A long time ago, in a galaxy far, far away....

Ineens had ik heel veel zin om Star Wars weer eens te kijken. De dvd’s die ik van de originele trilogie heb, voldoen niet meer aan mijn zicht, dus zocht ik naar een 4K-versie. Aangezien ik die prijs nogal overdreven vond – zo’n fan ben ik toch ook niet? – werd het een mooie blu-raybox. Ik heb een week gedaan over Episode II. Wat een verschrikking…

Star Wars zag ik eerder dan James Bond. Een klasgenoot van de lagere school had van die poppetjes; die vond ik fantastisch. Hij had ze in een speciaal ontworpen kast staan, met voor ieder figuurtje een apart vakje. De grotere sets, zoals die van Jabba de Hutt op een platform met valluik, stonden daar weer bovenop. Het was beter dan een speelgoedwinkel. Hier mocht ik gewoon mee spelen…

Daarna volgenden de films, die ik steevast door elkaar haalde. Voor mij is het toch vooral één vermakelijk ruimte-epos met een kop en een staart. Dat dit nog maar het midden van de filmserie was, daar hield ik mij niet mee bezig. Het waren de sfeer, de muziek en de immense ruimteschepen waar ik mij aan vergaapte.

Bij ieder weerzien, later dus op dvd, werd ik toch weer even die basisschoolleerling en dacht ik terug aan die poppetjes. Met de originele trilogie voel ik dan ook zeker een nostalgische band. De latere films vanaf de jaren 90, daarvan zag ik een enkeling in de bioscoop, pas helemaal aan het einde van de rit in een nagenoeg lege zaal — het moet toen zijn begonnen, dat ik nogal makkelijk in slaap val als de zaallichten eenmaal doven…

Voor de laatste drie ging ik al niet meer naar de bios. Ergens, tijdens drie maanden gratis Disney+, heb ik nog eens een nieuwe Star Wars aangeklikt. Al snel vroeg ik mij af: waar zit ik in godsnaam naar te kijken?

En toen dus recentelijk de fraaie blu-raybox met alle negen delen. Een bestelling die ik overigens op een vrijdagavond online had geplaatst met een leveringsbelofte van de volgende dag… Eenmaal raden… Inderdaad, ik kon de eerste film pas halverwege de volgende week in de speler steken. ‘U was niet thuis.’ Ammehoela! Ik zat ín de brievenbus! PostNL heeft gelijk een miljoenenclaim aan de broek gekregen. Zal ze leren. Ook ik heb mijn grenzen.

De originele trilogie ging erin als koek. Net als bij James Bond uit de jaren 70 en 80 zie je waar de visuele effecten het moeilijk hebben. Je ziet ook wat er naderhand nog is ingeknutseld door George Lucas. Dat had in veel gevallen allemaal niet gehoeven.

Dan Episode I, The Phantom Menace, die ik dus ooit in een lege bioscoop zag. Deze film was verre van goed, maar best te pruimen. Het begon pas echt taai te worden bij Attack of the Clones. Ik had hier het gevoel dat ik naar een voorloper van de computeranimatie zat te kijken. Een videogame waar je zo gauw mogelijk door je levens hoopt te zijn. Een brei aan peperdure effecten gepresenteerd door Wibra. Het deed letterlijk pijn aan mijn ogen.

Ik had zo’n zin om Christopher Lee te zien, en het duurde en duurde maar. Ik heb de film zo vaak afgezet – om de volgende dag toch weer een poging te wagen – dat het leek alsof de acteur zichzelf met terugwerkende kracht uit de film had teruggetrokken. Uit schaamte. Tot hij op dag vijf toch in beeld verscheen. Eindelijk iemand die al die onzin een beetje kon relativeren. Als er iemand in staat was te schitteren tussen een berg rommel, was het Dracula wel. En dan die uitgestreken kop en niet te vergeten: die stem…

Maar als de man met het gouden pistool het enige lichtpuntje van een twee uur durende marteling is… Dat volwassen mensen zoiets kunnen bedenken en willen uitvoeren. Ik kan er met mijn hoofd niet bij.
Zullen Star Wars-fans zo ook naar James Bond kijken, vroeg ik mij af. De nostalgie waar ik zo aan hang, waar de Star Wars-clan op neerkijkt? Of dat zij vinden, net als ik bij het sterrenepos, dat het na drie prima basisfilms na Goldfinger wel genoeg was met James Bond? Maar ze kunnen You Only Live Twice toch moeilijk net zo belabberd vinden als Attack of the Clones? En alles wat daarna kwam van On Her Majesty’s Secret Service en The Spy Who Loved Me tot GoldenEye en Skyfall, ieder zijn smaak natuurlijk, maar die films trekken de gemiddelde kwaliteit van de Bond-serie toch duidelijk omhoog?

Nou zijn de kritieken over deze vijfde Star Wars-film niet van de lucht; de hausse aan tegenvallende reacties die ik online raadpleegde, bevestigde mijn gevoel. Ik moest mijn hart zelfs even luchten bij Gemini, dat vertelde dat vooral de liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé als bijzonder stroperig wordt ervaren. Daaraan toevoegend dat ook deze film zijn fans heeft — áls dit de eerste Star Wars was die zij zagen. Net zoals Die Another Day ook fans van James Bond heeft voortgebracht.

Episode III laat ik voorlopig nog even in de box zitten, die zit daar prima. Ondertussen bekeek ik een jongere klassieker: de eerste The Lord of the Rings. Inmiddels ook 25 jaar oud. Ik had deze tijdens de kerstdagen al eens voorgesteld aan de dochters, maar geen haar op hun hoofden dat ze naar dwergen, elven en orcs gingen kijken. Tot ik de oudste onlangs influisterde dat het eigenlijk een soort Harry Potter is, maar dan voor volwassenen. Ineens had zij hier wel puntoren naar.

Het was prachtig om deze film door andere ogen te bekijken. Ook The Fellowship had ik in geen jaren gezien, maar het beviel mij gelijk meer dan welke Star Wars ook. De trilogie van Peter Jackson vond ik bij hun releases al fantastisch en ook dat is daarna met The Hobbit allemaal overdadig geworden. Lichtpunt blijkt ook hier weer: Christopher Lee.

Om de grote filmfranchisemarathon af sluiten, nam ik als toetje nog de derde Indiana Jones. Dit keer zonder Christopher Lee, maar met Sean Connery, Alison Doody, Julian Glover, John-Rhys Davies, de vorige week overleden Michael Byrne en Vernon Dobtcheff uit de Bond-films. En zelfs bijna-Bond Hans de Vries heeft hier als Luke Hanson op de aftiteling nog een kleine rol.

Ook voor Indiana Jones geldt: de twee films die daarna kwamen, steken in schril contrast af tegen de originele trilogie. Wat dat betreft heeft James Bond zich niet ondanks, maar dankzij een ijzersterk begintrio als stevig fundament, steeds weten te vernieuwen. Er is niemand die zal zeggen dat Attack of the Clones de beste Star Wars is, niemand die een Hobbit-film beter vindt dan een Lord of the Rings en niemand die Kingdom of the Crystal Skull verkiest boven een van de eerdere Indiana Joneses.

Maar als het om Bond gaat, dan zijn er steevast fans te vinden die Thunderball boven de eerste drie plaatsen. Of Moonraker, Octopussy of A View to A Kill op één zetten. Terwijl weer een ander zweert bij Licence to Kill of Casino Royale.

Toen ik in de nacht van maandag 29 op dinsdag 30 juni een voetbalveldslag aanschouwde, vond ik het in de verlenging welletjes. Ik had het licht nog niet uitgedraaid of ik zakte – net als bij Star Wars in de bioscoop – in een korte maar diepe slaap. Nooit eerder was een penaltyreeks zo rustgevend…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Acteur Michael Byrne (82) overleden

De Britse acteur Michael Byrne is op 82-jarige leeftijd overleden, meldt onder meer The Guardian dinsdag. Byrne was vooral bekend door zijn rollen in de filmreeksen van Indiana Jones en Harry Potter. Ook had hij een kleine rol in de James Bond-film Tomorrow Never Dies (1997).

Byrne vertolkte onder andere de rol van Colonel Vogel in Indiana Jones and the Last Crusade (1989) tegenover Sean Connery en Harrison Ford.

Daarnaast was de acteur te zien als de vuilak Smythe in Braveheart (1995), als de broer van Michael Caine in A Bridge Too Far (1977) en in Gangs of New York (2002). In Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) speelde hij Gellert Grindelwald.

Volgens The Guardian overleed de acteur op 20 juni. De doodsoorzaak is niet bekendgemaakt.

„Geen van de genoemde namen wordt James Bond”

Interview met oud-007-casting director Debbie McWilliams

De geruchtenmolen rondom de opvolging van Daniel Craig draait op volle toeren. Namen als Aaron Taylor-Johnson en Callum Turner vliegen over de toonbank. Maar wie de geschiedenis én de castingfilosofie van de franchise begrijpt, weet één ding zeker: het is uitgesloten dat zij de rol krijgen.

Aan het woord is casting director Debbie McWilliams in een interview met Independent. McWilliams was verantwoordelijk voor de selectie van de laatste drie Bond acteurs. En zij stelt: hoe bekender de acteur, hoe kleiner de kans op de rol.

In de wereld van talentmanagement en franchise-marketing wordt dit ook wel het ‘enigma-principe’ genoemd. James Bond is in essentie een geheim agent, een schim. Zodra een acteur te veel media-aandacht geniet, verdwijnt de noodzakelijke mystiek. Het publiek projecteert dan niet langer het personage 007 op het witte doek, maar de Hollywood-persoonlijkheid die ze al kennen van de rode loper en de roddelpers. Volgens de casting director is het essentieel dat hij een mysterieus persoon blijft: „We willen zo min mogelijk over hem persoonlijk weten, net zoals een goede spion betaamt.”

Kijk naar het verleden. Timothy Dalton, de eerste Bond die McWilliams castte, was een gerespecteerd maar bij het grote publiek onbekend toneelacteur toen hij in de zomer van 1986 werd gepresenteerd als nieuwe James Bond. Pierce Brosnan had bij zijn aantreden in 1994 slechts enige bekendheid door een Amerikaanse tv-serie en enkele films. En de aanstelling van Daniel Craig werd in 2005 zelfs met luid boegeroep ontvangen omdat hij een relatief onbeschreven blad was in de wereld van de onafhankelijke film. Juist die anonimiteit gaf hen allen de ruimte om volledig met de rol samen te smelten.

De Telegraaf, 8 augustus 1986

Voor de producenten van de Bond-franchise is het merk altijd groter geweest dan het individu. Een gevestigde filmster brengt een eigen identiteit mee die botst met die van 007. Bovendien eist een onbekende acteur minder artistieke controle en een lager startbudget, wat de studio maximale flexibiliteit geeft voor een contract dat voor langere tijd wordt aangegaan.

Wie de lijstjes in de media volgt, kijkt dus in de verkeerde richting. De volgende James Bond is momenteel waarschijnlijk aan het werk in een lokaal theater of speelt een bijrol in een obscure dramaserie. Onbekend, ongetemd en onbetaalbaar mysterieus — precies zoals de businesscase achter 007 het voorschrijft.

In augustus schijnt een nieuwe serie auditieronden plaats te vinden. Zelfs dan zal de nieuwe James Bond nog even publiek geheim blijven. Voor het eind van dit jaar moet echter duidelijk zijn wie die onbekende naam is die de bekendste naam uit de filmgeschiedenis mag gaan uitspreken.

Lees hier het gehele interview met Debbie McWilliams in Independent.

‘Definitieve auditieronde nieuwe 007 in augustus’

De castingprocedure voor de nieuwe James Bond start in augustus officieel met een volgende, beslissende auditieronde. Dat meldt Justin Kroll van het Hollywood-vakblad Deadline. Hiermee treedt de zoektocht naar de opvolger van Daniel Craig een concrete nieuwe fase in.

Volgens bronnen binnen de entertainmentindustrie is Bond 26-regisseur Denis Villeneuve persoonlijk begonnen met het telefonisch benaderen van een selecte groep acteurs om hen te informeren dat zij zijn geselecteerd voor de volgende testronde.

Achter de schermen wordt onder leiding van casting director Nina Gold gewerkt aan de definitieve lijst met kandidaten die later deze zomer de screentests mogen afleggen. Hoewel Amazon MGM Studios officieel weigert commentaar te geven op het proces, melden bronnen aan Deadline dat Gold intensieve gesprekken heeft gevoerd met zowel bekende als opkomende acteurs.

De exacte omvang van de shortlist voor augustus is nog niet volledig helder: schattingen variëren van een zeer exclusieve groep van vijf tot zeven acteurs tot een bredere lijst van een tiental kandidaten. Hoewel namen als Jacob Elordi, Harris Dickinson en Callum Turner in de wandelgangen veelvuldig worden genoemd als profielen die passen binnen de visie van Villeneuve, is niet bekend of zij op de shortlist staan.

Voor Amazon MGM Studios is de start van de audities in augustus een cruciale mijlpaal. De studio wil de nieuwe hoofdrolspeler nog voor het einde van het jaar definitief contracteren. Indien deze planning wordt gehaald, kan de miljoenenproductie in de loop van 2027 officieel van start gaan.

Muziek ‘Spectre’ binnenkort op dubbel-cd

De soundtrack van Spectre, gecomponeerd door Thomas Newman, verschijnt eind deze maand op dubbel-cd bij La-La Land Records. Het is na Diamonds Are Forever en The Man with the Golden Gun op vinyl de derde James Bond-soundtrack van dit jaar die opnieuw wordt uitgebracht.

De Amerikaanse componist Thomas Newman kwam in 2012 met de Bond-film Skyfall aan boord van de Bond-trein; regisseur Sam Mendes nam hem mee na eerdere samenwerking aan American Beauty, Road to Perdition, Jarhead en Revolutionary Road (en later nog voor het oorlogsdrama 1917). De muziek van deze films leverde Newman een totaal van vier Oscar-nominaties op. Toen Mendes ook tekende voor een tweede Bond-film, Spectre, tekende Newman als vanzelf mee.

Newman leverde met zijn beide Bond-soundtracks een volwassen sound af. Niet direct in de lijn met Bond-maestro John Barry en zijn vaandeldrager David Arnold, maar vooral melodieus en bijzonder sfeervol.

DISC 1
SCORE PRESENTATION 2:04:01
1. Gun Barrel (From “Spectre”) 0:53
2. Los Muertos Vivos Están (Film Version) 5:07
3. Building Down 0:57
4. Sciarra Chase 0:50
5. Helicopter Fight 2:12
6. Writing’s On The Wall (Performed by Sam Smith) 4:39
7. Courtyard / M’s Message 2:48
8. Vauxhall Bridge (Extended Version) 2:32
9. The Eternal City (Extended Version) 6:59
10. Donna Lucia (Extended Version) 2:09
11. A Place Without Mercy 1:03
12. Palazzo Meeting 1:44
13. Enter Hinx 0:33
14. Cuckoo 0:38
15. Backfire (Film Version) 6:52
16. Nine Eyes Meeting 2:04
17. The Pale King (Extended Version) 3:32
18. Kite In A Hurricane 2:07
19. Photo Of Madeleine 0:55
20. Crows Klinik 1:46
21. I Kill People / SPECTRE Ring 2:15
22. Snow Plane (Extended Version) 5:34
23. Hinx Lives 0:54
24. L’Americain (Extended Version) 2:52
25. Secret Room (Extended Version) 5:54
26. Madeleine (Extended Version) 3:55
27. Hinx (Film Version) 1:22

TOTAL DISC 1 TIME: 1:13:37

DISC 2
SCORE PRESENTATION CONTINUED
1. Writing’s On The Wall (Film Version, Instrumental) 0:54
2. Silver Wraith 2:14
3. Compound Bedrooms 1:44
4. A Reunion (Extended Version) 7:14
5. Torture Room 7:05
6. Tempus Fugit (Film Version) 1:18
7. Safe House (Extended Version) 4:23
8. Blindfold 1:29
9. Careless (Extended Version) 6:26
10. Detonation (Extended Version) 4:16
11. Westminster Bridge 4:12
12. Out Of Bullets (Extended Version) 1:56
13. The James Bond Theme (From “Spectre”) 1:14
14. Spectre (End Title) 5:38

ADDITIONAL MUSIC 24:12
15. Writing’s On The Wall (Instrumental) 2:10
16. Los Muertos Vivos Están 2:47
17. Marimba Float Drums 0:51
18. Day Of The Dead 1:24
19. Photo Of Madeleine (Alternate) 0:57
20. Backfire 4:52
21. Secret Room 5:22
22. Madeleine 2:56
23. Hinx 1:20
24. Tempus Fugit 1:20

TOTAL DISC 2 TIME: 1:14:43
TOTAL ALBUM TIME: 2:28:20 

Zie de website van La-La Land voor meer informatie.

Ba-boop-bee-doop

Zo klonk deze week uit de toren van de Haarlemse Sint Bavokerk een deuntje dat ik vaag kon thuisbrengen. Vooral het einde waarin ik de klanken van ‘ba-boop-bee-doop’ herkende — hé, dat is van Marilyn Monroe! Op 1 juni is het de honderdste geboortedag van de Amerikaanse zangeres en actrice. Toen ik in 2022 het plan opvatte om op 5 oktober zestig jaar James Bond te vieren door alle kerkklokken om 00:07 uur in heel Nederland het Bond-thema te laten spelen, kreeg ik van de Orde der Beiaardiers nul op rekest.

Toegegeven, 7 minuten over middernacht is misschien niet het beste tijdstip voor een klokkenconcert. Had het dan op een willekeurig tijdstip gedaan. Dat zou ook wel moeten, omdat er meer kerken zijn dan beiaardiers en één beiaardier meerdere kerken onder zijn hoede heeft, net als een brugwachter meerdere bruggen bedient. Mijn lumineuze plannetje maakte weinig indruk; de kerkklokken zwegen met Bond-muziek op 5 oktober 2022.

Marilyn Monroe was te beroemd om een Bond-girl te spelen. Daar was ze ook te dood voor; het sekssymbool van de jaren 50 overleed in augustus 1962 enkele maanden vóór de première van Dr. No. Toch speelt zij in de wereld van 007 een kleine rol. Ian Fleming voerde haar beeltenis op in zijn vijfde Bond-boek From Russia, with Love, in een scène die werd gekopieerd voor de film uit 1963, waarin Bond en Kerim de Bulgaarse moordenaar Krilencu doodschieten op het moment dat hij uit het raam van zijn schuiladres ontsnapt.

In het boek voerde Fleming een filmposter van de Monroe-film Niagara op. Een beetje raar om diezelfde film van, op dat moment, tien jaar oud te gebruiken voor de film From Russia with Love. Daarbij was Niagara een film van 20th Century Fox en James Bond van United Artists; die gaan echt geen Fox-film promoten, zelfs geen oude.

De filmmakers hadden daarentegen kunnen kiezen voor de United Artists-productie Some Like It Hot, de beroemde Marilyn Monroe-film uit 1959, waarin dat nummer I Wanna Be Loved By You (Ba-boop-bee-doop) zit. Bond-producenten Harry Saltzman en Albert R. Broccoli kozen er terecht voor hun eigen productie Call Me Bwana te promoten. Met in de hoofdrol een ander sekssymbool uit de jaren 50: Anita Ekberg. ‘She has a lovely mouth, that Anita’, zegt Pedro Armendáriz tegen Sean Connery. Daar gaat haar mond al open…

En zo belandde Marilyn Monroe nooit in een Bond-film.

Grappig hoe die gedachten ongeordend je hoofd binnenkomen bij het horen van een vaag carillon.

Ik zat de laatste tijd wel vaker in een oude doos. Zo bezocht ik het online portal De Schatkamer van Beeld & Geluid waarin ik, waarom ook niet, voor de lol ‘James Bond’ intypte. Er ging een wereld voor mij open, vooral door de programma’s van Simon van Collem. Van Collem heeft een bijzondere band met James Bond. Meer dan hij zelf gewild zou hebben.

Het kalende mannetje, een filmliefhebber pur sang, lukte het om alle grote filmsterren uit zijn tijd voor de camera te krijgen. Zo ook Sean Connery, Roger Moore en Timothy Dalton. Met een paar simpele vragen in steenkolenengels, waar Mark Rutte nog een voorbeeld aan kan nemen, liet hij de sterren leeglopen. Vaak hoefde hij op een antwoord alleen maar ‘why?’ te vragen en daar gingen ze weer.

Voor Diamonds Are Forever sprak hij naast Sean Connery in verschillende settings — ‘Mr Connery, how did you start as an actor?’  Waarop Connery moet lachen (‘Oh dear…’), maar wel netjes antwoord geeft. Later, bij Never Say Never Again, noemt Van Collem ‘Sean’ gewoon ‘Sean’, wat op zich al een wonder is, omdat hij door de rest van Nederland ‘Sien’ werd genoemd — maar Van Collem sprak dus ook met Harry Saltzman, Ken Adam, Guy Hamilton, Jill St. John, Bruce Glover, Putter Smith én een breed glimlachende Charles Gray! Die laatste in zijn Blofeld-kostuum had ik nog nooit in een interview gezien, laat staan over James Bond!

Op de set van Moonraker sprak Van Collem met Roger Moore, producer Cubby Broccoli, opnieuw met een allervriendelijkste Ken Adam en met een perfect Nederlands sprekende Emily Bolton, die, geboren op Aruba, via Londen in Nederland terechtkwam. Inhoudelijk stelt het allemaal weinig voor, maar ze zitten daar wel!

Het geeft een prachtig tijdsbeeld. Een tijd waarin James Bond om het jaar het hoofdonderwerp in een film was. Een tijd waarin we nog ver waren verwijderd van computergames die worden gelanceerd alsof het een filmpremière betreft. ‘Pipe down double-o-seven’, zou ik Q willen quoten als ik Patrick Gibson op de rode loper in Londen zie voor de lancering van First Light.

Iets wat ik de game-fanaten van harte gun, en wat voor het merk ‘James Bond’ een heel slimme zet is; het houdt de naam van 007 levend bij een jonger publiek dat wellicht nog nooit van de geheim agent heeft gehoord. Maar voor mij hoeft het dus niet. Wat ik van het spel heb gezien, ziet er visueel adembenemend uit, maar zodra ik een video bekijk waarin het Bond-figuurtje begint te schieten, dan ben ik weg. Ik ben binnen twee seconden kotsmisselijk van die snelle bewegingen.

Geef mij maar Some Like It Hot, From Russia with Love en Simon van Collem. In de uitzending van Simonskoop op 9 juni 1989 met uitgebreid aandacht voor Licence to Kill, kondigt Van Collem de volgende aflevering van 23 juni alvast aan: een verslag van de galapremière van de Bond-film in theater Tuschinski. Niemand kon op 9 juni weten dat het Van Collems laatste uitzending zou zijn.

Tijdens de aftiteling ontdekte ik zojuist een macaber detail. Noem het toeval of niet, maar terwijl Marilyn Monroe op de achtergrond nietsvermoedend ‘ba-boop-bee-doop’ zingt (het deuntje dat Van Collem standaard in zijn leader gebruikte), zien we als laatste beeld een fragment uit de film Wings of Fame. Daarin verschijnt een in het zwart geklede veerman in zijn boot om de doden op te halen. In de film zijn dat Peter O’Toole en Colin Firth, maar in de context van de realiteit vraag ik mij nu af: was deze veerman een voorbode op het lot van Simon van Collem…?

‘Gestorven in harnas’ stond op 22 juni te lezen in de krant. Als tienjarige kon dat voor mij niets anders betekenen dan dat de goede man een harnas droeg terwijl hij stierf. Vreemde outfit voor een filmpremière dacht ik nog.

Het beeld van een dode man in ridderkostuum in een bioscoopstoel stond mij nog lang voor de geest. Ik wist niet beter of Simon van Collem had de eindtitels van Licence to Kill niet gehaald. Dat bleek niet waar, hoorde ik later van een collega, die destijds als medewerker van UIP aanwezig was bij de première. Van Collem was tijdens de afterparty in Tuschinski in elkaar gezakt. En daarmee tegen wil en dank voor altijd verbonden aan James Bond.

Op 21 juni, een snikhete dag in 1989, trok Simon van Collem zijn mooiste outfit aan om op de galapremière van Licence to Kill in Tuschinski te verschijnen. Bij het zien van de kleine kale man op de rode loper had iedereen zich nog afgevraagd: waarom in godsnaam draagt hij een harnas?

Ba-deedly-deedly-deedly-dum-ba-boop-bee-doop.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Problemen rond levering ‘First Light’

Grote vertraging in Nederland en België 

Zowel in Nederland als in België ondervinden klanten grote problemen met hun bestellingen van de nieuwe James Bond-game First Light via Amazon. Dat meldt James Bond Nederland vandaag.

Het spel is sinds woensdag 27 mei officieel beschikbaar, maar door een logistiek probleem en een ernstig tekort aan fysieke exemplaren bij Amazon in Europa kan de webwinkel niet aan de geplaatste pre-orders voldoen. Deze leveringsproblemen spelen overigens niet alleen in de Benelux, ook in andere Europese landen melden Amazon-klanten dat hun fysieke edities zijn uitgesteld omdat de retailer de voorraad nog niet heeft ontvangen.

De exacte gevolgen en de verwachte levertijden verschillen per land en per editie. In België is de situatie het meest ingrijpend: daar heeft Amazon alle pre-orders voor de Specialist Edition volledig geannuleerd, waardoor deze exemplaren helemaal niet meer worden geleverd en klanten hun geld terugkrijgen. Voor de Belgische bestellingen van de Collector’s Edition en Legacy Edition is er momenteel zelfs helemaal geen zicht op een leverdatum.

In Nederland worden de gereserveerde Specialist Editions momenteel pas ergens in augustus verwacht. Voor de nog luxere Collector’s Edition (de versie met het gouden masker) lopen de vertragingen voor zowel Nederlandse als Belgische klanten nog verder op. De geschatte levertijd daarvan is verschoven naar een periode tussen 22 oktober en 6 december.