Muziek ‘Spectre’ binnenkort op dubbel-cd

De soundtrack van Spectre, gecomponeerd door Thomas Newman, verschijnt eind deze maand op dubbel-cd bij La-La Land Records. Het is na Diamonds Are Forever en The Man with the Golden Gun op vinyl de derde James Bond-soundtrack van dit jaar die opnieuw wordt uitgebracht.

De Amerikaanse componist Thomas Newman kwam in 2012 met de Bond-film Skyfall aan boord van de Bond-trein; regisseur Sam Mendes nam hem mee na eerdere samenwerking aan American Beauty, Road to Perdition, Jarhead en Revolutionary Road (en later nog voor het oorlogsdrama 1917). De muziek van deze films leverde Newman een totaal van vier Oscar-nominaties op. Toen Mendes ook tekende voor een tweede Bond-film, Spectre, tekende Newman als vanzelf mee.

Newman leverde met zijn beide Bond-soundtracks een volwassen sound af. Niet direct in de lijn met Bond-maestro John Barry en zijn vaandeldrager David Arnold, maar vooral melodieus en bijzonder sfeervol.

DISC 1
SCORE PRESENTATION 2:04:01
1. Gun Barrel (From “Spectre”) 0:53
2. Los Muertos Vivos Están (Film Version) 5:07
3. Building Down 0:57
4. Sciarra Chase 0:50
5. Helicopter Fight 2:12
6. Writing’s On The Wall (Performed by Sam Smith) 4:39
7. Courtyard / M’s Message 2:48
8. Vauxhall Bridge (Extended Version) 2:32
9. The Eternal City (Extended Version) 6:59
10. Donna Lucia (Extended Version) 2:09
11. A Place Without Mercy 1:03
12. Palazzo Meeting 1:44
13. Enter Hinx 0:33
14. Cuckoo 0:38
15. Backfire (Film Version) 6:52
16. Nine Eyes Meeting 2:04
17. The Pale King (Extended Version) 3:32
18. Kite In A Hurricane 2:07
19. Photo Of Madeleine 0:55
20. Crows Klinik 1:46
21. I Kill People / SPECTRE Ring 2:15
22. Snow Plane (Extended Version) 5:34
23. Hinx Lives 0:54
24. L’Americain (Extended Version) 2:52
25. Secret Room (Extended Version) 5:54
26. Madeleine (Extended Version) 3:55
27. Hinx (Film Version) 1:22

TOTAL DISC 1 TIME: 1:13:37

DISC 2
SCORE PRESENTATION CONTINUED
1. Writing’s On The Wall (Film Version, Instrumental) 0:54
2. Silver Wraith 2:14
3. Compound Bedrooms 1:44
4. A Reunion (Extended Version) 7:14
5. Torture Room 7:05
6. Tempus Fugit (Film Version) 1:18
7. Safe House (Extended Version) 4:23
8. Blindfold 1:29
9. Careless (Extended Version) 6:26
10. Detonation (Extended Version) 4:16
11. Westminster Bridge 4:12
12. Out Of Bullets (Extended Version) 1:56
13. The James Bond Theme (From “Spectre”) 1:14
14. Spectre (End Title) 5:38

ADDITIONAL MUSIC 24:12
15. Writing’s On The Wall (Instrumental) 2:10
16. Los Muertos Vivos Están 2:47
17. Marimba Float Drums 0:51
18. Day Of The Dead 1:24
19. Photo Of Madeleine (Alternate) 0:57
20. Backfire 4:52
21. Secret Room 5:22
22. Madeleine 2:56
23. Hinx 1:20
24. Tempus Fugit 1:20

TOTAL DISC 2 TIME: 1:14:43
TOTAL ALBUM TIME: 2:28:20 

Zie de website van La-La Land voor meer informatie.

Hoe zat het ook alweer met ‘Never Say Never Again’?

Even voor dat handjevol kijkers dat tijdens het kijken naar de James Bond-films op Netflix ineens Never Say Never Again tegenkomt en zich afvraagt hoe die film in de chronologie van de reeks past. Want hoezo is er weer een Largo en een Domino en gaat Bond opnieuw achter gestolen nucleair materiaal op de Bahama’s aan?

Niet verder vertellen, maar niet iedereen vindt dat Never Say Never Again bij de Bond-serie hoort. Hoe dat komt? Deze film uit 1983 met Sean Connery als James Bond in de hoofdrol is niet geproduceerd door de familie Broccoli. De familie die al die andere 25 films wél heeft gemaakt.

Dat heeft weer te maken met filmplannen van eind jaren 50 waar Bond-schrijver Ian Fleming bij betrokken was, die het samen met wannabe filmmaker Kevin McClory tijd vond voor een heuse James Bond-film. Samen met scenarioschrijver Jack Whittingham werkten zij aan een filmscript dat uiteindelijk nooit van de grond kwam.

Fleming op zijn beurt leverde in die tijd nog ieder jaar trouw een Bond-boek af en aangezien het filmplan strandde, gebruikte hij het verhaal dat hij met McClory en Whittingham had ontwikkeld, hoppa, voor zijn volgende roman: Thunderball. Zonder vermelding van het eerder genoemde tweetal.

Dat had hij beter niet kunnen doen...

Fleming voelde zich onaantastbaar; James Bond was toch immers zijn geesteskind?  

McClory spande een rechtszaak aan die Fleming niet in de koude kleren ging zitten. De fragiele vijftiger die stevig rookte en dronk, kampte al met hartklachten. Deze stressvolle periode deed hem weinig goed.

Ondertussen klopten Harry Saltzman en Albert R. Broccoli bij hem aan. Ook zij wilden films maken van zijn boeken. Thunderball, het nieuwste avontuur van dat moment, leek ze een mooi project om mee te beginnen. De filmrechten van het eerste Bond-boek Casino Royale waren namelijk al in handen van een ander, maar de rest van de filmrechten lag nog open. Het drietal kwam overeen dat alle filmrechten naar het producentenduo ging, inclusief alle verhalen die Fleming nog zou gaan schrijven.

Door de rechtszaak rond Thunderball besloten Saltzman en Broccoli zich verder niet aan dat dossier te branden, ze richtten hun pijlen op Dr. No om mee te beginnen. Er waren immers genoeg verhalen voorhanden om zich in vast te bijten.

Albert R. Broccoli, Ian Fleming, Sean Connery en Harry Saltzman

Dr. No verscheen in de herfst van 1962 en werd een bescheiden succes. De volgende film From Russia with Love stond al in de steigers en met de komst van de derde, Goldfinger, kon niemand meer om James Bond heen. Binnen twee jaar tijd verschenen drie Bond-films, het succes van de serie werd groter en groter.

De filmrechten van Thunderball waren inmiddels bij Kevin McClory beland. Ian Flemings gezondheid ging hard achteruit. Een maand voordat Goldfinger in première ging, overleed de geestelijk vader van James Bond.

Door het succes van de films rook McClory zijn kans. Ook hij wilde een graantje meepikken van de Bond-manie die was gecreëerd door Saltzman en Broccoli. Er was alleen één probleem: hoe kon hij ooit gebruikmaken van de grote troef van Saltzman en Broccoli? Namelijk de man die voor bioscoopbezoekers over de hele wereld de belichaming was geworden van James Bond: Sean Connery.

Saltzman en Broccoli zaten op hun beurt met McClory in hun maag. De eenling had immers de filmrechten van Thunderball en daar mocht hij mee doen wat hij wilde. Wat nu als zij McClory eenmalig zouden inlijven?

Kevin McClory

McClory hapte toe. Voor de verfilming van Thunderball (1965) stelden Saltzman en Broccoli zich op als ‘presenters’, McClory kreeg de eervolle vermelding als ‘producent’. In het contract dat zij McClory lieten ondertekenen, stond dat hij de komende tien jaar niets met zijn Thunderball-rechten mocht doen. Het producentenduo had op dat moment geen plannen om nog tien jaar met James Bond door te gaan. Win-win.

Voor McClory was het een buitenkansje. Hij stapte een geoliede filmproductiemachine binnen, hij kon op de Bahama’s zijn contacten en liefde voor de duiksport inzetten, ook stond hij erop dat deze Bond-film in het brede Panavision zou worden geschoten. En wie weet kon hij voor de volgende Bond-productie ook een plaatsje veroveren naast Saltzman en Broccoli...

Na Thunderball was het exit Kevin McClory. Saltzman en Broccoli bouwden gestaag verder aan hun James Bond-filmimperium. Dit keer met het megalomane plan van een uitgeholde vulkaan. McClory had zijn dienst bij de vorige film bewezen – Thunderball was een officiële James Bond-film geworden – ze hadden hem verder niet meer nodig.

In de loop van de jaren die volgden, nam de frequentie van de James Bond-films iets af; in plaats van ieder jaar verscheen er nu om de twee jaar een nieuwe film. Tussen het ooit zo succesvolle duo Saltzman en Broccoli liep het inmiddels wat stroef. Broccoli bleef zich, met uitzondering van Chitty Chitty Bang Bang uit 1968 (ook naar een verhaal van Ian Fleming), volledig inzetten voor James Bond. Saltzman op zijn beurt produceerde talloze andere films. Soms met succes, maar ook met minder succes.

Saltzman had zijn hand verspeeld en moest zijn Bond-rechten verkopen. In plaats van die rechten te verkopen aan een andere producent, sprong filmdistributeur United Artists in dat gat. Vanaf dat moment werd Albert R. Broccoli als soloproducent verantwoordelijk voor James Bond met United Artists als mede-eigenaar.

Broccoli bracht een team samen om voor het eerst zonder Saltzman een Bond-film van de grond te krijgen: The Spy Who Loved Me. Op dat moment een enorme gok. Aartsvijand Ernst Stavro Blofeld, de baas van misdaadorganisatie SPECTE die het James Bond in vele eerdere avonturen moeilijk maakte, zou terugkeren met een nieuw wereldvernietigend plan.

Maar daar had Broccoli even niet meer op Kevin McClory gerekend. De tien jaar sinds Thunderball waren inmiddels verstreken en alles wat dat verhaal aanging, zoals Blofeld en SPECTRE die voor het eerst opdoken in het gelijknamige boek van Ian Fleming, behoorden toe aan McClory.

Broccoli zette een streep door zijn plannen en maakte van Blofeld een nieuwe boef: Karl Stromberg. Andere naam, zelfde streken. Kwestie opgelost.

Kevin McClory op zijn beurt probeerde vanaf dat moment zijn eigen Bond-film te maken, zíjn remake van Thunderball, getiteld Warhead. Grootste troef: de terugkeer van Sean Connery! Broccoli filmde stug verder met zijn James Bond, Roger Moore, die inmiddels een eigen fanschare had gecreëerd en bewezen had een lucratieve 007 te zijn.

Broccoli maakte het McClory ook niet makkelijk, want door alles wat te ver afweek van het originele Thunderball-verhaal en te veel aanschurkte tegen de James Bond van Broccoli, moest een streep. De productie van de McClory-film liet daarom jaren op zich wachten, totdat begin jaren 80 dan eindelijk het startsein kon worden gegeven. Inclusief Sean Connery na twaalf jaar terug als James Bond. Had hij bij zijn afscheid van de Saltzman/Broccoli-film Diamonds Are Forever (1971) gezworen nooit meer James Bond te spelen, daar moest hij nu op terugkomen. Dat bracht zijn vrouw Micheline op een idee: Never Say Never Again opperde zij. En zo geschiedde.

Het werd in 1982/1983 The Battle of the Bonds genoemd: Broccoli met de productie van Octopussy tegen McClory met Never Say Never Again. Oftewel: Roger Moore tegen Sean Connery. Die laatsten hadden hier echter alleen maar schik in, ze werden er immers leuk voor betaald. De acteurs gingen al jaren vriendschappelijk met elkaar om, van rivaliteit tussen die twee was geen sprake.

En ook aan de kassa mochten beide films niet klagen. Octopussy trok volle zalen in de zomer van 1983, terwijl Never Say Never Again naar het najaar van 1983 werd verplaatst. Het publiek kreeg dat jaar de kans twee James Bond-films in de bioscoop te bezoeken. En die kans werd gretig benut.

Kevin McClory heeft daarna nog verschillende pogingen gewaagd een remake van een remake te maken. Hij had immers enkel de rechten van één Bond-verhaal. Zover is het nooit gekomen. Toen de producent in 2006 overleed, bleven zijn erven met de Bond-rechten achter. Die werden in 2013 verkocht aan de erven-Broccoli, die op dat moment al jaren de Bond-films produceerden na het overlijden van hun vader Albert R. ‘Cubby’ Broccoli in 1996.

Met de filmrechten van SPECTRE terug bij de Broccoli’s, bedachten zij zich geen moment. Met wat kunst- en vliegwerk werd de misdaadorganisatie die eind jaren 50 werd bedacht, ingebed in de verhaallijn van de James Bond-films met Daniel Craig. Zie daar de film Spectre uit 2015 in de officiële Bond-canon.

Never Say Never Again valt net als alle andere Bond-films ook onder Amazon, vandaar dat er op Netflix nu 26 Bond-films staan. Never Say Never Again werd gedistribueerd door Orion Pictures, dat later werd overgenomen door MGM en vervolgens terechtkwam bij Amazon toen de techgigant enkele jaren geleden MGM inlijfde. MGM had United Artists, de mede-eigenaar van James Bond na het vertrek van Harry Saltzman, begin jaren 80 al overgenomen.

Hoezeer Never Say Never Again ook op een James Bond-film lijkt en hoe fantastisch Sean Connery er uitziet met zijn toupet en tuxedo, de film blijft toch altijd een buitenbeentje. Geen James Bond Theme, geen gunbarrel, geen 007-logo. Je zult de film niet in een officiële Bond-box aantreffen. Zo werd Never Say Never Again recentelijk uitgesloten van de Sean Connery 6-film Collection op 4K van vorig jaar en de telling voor de volgende Bond-film gaat, na de 25e film No Time to Die, verder met Bond 26. Als ze bij Amazon MGM Studios niet opnieuw bij 1 beginnen.

Never Say Never Again verscheen op 14 februari 1990 als eerste James Bond-film op de Nederlandse tv. De commerciële zender RTL Veronique (RTL 4) was op dat moment net in de lucht en loofde prijzen uit aan kijkers die 4 op 4 zetten (het zoeken van zenders ging in die tijd nog handmatig): ‘Als ze Veronique op de voorkeuzetoets 4 van hun toestel hebben gezet en een grote opvallende 4 op hun raam hebben geplakt, lopen ze kans vier maal vierhonderd gulden te winnen en misschien een auto.’ Rob Out, destijds programmabaas bij Veronica, leek het een goede idee om James Bond voor de publieke omroep in te zetten, zodat niet iedereen op RTL 4 zou afstemmen.

De uitkomst laat zich raden. Met James Bond valt niet te spotten...

De Telegraaf, 16 februari 1990

Daniel Craig voelt zich vrijer na James Bond

Daniel Craig haalt meer plezier uit zijn rollen nu hij James Bond niet meer speelt. „Ik werk harder dan ooit, maar ik geniet er ook meer van dan ooit”, vertelt hij in gesprek met The Radio Times.

De 57-jarige acteur zegt dat hij nu meer kansen krijgt om verschillende dingen te doen. „Toen de Bond-rol nog een groot deel van mijn leven was, voelde de tegenstelling tussen die rol en een andere rol soms ongemakkelijk.”

Craig was tussen 2006 en 2021 te zien in vijf verschillende Bond-films. In de laatste jaren van zijn Bond-carrière liet hij zich vaker uit over de tol die de rol eiste. „Om heel eerlijk te zijn, dacht ik: ik weet niet of ik het nog een keer kan doen. Ik eindigde de opnames van Spectre met een gebroken been”, zei hij in 2021 bij zijn laatste Bond-optreden in No Time to Die.

De zoektocht naar een nieuwe acteur voor de rol van James Bond is momenteel nog bezig. Veelgenoemde namen zijn onder meer Taron Egerton, Aaron Taylor-Johnson en Callum Turner. Denis Villeneuve, de regisseur van de recente Dune-films, zal de volgende James Bond-film regisseren.

Daniel Craig is vanaf vrijdag te zien in het derde deel van de Knives Out-filmreeks: Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery, waarin hij opnieuw de rol van detective Benoit Blanc vertolkt.

Bron: NU.nl

‘Spectre’ in juni terug in de bioscoop

Jubilaris Spectre keert terug bij Vue Cinemas. Op 14 en 15 juni is de Bond-film van tien jaar geleden in de meeste Vue-bioscopen te zien.

Dit vond Bond Blog destijds van de vierde Bond-film met Daniel Craig in de hoofdrol:

Een enkele (grote) verrassing daargelaten, maakt van Spectre een vermakelijke film, maar wel eentje waar je met gemengde gevoelens op terugkijkt. Na alle uitmuntende recensies waren de verwachtingen misschien iets te hooggespannen.

Het uitgebreide oordeel van tien jaar geleden is hier terug te lezen.

Inmiddels is de mening van ondergetekende in het voordeel van de film bijgesteld; Spectre is een fijn Bond-avontuur dat lekker wegkijkt. Daniel Craig is er op zijn meest relaxed, de muziek van Thomas Newman is bijzonder sfeerverhogend en Hoyte van Hoytema levert een piekfijn beeld af. En mis vooral het fabelachtige beginshot in Mexico City niet.

Klik hier voor meer informatie over de voorstellingen in Vue.

Met dank aan Thomas Hobma voor de melding!

Dave Bautista valt 34 kilo af

Voor de opnamen van Knock at the Cabin woog hij nog 142 kilo, maar inmiddels heeft Dave Bautista dat teruggebracht naar 108 kilo. In een video-interview vertelt de acteur dat een groot postuur ook nadelen heeft.

Bautista is bekend als gespierde reus in films als Spectre en Guardians of the Galaxy. Voor de thriller Knock at the Cabin deed hij daar in 2023 nog een schepje bovenop.

„Ik moest in korte tijd groter worden”, vertelt de 55-jarige acteur. „Dus dat deed ik met frietjes en pannenkoeken. Nu ik daarop terugkijk, besef ik wel dat ik te ver ben gegaan. Ik werd een beetje te groot.”

Bautista kwam heel makkelijk aan, maar had een stuk meer moeite om af te vallen. „Maar het viel me op dat ik me steeds beter ging voelen. En dat ik er op beeld ook beter uitzag, naast andere acteurs.”

„Mensen vinden nu dat ik er mager uit zie”, vervolgt de acteur. „Sommigen maken zich er zelfs druk over. Maar ik ben 1 meter 93 en weeg 108 kilo. Ik ben groot. Heel veel mensen hebben me groter gezien door de jaren heen, dus denken ze nu misschien dat ik een eetstoornis heb.”

Bautista vindt dat zijn postuur in de weg kan staan van een overtuigende filmrol. „Naast een doorsnee acteur zie ik er nog steeds uit als een gorilla. Dat leidt af. Ik denk dat ik nu nog een paar kilo wil kwijtraken. Maar dat is wel de grens. Ik train echt hard en eet ongeveer 2.500 kilocalorieën per dag. Voor mij is dat heel weinig.”

De acteur doet aan intermittent fasting. Dat betekent dat je een deel van de dag niets eet. „Ik eet pas ’s middags en stop ook vier uur voordat ik ga slapen”, vertelt Bautista. „Dus dat is best een korte periode.”

 

Bron: NU.nl

De Bond-song van Lana Del Rey

De Amerikaanse singer-songwriter Lana Del Rey heeft tegenover de BBC bekendgemaakt dat het nummer 24 van het album Honeymoon (2015) bedoeld was als titelsong voor de 24e James Bond-film Spectre. Het nummer van Del Rey werd afgewezen ten faveure van Writing’s on the Wall van Sam Smith die voor zijn Bond-song een Oscar in de wacht sleepte.

The Talented Robert Elswit

In principe hoef je niet meer te weten dan dit: ga dat zien. De achtdelige Netflix-serie Ripley. Een lust voor het oog. Beklemmend, doorspekt met subtiele humor. Met de prettige verschijning Andrew Scott als zichtbaar genietend middelpunt. En dan de beelden van Robert Elswit, director of photography van Tomorrow Never Dies (1997). Schilderijtjes tovert hij.

Visueel gezien valt Ripley het meest op. Elswits beelden zijn geschoten in het meest heldere zwart-wit. Het is heel even wennen in het begin. Eigenlijk hoopte ik dat, net als bij Casino Royale, na de introductie de kleurenknop werd gevonden. Maar eenmaal in Italië beland, met zijn onverwoestbare schoonheid van nauwe steegjes, steile trappen en statige standbeelden, is de zwart-witkeuze overweldigend.

De grote lijnen van het verhaal zullen inmiddels bekend zijn. The Talented Mr. Ripley van Patricia Highsmith, waar deze serie op is gebaseerd, werd twee keer eerder verfilmd. Alain Delon was de eerste getalenteerde meneer Ripley in Plein soleil (Purple Noon) uit 1960. Meest bekend zal de versie van Anthony Minghella zijn uit 1999 met Matt Damon in de titelrol (ook te vinden op Netflix).

In de acht delen van gemiddeld 55 minuten die Ripley de tijd neemt, komen de details anders tot hun recht. Naar mijn smaak is de serie soms iets té gedetailleerd, waardoor mij het gevoel bekroop dat er vooral meters moesten worden gefilmd. Ook geen straf, want dat betekent méér Andrew Scott en méér Robert Elswit.

Hoe verder ik in de serie kwam, hoe meer ik in Andrew Scott een nieuwe James Bond-figuur herkende. Hij heeft dat elegante, dat duistere, en dikwijls die onuitstaanbare glimlach waarmee hij overal mee weg lijkt te komen. En natuurlijk is Scott, die inmiddels tegen de vijftig loopt, aan de oudere kant, en zat hij met diezelfde sardonische tronie al in Spectre (2015). Hij oogt er jeugdig genoeg voor en ik geloof oprecht dat hij een nieuwe draai aan het karakter van 007 kan geven.

Johnny Flynn als Dickie Greenleaf tipte ik al eerder na zijn optreden als Ian Fleming in Operation Mincemeat (2021). Flynn geeft gestalte aan een minder irritante rijkeluiszoon dan Jude Law dat eerder deed. Law speelde een heel naar personage, Flynn mag dat subtieler doen. Datzelfde geldt voor de dochter van Sting, Eliot Sumner (die ook heel even in No Time to Die zit), als Freddie Miles. Totáál anders dan voorganger Philip Seymour Hoffman, want wat was ook dat een naarling in de film uit 1999.

Ook hier ligt de sympathie toch steeds bij zwendelaar Tom Ripley, van wie je hoopt dat hij uit handen van de autoriteiten weet te blijven. Al is het maar voor een tweede seizoen. Meerdere Ripley-verhalen van Highsmith liggen voorhanden en drogen die op, dan kan schrijver en regisseur Steven Zaillian met het personage nog alle kanten op. Het is net als met James Bond.

Ripley: ga dat zien. En lees daarna ook vooral dit interview van Vanity Fair met Steven Zaillian en Robert Elswit.

Oscar-nominatie voor Hoyte van Hoytema

De Nederlandse cinematograaf Hoyte van Hoytema is genomineerd voor een Oscar voor Oppenheimer. Het is een van de dertien nominaties voor de film. Van Hoytema laat in een korte reactie weten dat hij blij is dat zijn inspanningen ‘niet onopgemerkt zijn gebleven bij de Academy’.

Het is de tweede Oscar-nominatie voor Van Hoytema, die in 2018 ook al kansmaakte met zijn camerawerk in Dunkirk, eveneens een film van Christopher Nolan. De laatste Nederlander die een Oscar won, was animator Erik-Jan de Boer die in 2013 de prijs voor beste visuele effecten ontving voor zijn bijdrage aan de film Life of Pi. In 2015 draaide Hoyte van Hoytema de James Bond-film Spectre.

Regisseur Nolan maakt zelf ook kans op de belangrijkste filmprijs. Zijn biopic over Robert Oppenheimer, ook wel de vader van de atoombom genoemd, maakt verder kans op de prijs voor onder meer Beste Film en Beste Script. Ook werden acteurs Cillian Murphy, Robert Downey Jr. en Emily Blunt genomineerd in de categorieën Beste Acteur, Beste Mannelijke Bijrol en Beste Vrouwelijke Bijrol.

Killers of the Flower Moon en Poor Things doen het ook goed met nominaties in respectievelijk tien en elf categorieën. De regisseurs van die films, Martin Scorsese en Yorgos Lanthimos, gaan voor Beste Regie de strijd aan met Nolan, samen met Jonathan Glazer van The Zone of Interest en de Franse Justine Triet voor Anatomy of a Fall.

Cillian Murphy uit Oppenheimer heeft in de acteurscategorie concurrentie van Bradley Cooper uit Maestro, drievoudig Felix Leiter-vertolker Jeffrey Wright voor American Fiction, Colman Domingo als burgerrechtenactivist in Rustin en Paul Giamatti voor The Holdovers.

Voor Beste Song zijn Billie Eilish en haar broer Finneas O’Connell genomineerd voor het nummer What Was I Made For? voor de film Barbie. Twee jaar geleden wonnen zij in diezelfde categorie een Oscar voor de titelsong van de laatste Bond-film No Time to Die.

De Oscars worden uitgereikt op 10 maart.

Bron: grotendeels NOS.nl

Trailer ‘Cypher 007’

 

Oude mannenfilms

James Bond is voor oude mannen. James Bond is verworden tot een geschiedenis. Een rijke geschiedenis weliswaar, maar James Bond is passé. Dat is niets om van te schrikken, want dat is hij al heel lang. Ook Mission: Impossible en zeker Indiana Jones behoren tot die categorie oude mannenfilms. Oude mannen willen ook wel eens naar de bioscoop.

En dat is gelijk het probleem: films worden niet louter voor oude mannen gemaakt. Oude mannen gaan heus wel naar de film, met in sommige gevallen een kind of kleinkind in het kielzog, maar voor de jeugd in de pyjama- en broodtrommelgeneratie, bestaat James Bond niet.

Mijn kinderen (15 en 12) kennen James Bond omdat ze vanaf baby al niets anders horen. Voor hen is het een buitenlandse oom die nooit op de koffie komt. Mijn jongste neefje van 4 daarentegen loopt rond in een Spidermanpak, speelt met Batmanpoppen van Barbieformaat en slaapt onder een Captain America-dekbed.

Nu zijn kleuters niet direct het speerpunt van 007. Het geeft alleen wel aan dat zij opgroeien met superhelden en vanzelf instromen als bioscoopkijker. De jeugd van de jaren 60 was wat dat betreft heel anders bedeeld. Tieners aten uit James Bond-lunchtrommels, droegen James Bond-sokken en legden James Bond-vloerpuzzels. Alles wat er nu in de 007-shop te vinden is, is van een overmatige luxe waar je niet eens meer ‘u’ tegen durft te zeggen, laat staan dat het voor kinderen is bedoeld.

Het is voor de filmmakers van James Bond altijd een sport geweest om met het verstrijken der jaren een jonger publiek aan te trekken. Eerst had je de Connery-generatie die in de jaren 60 op zijn wenken werd bediend. Een gedeelte daarvan haakte af toen Roger Moore voet aan wal zette, maar die bracht op zijn beurt weer een eigen schare fans op de been, zodat Bond met behulp van leentjebuur bij de blaxploitationfilms, de kungfurage en het ruimtegeweld vanzelf in de jaren 80 belandde.

Het bleek voor een jonger publiek steeds moeilijker om 007 te vinden. Maar kwam dat door de rimpels van Roger Moore, door de kwaliteit van de Bond-films of door het concurrerende aanbod? Bond was inmiddels door alle kanten ingehaald en al tien jaar geen trendsetter meer. Zo bont als in de jaren 60 heeft hij het niet meer gemaakt, toch draaiden de Bond-films ook in de jaren 80 geen cent verlies.

James Bond is wat dat betreft altijd lucratief geweest. Wat er in werd gepompt, kwam er dubbel en (in de meeste gevallen) dwars weer uit. Kijk maar naar Skyfall, een ware revival van de vijftigjarige filmheld. Bond had aan de kassa nooit eerder zo hoog gescoord. Dat jubileum hielp ongetwijfeld. Het steengoede nummer van Adele ook. Dat James Bond helemaal passé is, spreekt Skyfall dan ook sterk tegen. Deze miljarden-Bond staat sterk op zichzelf. Bond was even weer helemaal terug en moest aan de kassa alleen The Avengers voor laten gaan.

Derde Bond-films van een Bond-acteur bleken overigens eerder schoten in de roos: Goldfinger, The Spy Who Loved Me. Over The World Is Not Enough zijn de meningen sterk verdeeld, maar dat ligt niet aan de hoofdrolspeler. Pierce Brosnan doet het hartstikke fijn in zijn derde Bond. Maar als we drie derde Bond-films als hoogtepunt uit de serie mogen aanwijzen, bieden Goldfinger, Spy en Sky een mix van puik Bond-vermaak.

Toch beklijfde de populariteit van James Bond niet. Opvolger Spectre had het drie jaar later duidelijk moeilijker. Het bleek maar weer dat Bond zijn strepen iedere keer opnieuw moet verdienen, ongeacht zijn jarenlange heldendaden.

Lange tijd was James Bond voor de bioscoopexploitant een zegen. Er was een duidelijk verschil te zien in een jaar mét of zónder Bond. Dat adagium gaat inmiddels niet meer op. Al is het maar omdat er tegenwoordig vaker een jaar zónder dan mét Bond is.

Een nieuwe James Bond-acteur moet een kentering zijn. Het vertrouwen in geheim agent 007 ligt op dit moment op een dieptepunt. Het zijn alleen de oude mannen die sinds de aftiteling van No Time to Die met smart wachten op een volgende aankondiging, de rest van de wereldbevolking vermaakt zich prima met Barbie en Super Mario.

Om ook anno nu relevant te blijven, moet de nieuwe Bond de tienergeneratie aanspreken. Dat kan alleen met een jongere acteur in de hoofdrol. Van de buitenlandse oom naar de vroegrijpe neef die jou stiekem een haaltje van zijn stickie geeft, een slok van zijn biertje. Het is altijd een avontuur als jullie samen zijn. Hij durft en doet dingen waar jij in je jongensbedje alleen maar van droomt. En voor de tienermeisjes: jullie zijn heimelijk verliefd op jullie neef. Daarom hangen er posters van hem op jullie zolderkamertjes. Een killerbody onder dat smetteloze tuxedoshirt; jullie hebben dat allemaal al lang gedeeld op Tiktok.

Voor moeders is de neef oud genoeg om een beschuitje mee te eten. Leuke brutale kop en tegelijkertijd heeft hij ook iets schattigs over zich. Om op te vreten. En hoewel de oude man met zijn uitgezakte lijf zich bij lange na niet kan meten met deze godheid, is de neef de katalysator van alle avonturen die deze veertiger van z’n lang zal ze leven nooit zal beleven. De vrouwen, de auto’s, een potje schieten. Even twee uur verstand op nul, op reis in een fantasie; het ultieme Bond-gevoel.

Het is natuurlijk mijn eigen Bond-fantasie dat het met deze insteek allemaal wel goed komt. Hij zou ook best wat zuiniger aan kunnen doen. In een film die leunt op het verhaal in plaats van op de stunts en locaties in alle uithoeken van onze aardkloot. Een art-house Bond. Die echt niet iedere twee jaar zijn kunstje hoeft te komen vertonen; eens in de vier/vijf is snel genoeg. Zodat de filmmakers tijd en geld steken in de ontwikkeling van het beste verhaal. Het zal een kolfje naar Barbara Broccoli’s hand zijn, dus waarom niet?

Daar is James Bond, met de beste wil van de wereld, niet voor opgericht. Bond is vermaak. Escapisme. Het is het succes van de geheim agent uit de jaren 60 dat hij toegang kreeg tot een uitgeholde vulkaan. Totaal absurd natuurlijk, maar het was de heren Saltzman en Broccoli (en Adam) maar mooi wel gelukt een dergelijk extravagant decor uit de grond te stampen, in een omvang zoals niemand ooit op het witte doek had gezien.

Moet deze luxe daarom, film in film uit, tentoongespreid blijven worden? Na zestig jaar weten we inmiddels toch wel waartoe 007 in staat is? Dat is nu juist waarom die oude mannen naar James Bond toe blijven gaan. Er is er maar één die dat te bieden heeft, de complete mix van ouderwets avontuur en escapisme.

James Bond komt heus wel weer terug, want die superhelden beginnen onderhand ook de keel uit te hangen. Maar heb geduld. De noodzaak om het snel te doen is er niet. Want behalve die oude mannen zit momenteel niemand op hem te wachten…

Hoyte van Hoytema te gast bij ‘Zomergasten’

De Nederlands-Zweedse cinematograaf Hoyte van Hoytema is dit jaar te gast in het VPRO-programma Zomergasten. Van Hoytema was director of photography van de Christopher Nolan-films Tenet, Dunkirk, Interstellar en meest recent Oppenheimer. In 2015 draaide hij de 24e James Bond-film Spectre.

Hoyte van Hoytema en regisseur Sam Mendes op de set van Spectre in Mexico-Stad

De presentatie van het avondvullende interviewprogramma is dit jaar voor het eerst in handen van Theo Maassen. Via de website van Zomergasten laat Maassen weten: „Toen ik wist dat ik Zomergasten ging presenteren, was er een naam die ik onmiddellijk riep: Hoyte van Hoytema. Ik hoop dat ik een professionele afstand kan bewaren, want ik ben fanboy. Bij veel van mijn lievelingsfilms stond hij achter de camera. Hij heeft nog nooit een film in Nederland gedraaid, maar ik ben vereerd dat hij speciaal voor ons toch even terugkeert.”

In 1997 was Van Hoytema clapper loader van de Nederlandse film All Stars van Jean van de Velde.

De uitzending van Zomergasten met Hoyte van Hoytema is op 30 juli om 20:15 uur op NPO 2.

BFI viert James Bond-weekend

Het British Film Institute houdt op 30 september een James Bond-weekend ter ere van Bonds zestigste filmverjaardag. Zes Bond-films staan op de rol vertoond te worden, inclusief een gesprek met producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson, een gesprek met James Bond-stuntlieden en de makers van de visuele effecten én een preview van de documentaire The Sound of 007.

Daarvoor moet je natuurlijk wel in Londen zijn. Het programma ziet er dag voor dag als volgt uit:

Vrijdag 30 september:

• 18:15 Barbara Broccoli and Michael G. Wilson in conversation: 60 years of James Bond >>> 
• 20:40 Dr. No: 60th Anniversary screening >>>
  

Zaterdag 1 oktober:

• 11:30 The Spy Who Loved Me: 45th anniversary screening >>> 
• 14:45 James Bond behind the scenes: Stunts and VFX >>> 
• 17:00 Preview: The Sound of 007 >>> 
• 20:15 The Living Daylights: 35th anniversary screening >>>

Zondag 2 oktober:

• 12:30 Skyfall: 10th anniversary screening >>> 
• 16:00 Spectre >>> 
• 19:50 No Time to Die >>>
  

Klik hier voor het totaaloverzicht.

‘No Time to Die’ verbreekt omzetrecord ‘Spectre’

No Time to Die heeft sinds gisteren in Nederland een hogere omzet behaald dan voorganger Spectre (2015). Hiermee is de nieuwste film uit de Bond-reeks ‘de grootste James Bond-film in Nederland ooit’, aldus Universal Pictures vandaag in een persbericht.

In ons land heeft No Time to Die ruim 1,7 miljoen bezoekers getrokken, wat heeft geresulteerd in een omzet van 20,5 miljoen euro. De nieuwste James Bond is daarmee de vierde meest succesvolle film aller tijden in Nederland qua opbrengst.

No Time to Die is op 30 september 2021 in 150 bioscopen uitgegaan. De bioscopen waren wegens de lockdown gesloten tussen 19 december 2021 en 26 januari 2022. Na de bioscoopsluiting draait de laatste Bond-film opnieuw en nog steeds weet de film publiek te trekken. De bioscopen in Nederland hebben in 2021 door corona een historisch slecht jaar geboekt. Het succes van James Bond is een schrale troost.

Inmiddels is No Time to Die ook te koop op schijf, te koop via Pathé Thuis en te huur bij Pathé en KPN. Lees hier over de eerste indruk van de blu-ray van de nieuwe Bond-film.

Ben Whishaw verwacht niet terug te keren in Bond 26

Ondanks dat hij officieel nog van niets weet, verwacht Ben Whishaw niet terug te keren in de volgende James Bond-film. Dat zegt de Q-acteur tegen de BBC. Whishaw vermoedt dat de filmreeks weer met een schone lij gaat beginnen.

Nu Daniel Craig zijn James Bond-personage definitief achter zich heeft gelaten, vindt Whishaw het logisch als de Bond-producenten er voor kiezen ook hem niet meer terug te vragen als Q. Volgens de BBC heeft niemand van de vaste cast nog gehoord of hij of zij mag terugkomen.

Over Bond 26 is vooralsnog niets bekend. De zoektocht naar een nieuwe James Bond is volgens producent Barbara Broccoli nog niet begonnen. Dat houdt met redelijk grote zekerheid in dat er verhaaltechnisch nog nul komma nul op papier staat. Het heeft dan ook geen enkele zin de vaste bijrolacteurs op de hoogte te stellen van de plannen, want die plannen zijn er gewoonweg nog niet. Voor hetzelfde geld gaat Bond 26 er nooit komen, ondanks de belofte aan het eind van No Time to Die dat James Bond terug zal keren.

Ben Whishaw deed zijn intrede als de kwartiermeester van MI6 in Skyfall (2012). Een rol die hij vervolgens ook in Spectre (2015) en No Time to Die (2021) gestalte gaf. Terugkerende acteurs Ralph Fiennes als de nieuwe M en Naomie Harris als Miss Moneypenny volgden hetzelfde pad als Whishaw.

Skyfall (2012)

In vroeger tijden waren M, Q en Moneypenny in de gedaanten van respectievelijk Bernard Lee, Desmond Llewelyn en Lois Maxwell vaste prik bij iedere Bond-film. Dat was tevens een tijd dat de Bond-films aan de lopende band werden geproduceerd.

Met de komst van Daniel Craig in Casino Royale (2006) werden voor het eerst de rollen van Q en Moneypenny niet gebruikt. Ook het vervolg Quantum of Solace (2008) liet deze personages onvermeld. Pas in Skyfall werd het tweetal, na een afwezigheid van tien jaar, geherintroduceerd.

In de laatste film No Time to Die wordt subtiel verwezen naar Q’s homoseksualiteit. Een verwijzing die volgens de eveneens homoseksuele Ben Whishaw verder uitgebouwd had mogen worden.

No Time to Die (2021)

‘Being James Bond’ gratis te zien

Being James Bond, de documentaire over het tijdperk-Daniel Craig als 007, is volledig te zien via Youtube. En op Bond Blog natuurlijk.

De beste Bond-film ooit

...tot het tegendeel is bewezen

Met al die 24 voorgaande films, films die je vaker hebt gezien dan eigenlijk gezond voor je is, is het onmogelijk om volgende week ‘de beste Bond-film aller tijden’ te gaan zien. Een nieuwe Bond-film kan nooit de beste zijn. Het kan wel de beste worden.

No Time to Die (2021)

Ik blijf een beetje voorzichtig. Heeft ook te maken met de vorige keer, met Spectre, waarover mij de ochtend van de eerste voorstelling door Fernando Halman van FunX werd gevraagd: maar wat als hij tegenvalt? Ik lachen. Had hij toch gelijk.

Inmiddels is het tussen mij en Spectre wel goedgekomen. Zes jaar blijven kniezen vind ik zonde van mijn tijd, en inmiddels is het niet meer de laatste Bond-film in de reeks, zodat dit avontuur tussen al die andere gemiddelde Bonds verdwijnt. Ik vind Spectre steeds lekkerder wegkijken.

Spectre (2015)

Iedere nieuwe film wordt aangekondigd als de beste in zijn soort. Dat is toch wel het minste wat je van een filmmaker mag verwachten, dat hij een goede film wil maken, zo niet ‘de beste’. Bij Bond is dat niet anders. Iedere nieuwe aflevering belooft toch net weer iets grootser, fantastischer of spectaculairder te worden dan zijn voorganger.

Toch kun je niet anders dan die superlatieven met een korrel zout nemen. Natúúrlijk zeggen de makers dat dit tot hun beste producties behoort. Als ze toegeven maar wat te hebben aangerommeld — daar koopt niemand een kaartje voor.

Dus ook No Time to Die behoort tot de beste Bond-films ooit gemaakt... tot het tegendeel is bewezen.

Langer dan ooit hebben we moeten wachten op een Bond-film die al helemaal klaar was. Die wachttijd doet ons meer en meer verlangen naar het eindproduct. Iets dat op ‘Bond-honger’ lijkt. Een gevoel dat ik nooit eerder zo sterk heb ervaren. Het is alsof mij een superverjaardag te wachten staat.

De honger moet worden gestild, dat is duidelijk. Ik zal mij met 163 minuten No Time to Die helemaal kunnen volproppen. Overeten zelfs. Daarna moet het zakken, waarna een weloverwogen beoordeling kan plaatsvinden.

Met de trailers op mijn netvlies zegt een stemmetje in mijn achterhoofd dat de nieuwe film tot het beste behoort wat ik ooit van Bond heb gezien. Ik ga helemaal op in de hype en geloof de makers via artikelen, clipjes en podcasts op hun blauwe ogen.

Ook al wil ik niets liever dan getuige zijn van deze beste Bond-film ooit; als ik één rationeel stapje terugneem, moet No Time to Die net als alle andere ooit nieuwste Bond-films zijn plekje verdienen.

Als ik een top 3 mag noemen, daar prijken al jaren On Her Majesty’s Secret Service (1969) en From Russia with Love (1963). Films die in mijn poriën zitten. En zo voel ik liefde voor veel oude Bond-films. Ook voor de minder sterke afleveringen. De sfeer die deze films met zich meebrengen is na al die jaren zo sterk dat ik al een warm gevoel krijg als ik de eerste klanken van de gunbarrelmuziek hoor.

De derde plaats werd ooit ingenomen door For Your Eyes Only (1981), totdat Casino Royale (2006) zijn intrede deed. Inmiddels heeft Skyfall (2012) die plaats ingenomen en is Casino Royale verder naar de achtergrond verdwenen.

Hoewel ik tijdens de eerste screening compleet werd weggeblazen door de eerste Bond-film met Daniel Craig, is die euforie na zoveel jaren weggeëbd en merk ik gewoon dat ik deze rolprent minder vaak opzet. Het blijft een sterke film, maar minder smakelijk dan ik mij van de eerste keer herinner.

Het bewijst dat een nieuwe Bond-film even moet indalen.

Het belangrijkste is dat de film een beetje in balans is; een stevig potje actie afgewisseld met subtiele humor, prachtige beelden en lekkere muziek. Blijft daartussen uiteindelijk de beste Bond-film ooit overeind — laten we het stiekem hopen, de klassiekers kunnen wel tegen een stootje.

‘Spectre’ in oktober op tv

De voorlaatste James Bond-film Spectre beleeft zaterdag 2 oktober zijn tv-première op RTL 7. Aanvankelijk zou de voorloper van No Time to Die in april 2020 worden uitgezonden op RTL 4 rond de bioscooppremière van de nieuwste Bond-film. Door het verplaatsen van de film is die uitzending niet doorgegaan.

Anderhalf jaar geleden zond RTL 7 de negen meest recente Bond-films uit. Die staan deze keer niet op het programma. Wegens het begin van de lockdownperiode deden de films het destijds opvallend goed op tv.

Pathé zou in maart 2020 eveneens de laatste vier Bond-films opnieuw uitbrengen in de bioscoop. Ook dat werd gecanceld. Pathé zegt nu geen plannen te hebben de voorgaande Bond-films met Daniel Craig opnieuw te programmeren.

No Time to Die draait vanaf 30 september in de bioscoop. Bekijk hier de laatste trailers.

Met dank aan Victor Wicherink voor de programmering van RTL 7.

Een episch einde

Alles wat James Bond sinds Casino Royale meemaakte, heeft geleid tot No Time to Die. Dat wat hij allemaal beleefde tussen 2006 en nu is verhaald in de vier films vóór de grote apotheose eind deze maand. Dit gegeven wordt kracht bijgezet door de aankondiging dat we afstevenen op een ‘episch einde’. Gewichtige woorden die passen bij een doorlopende verhaallijn, zoals de Bond-films met Daniel Craig zich gaandeweg hebben gemanifesteerd, maar evenzogoed van toepassing zijn op de films met Sean Connery uit de jaren 60.

Persoonlijk vind ik het een enorme winst dat pak ’m beet de Felix Leiter uit de Craig-films wordt gespeeld door dezelfde Jeffrey Wright. Dat geldt voor alle terugkerende personages uit de Bond-films van de laatste 15 jaar. Het versterkt het gevoel dat we hier film op film aan hetzelfde verhaal aan het bouwen zijn.

SPECTRE-agent Dr. No

De James Bond-films met Sean Connery bewandelen verhaaltechnisch eenzelfde soort pad. Waarin, net als bij Craig, de derde film een opzichzelfstaand verhaal is. Connery’s Bond kruist in zijn eerste film de degens met de misdadige Dr. No uit de gelijknamige film. Dr. No is een agent van SPECTRE. Een misdaadorganisatie afkomstig uit slechts drie boeken van Ian Fleming, maar door de filmmakers handig geadopteerd als het ultieme kwaad verspreid over een groot aantal films.

From Russia with Love is zonder gedoe een direct vervolg op Dr. No. Naast Bond zien we dezelfde M en Moneypenny terugkeren. Ook Bonds eerste verovering Sylvia Trench is weer van de partij. Zij maakt de opmerking dat ze hem zes maanden niet heeft gezien nadat hij naar Jamaica vertrok, daar waar Dr. No zich afspeelt. De vijand heeft bovendien een val voor Bond opgezet om niet alleen een Lektor-decodeermachine in handen te krijgen, maar gelijk wraak te kunnen nemen op de dood van hun agent Dr. No.

Enig kinkje in de continuïteitskabel is wellicht het optreden van Desmond Llewelyn als de nieuwe wapenmeester, de latere Q, een rol die in de eerste film door Peter Burton wordt gespeeld. Ze heten op de aftiteling beiden ‘Boothroyd’. De rol is in beide films nog marginaal en zal pas vanaf de volgende vorm krijgen.

Deze volgende film Goldfinger is een buitenbeentje, want heeft niets met SPECTRE te maken. Wel komen naast Bond de inmiddels bekende figuren M en Moneypenny terug en dezelfde Q als in de vorige film, dat zal vervolgens zo blijven. Felix Leiter is ook weer van de partij, maar in een compleet andere gedaante. Het was aanvankelijk de bedoeling dat dezelfde Felix als in Dr. No, Jack Lord, terug zou komen. Maar Lord zag de Bond-films meer als de avonturen van James en Felix en wilde derhalve gelijk behandeld worden als Connery — ajuu Jack Lord, welkom Cec Linder die in niets lijkt op zijn voorganger.

Jack Lord en Sean Connery, Dr. No (1962)

Sean Connery en Cec Linder, Goldfinger (1964)

Hier zit een grote stijlbreuk, wat niet meehelpt aan de veronderstelling dat we voortborduren op Bonds eerdere avonturen. Nu is het flamboyante Goldfinger een prettige onderbreking van het gevecht tegen SPECTRE. Niet dat de misdaadorganisatie in de weg zit, maar Goldfinger is op zichzelf gewoon een lekkere Bond-film.

In opvolgers Thunderball (met voor de derde keer een andere Felix) en You Only Live Twice vervolgen we de strijd tegen SPECTRE en in de laatste krijgen we dan eindelijk het gezicht van het kwaad te zien: Donald Pleasence als Ernst Stavro Blofeld. Pleasence was overigens duidelijk níet dezelfde Blofeld als in From Russia with Love en Thunderball, waar we enkel de stem van de nummer één hoorden en zijn handen zagen. Toch lijkt dit geen groot hiaat te zijn, daar zorgt zijn opmerkelijke uiterlijk wel voor.

Donald Pleasence als Blofeld in You Only Live Twice (1967)

In principe kun je de eerste vier Bond-films zien als opbouw naar dit epische moment, met Goldfinger als smakelijk tussengerecht. Wie de Craig-films roemt om diens doorlopende verhaallijn, heeft eerder niet goed opgelet. Het wordt alleen wel moeilijker deze rode draad te blijven geloven als in On Her Majesty’s Secret Service opnieuw een nieuwe Blofeld opduikt en zelfs een andere James Bond. Toch is dit niets meer dan een vervolg op de strijd tegen SPECTRE evenals in het daaropvolgende avontuur Diamonds Are Forever, met de oude Bond terug op het scherm tegenover wéér een nieuwe Blofeld, namelijk Henderson uit You Only Live Twice... Wie het nog snapt mag zijn vinger opsteken.

In die zin zien we bij de Daniel Craig-films niet veel anders. In retrospectief strijdt Craigs Bond vanaf zijn eerste film al tegen SPECTRE. Het wankele is alleen dat niemand zich daar op dat moment van bewust was, inclusief producenten en schrijvers. Skyfall werd de Goldfinger uit de nieuwe reeks, totdat Spectre zich als opvolger aandiende. Daarover deed ik recentelijk deze duit in het zakje.

De continuïteit in acteurs valt daarentegen zeer te prijzen. Ik vind dat oprecht de grote meerwaarde van de recente reeks Bond-films. Toen Christoph Waltz vier jaar geleden verkondigde niet mee te hoeven doen met Bond 25, hielp ik hem gelijk maar uit de droom: continuïteit was de nieuwe traditie geworden.

Christoph Waltz (links) als Blofeld in No Time to Die (2021)

Richard Kiel als Jaws

Met de komst van Roger Moore begin jaren 70 werd SPECTRE losgelaten. Wie meer wil weten over het hoe en waarom, lees dit artikel nog eens terug. De films met Roger Moore werden meer einzelgängers, ware het niet dat ook hier figuren als Sheriff Pepper, Jaws, Frederick Gray en General Gogol terugkeren.

Blijft natuurlijk wel de vraag wat het overgrote deel van het bioscooppubliek zich nog kan herinneren van Madeleine en haar vader Mr. White, hoe Blofeld de vorige keer eindigde en wat SPECTRE ook alweer inhield. In dat opzicht lijkt mij verhaaltechnisch de aanpak uit de jaren 60 de meest effectieve: meer opzichzelfstaande films met SPECTRE als rode draad.

Het epische einde van de Daniel Craig-saga met de daarbij behorende kippenvel zal enkel zijn volle uitwerking hebben bij de lezers van deze blog uit binnen- en buitenland. Voor het overgrote deel van de bezoekers hoop ik op een minder epische episode; een knaller van een Bond-film die prima op eigen benen kan staan.

Spoiler free

Dus eind september weet half Europa dat James Bond doodgaat, terwijl ze in Australië nog dik veertig dagen in spanning zitten. Australische Bond-fans roepen nu via social media op om niets te verklappen — nogal wiedes. Wie het einde van een film verraadt, is een schoft. Maar gediscussieerd zal er, daar moeten de Oceaniërs maar even omheen lezen.

Met nog iets meer dan een maand te gaan tot de première van No Time to Die, is voor mij de tijd voorbij om nog meer van de verhaallijn te willen weten. Een nieuwe trailer is overbodige moeite, ik bekijk die oude nog wel een keer. Een uitgelekt script laat ik deze keer aan mij voorbijgaan. Denk ik.

De periode tussen de eerste persvoorstelling van een Bond-film in Engeland en hier voelt als een oneerlijke: zíj hebben ’m al mogen zien en wíj moeten nog wachten. Een week voordat Spectre (2015), de voorlaatste James Bond-film, in Nederland te zien was, schreeuwde de Britse pers al van de daken dat de film aan een delirium grensde. Dat maakte de voorpret overigens alleen maar groter (en het uiteindelijke resultaat een redelijke deceptie), maar het knaagde dat er mensen waren, en niet per definitie liefhebbers, die een voorsprong hadden.

Die voorsprong wordt overigens alweer snel ingehaald op het moment dat ik de film zelf heb gezien, in ieder geval als één van de eersten in Nederland. Daarom benijd ik de Amerikanen geenszins, die moeten nóg een week langer hun adem inhouden. Als Australiër zou ik mij helemaal in rap tempo laten naturaliseren.

Óf iedereen binnen afzienbare tijd óf niemand. Of ik in ieder geval. Het liefst in een aparte zaal zonder andere toeschouwers, of met Barbara Broccoli en Michael G. Wilson aan mijn linker- en rechterzijde, terwijl zij vol spanning mijn reactie proberen af te lezen: wat vindt -ie ervan? In dat laatste geval vrees ik dat Michael Wilson na een halfuurtje in slaap dommelt en zijn hoofd tegen mijn schouder laat rusten, een kwijltje uit de mondhoek. Het is ook zo’n lange film, en hij had ’m al een paar keer gezien. Na een uur overstemt zijn gesnurk de explosies.

Terwijl de Amerikanen zich in de eerste week van oktober opmaken voor hun première, want dan mogen zij eindelijk ook, moeten de Australiërs en Nieuw-Zeelanders nog tot 11 november wachten en dat lijkt mij oprecht een martelgang.

Als Barbara Broccoli en Michael G. Wilson hun trouwste fans willen bedanken voor hun jarenlange steun — de James Bond-allesvreters die met name op de momenten dat er werkelijk niets te melden viel hún merk, het merk 007, in leven hielden; de fans die keer op keer met goede moed naar een nieuwe premièredatum uitkeken en de moed niet hebben laten zakken. Voor die fans met een aantoonbare staat van dienst doen ze er goed aan een uitnodiging te versturen voor een speciale screening in Londen. Nee, in Amsterdam, dat is makkelijker te bereiken voor iedereen van het vaste land en op Schiphol word je toch niet gecontroleerd. Bij voorkeur ergens eind volgende week?

Dan ben ik in ieder geval gerustgesteld en hopelijk kunnen de gelijkgestemden van down under daar ook een graantje van meepikken. En zo niet, dan heb ik in ieder geval mijn best voor ze gedaan (en de film gezien!). Zoals een integer criticus betaamt, zal ik enkel openlijk discussiëren over algemeen inhoudelijke zaken, verder zal ik niets wezenlijks verklappen. En heb ik dat op enig moment toch een keer gedaan, dan berust dat op puur toeval.