). De overige Bond-films zijn eerder als steelbook uitgebracht. Die van Dr. No komt overigens ook als losse steelbook beschikbaar, wat de aanschaf een stuk goedkoper maakt.

De schijfjes zijn vermoedelijk precies hetzelfde als de eerdere blu-rayuitgaven. Wat dat betreft is de inhoud niets nieuws. Het was mooier geweest als de steelbooks als extra een 4K-schijf met de film hadden gekregen. Voor een complete 4K-release van de Bond-films moeten we nog even geduld hebben.

woensdag 27 juli 2022

Steelbook ‘Dr. No’ aangekondigd

De blu-ray van Dr. No komt vanaf 3 oktober voor het eerst beschikbaar als steelbook. Daags voor de officiële zestigste jubileumdag op 5 oktober, is de eerste Bond-film verkrijgbaar in de meest fraaie verpakking tot nu toe.



De jubileumuitgave heeft naast de standaard blu-ray (het schijfje is al meer dan tien jaar hetzelfde) extra’s in de vorm van een boekje van 32 pagina’s, een poster, lobbycards in een enveloppe en een miniatuurdrakentank.

De cover van deze steelbook bestaat uit een afbeelding van de iconische titelsequentie van Maurice Binder. In aanloop naar de release Spectre in 2015 verscheen al een steelbookcollectie van alle films waarin Blofeld voorkwam, plus alle voorgaande films met Daniel Craig. Ook van Goldfinger en GoldenEye is een steelbook uitgebracht. Skyfall, Spectre en No Time to Die hebben bij hun eerste blu-rayrelease ook een steelbookbehandeling gekregen.

De steelbookblu-ray van Dr. No is hier alvast te bestellen.

Honderd jaar Adolfo Celi

Als Thunderball, zoals in mijn geval, je eerste Bond-ervaring was, dan is Adolfo Celi als Emilio Largo het prototype Bond-schurk. Met zijn ooglapje. De Italiaanse acteur was 43 jaar toen hij met zijn grijswitte haar in de vierde James Bond-film verscheen — dezelfde leeftijd als ondergetekende. Vandaag is de honderdste geboortedag van de man die deze klassieke Bond-schurk gestalte gaf.

Adolfo Celi overleed in 1986 op 64-jarige leeftijd. Eerder was dit artikel bij Celis dertigste sterfdag te lezen op Bond Blog.

maandag 25 juli 2022

BFI viert James Bond-weekend

Het British Film Institute houdt op 30 september een James Bond-weekend ter ere van Bonds zestigste filmverjaardag. Zes Bond-films staan op de rol vertoond te worden, inclusief een gesprek met producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson, een gesprek met James Bond-stuntlieden en de makers van de visuele effecten én een preview van de documentaire The Sound of 007.


Daarvoor moet je natuurlijk wel in Londen zijn. Het programma ziet er dag voor dag als volgt uit:

Vrijdag 30 september:

  • 18:15 Barbara Broccoli and Michael G. Wilson in conversation: 60 years of James Bond >>> 
  • 20:40 Dr. No: 60th Anniversary screening >>>

Zaterdag 1 oktober:

  • 11:30 The Spy Who Loved Me: 45th anniversary screening >>> 
  • 14:45 James Bond behind the scenes: Stunts and VFX >>> 
  • 17:00 Preview: The Sound of 007 >>> 
  • 20:15 The Living Daylights: 35th anniversary screening >>>

Zondag 2 oktober:

  • 12:30 Skyfall: 10th anniversary screening >>> 
  • 16:00 Spectre >>> 
  • 19:50 No Time to Die >>>
Klik hier voor het totaaloverzicht.

zondag 17 juli 2022

Honderd jaar Tetsuro Tamba

Hij speelde het hoofd van de Japanse geheime dienst in You Only Live Twice: Tetsuro Tamba als Bonds goede vriend Tiger Tanaka. Vandaag zou de Japanse steracteur honderd jaar zijn geworden.


Tamba was ruim vijftig jaar te zien in film- en tv-producties in zowel zijn thuisland Japan als buiten Azië. Driemaal speelde hij onder regie van Lewis Gilbert, die eerst The 7th Dawn (1964) met Tamba maakte, daarna You Only Live Twice (1967) en de acteur opnieuw castte in Seven Nights in Japan (1976). Tetsuro Tamba overleed in 2006 op 84-jarige leeftijd.

zaterdag 16 juli 2022

Bond-regisseur beschuldigd van seksueel wangedrag

James Bond-regisseur Terence Young zou zich hebben misdragen tegenover actrice Marguerite LeWars, fotografe Annabel Chung in Dr. No. LeWars vertelt deze week in een interview dat de regisseur haar besprong toen ze in Jamaica samen achterin een limousine zaten op weg naar de wrap party van de eerste Bond-film.



LeWars heeft het voorval zestig jaar voor zich gehouden. Het is tijdens het video-interview dat zij hier naar eigen zeggen voor het eerst over begint.

Young nodigde LeWars uit om samen naar het eindfeest van de opnamen in Jamaica te rijden. Het tweetal nam plaats achterin een limousine. Niet veel later voegden ook Sean Connery en Ursula Andress zich bij de regisseur en de kersverse actrice. Terence Young leunde voorover en fluisterde Connery iets toe. De James Bond-acteur gaf LeWars een verbaasde blik en samen met Andress vertrok hij weer.

Sean Connery en Marguerite LeWars op de set van Dr. No (1962)

Young gaf de chauffeur opdracht naar het feest te rijden. De wrap party bevond zich aan het einde van een lange afgelegen weg. Tijdens deze rit greep Young de toen 21-jarige actrice op verschillende plaatsen. LeWars schrok zo dat ze de regisseur een klap in zijn gezicht gaf. Dit deed hem blijkbaar weinig, hij bleef doorgaan. LeWars gaf hem nog een klap.

De actrice beet de regisseur toe dat ze hem bij een volgende poging serieus zou verwonden. Ze dreigde uit de auto te springen. Als ze het niet zou overleven, was het zíjn schuld. Daarop dreigde Young op zijn beurt om LeWars uit Dr. No te knippen. Het interesseerde haar niets, ze was toch al betaald voor haar bijdrage.

Marguerite LeWars als Annabel Chung in Dr. No (1962)

Zo’n twee maanden later belde de Young de Jamaicaanse op vanuit Londen. Geen verontschuldiging. LeWars moest naar Londen komen, naar Pinewood Studios, om haar dialoog opnieuw in te spreken. De actrice weigerde, ze wilde niets meer met Young te maken hebben. Opnieuw dreigde de regisseur haar uit de film te knippen. Het liet haar koud: of ze werd eruit geknipt of iemand anders zou haar stem inspreken. LeWars hing op.

Dit is, zoals de actrice in het interview aangeeft, de werkelijke reden dat haar eigenlijke stem niet te horen is in de film. Een trucje dat met name in de vroege Bond-films veelvuldig werd gebruikt. Met name in Dr. No zijn bijna alle vrouwelijke stemmen afkomstig van dezelfde stemactrice: de vorig jaar overleden Nikki van der Zyl.

Terence Young regisseerde na Dr. No nog twee Bond-films: From Russia with Love (1963) en Thunderball (1965). Hij overleed in 1994 op 79-jarige leeftijd. Marguerite LeWars wordt dit jaar 82. Dr. No is de eerste en laatste film waarin zij heeft opgetreden.

Het hele interview is hieronder te bekijken. Bovenstaand verhaal begint vanaf 22:00.


© Bond Blog 2009 — 2022
Alle fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures