4K Connery

Verkrijgbaar als steelbook, vanaf juni...

Steelbooks

In het kader van ‘het is ook nooit goed’: het is ook nooit goed. Die nieuwe lichting steelbooks die eraan komt. Ze zijn nog niet eens officieel gepresenteerd of het gezeik begint al. Ik zeik even mee.

Het was in 2015 voor het eerst dat ik bij een videocover van James Bond zoiets had van: wow! Bijna alle, zo niet alle, James Bond-videocovers vallen namelijk tegen. Van de oudjes op VHS tot de laatste blu-rays; veelal is het amateuristisch bij elkaar geraapt broddelwerk. Maar deze keer waren de ontwerpen raak. Want wat was het geval? Een slimme ontwerper had bedacht om eens te rade te gaan bij de echte kunstenaars die aan de Bond-films meewerkten: de ontwerpers van de titelsequenties. Tot op de dag van vandaag huzarenstukjes uit de Bond-films, uitgevoerd door Maurice Binder (14 keer), Robert Brownjohn (2), Daniel Kleinman (8) en bureau MK12 (1).

Wat een vondst! Zo voor de hand liggend, maar zo nooit over nagedacht. De beelden uit de titelsequenties lenen zich bij uitstek voor een visueel meesterwerkje als videocover. Het lag op dat moment al vijftig jaar voor het oprapen.

Goed, onder het mom beter laat dan nooit, werd die eerste lichting ingevoerd. Dat had toen, in 2015, te maken met de komst van de nieuwe Bond-film Spectre. De misdaadorganisatie van weleer keerde na meer dan dertig jaar afwezigheid (of veertig, ligt eraan hoe je telt) terug in de Eon-serie. Oude blu-raytjes waarin Blofeld voorkwam plús alle voorgaande Bond-films met Daniel Craig (om de continuïteit tussen die films te accentueren) mochten in een nieuwe verpakking.

Natuurlijk in eerste instantie om ons uit te buiten, maar dit keer kreeg je er een wel een mooi metalen hoesje voor in je vitrinekast voor terug. Wie van fysieke schijfjes houdt, kijkt toch het grootste deel van de tijd tegen (de rug van) de hoesjes aan. Die hoef je niet in een speler te stoppen, die staan er gewoon, net als een boek, schilderij of een foto. En dan mag het maar beter een mooi hoesje zijn.

Waar deze 2015-lichting met name in uitblonk, was het oog voor detail van de covers. De kleuren, de afbeeldingen, die weliswaar rechtstreeks uit de begintitels van de betreffende film leken te komen, maar zodanig waren geïnspireerd door de titelsequenties, zodat van een perfect filmbeeld (in de breedte) een perfecte videocover (in de lengte) kon worden gemaakt. Stiekem leek het erop of hier met liefde aan was gewerkt.

De laatste Bond-titels van dat moment, Skyfall en Spectre, kenden een nieuwe plaatsing van het alom bekende 007-logo, namelijk onder de titel. Achter beide films zitten dezelfde makers. Aan alles is te zien en te horen dat deze films een twee-eiige tweeling zijn. Zoals daarvoor bij Casino Royale en Quantum of Solace het 007-logo in de O’s van de titels was verwerkt.

Bij de steelbooks van 2015 kwam het 007-logo terug zoals op dat moment gebruikelijk was: ónder de titel. Niet te groot, maar precies op maat. Groot genoeg als blikvanger, klein genoeg om als subtiel te mogen worden bestempeld. Vakwerk dus.

Niets dan lof over de steelbooks van 2015. Ware het niet dat het hier negen films betrof. Wie met deze nieuwe lijn zijn collectie compleet probeerde te krijgen, had pech. Niet meer dan dat, want de covers bleven onverminderd fraai, en het was duidelijk wat deze Blofeld-collectie wilde uitdragen.

Toch bleef het knagen, want hoe mooi zou het zijn om een gemankeerde Bond-collectie met de meest beeldige covers te complementeren. Er was nog genoeg fraais om watertandend naar uit te kijken. Maar al wat er gebeurde: van een continuering was geen sprake.

Tot deze week. Plots duikt daar de zestigjarige jubileumversie van Dr. No op. En wat blijkt: de cover lijkt zowaar uit de begintitels van de film te komen! Dr. No mag straks aan de steelbookcollectie worden toegevoegd en het past als een ontbrekend puzzelstukje. Wat fijn voor de verzamelaar!

Maar wie over de eerste euforie heenstapt en zich gaat verdiepen in het nieuwe ontwerp, begint iets op te vallen. Hé, waar is dat subtiele 007-logo onder de titel ineens gebleven? En wel verdraaid, dat is het posterfont dat wordt gebruikt, niet het font uit de films, zoals de lichting van 2015 aanhoudt. Dat het MGM-logo (dat op de rug te vinden is) in de loop der jaren is aangepast, dat is nu eenmaal zo. Jammer voor de eenheidsaanbidders. Zo heeft ook Warner de videolcentie in die tussentijd overgenomen van Fox. Kniesoor.

Dan blijkt dat niet alleen Dr. No een covermetamorfose heeft ondergaan, negen andere Bond-omslagen zijn eveneens onderhanden genomen. Verrassing! En ook deze covers vieren de titelsequenties in volle glorie. Op het eerste gezicht ziet het er weer prachtig uit, maar ook nu begint het al gauw te wringen.

De afbeeldingen lijken iets te makkelijk gekopieerd en geplakt uit de film; er is minder aandacht aan besteed, het is liefdelozer. De parachute uit The Spy Who Loved Me, wat een prima still is, zou bij de steelbooks uit 2015 bijvoorbeeld een effen achtergrond hebben gekregen, waardoor de afbeelding er beter uitspringt. Bovendien maakt de 2022-lichting in alle gevallen gebruik van het posterfont (enkel bij Tomorrow Never Dies en The World Is Not Enough gebruiken poster en titelsequentie hetzelfde lettertype) én, niet onbelangrijk, er ontbreken enkele titels!

De ontbrekende titels Goldfinger en GoldenEye hebben al eens een steelbookmakeover gekregen. Goldfinger in 2014 ter viering van het vijftigjarig jubileum (mét 007 logo onder de titel, maar met posterfont) en een afbeelding die uit de titelsequentie lijkt te komen. En dat lijkt alleen maar omdat de poster en de titelsequentie bij hoge uitzondering gebruikmaken van dezelfde beelden, want beide ontworpen door dezelfde maker: Robert Brownjohn. GoldenEye kent een nog vroegere steelbookcover uit 2012 met, ook niet mis, de posterplaat voorop. Hoewel een fraai exemplaar is dit niet in lijn met de twintig andere titels.

Blijven absent Live and Let Die (volgend jaar vijftig jaar) en Die Another Day (dit jaar twintig), en in zekere zin Spectre en No Time to Die, die wel in (meerdere) steelbookversies verkrijgbaar zijn, maar niet met titelsequentiecovers.

Als tegenvallendste klap op de vuurpijl: de inhoud (waar het eigenlijk over zou moeten gaan) wordt nog steeds aangeboden als blu-ray van tien-plus jaar oud. Eigenlijk nog ouder, want de opgepoetste Lowry-discs zijn al sinds de Ultimate Edition-dvd’s uit 2006 in omloop. Ook de extra’s zijn hetzelfde, wat hoogstwaarschijnlijk inhoudt dat de blu-rayschijfjes onveranderd zijn gebleven in een tijd dat 4K voor het oprapen ligt.

Gemiste kans? Gemiste kans. Het idee is goud, nu de perfecte uitwerking nog. Dus: terug naar de tekentafel, zoveel hoeft er niet te gebeuren, en plak er dan gelijk dat label 4K op. Of doe het lekker dubbel, blu-ray én 4K, dan heb ik er nu gelijk wat aan en later nog meer plezier.

Meer James Bond-steelbooks op komst

Het lijkt erop dat er meer blu-raysteelbooks van James Bond-films op komst zijn. Gisteren werd de steelbook van Dr. No gepresenteerd; een luxeverpakking ter viering van het zestigjarig jubileum van de film. Vandaag meldt een Franse website negen nieuwe covers:

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Deze steelbooks zouden rond 5 oktober moeten verschijnen.

Nu ontbreken enkel nog de covers van Live and Let Die (1973) en Die Another Day (2002). De overige Bond-films zijn eerder als steelbook uitgebracht. Die van Dr. No komt overigens ook als losse steelbook beschikbaar, wat de aanschaf een stuk goedkoper maakt.

De schijfjes zijn vermoedelijk precies hetzelfde als de eerdere blu-rayuitgaven. Wat dat betreft is de inhoud niets nieuws. Het was mooier geweest als de steelbooks als extra een 4K-schijf met de film hadden gekregen. Voor een complete 4K-release van de Bond-films moeten we nog even geduld hebben.

Steelbook ‘Dr. No’ aangekondigd

De blu-ray van Dr. No komt vanaf 3 oktober voor het eerst beschikbaar als steelbook. Daags voor de officiële zestigste jubileumdag op 5 oktober, is de eerste Bond-film verkrijgbaar in de meest fraaie verpakking tot nu toe.

De jubileumuitgave heeft naast de standaard blu-ray (het schijfje is al meer dan tien jaar hetzelfde) extra’s in de vorm van een boekje van 32 pagina’s, een poster, lobbycards in een enveloppe en een miniatuurdrakentank.

De cover van deze steelbook bestaat uit een afbeelding van de iconische titelsequentie van Maurice Binder. In aanloop naar de release Spectre in 2015 verscheen al een steelbookcollectie van alle films waarin Blofeld voorkwam, plus alle voorgaande films met Daniel Craig. Ook van Goldfinger en GoldenEye is een steelbook uitgebracht. Skyfall, Spectre en No Time to Die hebben bij hun eerste blu-rayrelease ook een steelbookbehandeling gekregen.

De steelbookblu-ray van Dr. No is hier alvast te bestellen.

Eerste indruk blu-ray ‘No Time to Die’

Het beeld en geluid van de blu-ray van No Time to Die is tiptop in orde. Veel kan er ook niet misgaan met een dergelijke HD-transfer. Omdat ik voor de steelbook heb gekozen, net zoals destijds bij Skyfall (2012) en Spectre (2015), zit er dit keer niet alleen de blu-rayschijf in, maar tevens een 4K-disc. Dat brengt een groot nadeel met zich mee wat verder nergens wordt vermeld.

De extra’s van de film staan namelijk níet op het blu-rayschijfje. Wil je de bonusfeatures bekijken, dan kan dat alleen op een 4K-blu-rayspeler. En die heb ik niet. Pech dus.

De normale blu-ray van No Time to Die, in de plastic slipcase, bevat twee schijven: één met de film, één met de extra’s. Die zou je dus moeten hebben om met alleen een blu-rayspeler van de speciale content te kunnen genieten. Alleen: de Daniel Craig-documentaire Becoming James Bond staat enkel op de 4K-schijf. Een 4K-speler blijft dus noodzakelijk om álles te kunnen zien.

Die 4K-speler komt op enig moment wel, zoals de videorecorder ooit werd vervangen door een dvd-speler. Om die nu even snel aan te schaffen voor de extra’s, terwijl ik de kwaliteit van blu-ray nog steeds fantastisch vind, gaat me te ver.

Pluspunt is het Dolby Atmos-geluid. Niet dat ik dat een-twee-drie kan onderscheiden, maar de nieuwste Bond-film verdient nu eenmaal het beste geluid. Ook hier geldt dat ik nog steeds erg tevreden ben met vijf geluidsboxen; twee vóór, twee achter, één in het midden en een subwoofer.

De hoofdstukindeling van de schijf is met 20 aan de krappe kant; de film is 163 minuten lang. De titelsequentie zit tussen hoofdstuk 4 en 5, wat ik bijzonder onhandig vind. Wil je alleen even de prachtige titels van Daniel Kleinmans zien en Billie Eilish horen, dan zul je dus vanaf hoofdstuk 4 door moeten spoelen, of terug vanaf 5.

De gunbarrel op de voor Nederland en België uitgegeven schijf is de versie die we in de bioscoop hebben gezien, waarin het Universal-logo omvormt tot het zoeklicht uit de gunbarrel. Iets wat naar mijn idee iets afdoet aan de kracht en het gevoel van de sequentie.

Het menu van de disc is statisch: Daniel Craig in zijn tuxedo in de bekende houding van de laatste posters met een James Bond Theme van Hans Zimmer als achtergrondmuziek.

Een code voor Apple-tv is bij ons niet bijgesloten en een audiocommentaar is afwezig.

Het belangrijkste is dat ik de Bond-collectie na zes jaar eindelijk weer compleet heb. Dat is een groot goed. De thuisbeleving is toch de manier om James Bond op elk gewenst moment te kunnen zien. No Time to Die zal moeten bewijzen of het een blijvertje is en zich in de ranking naar boven of naar beneden bijstelt. We zullen zien. En genieten, laat daar geen misverstand over bestaan.

Thuisbeleving

Omdat mijn tienerbeurs begin jaren 90 niet toereikend genoeg was, moest ik het doen met folderknipsels. De afbeelding hieronder, uit een folder van V&D, heeft jarenlang op mijn prikbord gehangen. Gezien de kreukels heb ik 'm uit frustratie ook wel eens weggegooid, en weer uit de prullenbak gevist; de afbeelding alleen al deed mij watertanden.

Ik heb de collectie van James Bond nooit op VHS gehad.

V&D (1993/1994)

James Bond thuis vanuit je luie stoel, daar is het uiteindelijk allemaal om te doen. De films terugkijken, favoriete scènes uitpluizen, weer even onderdompelen in dat avontuur, de muziek, de beelden, keer op keer.

Zo'n eerste bioscoopervaring is eenmalig. Dat is de ultieme beleving, uiteraard, maar daarna ben je voor de rest van je leven grotendeels overgeleverd aan de thuisbioscoop. Of er moet weer zo'n oudje als curiositeit ergens in een bios draaien. Uiteindelijk komt het hier op neer: de Bond-films zie je voor het overgrote deel gewoon op je eigen tv.

Hoewel mij de aangename geur van de warme tape uit de machine nog levendig voor de geest staat, zijn we al lang niet meer overgeleverd aan de beeld- en geluidskwaliteit van de VHS. Voorlopig word ik nog gelukkig van de kwaliteit van een blu-ray, maar dat werd ik destijds ook van de dvd, van de video-cd en voor die tijd voldeed VHS op een vierkante tv.

ECI (1995/1996)

Met nog ruim een maand voordat de nieuwe filmsensatie No Time to Die in de bioscoop draait, heeft de echte Bond-aficionado volgend jaar rond deze tijd de thuisversie van de film al lang en breed in huis. Die zal zo ergens in het najaar verschijnen. Een feestdag voor de liefhebber, want de Bond-collectie is weer compleet. De prijs van het schijfje rond de 20 euro doet er op dat moment niet toe. Het maakt al helemaal niet uit dat de film in de loop van 2021 voor een prikkie in de grabbelbak ligt. Daar staan wij boven.

Voor de thuisversie gaat het in mijn geval, hopelijk, om een fraaie blu-ray-steelbook, zoals Skyfall (2012) en Spectre (2015) inclusief karige extra's ook zijn afgeleverd. Het schijfje is verder precies hetzelfde als die uit de goedkoper ogende blauwe amaray. Maar je wilt natuurlijk wel een beetje kwaliteit vasthouden.

Uit het cellofaan rechtstreeks de speler in, de onbestemde en hinderlijke trailers die volgen vlug doorklikken en daar is het menu van de fonkelnieuwe Bond-film, bijgestaan door onheilspellende klanken van maestro Hans Zimmer.

En daar gaat -ie dan, met je snufferd een meter van het scherm om iedere pixel te absorberen: de leeuw van MGM, de globe van Universal, voordat Daniel Craigs vijfde gunbarrel uit de speakers knalt. Dat heerlijk opzwepende begin in Italië, uitzonderlijk lang, maar wat een spektakel! En dan: Billie Eilish, naadloos ingekort tot 3 minuten, gecombineerd met het visuele meesterschap van Daniel Kleinman, wetende dat de film eigenlijk nog moet beginnen...

Ook al heb je de nieuwe Bond minimaal drie keer in de bioscoop gezien, de film bezitten is bijna net zo speciaal als de eerste keer op het grote scherm.

Bond is en blijft bij uitstek dé film die je op het witte doek moet zien, maar daarna voldoet de film ook prima in de huiskamer. Daar waar je zelf alles in de hand hebt en je even op pauze kunt klikken om een volle blaas te legen.

Blofeld nu officieel in For Your Eyes Only

De schijnbaar willekeurige keuze voor de nieuwe lijn blu-rays die gisteren is aangekondigd, is minder lukraak dan het lijkt. Met Spectre voor de deur zijn straks alle films verzameld waar SPECTRE-leider Ersnt Stavro Blofeld in voorkomt. Plus de drie voorgaande Bond-films van Daniel Craig, wat zou kunnen impliceren dat de verhaallijn van Spectre voortborduurt op de voorgaande drie delen.

Opvallend in deze verzameling is For Your Eyes Only (1981). De vijfde Bond-film met Roger Moore, waarin een kale man in een rolstoel opduikt, met nota bene een witte angorakat op schoot. Natuurlijk is dit Blofeld. Maar die naam mocht EON Productions destijds niet gebruiken. Dus werd de naam Blofeld wijselijk omzeild en 'Man in wheelchair' gedoopt. Regisseur John Glen heeft later wel toegegeven dat het hier om Bonds aartsvijand uit de jaren zestig ging, maar officieel deden we alsof onze neuzen bloedden.

Nu alle rechten van SPECTRE inmiddels onder EON vallen (anders hadden ze natuurlijk nooit een film met die titel mogen maken), kunnen zij ook met Blofeld doen wat ze willen. Deze zogenaamde 'retcon' houdt in dat de Blofeld uit For Your Eyes Only nu ook officieel zo genoemd mag worden.

Hoe leuk deze retcon ook is, toch blijf ik bij het standpunt dat For Your Eyes Only beter zou zijn zónder deze hele scène...

James Bond Steelbook Collection

Hebben ze het dan eindelijk begrepen? Voor het eerst in de geschiedenis van de Bond-films krijgen we echt mooie covers! Geen lelijke bij elkaar gephotoshopte in spiegelbeeld afgedrukte koppen meer. Ditmaal wordt gebruikgemaakt van de altijd prachtige titelsequenties.

 

Negen James Bond-films die we allemaal al zeker drie keer in ons bezit hebben, zijn vanaf 15 september beschikbaar als Limited Steelbook Edition. Net op tijd om op de hausse van Spectre mee te varen. Sommige schijfjes beloven zelfs nooit eerder vertoonde extra's te bevatten. De specificaties daarvan ontbreken nog.

Dit zijn de films die binnenkort als blu-raysteelbook uitkomen: 

• From Russia with Love (1963) 
• Thunderball (1965) 
• You Only Live Twice (1967) 
• On Her Majesty's Secret Service (1969) 
• Diamonds Are Forever (1971) 
• For Your Eyes Only (1981) 
• Casino Royale (2006) 
• Quantum of Solace (2008) 
• Skyfall (2012)

Goldfinger steelbook

Voor de echte die-hard Goldfinger-fans: ter ere van de vijftigste verjaardag van de beroemdste aller Bond-films, komt Fox met een blu-raysteelbook. Qua inhoud is het oude koek, maar voor wie voor het uiterlijk gaat, is dit natuurlijk smullen.

Verkrijgbaar vanaf 22 september. Vast wel ergens online te bestellen...