Bond-klassieker Goldfinger draait op zaterdag 5 september in 4K in filmhuis Milûk in Harlingen. De inleiding van de voorstelling wordt verzorgd door Bond-liefhebber Thomas Hobma.
Stap in de wereld van glamour, gadgets en spionage met de klassieker die de standaard zette voor alle Bond-films. Goldfinger brengt spanning, stijl en iconische scènes samen in een tijdloos avontuur met Sean Connery als de onvergetelijke James Bond. Van de legendarische Aston Martin en de iconische titelsong van Shirley Bassey tot de sinistere plannen van Goldfinger — dit is Bond op zijn best.
Veel Bond-fans noemen Goldfinger nog steeds de meest perfecte klassieke Bond-film, omdat hij humor, spanning, gadgets en stijl precies in balans heeft. De film bracht vele malen zijn budget op en zorgde voor een wereldwijde ‘Bondmania’.
Leeuwarder Courant, 04-02-1966
In de Bond-reeks bij Milûk waren eerder Dr. No en From Russia with Love te zien. Deze laatste voorstelling in april vertoonde enkele technische problemen. Thomas Hobma verzekert dat deze voor de filmvertoning op 5 september zijn verholpen.
Kaarten voor Goldfinger zijn verkrijgbaar bij Milûk.
Lees hier nog eens terug hoe Goldfinger in 4K was bevallen op het grote doek.
De 4K-schijfjes van de James Bond-films die Sean Connery maakte voor Eon Productions komen in september ook los op de markt. Zo staat op de website van Gruv te lezen. Veel meer is over deze lichting niet bekend. Oordeel zelf over de nieuwe covers. Lees hier over de voor- en nadelen van de complete Connery-Bond-box die recent verscheen.
In eerste instantie zag ik niet veel verschil tussen de blu-ray en de 4K-versie van de James Bond-films van Sean Connery. De blu-rays van James Bond behoren tot mijn meest gebruikte schijfjes — vooral omdat ik regelmatig een stukje film nodig heb ter illustratie van een of ander. De blu-rays die ik bezit, zijn afkomstig uit de Bond 50-box uit 2012; tot dan toe dé Bond-collectie met de beste beeldkwaliteit. Tot de 4K-films deze maand verschenen. Een mooie uitgave, maar beslist niet zonder nadelen.
Nu ik de tijd heb genomen er iets beter in te duiken, moet gezegd dat de 4K-films de voorkeur genieten, vooral door kleine verbeteringen die eerder stoorden. Neemt niet weg dat de blu-rays na al die jaren nog steeds het bekijken waard zijn.
Neem de strandscène uit Thunderball waarin Bond aan Domino vertelt dat haar broer François dood is. Hier zijn in de blu-ray verticale strepen over het beeld te zien. Op een kleiner beeldscherm valt dat allemaal wel mee, maar hoe groter en beter je scherm, hoe duidelijker deze oneffenheid.
Verticale strepen op de blu-ray van Thunderball (klik op de afbeelding voor beter beeld)
Zo zit er aan het eind van diezelfde scène ook vuil onderaan het kader. Zowel de verticale strepen als het vuil zijn op de 4K niet tot nauwelijks nog zichtbaar. Met een beetje goede wil kun je zeggen dat de strepen gewoon weg zijn.
Vuil onderaan het kader op de blu-ray van Thunderball
Een groot nadeel van een groot tv-scherm bij deze heruitgave is het gebruik van de oorspronkelijke grove filmkorrel waar 4K nogal trots op schijnt te zijn. Eerlijk gezegd: dit werkt mijns inziens niet op een tv-scherm. Neem het establishing shot van Londen in Goldfinger. Juist bij de blu-ray was dit bijzonder mooi gladgepoetst. Waardoor het ongetwijfeld minder natuurlijk en minder ‘filmisch’ oogt, maar je wordt in ieder geval niet getrakteerd op al dat dansende prut voor je ogen.
Establishing shot van de blu-ray van Goldfinger ziet er beduidend beter uit dan in 4K
Dr. No, From Russia with Love en Goldfinger werden eerder gepresenteerd in beeldverhouding van 1.66:1, dat wil zeggen met een stukje zwart links en rechts van het beeld. Op 4K is de beeldverhouding opgepompt naar 1.75:1, wat inhoudt dat de balkjes weg zijn en we dus onder en boven een klein stukje beeld verliezen. Het scherm is nu compleet gevuld, maar we missen dus wel iets.
Bij de extra’s ben ik nog niets nieuws tegenkomen. De Inside-documentaires die al op de Special Editions van de dvd’s zaten, zijn overgenomen. En daar waar sommige blu-rays (die al eerder dan 2012 buiten de complete box waren uitgebracht) verbeterd beeld bevatten dat meer voldeed aan de eisen van blu-ray, waren er ook Inside-docu’s die direct van dvd waren overgenomen. Daar is voor de 4K-lichting niets aan veranderd. En kon je voor de blu-ray nog kiezen voor de Nederlandse ondertiteling, die ontbreekt hier bij de extra’s.
De Sean Connery 6-film collection die in Nederland beschikbaar is, bevat zowel de 4K-schijfjes als de blu-rays. Echter zijn de blu-rays gewoon de oude Fox-versies. Ik had gehoopt dat de blu-rays ook de nieuwe scans zouden bevatten. Niet dus. Hierdoor is het voor mij nog niet mogelijk om screenshots of fragmenten van de nieuwe versies te nemen.
Fijn is de resume-optie als je de film opnieuw opstart. Dat ontbrak bij de oude blu-rays die steevast met het Fox-logo begonnen als je ze later weer terugkeek. De 4K’s zijn uitgegeven door Warner Bros., maar dat logo is nergens te bekennen. Het menu verschijnt al snel en je kunt gelijk beginnen met kijken.
Het keuzemenu is statisch, met voor iedere film hetzelfde beeld en de originele James Bond Theme. Enkel de kleur van de menubalk verschilt per film evenals als de bijbehorende filmtitel.
Een bijzonder aardige optie is de mogelijkheid om de film te laten vertellen door een Amerikaanse stem. Speciaal voor kijkers met een visuele beperking vertelt een mannen- of vrouwenstem dat wat er op het scherm gebeurt, tot en met het voorlezen van een groot deel van de credits aan toe.
Zo heb ik door die stem nu pas ontdekt dat Kerim Bey een mes in zijn rug heeft als hij dood wordt aangetroffen in de Oriënt Express. Was mij nooit eerder opgevallen. Maar dan moet de vertelstem niet zeggen dat in de eerste scène van Thunderball James Bond samen met ‘madame Boitier’ neerkijkt op de kist van Jacques Bouvar, terwijl de dame in kwestie ‘mademoiselle La Porte’ is. Of dat Bond in Dr. No in een Mercedes Benz rijdt in plaats van een Sunbeam Alpine. Dat er wordt verteld dat op de bommen van de Vulcan ‘Handle like eggs’ staat, is dan wel weer een scherpe aanvulling.
Dan is er bij Thunderball ook nog een alternatieve geluidstrack die op gezette tijden een net iets ander geluid laat horen; zoals bekend van de vierde Bond-film waren er verschillende versies in omloop. Nu is dus ook de aftiteling te beluisteren met het, in mijn optiek, beter passende Thunderball-thema in plaats van de James Bond Theme.
In You Only Live Twice is het ‘woosh’-effect verdwenen op het moment dat de gunbarrel opent, iets wat oorspronkelijk nooit zo was bedoeld. En zo zullen er ongetwijfeld meer kleinere aanpassingen zijn verdwenen die niet bij het origineel hoorden. De 4K belooft de meest pure weergave van deze oude James Bond-films te zijn. Met een fonkelnieuwe glinsterende brullende leeuw aan het begin, dat dan weer wel.
Nog geen week na mijn Harris Dickinson-weekend, duikt zijn naam plots op tussen de drie kandidaten die volgens Variety meedingen naar de hoofdrol aller hoofdrollen. Daar ben ik blij om, dat hij erbij zit, temeer omdat namen als Aaron Taylor-Johnson en de onvermijdelijke Henry Cavill tot dan toe altijd sterker naar voren kwamen. Maar ik ben tegelijk ook huiverig. Huiverig voor die andere twee namen. De nieuwe James Bond komt nu toch wel heel dichtbij.
Van nature houd ik niet van speculeren over de nieuwe James Bond. Leuk voor de boulevardmagazines, ik neem mijn hobby te serieus om met die onzin mee te gaan. Uiteraard heb ik mij wel eens laten verleiden een naam te noemen. Henry Golding schoot mij als eerste te binnen, omdat ik die destijds net in een film had gezien. Een naam die ik daarna nooit meer heb horen vallen.
James Bond blijft een hot item, ik heb het altijd al gezegd. De NOS noemt de nieuwe regisseur Denis Villeneuve al om 04:08 uur in een artikel. Van welke andere filmserie is het van belang om midden in de nacht te weten wie de regisseur wordt? Zelfs overdag is niemand daarin geïnteresseerd. Maar James Bond is wereldnieuws. Als Harris Dickinson zich binnenkort in zijn tuxedo hijst om ten overstaan van de complete wereldbevolking een Bollinger te ontkurken, is dat primetime op alle journaals te zien.
Denis Villeneuve
Om het in goed Nederlands te verwoorden; het moet een fingerspitzengefühl zijn geweest dat ik de noodzaak zag om tijdens een zonnig weekend naar films met de nieuwe James Bond-acteur te kijken. En vooral met die interesse dat ik hem wel eens wilde zien en horen spelen. Het is sinds twintig jaar geleden Daniel Craig werd gekozen als James Bond zelden gebeurd dat ik het idee had naar een nieuwe James Bond te kijken. En vorig weekend had ik dat gevoel ineens wel.
Ja hallo, er is nog helemaal niets bekendgemaakt en er staan nog twee namen op het lijstje. Maar kom op, die andere twee, dat kan toch niet serieus waar zijn? Die boomlange Aussie en een Spider-Man in pocketformaat?
Nee, als het écht om die drie namen gaat, is het mijns inziens een uitgemaakte zaak en kunnen we opgelucht ademhalen. Ademhalen omdat er een doorstart wordt gemaakt met onze geliefde filmserie én omdat ze de juiste man hebben gekozen. Want dat is hij. Kijk maar naar Babygirl, kijk maar naar Triangle of Sadness. En luister ook vooral naar hem, naar zijn stem. Daar spreekt overtuiging uit.
Het is op het eerste gezicht geen komisch duo: Villeneuve en Dickinson. Maar de regisseur weet waar hij aan werkt, hij is immers een Bond-fan. Dus dat vleugje wittiness komt wel goed. Denk ik. Hoop ik. En ja, we waren toe aan iets luchtigers. De nieuwe Roger Moore is misschien iets te veel van het goede, maar dan op zijn minst de nieuwe Pierce Brosnan, met een Bond die er zin in heeft en het allemaal niet zo serieus neemt.
Daar moeten de schrijvers zich over gaan buigen. Als eerst dat verhaal maar stevig staat, dan kan de humor daarna worden gevonden in de nuances. Bond hoeft geen moppentapper te zijn, het zit hem bij hem in de kwinkslagen, in de luchtige opmerking aan het eind van een enerverende scène, in een enkele blik. ‘Same time tomorrow, Mrs. Bell?’
Ook al ben ik eruit wie het moet worden, spannend blijft het natuurlijk wel. Barbara Broccoli heeft 35 jaar lang mijn aanbevelingen stelselmatig genegeerd, zal zij Amy Pascal gewaarschuwd hebben voor the Dutch guy with the bloody good ideas?
Terug naar exact twintig jaar geleden. Toen Daniel Craigs naam in het geruchtencircuit circuleerde, geloofde ik daar geen snars van. Die man? Alles behalve een James Bond. Toen hij uiteindelijk in oktober van dat jaar werd gepresenteerd met dat zwemvest om en dat vlassige haar — oké, het belangrijkste is dat er weer een film komt. Hij krijgt mijn steun.
Enkele maanden later verscheen een foto van zijn eerste scène: Craig opgepompt en kortgeknipt. Dit ís de nieuwe James Bond. Ineens had hij mijn volwaardige steun en zag ik wat Barbara Broccoli al veel eerder in hem zag.
Wat betreft Daniel Craig pakte dat voor mij goed uit. Ook al waren er legio fans die hem nooit hebben geaccepteerd en zichzelf tekort deden door zijn films te boycotten; het is natuurlijk niet leuk als je als die hard liefhebber het gevoel hebt dat jouw franchise om zeep wordt geholpen door het inhuren van de verkeerde hoofdrolspeler.
Want wat als het roer volledig wordt omgegooid en ze in plaats van Tom Holland zijn vriendin Zendaya naar voren schuiven? Zij van Dune. Dune van Denis Villeneuve. Een prachtmeid die niet zou misstaan in een Bond-film, maar als vrouwelijke James Bond…
Barbara Broccoli verzekerde ons dat Bond een man zal blijven. Die garantie is met haar vertrek geen cent meer waard. Het zijn ingewikkelde tijden voor een Bond-fan.
Voor wie inmiddels is afgehaakt, zijn daar altijd nog de klassiekers die in superdeluxe soundtracks worden omgezet of in 4K verschijnen. Schijfjes die mij onbetwist het oude Bond-gevoel teruggeven. Reikhalzend kijk ik uit naar de Connery-box, waarvan de filmkorrel en de kleur van het beeld moeten spatten. Een cinema-ervaring in optima forma op je eigen tv-scherm. Een geheel nieuwe beleving van films die je denkt te kennen, maar keer op keer op een nieuwe drager toch weer verrassingen in petto hebben. Ik kan nu al niet wachten op de Roger Moore-collectie en de gecombineerde Lazenby-Dalton-Brosnan-set.
Als voorbereiding op het echt werk dit najaar, heb ik leeftijdsgenoot Modesty Blaise Metreweli uitgenodigd om naar de nieuwe Connery-schijfjes te komen kijken. En ze komt deze zomer met plezier een weekendje bingen. Kunnen we het gelijk hebben over de schandalige manier waarop de pers haar benoeming wereldkundig heeft gemaakt, tot de NOS aan toe: ‘Eerste vrouw aan het roer bij MI6’. Zo kleinerend, zo on-journalistiek. Dat deed haar voorganger Sir Richard Moore een stuk professioneler op Twitter. Hij noemde haar naam, niet haar geslacht. Hulde. En al die paparazzi, inclusief ikzelf, die het copy/paste gooiden op het vrouw-zijn, die zijn geen knip voor de neus waard. Geen wonder dat de artikelen zoveel commentaar kregen van met name mensen van een zeker geslacht. Al weten Sir Richard en ik natuurlijk dondersgoed hoe Blaise Metreweli die functie heeft verkregen…
De 4K-box, met de zes door Eon Productions geproduceerde James Bond-films met Sean Connery, is vanaf 1 juli verkrijgbaar in Nederland. Via Bol.com zijn de films te koop voor 199 euro, ofwel 33,17 euro per film. De box bevat zes nieuw vervaardigde steelbooks, met daarin zowel een 4K-schijf als een blu-ray. Los zijn de films (nog) niet te koop. Een tweede boxversie met dezelfde films in een goedkopere verpakking, wordt niet aangeboden door Bol.com.
De films op 4K zijn vervaardigd naar de originele cameranegatieven. Dat wil zeggen dat de aanpassingen die Lowry Digital twintig jaar geleden doorvoerde, afwezig zijn. Lowry leverde destijds prima werk af, voor zowel de Ultimate Edition dvd’s (de koffer) als de complete blu-rayset ter viering van Bonds 50e verjaardag in 2012. Maar dat was toen, de standaard is inmiddels verschoven naar 4K.
Voor de puristen is deze nieuwe 4K-collectie een must. Al is het maar vanwege de optie om zowel de films met zijn oorspronkelijke monotracks af te spelen als met de nieuw vervaardigde Dolby Atmos-mix.
Blu-ray.com, die de inhoud van de box inmiddels heeft beoordeeld, komt wat betreft het beeld uit op een gemiddelde van 4,25 sterren (van de 5) en 4 sterren voor het geluid.
Interessante aantekening van Blu-ray com: (...) deze nieuwe restauratie is gebaseerd op bioscoopnauwkeurigheid. Dat wil zeggen dat het beeld er niet vlijmscherp uitziet, omdat het zo niet is bedoeld. Deze scans leveren een filmachtige ervaring op, waarbij veel meer is ingezet op details, diepte en levendige kleuren en minder op het zo gladjes mogelijk krijgen van het beeld (met bijbehorende nadelige compressiefoutjes).
Al met al presteert de nieuwe box volgens Blu-ray.com ruimschoots beter dan de blu-rays. De extra’s zijn gelijk aan eerdere uitgaven van de films.
Lees de recensies op highdefwatch van twee van de zes films uit deze box:
Binnenkort verkrijgbaar: 4K Connery. De enige Bond die tot nu toe in ultra-HD op home video te bewonderen was, is Daniel Craig. Gaan we de oude Connery’s opnieuw aanschaffen? De verleiding is groot, maar liever wacht ik op een complete 4K-Bond-set.
Mijn James Bond-filmverzameling begon later dan gewenst. Simpelweg omdat ik geen geld had om de films eerder aan te schaffen.
Zo heb ik nooit de door mij felbegeerde VHS-banden in bezit gehad. Op mijn jongenskamer had ik enkel een foto van de Bond-videocassettes op mijn prikbord hangen, afkomstig uit een foldertje van V&D. Zo kon ik toch dagelijks kijken naar de cover van Timothy Dalton in Licence to Kill en Roger Moore in Octopussy; de twee films die bovenop een stapel Bond-films waren afgebeeld.
Dan had je ook nog die eerdere VHS-box, die met het blauwe 007-logo op de zijkant. Dat vond ik werkelijk een prachtige uitgave. Toen twintig jaar geleden de opa van destijds mijn vriendin overleed, liet hij precies díe box na. Veel van de films zaten zelfs nog in het plastic. Hij meende een liefhebber van James Bond te zijn, hij had de films nooit bekeken.
De videobanden gingen naar een neefje, ik had toch immers de collectie al op dvd? Voor mij bleef de verzameling Fleming-boekjes over in een fijne boxset met de auteur achter zijn typemachine op de zijkant. Ook hier had de opa, getuige de perfecte staat waarin de boekencollectie verkeerde, nooit naar omgekeken.
Mijn James Bond-filmverzameling begon halverwege de jaren 90 met de video-cd’s, die kon ik afspelen op mijn Philips cd-i-speler. Ik zag zo’n apparaat voor het eerst in de speelhoek van een huisjespark waar wij met de familie verbleven. Ik was gelijk verknocht aan die hoek, niet alleen door het interactieve speelapparaat, waarop je zowel spellen kon spelen als films kon afspelen, maar nog meer door de poster die er hing van Roger Moore bungelend aan de Eiffeltoren.
Die poster had een magische aantrekkingskracht op mijn jongensfantasie en viel samen met de openbaring van het fenomeen 007. De Bond-films werden in die jaren voor de eerste keer vertoond op de Nederlandse tv, en ik zat als tiener aan de buis gekluisterd voor weer een nieuw Bond-avontuur.
Ik herinner mij zelfs dat ik het knap lastig vond om de Bond-films te filteren uit het algehele filmaanbod, omdat ik nog niet alle titels kende. The Spy Who Loved Me? Is dat er ook één? De tv-gids schreef over een chique James Bond-film. Bingo!
Die cd-i-speler kwam er uiteindelijk, en het jaar daarop op mijn verjaardag volgde de peperdure videocartridge; vóór die tijd kon ik er niet eens films op afspelen. En daar begon mijn James Bond-filmverzameling met de eerste film in eigen bezit: Live and Let Die. Nog steeds als ik de eerste klanken van George Martin hoor, denk ik terug aan het moment dat ik mijn eerste eigen James Bond-film in de speler stopte en op play drukte; de heerlijk hysterische gunbarrel, de vlekkerige ‘witte’ dots, het schokkerige beginshot vanuit een helikopter op het gebouw van de Verenigde Naties in New York, het uitgetrokken beeld.
Het was verre van zuiver allemaal, maar we wisten niet beter en het stoorde geenszins. Dit is zoals films eruit zagen. Later, toen mijn filmcollectie gestaag groeide, viel het mij bij You Only Live Twice op dat het water waarin het gemummificeerde lichaam van James Bond wordt gedropt, uit wel erg grote pixels bestond. Datzelfde gold voor de explosie achter 007 als hij in A View to a Kill per sneeuwscooter ontsnapt in Siberië.
Ondanks dat ik erg blij was dat ik binnen een paar jaar alle zes de Connery-Bonds had verzameld en vijf Bond-films met Roger Moore, knaagde het dat in Nederland geen werk werd gemaakt van de ontbrekende films op video-cd. Voor onduidelijke redenen: geen On Her Majesty’s Secret Service, geen The Man with the Golden Gun, geen The Spy Who Loved Me. Om over de Dalton-films maar te zwijgen. Daarvoor was ik alsnog aangewezen op de videorecorder én de hoop dat deze films weer eens op tv zouden worden uitgezonden.
Zodoende moest ik, omdat ik mij die film nauwelijks nog herinnerde en deze in de naslagwerken van Steven J. Rubin en Raymond Benson hoog stond aangeschreven, OHMSS bij de plaatselijke videotheek huren; de Warner Bros-uitgave met een benauwde George Lazenby en Diana Rigg op de voorkant, waar in was geknipt en de gehele Gumbold-scène ontbreekt.
Ondanks de gebreken vond ik het een fantastische kijkervaring en belandde OHMSS hoog bovenaan mijn Bond-lijstje, waar het nu al jaren de top aanvoert.
Mijn James Bond-videocollectie was pas compleet begin 2001, toen de laatste dvd’s uit de Special Editionserie verschenen. Die begon in het voorjaar van 2000 met de uitgave van de tot dan toe nieuwste film The World Is Not Enough. Ik weet nog dat ik die kocht bij de Fame in Amsterdam en in de trein naar Haarlem het plastic openmaakte en ik tot mijn stomme verbazing ontdekte dat dit het eerste (of eigenlijk laatste) deel van een complete (een COMPLETE!) Bond-set was. Mét 007-logo op de zijkant!
De rest van het jaar stond in het teken van de Special Editions. From Russia with Love, die voor juli stond gepland, kwam pas uit in de laatste week van die maand, maar dat was van te voren niet gemeld — ik ben in juli elke dag naar de Free Record Shop gefietst om te informeren of de film er al was… Vanaf oktober werden de uitgaven opgeschroefd naar twéé dvd’s per maand en zo groeide mijn collectie gestaag.
De dvd’s waar ik ooit zo blij mee was, zijn nu niet meer om aan te zien, en dienen nog enkel als museumstuk in mijn filmkast. Na zes jaar werden ze vervangen door de koffer van de Ultimate Editions, die na nog eens zes jaar werd vernieuwd door de blu-raybox. Daar teer ik sinds 2012 op. Het zijn onbetwist de schijfjes uit mijn videotheek die ik het meest heb afgespeeld. De laatste drie Bond-films volgden in hun steelbooks, waarvan ik enkel No Time to Die in 4K bezit; een film die ik zelden in de speler stop.
Hoewel ik best content ben met de blu-rays, kijk ik zeker uit naar een complete 4K-collectie, het wordt ook wel eens tijd. Maar of ik de Connery-films los ga aanschaffen? Ik twijfel nog.
Met de komst van blu-ray jaren en jaren geleden kon ik het nog best met een dvd’tje doen; tegenwoordig bestel ik toch liever een iets duurdere 4K. Zoals twee puike Hitchcocks, North by Northwest en Psycho, die beide een adembenemende transfer hebben. En wat betreft de eerstgenoemde Cary Grant-film, die begint dus met een MGM-logo op een groen veld. Laten we hopen dat de oude Bond-films precies diezelfde behandeling krijgen en dat we beginnen met de originele United Artists-logo’s van die tijd, als leuk extraatje voor de puristen.
O ja, als dat conclaaf volgende week gaat beginnen, kunnen ze dan ook gelijk een nieuwe 007 kiezen? Dan loopt het weer mooi gelijk. Sinds het begin van de James Bond-films zijn we precies zes pausen en zes Bonds verder. Als dat geen toeval is…
We hebben er hierna nog 23 te gaan, maar het begin is er, de eerste twee edities van The Ultimate Cover Edition. Speciaal vervaardigd door Jeff Marshall voor Media Psychos.
Het gaat om twee lege steelbooks met ruimte voor twee schijven, de blu-ray en voor in de toekomst de 4K, maar je mag er natuurlijk ook een dvd’tje in doen. De hoesjes zijn ontworpen door illustrator Jeff Marshall, een grootsheid op het gebied van James Bond-schetsen. Zie hier zijn website.
Dit jaar moet de steelbook van Dr. No te bestellen zijn. Als dat een beetje wil verkopen, dan ligt From Russia with Love klaar om uitgebracht te worden. Krijgen de Bond-films eindelijk de omslag die ze verdienen. Twee jaar geleden had ik daar dit over te melden.
Dat was onverwachts. Wie had gedacht dat wij ineens zoveel wijzer zouden zijn? Nieuws waar we sinds de aftiteling van No Time to Die op wachtten. Daar was het dan, als slag bij heldere hemel: een datum, een titel, een regisseur én een hoofdrolspeler! De voorpret kan ein-de-lijk beginnen!
Ter illustratie
Het is de winnende goal van Weghorst in de 56e minuut tegen Ierland, en daarmee de hoop dat het met Oranje toch nog goedkomt. Dat is bij de aankondiging van een nieuwe James Bond-film niet anders. Soms heb je gewoon de onnoemelijke behoefte om even ongegeneerd te gaan juichen.
De voetbalfan van alledag heeft iedere week een wedstrijd waar hij naar uit kan kijken. Iedere week een nieuwe Bond-film! Wij moeten vier jaar wachten voor er eindelijk weer een doelpunt valt. Of er wordt verloren, dat je vier jaar moet teren op een kutfilm. Dan kun je maar beter een keer een potje voetbal verliezen, de week daarna mag je in de herkansing. Of je moet natuurlijk de club uit de hoofdstad zijn.
Momenteel ben ik dan toch liever de Bond-fan. Daar valt in mijn geval niet aan te ontkomen, van voetbal heb ik geen verstand. Het is heerlijk als er eindelijk dat officiële nieuws is, want wat hebben we daar naar gesmacht.
Zoals ik al vaker heb verkondigd: op enig moment komt die nieuwe Bond-film er wel. Daar hoef je geen inside-informatie voor te hebben, boerenverstand is in dezen voldoende.
Alle zogenaamde ‘inside information’, van het regisseurgeroezemoes en een ‘two picture deal’ tot de complete Bond-battle; met het nieuws van deze week mag het allemaal de prullenbak in. Het bleek niet meer dan quatsch. En kom nu niet aan dat ik je niet had gewaarschuwd!
Zand erover. Wat nu rest is vooruitkijken. Vooruitkijken naar een heerlijk jaar tot aan de première waarin steeds meer details bekend worden: de medespelers, de componist, de titelsong, de betekenisloze foto’s, de eerste bewegende beelden, aftellen naar een trailer. Speculeren waar het heen gaat, en wie heeft die subtiele verwijzing gezien? Ze zullen toch niet… Daar lijkt het anders wel op. Wat een vondst!
Dan die nieuwe gozer. Hij bakt er niks van! Hij is de beste! Komt hij in die zorgvuldig uitgekozen scène goed genoeg uit de verf? Wat een charisma! Maar zo ziet James Bond er toch niet uit!? Ook dat hoort erbij en het is heerlijk dat de tijd is aangebroken dat het eindelijk weer eens kan, gericht speculeren en uit zijn verband gerukte scènes beoordelen. Wat waren we daar aan toe.
Maar het is niet alleen vooruitkijken naar een gloednieuwe James Bond-toekomst wat de klok slaat, respect voor de rijke geschiedenis waar deze 26e rolprent schatplichtig aan is, wordt tevens nieuw leven ingeblazen. En hoe! Daniel Craig als 007 is niet meer de enige die de socials bestookt, al zijn voorgangers doen ineens ook weer mee.
MGM Home Entertainment heeft niet stilgezeten en brengt voor het volgende James Bond-feestjaar, want zo mag 2024 inmiddels wel worden genoemd, de complete collectie in 8K! Geen hond die het kan afspelen, maar de speciale functie die bij de afzonderlijke films wordt geleverd, is revolutionair te noemen. Zelfs Q stond er van te kijken.
Zo kun je straks, je zult het nauwelijks geloven, in je eigen thuisbioscoop bij iedere James Bond-film je eigen hoofdrolspeler kiezen! Sean Connery in On Her Majesty’s Secret Service is niet langer een utopie, maar slechts een druk op de knop verwijderd. Inclusief bijpassend stemgeluid en aangepaste credits. Toen mij het persbericht onder ogen kwam, moest ik drie keer lezen om het te bevatten. Ze hadden niet eens het geduld tot 1 april te wachten!
Heerlijke spielerei natuurlijk, en prachtig om straks Roger Moore of Pierce Brosnan in de blauwe badstoffen onesie uit Goldfinger te zien banjeren, en wie staat de safarisuits uit de jaren 70 beter: George Lazenby of Timothy Dalton? Maar het gaat natuurlijk in de eerste plaats om die nieuwe film en de vraag of de nieuwe man weet te overtuigen.
Met de huidige de-agingtechniek, die gek genoeg vlak na Indiana Jones niet meer van echt te onderscheiden is, heeft hij het bereik van een 20 tot 90-jarige. Daarmee spreekt de nieuwe James Bond in één klap drie generaties aan. Slim bedacht door de producenten die hun bedenktijd blijkbaar zeer effectief hebben gebruikt om dit alles minutieus uit te dokteren. Al het gemopper ten spijt mag het best eens gezegd dat Barbara Broccoli en Michael G. Wilson het beste met ons én James Bond voor hebben. Driewerf hoera voor deze twee! Cubby zou trots zijn!
Rest mij niets anders dan EON Productions te bedanken dat ik namens deze site de eer had het langverwachte nieuws wereldkundige te maken. Wel met het verzoek om het een beetje vaag te houden, anders zou niemand het geloven.
Die Michael Caine toch met zijn pensioenaankondiging. Had-ie ons mooi tuk.
Prima, als we geen nieuwe Bond-film krijgen, dan kijken we die ouwe films wel in de bioscoop. Voordeel is dat je precies weet waar je aan toe bent; je zult nooit teleurgesteld de zaal verlaten en naderhand zeurt er niemand dat James Bond is vermoord. Win-win. En wat is er nou fijner dan een Bond-film op het grote scherm?
De zaal met driehonderd stoelen zit op 20 april bommetje vol. In het kader van James Bond Night vertonen filmregisseur Martin Koolhoven en filmprogrammeur Ronald Simons in Cinema 1 van filmmuseum Eye de gerestaureerde versie van de Bond-klassieker Goldfinger. In 4K glinstert alles nog gouder dan daarvoor.
Als dikke extra worden vooraf aan de filmvertoning pre-title sequences uit verschillende Bond-films vertoond, aan elkaar gepraat door een vapende Martin Koolhoven. De bevlogen filmverteller beheerst de kunst om gelijkertijd te enthousiasmeren en te schofferen. Wie het breken van de vierde wand in het begin van On Her Majesty’s Secret Service afkeurt, is een sukkel. Zitten er eigenlijk medewerkers van Eye in de zaal? Want de vorige keer werd er geklaagd dat de spreker vapete tijdens de voorstelling. Fuck you!
Met een flesje Westmalle (een tripel zo te zien) langs zijn zijde, kletst de filmmaker de beginsequenties van de Bond-films aan elkaar. Toen hem werd gevraagd een keuze te maken, wilde hij ze allemaal laten zien. Dat werd een beetje te gortig op een reeks van 25 films met een gemiddelde speeltijd van 7 minuut 20 per sequentie. Hij koos er daarom in ieder geval van iedere Bond-acteur één.
Dr. No kent er geen. Vandaar dat we daar alleen de gunbarrel te zien krijgen met de titelsequentie er gelijk achteraan. Wie dacht vroeger trouwens, net als Koolhoven, dat die pistoolloop het diafragma van een camera was? Vingers? De regisseur blijkt een van de weinige losers in de zaal te zijn. En met die Bond-muziek is iets aan de hand. De namen Monty Norman en John Barry worden geroepen. Klopt allemaal, en er zitten in de zaal grotere Bond-kenners dan de spreker zelf is, schat de regisseur juist in, maar luister eens naar het deuntje van Monty Norman waarop het Bond-thema is gebaseerd. Koolhoven zingt de eerste regels van Bad Sign, Good Sign.
From Russia with Love (met 2 minuut 38 de kortste pre-title) met Robert Shaw als badguy is de eerste met het kenmerkende Bond-begin. Eentje die productioneel nog goed te overzien is. Wie vindt From Russia with Love de beste Bond-film? Vingers.
On Her Majesty’s Secret Service is de volgende in de rij. Zijn er mensen in de zaal die George Lazenby de beste James Bond vinden? Niet de film zelf, want die is goed, maar de James Bond-acteur? Het blijft bijna stil in de zaal. Gert Watering van James Bond Nederland weet nog te melden dat Lazenby een Golden Globe-nominatie voor zijn rol heeft gekregen. Dat zegt genoeg, besluit Koolhoven met een glimlach.
Live and Let Die met de dan nieuwe Bond Roger Moore slaat hij over, want daar komt James Bond helemaal niet in de beginsequentie voor. Octopussy, Koolhovens favoriete Bond-film, want de eerste die hij zag, heeft hij enkele jaren geleden al in Eye vertoond, vandaar dat hij kiest voor een prachtige opening in, volgens de regisseur, een van de minste Bond-films: Moonraker.
Tijdens de vrije val op het grote doek van 11 bij 5,5 meter krijg ik, voor de eerste in de honderd keer dat ik deze scène al heb gezien, spontaan last van hoogtevrees. Ik ben het met Koolhoven eens dat dit een fantastische opening is. Waar ik mij niet in kan vinden, is zijn lage waardering voor het eindproduct. Oké, James Bond was inmiddels trendvolger geworden in plaats van setter, maar in zijn tijd werd Moonraker bijzonder positief ontvangen, en nog steeds is het een heerlijke verstand-op-nul-film. Niet in de laatste plaats door de onvergetelijke muziek van John Barry en de grandioze sets van Ken Adam.
Tussendoor nog even die vreemde eend: Never Say Never Again, Connery’s eenmalige terugkeer. Hoe dat precies zit, voert te ver om hier uit de doeken te doen. Feit is dat deze Bond-film geen gebruik mocht maken van de gunbarrel-opening en ook niet van de James Bond-muziek. Wat ze daarom hebben gedaan, is de titels óver de beginsequentie heen plaatsen. Moet je opletten hoe gek dat is:
Dat is inderdaad een mankement waar de film verder weinig aan kan doen. Op internet mag dat allemaal wel, vandaar nog een keer de opening van Never Say Never Again maar dan in Eon-stijl. De begeleidende muziek is afkomstig uit From Russia with Love en Thunderball. Daar knapt de film inderdaad van op. Erachteraan krijgen we Dionne Warwicks Mr. Kiss Kiss Bang Bang over de titelsequentie van Thunderball en vreemd genoeg niet Lani Halls Never Say Never Again, wat overigens een prima Bond-nummer is.
Dan is het de beurt aan The Living Daylights, met, in Koolhovens optiek, de minste Bond van het stel: houten klaas Timothy Dalton. Maar Dalton is de enige 007 die de Bond van Fleming wist te benaderen, klinkt het uit de zaal. Die heb ik vaker gehoord, dat is geen criterium, aldus de alleswetende regisseur. En let vooral op hoe achteloos Dalton de beroemde woorden ‘Bond, James Bond’ uitspreekt. Totaal Bond-onwaardig. Toegegeven, Timothy Dalton had de jaren 80 ook tegen zich. Ook de titelsong van de Noorse popgroep a-ha kan Koolhovens goedkeuring niet dragen. Boegeroep vanuit het publiek. En terecht.
Tot grote opluchting van de Brimstone-regisseur is het daarna tijd voor Pierce Brosnan, een heel goede Bond. Om dat te illustreren laat hij de pre-titles van Die Another Day zien. Wie vindt dit de slechtste Bond-film? Vingers vanuit de hele zaal. Maar we hebben het mis, de minste is toch echt Quantum of Solace, vindt de filmkenner. Die Another Day is te leuk om als slechtste Bond-film de boeken in te gaan. De badguy die de hele film rondloopt met diamanten in zijn gezicht, is een geniale vondst.
Ook slechte Bond-films kennen hun hoogtepunten, Martin. Het eerste uur van Die Another Day is ook echt wel te doen. Maar alle credits die de film in het eerste uur heeft opgebouwd, worden in het tweede uur verspeeld.
De pre-title van Die Another Day is oké. Lijkt overigens verdacht veel op Tomorrow Never Dies waar Bond aan een bende snoodaards moet zien te ontkomen en daarbij het complete strijdveld vernietigt, waarna hij ternauwernood ontsnapt per vliegtuig of hovercraft. En nee, dit is net niet de langste pre-title. Voorganger The World Is Not Enough is met 13:48 een minuut langer en No Time to Die gooit daar met tien minuten extra helemaal roet in het eten.
De producenten zagen net als wij dat het na Die Another Day niet lang op deze manier door kon gaan. En toen kwam Quentin Tarantino, die met Pierce Brosnan Casino Royale wilde maken. Eon Productions, dat op dat moment al jaren de rechten bezat van de eerste Bond-roman, wilde niet dat Tarantino zich met Bond ging bemoeien, maar gebruikte het eerste Bond-verhaal wel als uitgangspunt voor de volgende film, net zoals Tarantino had geopperd. Tarantino meent dat hij Eon op een idee had gebracht. Ook Koolhoven gaat mee in het idee dat Casino Royale door Tarantino naar de oppervlakte is gebracht.
De waarheid hierover ligt ergens in het midden. Eon zal het nooit toegeven en voor de Amerikaan is het een mooi verhaal dat hij de James Bond-makers heeft geforceerd Casino Royale te maken — alsof hij deze credits werkelijk nodig heeft.
Met Casino Royale keerden de filmmakers terug naar Ian Fleming, naar de oorsprong van James Bond. Vraag aan de zaal wat de beste Bond-film met Daniel Craig is, waarbij je van de vijf automatisch keuze uit twee hebt. De meeste vingers gaan op voor Skyfall. Koolhoven geeft zijn goedkeuring. Van Casino Royale vindt hij met name de pokergame en de uitleg van ‘geen idee wie de mensen zijn’ (Vesper en Mathis) saai.
De laatste pre-title sequence is afkomstig uit deze film; na From Russia with Love de kortste uit de reeks. Wel eentje om trots op te zijn.
En dan is het pauze, roept de filmmaker vanaf de eerste rij. Na een kwartier is het de bedoeling dat Goldfinger gaat beginnen. Dat duurt iets langer, omdat de rij van 300 gasten die een drankje willen nogal lang is. Eye is daar, gek genoeg, niet op ingesteld.
Na de pauze neemt Ronald Simons kort het woord om Goldfinger in te luiden. Hij was ooit in Berlijn waar hij production designer Ken Adam (geen ‘Adams’) ontmoette. De Duitser van geboorte mocht op honderd meter afstand komen van het echte Fort Knox om het vervolgens op het studioterrein na te bouwen. Het interieur komt geheel uit het brein van de Bond-architect, en het moet gezegd dat het echte Fort Knox er vast niet zo imposant uitziet als in de film. Bijna niemand die het kan controleren, zelfs Joe Biden mag er niet naar binnen. En let vooral op de beroemdste eend uit de filmgeschiedenis, daar waar de film mee begint. Een eend die overigens verdacht veel op een zeemeeuw lijkt…
Tijd voor de blauwdruk aller Bond-films, Goldfinger. De film waar we voor zijn gekomen. Niet helemaal natuurlijk, want de introductie van Martin Koolhoven was om van te smullen, ook al ben je het niet altijd met hem eens. De regisseur is er in de pauze trouwens niet stiekem vandoor gegaan. De Westmalle is inmiddels ingeruild voor een fles rode wijn en vanaf de eerste rang kijkt hij de film gezellig mee. Af en toe roept hij nog iets.
Bij iedere herbeleving van welke Bond-film dan ook, zijn er altijd details die mij eerder niet zijn opgevallen. Zo maakt Bond bij zijn ontmoeting met Tilly Masterson zijn zin niet af: ‘By the way, my name is Bond, J…’ Ook is op het immense bioscoopscherm de pleister om zijn ringvinger goed zichtbaar. Die pleister droeg hij om zijn trouwring te verbergen. Bij Thunderball was het hem wel gelukt de ring af te schuiven.
De achtergrondprojecties en de Thunderbird-vliegtuigjes zijn in 4K onbedoeld nog lachwekkender, vindt ook het publiek, dat trouwens ook lacht waar het wel de bedoeling is.
Als bijna zestigjarige film doet Goldfinger het nog behoorlijk. Slimme keus van de heren om deze film te programmeren. Deze derde Bond-film blijkt nog altijd een publiekslieveling te zijn. Ik prijs de snelheid van de oude rolprent; Gosse Drent van James Bond Nederland vindt hem juist aan de trage kant. Grappig dat we allebei een andere film hebben gezien.
Je zou bijna vergeten dat de vertoning van Goldfinger is begonnen met het zeventigjarige jubileum van James Bond een week daarvoor. De literaire Bond uiteraard die nog altijd aan de basis staat van het veel grotere succes van de filmserie. Ian Flemings James Bond wordt al lang niet meer gelezen, enkel door de verstokte Bond-fan. De films zijn hun geestelijk vader al geruime tijd ontgroeid. De herdruk van Casino Royale bij HarperCollins Holland kwam net een halfjaar te vroeg. Zeventig jaar James Bond kun je daarom het beste eren met de vertoning van een film, dat trekt tenminste volle zalen. Zeker met Martin Koolhoven aan het roer.
En het allermooiste is dat het niet bij die ene vertoning in Eye blijft. Vanaf september gaat Koolhoven het land in met meer James Bond. Hij gaat naar Badhoevedorp, Groningen, Sittard, Deventer, Goes, Voorburg, Den Bosch, Wageningen, Steenwijk, Amstelveen en Enschede waar kriskras de klassiekers Dr. No, Thunderball, On Her Majesty’s Secret Service, Live and Let Die, For Your Eyes Only, A View to a Kill, The Living Daylights, Licence to Kill, GoldenEye en Die Another Day de revue passeren.
Klik hier rechts op de banner om te zien welke film waar en wanneer wordt vertoond. Als Goldfinger een voorbode is op de reeks in september, gaan we een fijne Bond-herfst tegemoet. O ja, volgende maand Casino Royale in Concert in enkele concertzalen in Nederland en België.
Je moet toch wat als er geen nieuwe Bond-films worden gemaakt.
Klik hier voor een overzicht van de pre-title sequences.
Het lijkt erop dat er meer blu-raysteelbooks van James Bond-films op komst zijn. Gisteren werd de steelbook van Dr. No gepresenteerd; een luxeverpakking ter viering van het zestigjarig jubileum van de film. Vandaag meldt een Franse website negen nieuwe covers:
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Deze steelbooks zouden rond 5 oktober moeten verschijnen.
Nu ontbreken enkel nog de covers van Live and Let Die (1973) en Die Another Day (2002). De overige Bond-films zijn eerder als steelbook uitgebracht. Die van Dr. No komt overigens ook als losse steelbook beschikbaar, wat de aanschaf een stuk goedkoper maakt.
De schijfjes zijn vermoedelijk precies hetzelfde als de eerdere blu-rayuitgaven. Wat dat betreft is de inhoud niets nieuws. Het was mooier geweest als de steelbooks als extra een 4K-schijf met de film hadden gekregen. Voor een complete 4K-release van de Bond-films moeten we nog even geduld hebben.
De bioscoopbeleving van Dr. No bij Vue Cinemas op 18 en 20 juni verschilt per theater. Zo zal de film in sommige Vue-bioscopen in 4K te zien zijn en in andere bioscopen in 2K. Dit is te checken bij het online reserveren. Momenteel heeft alleen Vue Alkmaar deze aanpassing doorgevoerd. Daar wordt Dr. No vertoond als XD Experience.
De kwaliteit in 2K zal onverminderd goed zijn, verzekert Tamara de Koning, theatermanager van Vue Alkmaar. De vestiging in Alkmaar heeft de luxe over zeven zalen te beschikken, waardoor een oudje als Dr. No eenzelfde voorkeursbehandeling krijgt als de meest recente films; Dr. No staat in Alkmaar gepland voor zaal 1.
Vue-bioscopen met minder capaciteit moeten zelf bepalen of ze de film in 4K of 2K aangeleverd willen krijgen. Voor theaters zonder 4K-projector is die keuze snel gemaakt.
Dr. No draait in juni tweemaal in de meeste Vue-bioscopen onder de noemer Vue Classic. Het is dit jaar zestig jaar geleden dat de film zijn première beleefde. Alleen de theaters in Alphen aan den Rijn en Gorinchem hebben de eerste Bond-film niet in hun programma opgenomen.
Wie wil weten welke bioscoop welke beeldkwaliteit van Dr. No afspeelt, kan het beste de website van Vue in de gaten houden. Ook tickets zijn via diezelfde link te bestellen.
Het beeld en geluid van de blu-ray van No Time to Die is tiptop in orde. Veel kan er ook niet misgaan met een dergelijke HD-transfer. Omdat ik voor de steelbook heb gekozen, net zoals destijds bij Skyfall (2012) en Spectre (2015), zit er dit keer niet alleen de blu-rayschijf in, maar tevens een 4K-disc. Dat brengt een groot nadeel met zich mee wat verder nergens wordt vermeld.
De extra’s van de film staan namelijk níet op het blu-rayschijfje. Wil je de bonusfeatures bekijken, dan kan dat alleen op een 4K-blu-rayspeler. En die heb ik niet. Pech dus.
De normale blu-ray van No Time to Die, in de plastic slipcase, bevat twee schijven: één met de film, één met de extra’s. Die zou je dus moeten hebben om met alleen een blu-rayspeler van de speciale content te kunnen genieten. Alleen: de Daniel Craig-documentaire Becoming James Bond staat enkel op de 4K-schijf. Een 4K-speler blijft dus noodzakelijk om álles te kunnen zien.
Die 4K-speler komt op enig moment wel, zoals de videorecorder ooit werd vervangen door een dvd-speler. Om die nu even snel aan te schaffen voor de extra’s, terwijl ik de kwaliteit van blu-ray nog steeds fantastisch vind, gaat me te ver.
Pluspunt is het Dolby Atmos-geluid. Niet dat ik dat een-twee-drie kan onderscheiden, maar de nieuwste Bond-film verdient nu eenmaal het beste geluid. Ook hier geldt dat ik nog steeds erg tevreden ben met vijf geluidsboxen; twee vóór, twee achter, één in het midden en een subwoofer.
De hoofdstukindeling van de schijf is met 20 aan de krappe kant; de film is 163 minuten lang. De titelsequentie zit tussen hoofdstuk 4 en 5, wat ik bijzonder onhandig vind. Wil je alleen even de prachtige titels van Daniel Kleinmans zien en Billie Eilish horen, dan zul je dus vanaf hoofdstuk 4 door moeten spoelen, of terug vanaf 5.
De gunbarrel op de voor Nederland en België uitgegeven schijf is de versie die we in de bioscoop hebben gezien, waarin het Universal-logo omvormt tot het zoeklicht uit de gunbarrel. Iets wat naar mijn idee iets afdoet aan de kracht en het gevoel van de sequentie.
Het menu van de disc is statisch: Daniel Craig in zijn tuxedo in de bekende houding van de laatste posters met een James Bond Theme van Hans Zimmer als achtergrondmuziek.
Een code voor Apple-tv is bij ons niet bijgesloten en een audiocommentaar is afwezig.
Het belangrijkste is dat ik de Bond-collectie na zes jaar eindelijk weer compleet heb. Dat is een groot goed. De thuisbeleving is toch de manier om James Bond op elk gewenst moment te kunnen zien. No Time to Die zal moeten bewijzen of het een blijvertje is en zich in de ranking naar boven of naar beneden bijstelt. We zullen zien. En genieten, laat daar geen misverstand over bestaan.
De nieuwste James Bond-film No Time to Die is vanaf vandaag on demand te koop bij Apple TV+ en Pathé Thuis. De film kost in beide gevallen € 16,99 in HD-kwaliteit. Bij Pathé kost de film in SD € 14,99. Bij Apple TV+, waar de films zelfs in 4K is te zien, krijg je de documentaire Being James Bond erbij, maar die is inmiddels ook gratis online te zien.
Vanaf 18 februari is No Time to Die tevens te huur via de streamingdiensten. KPN voegt zich vanaf dat moment bij het rijtje, aangezien KPN een huurovereenkomst heeft met Pathé.
Twee dagen eerder op 16 februari is de film ook te koop op dvd, blu-ray en 4K ultra HD blu-ray.
Bij James Bond Nederland legt Jorrit van der Valk uit of het verstandig is om de film nu al te kopen of nog even te wachten.
Het ziet er naar uit dat No Time to Die in Nederland pas vanaf half februari te koop is op dvd, dat is twee maanden later dan verwacht. Bol.com heeft de thuiskopie sinds dit weekend in verschillende versies in de digitale etalage staan. Leverdatum: 16 februari 2022.
De nieuwe Bond-film wordt bij de webwinkel in vijf verschillende versies aangeboden:
Over de extra’s op de schijf wordt niets vermeld. Afgaand op de Engelse en Amerikaanse versies, zullen deze als volgt zijn (met de aantekening dat de laatste extra, Being James Bond, enkel op de 4K-versie zal staan):
A Global Journey (7:29)
Anatomy of a Scene: Matera (11:02)
Designing Bond (10:35)
Keeping It Real: The Action of No Time to Die (5:58)
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
