Wederopstanding

De geruchtenmachine is welhaast bezweken onder het gewicht van het Bond-nieuws van de laatste week. Nieuws dat nauwelijks nieuws te noemen is, maar o zo nieuwswaardig bleek te zijn. Het bewijst maar weer dat de wereld smacht naar een nieuw James Bond-avontuur, verpakt in de vraag: wie wordt de nieuwe Mr. Kiss Kiss Bang Bang?

Likkebaardend vreet ik ieder nieuwtje alsof het een slagroomtaart is. Het is daarbij alleen wel van belang de feiten in het vizier te houden. De selectieprocedure rondom de nieuwe Bond lijkt deze keer om de meeste stemmen te gaan, met een blanco stem voor de mystery guest.

Drie kandidaten (volgens welingelichte bronnen) plus een vierde naam (volgens diezelfde bronnen). Wie de bronnen zijn, dat dondert niet. Het gaat over James Bond en dan zit iedereen nog steeds op het puntje van zijn stoel.

Ergens is het natuurlijk fantastisch dat een niet-geverifieerde auditieronde zoveel stof doet opwaaien. Zelfs de grootste James Bond-hater wil weten wie de nieuwe nul-nul-zeven wordt.

De tijd voor een nieuwe Mr. Kiss Kiss Bang Bang – een geuzennaam die ik graag nieuw leven wil inblazen – is meer dan rijp. Bij een recentelijk bezoek aan Londen, toch de hoofdstad van James Bond, viel het mij op hoeveel prullaria er te koop is van Harry Potter. Op elke straathoek word je ermee doodgegooid. Souvenirwinkels puilen uit van toverstafjes in alle soorten en maten.

Kijk je verder, dan kom je naast de tovenaarsleerling van alles tegen over Disney, Star Wars, The Lord of the Rings, Jurassic Park, Marvel, DC, Game of Thrones en zelfs van The Da Vinci Code, Jumanji en The Odyssey. Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat niet handig van de licentiehouders van James Bond. Een 007-logootje bij de ingang van de winkel met een aantal spulletjes van de geheim agent had hier niet misstaan. Dan had ik er zelf ook nog wat aan. Bovendien blijft Bond op die manier zichtbaar in het straatbeeld. Hoe handig als je al jaren geen films meer produceert?

Vorige week zat een vriend verlekkerd voor de televisie; er werd James Bond-nieuws aangekondigd. Met chips en cola nam hij plaats voor het tv-scherm, hartslag iets verhoogd. Eindelijk zou daar het nieuws bekend worden gemaakt waarop iedereen al zo lang wacht — wat anders hadden het kunnen zijn?

Dat viel dus bar tegen. En dat heb ik geweten. Mijn telefoon stond roodgloeiend door belletjes van boze buurtgenoten en minder bekenden die zich bekocht voelden door de NPO. Zelfs politiek Den Haag begon zich erin te mengen. Rob Jetten was ‘not amused’. Alsof ik er iets aan kan doen. Ik had de redacties juist gezegd dat ik geen zin had om te speculeren. Zolang er nog geen kogel door de kerk is: mij niet bellen. Sinds die tijd staat mijn telefoon uit.

Dat laatste kan ik overigens iedereen aanbevelen. Huis en tuin herfstklaar gemaakt, de laatste zonnesteken de deur uit, de winterdekens uitgehangen. Eindelijk weer eens ruimte voor herfstwandelingen door het bos, een eerlijk wildgerecht afgeblust met een Grand Cru van Château Marquis de Mons en als dessert had ik trek in een avondje bios met Casino Royale. Nou, viel dat even tegen…

Groots aangekondigd in koeienletters; de wereldwijde hervertoning van deze twintig jaar oude Bond-film was in oktober in geen velden of wegen te bekennen in de Nederlandse bioscopen. Ze hadden de memo niet ontvangen.

Als alternatief zag ik daarom Skyfall op het thuisscherm, een zeldzaam goede Bond-film. Eén die hoop geeft voor de toekomst. Want dit is opnieuw de derde film van een Bond-acteur die de hoogste ogen gooit. Gold dat voor Sean Connery met Goldfinger en voor Roger Moore met The Spy Who Loved Me; Skyfall is onbetwist Daniel Craigs hoogtepunt. Ook een eerste film van een nieuwe Bond-acteur viel nooit tegen, wat statistisch gezien betekent dat we de komende tijd goed zitten.

Nu maar hopen dat de nieuwe makers het hoofd een beetje koel houden en kunnen voldoen aan de hoge verwachtingen. De nieuwe Bond gaat onherroepelijk de vergelijking aan met zijn voorgangers. Hij zal ons vertellen dat hij van jongs af aan al fan is van de serie en daarom zijn stinkende best gaat doen er iets van te maken, en dat hij Sean Connery, Roger Moore, Pierce Brosnan én Daniel Craig allemaal waardeert om hun eigen kwaliteiten, maar dat hij het tóch net even anders gaat doen. Het script is ditmaal van het hoogst haalbare niveau en de regisseur is zó kundig en heeft zó’n unieke visie; het zijn torenhoge verwachtingen die nauwelijks waar kunnen worden gemaakt.

Maar het belangrijkste aan alles: we mogen straks weer even wegdromen in de wereld van nul-nul-zeven. Een wereld die node werd gemist en de laatste jaren louter bestond uit herhalingen. Piekfijne herhalingen van films die ze ons nooit meer kunnen afpakken, waarin je jezelf iedere keer weer even verliest; de beelden, de klanken, de wetenschap naar wat er komen gaat.

Wij weten dát het komen gaat, en als de aankondiging een dezer dagen daar is, zal de wereld aan onze zijde staan. We zullen worden overspoeld met vragen en meningen. Het enige advies dat wij kunnen geven: het komt goed.

Bond zei het al in Skyfall: „Everybody needs a hobby.” „So what’s yours?”, wilde Silva weten. „Resurrection.”

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Screentest Callum Turner achter de rug

Overige acteurs volgen dit weekend

Acteur Callum Turner heeft gisteren zijn screentest voor de nieuwe James Bond gedaan, aldus Daily Mail. Vandaag en morgen staan er andere namen op het programma, onder wie Jack Lowden en Josh O’Connor. Ondanks eerdere berichten dat hij niet meer meedeed, is Jacob Elordi volgens geruchten nog steeds in de running voor de rol van 007.

Met Turner, Lowden en O’Connor lijken de filmmakers toch voor een minder jonge James Bond te kiezen dan eerder werd aangegeven. De drie Britten zijn allen geboren in 1990 en op dit moment 36 jaar. In vergelijking met Daniel Craig; die werd 38 jaar tijdens de opnamen van zijn eerste Bond-film Casino Royale in 2006.

Alleen de Australische acteur Jacob Elordi (29 jaar) is relatief jong. Te vergelijken met landgenoot George Lazenby die in 1968 op 29-jarige leeftijd werd verkozen tot James Bond.

Naast bovengenoemde vier namen behoort een vijfde onbekende kandidaat ook nog tot de mogelijkheden. Witte rook zal op zijn vroegst volgende maand worden verwacht.

THR: ‘Screentests James Bond komend weekend’

Volgens vakblad The Hollywood Reporter vinden de laatste screentests voor de nieuwe James Bond komend weekend plaats in Londen. Of er drie of vijf namen op het lijstje staan, is onduidelijk. Anonieme bronnen melden het blad dat acteurs Jack Lowden en Callum Turner hoe dan ook van de partij zijn.

Jack Lowden en Callum Turner

Wie er volgens THR níet op staat, is Jacob Elordi. Een naam die de laatste week de kop weer op stak. Ook Jack O’Connell is volgens het blad verdwenen als mogelijke kandidaat.

Van oudsher bevat de laatste testronde voor de nieuwe James Bond een scène uit From Russia with Love, waarin de kandidaat-James Bond, gekleed in een tuxedo en een pistool in de aanslag, zijn beste versie van 007 laat zien. Of dit er ook zo aan toegaat onder de nieuwe producenten Amy Pascal en David Heyman, is niet bekend. THR vermeldt dat er in drie testronden zijn, waarin stunts, dialoog en screen presence centraal staan.

Vervolgens blijft de vraag: wanneer wordt de nieuwe naam bekendgemaakt? Wat mij betreft zo gauw mogelijk.

Foley artist Peter Burgis (78) overleden

De Britse foley artist Peter Burgis is overleden, meldt onder meer Daily Express. Burgis werkte mee aan de eerste twee James Bond-films met Daniel Craig: Casino Royale (2006) en Quantum of Solace (2008).

Peter Burgis was gedurende dertig jaar betrokken bij een kleine vierhonderd film- en televisieproducties, waaronder de Harry Potter-films, The King’s Speech, Gosford Park, Slumdog Millionaire, Atonement, Children of Men, Sherlock Holmes en Mission: Impossible – Fallout. Hij won tweemaal een Emmy Award, onder meer voor Band of Brothers.

Peter Burgis werd 78 jaar.

Secret mission

Welkom in James Bond-maand. Want in oktober gaat het gebeuren. De maand bij uitstek om de nieuwe naam het wereldtoneel op te tillen. De maand dat Casino Royale de bioscoopzalen opnieuw zal bestormen. En de maand dat ik afreis naar Londen. Of mijn bezoek te maken heeft met de nieuwe nul-nul-zeven? Daarover mag en kan ik in dit stadium helaas niets zeggen. Secret mission…

Hier en daar lees ik wel eens wat. Laatst nog een heel boek. Een boek dat ik eerst zelf had geschreven en daarna weer helemaal terug moest lezen om verbeteringen door te voeren. Ik ben er nu wel even klaar mee met dat boek, al kan ik het iedereen van harte aanbevelen. Ook ditmaal weer boordevol James Bond-referenties, terwijl het nergens over James Bond gaat.

Hier en daar lees ik dus wel eens wat. Zoals een opiniestukje over de liefde die de Broccoli’s hadden voor James Bond. Een liefde die een kolos als Amazon nooit op die manier kan uitdragen. Daarvoor is Amazon te groot en James Bond slechts een radartje.

Toch blijf ik erbij dat ook voor een techreus als Amazon James Bond een grote vis is. Zeker als je ziet welke mensen zich aan het project hebben verbonden; dit kán niet foutgaan, wil ik heel graag denken. En dat denk ik dan ook.

Wel een raar idee dat voor het eerst in de 65-jarige historie van de James Bond-films er geen Albert R. Broccoli meer bij de begintitels zal prijken. Een naam die stond voor kwaliteit met een hoog entertainmentgehalte. In plaats daarvan zal er een Amazon MGM-titel verschijnen. Zolang ze maar wegblijven van dat Prime-logo met dat zogenaamde lachebekje. Het is anders toch een beetje als een vijfsterrenmaaltijd in een McDonalds-verpakking.

En als die gunbarrel dan eindelijk sinds No Time to Die weer opent op het bioscoopscherm, dan is dat hele gedoe rond die overname verleden tijd en kunnen we ons heerlijk twee uur laten meevoeren door een nieuwe James Bond-film. Hoop ik. Zolang Jeff Bezos zijn blauwe busjes in de garage laat staan en als hij, álsjeblieft, zijn vrouw thuishoudt.

With all due respect; met een jongere James Bond is de rol voor Lauren Sanchez als mogelijke Bond-girl, godzijdank, wel uitgespeeld. Oké, omdat Jeff het niet kan laten: één klein rolletje voor zijn echtgenote als ‘anchor’, zoals ze in haar tien laatste filmrollen staat vermeld. Huw Edwards hoeven ze toch niet meer te bellen.

Over de liefde voor James Bond gesproken; dit was een liefde die vooral diep zat bij wijlen Cubby Broccoli, de godfather van de Bond-films. Dochter Barbara hield bovenal van haar vader. Ze vond het lullig voor die ouwe als zijn geesteskindje een stille dood zou sterven. Met gezonde tegenzin nam zij daarom de producententaak op zich en toen de vader zag dat het goed zat (zie GoldenEye), kon hij vredig zijn ogen sluiten.

Dat er meer was dan James Bond, heeft Barbara Broccoli nooit onder stoelen of banken gestoken. Zij wilde met alle geweld ook andere films maken. Verhalen die dichtbij haar stonden en verder van het publiek. Nou, dat is gelukt. Het is als de oude broccoliplantage: uit de grond gestampt door vader, die eerst als kneuterboertje het tij mee had en door een slimme positie in de markt zijn product van een gouden label kon voorzien. Toen hij begon na te denken over zijn opvolging, bleek de eerste lichting kinderen hun heil liever elders te zoeken, waarna de stiefzoon en de jongste dochter overbleven om de toko bijna als vanzelfsprekend draaiende te houden. Maar of zij net zoveel van broccoli hielden als hun vader…

De dochter hield zichzelf op de been door een nieuwe vrucht te zaaien. Deze ruwe bolster was háár compositie, compleet geoogst naar háár smaak. Ze hield van zijn mondgevoel, zijn geur, de manier waarop hij in de hand lag en eruit at. Het werd een regelrechte liefde voor dit bijproduct, terwijl de hartstocht voor het hoofdbestandsdeel waar haar vader een leven lang voor had gestreden, steeds verder op de achtergrond raakte.

Het zijn de nieuwe mensen achter het product waarop alle hoop nu is gevestigd. Daarmee zit het honderd procent snor. Zo’n Steven Knight, de man achter Peaky Blinders, ziet het als eervolle taak de Bond-vlag hoog te houden voor niemand minder dan voor koning en vaderland. Als rasechte Engelsman groeide hij op met James Bond; een liefde die hem met de paplepel werd ingegoten.

Denis Villeneuve, weliswaar een Canadees, maar ook hij werd in zijn jeugd geïnfecteerd door James Bond. Het is zijn eer te na een slechte film te maken, laat staan een slechte Bond-film. Tel daar zo dadelijk de jongen bij op die nooit durfde te dromen van de rol waarin hij is gecast. Een jongen die zich als tiener liet meevoeren door de avonturen van Sean Connery, Roger Moore en Pierce Brosnan. Eentje die de benadering van Timothy Dalton en Daniel Craig verstaat en de emotionele lading van George Lazenby waardeert. Ook hij zal ons niet laten vallen.

Wat geen liefde voor James Bond? Met het juiste team met de neuzen dezelfde kant op, is ook voor ons een schone taak weggelegd: wij mogen dit team niet laten vallen. Zo’n eerste Bond-film met een frisse kop is altijd extra spannend. De messen zullen geslepen zijn, de te vullen schoenen reuzengroot. Wij moeten als één blok achter het nieuwe product gaan staan. Dat zijn wij aan James Bond verplicht. Dat zijn wij verplicht aan Cubby Broccoli. Verplicht aan alles dat ons Bond-adepten maakt…

Noem me een dweper, een romanticus, een opportunist. Zij zijn de mensen die het moeten gaan doen. Wij zijn de mensen van wie zij het moeten hebben. 

Want als ik straks in Londen met een Union Jack… Oeps, praat ik toch bijna mijn mond voorbij. Secret mission…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Editor John Grover (87) overleden

James Bond-editor John Grover is overleden. Grover werkte mee aan zes James Bond-films in de jaren 70 en 80.

Grover begon begin jaren 60 als assistent-editor. Zo leverde hij een bijdrage aan grote films als Doctor Zhivago (1965) van David Lean, 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick, Nicholas and Alexandra (1971) van Franklin J. Schaffner en aan de Roger Moore-films The Wild Geese (1978) en The Sea Wolves (1980). Ook voor The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979) assisteerde Grover nog als editor.

For Your Eyes Only (1981), met voormalig editor John Glen voor het eerst als regisseur, werd Grovers eerste klus als hoofdeditor. Deze functie bekleedde hij eveneens voor Octopussy (1983), (samen met Peter Davies voor) The Living Daylights (1987) en Licence to Kill (1989). Halverwege jaren 80 was hij nog verantwoordelijk voor de montage van Jim Hensons Labyrinth (1986).

In april dit jaar werd Grover door zijn vakgenoten van de British Film Editors (BFE) nog onderscheiden met een Life Achievement Award tijdens de BFE Cut Above Awards.

John Grover is 87 jaar geworden. 

Editor ‘No Time to Die’ overleden

Elliot Graham, de filmeditor van de James Bond-film No Time to Die, is op 50-jarige leeftijd overleden. Dat meldt onder meer The Hollywood Reporter.

Het nieuws over zijn overlijden werd maandag gedeeld door Dan Jinks, producent van de film Milk (2008), die op Facebook een eerbetoon bracht aan de editor:

„Milk zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het geweldige werk van onze editor Elliot Graham”, schrijft Jinks. „Hij werd genomineerd voor een Oscar voor zijn rol. Ik hoorde dat hij het afgelopen weekend uit het leven is gestapt. Ik heb zoveel gedachten en gevoelens over deze lieve, vriendelijke en eigenzinnige man. Voor nu zeg ik alleen: rust in vrede, Elliot.”

Graham oogstte veel lof voor zijn werk aan de biografische film Milk van regisseur Gus Van Sant. De film, met Sean Penn als Harvey Milk (de eerste openlijk homoseksuele man die werd verkozen in een openbaar ambt in Californië), werd in totaal voor acht Academy Awards genomineerd.

Enkele jaren later werkte Graham opnieuw samen met Van Sant aan het romantische drama Restless (2011).

Gedurende zijn meer dan twintigjarige carrière in Hollywood werkte Graham aan uiteenlopende grote producties. In 2022 won hij samen met Tom Cross een BAFTA Award voor Beste Montage voor No Time to Die (2021).

Elliot Graham en Tom Cross met hun BAFTA’s

Zijn overige werk omvat onder meer titels als: X2 (2003), Superman Returns (2006), 21 (2008), Steve Jobs (2015), Beasts of No Nation (2015), Molly’s Game (2017) en Captain Marvel (2019). No Time to Die was de laatste film waaraan Elliot Graham zijn medewerking verleende.