Zangeres Carly Simon (83) heeft de ziekte van Parkinson. Dat schrijft onder meer BBC. Ondanks de gezondheidsproblemen en een recente medische ingreep werkt de zangeres door en staat voor volgende maand een nieuw album gepland.
De Amerikaanse singer-songwriter, onder meer bekend van klassiekers als You’re So Vain, Coming Around Again en Nobody Does It Better, de titelsong van de James Bond-film The Spy Who Loved Me uit 1977, kreeg de diagnose Parkinson na een reeks fysieke klachten.
Simon onderging eerder operaties aan haar knieën en heup, maar hield daarna aanhoudende problemen met haar mobiliteit. Naast de aandoening Parkinson maakt de zangeres bekend dat ze recent een chirurgische ingreep heeft ondergaan voor het verwijderen van een kankergezwel op haar gezicht. De ingreep heeft haar uiterlijk aangetast, met als gevolg dat ze uit de schijnwerpers is gestapt.
Ondanks haar gezondheidssituatie blijft Simon actief in de muziek. Zo kondigt ze haar nieuwe studioalbum aan: Comes In Waves, dat half augustus verschijnt. Het is haar eerste album in twintig jaar. De eerste single van dit album, Howl, werd vorige maand uitgebracht.
De Amerikaanse singer-songwriter Lana Del Rey heeft de titelsong opgenomen voor First Light, de nieuwe 007-videogame. Het nummer is gecomponeerd in samenwerking met niemand minder dan David Arnold, die van 1997 tot en met 2008 vijf Bond-films van een soundtrack voorzag. First Light ligt vanaf 27 mei in de winkels.
Drievoudig Bond-zangeres Shirley Bassey (89) heeft aangekondigd dat zij voorlopig geen fanmail meer kan beantwoorden of gesigneerde items kan retourneren. Aanleiding is een aanstaande operatie aan haar hand, waardoor schrijven en signeren niet langer mogelijk zijn.
In een verklaring op Instagram blikt de zangeres terug op haar lange carrière van inmiddels ruim zeventig jaar, waarin zij intensief contact onderhield met haar publiek. Brieven van fans van over de hele wereld — vaak voorzien van bijzondere postzegels, die zij verzamelde — vormden daarbij een constante factor. Volgens Bassey boden deze berichten een inkijk in persoonlijke verhalen, variërend van mijlpalen en successen tot verlies en herinneringen waarin haar muziek een rol speelde.
Fans worden nadrukkelijk verzocht geen vinylplaten, foto’s of andere persoonlijke items meer op te sturen, aangezien deze niet kunnen worden teruggestuurd.
Dame Shirley Bassey geldt als een van de meest iconische stemmen uit de James Bond-reeks, met titelsongs voor Goldfinger (1964), Diamonds Are Forever (1971) en Moonraker (1979). In oktober 2022 bracht zij haar Bond-repertoire nog live ten gehore tijdens The Sound of 007 in Concert, het concert ter ere van het zestigjarig jubileum van de Bond-films.
De Amerikaanse songwriter Alan Bergman is op 99-jarige leeftijd overleden. Hij schreef met zijn vrouw Marilyn de teksten van veel hits voor met name film en televisie. Het leverde het duo onder meer drie Oscars op.
Het echtpaar Bergman had vooral in de jaren 60, 70 en 80 succes met liefdesballades, die ze schreven voor uiteenlopende artiesten. Onder hen waren Frank Sinatra, Tony Bennett en Michael Jackson. In 1983 schreef het tweetal de tekst bij de titelsong van de James Bond-film Never Say Never Again.
Een bijzondere band had het duo met zangeres en actrice Barbra Streisand. Die scoorde hits met de Bergman-composities You Don’t Bring Me Flowers (een duet met Neil Diamond, voor de serie All That Glitters) en The Way We Were (voor de gelijknamige film).
In 2011 bracht Streisand het album What Matters Most uit, met alleen liedjes die door het echtpaar Bergman waren geschreven.
Alan en Marilyn (die in 2022 overleed) Bergman werden voor hun werk talloze keren onderscheiden. Oscars kregen ze voor Windmills of Your Mind van Noel Harrison (uit The Thomas Crown Affair), The Way We Were en de soundtrack van Yentl, een door Streisand geschreven en geregisseerde film waarin zij ook zelf de hoofdrol speelde. Verder wonnen de Bergmans meerdere Grammy’s en Emmy’s.
De Braziliaanse muzikant Sergio Mendes is overleden. Dat heeft zijn familie bekendgemaakt. De 83-jarige zanger, pianist en arrangeur kampte met long covid. Mendes produceerde in 1983 de titelsong van de James Bond-film Never Say Never Again.
Mendes verwierf in de jaren 60 wereldwijde bekendheid met het nummer Mas que nada. Het lied, opgenomen met zijn band Brasil ’66, hielp het grote publiek kennis te maken met de Braziliaanse muziekstijl bossanova. Binnen het genre wereldmuziek won Mendes in 1992 een Grammy voor zijn album Brasileiro.
De zanger was ook bij jongere generaties bekend. Dat was onder meer vanwege de in 2006 uitgebrachte versie van Mas que nada in samenwerking met de Amerikaanse band Black Eyed Peas.
Het gemoderniseerde nummer stond in veel landen hoog in de hitlijsten en kwam in Nederland op nummer 1 in de Top 40. In 2012 werd Mendes’ lied Real in Rio gebruikt in de animatiefilm Rio, waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg.
Zijn familie schrijft dat de zanger in november vorig jaar voor het laatst optrad ‘in uitverkochte en dolenthousiaste zalen’ in Parijs, Londen en Barcelona. De Amerikaanse trompettist en producer Herb Alpert noemt Mendes ‘een extreem getalenteerde muzikant die de Braziliaanse muziek in al zijn verschijningsvormen op een elegante manier met de wereld deelde’.
Mendes produceerde de titelsong van Never Say Never Again samen met Herb Alpert. Alperts echtgenote Lani Hall mocht de titeltrack inzingen. Hall was in de jaren 60 en 70 te horen als leadzangeres van Brasil ’66.
Tijdens de Oscar-uitreiking van 1968 trad Brasil ’66 op met The Look of Love uit de Bond-parodie Casino Royale.
Het nummer was genomineerd in de categorie Beste Song. Sergio Mendes
wist met zijn versie een grotere hit te scoren dan het origineel van
Burt Bacharach, Hal David en Dusty Springfield.
De Amerikaanse singer-songwriter Lana Del Rey heeft tegenover de BBC bekendgemaakt dat het nummer 24 van het album Honeymoon (2015) bedoeld was als titelsong voor de 24e James Bond-film Spectre. Het nummer van Del Rey werd afgewezen ten faveure van Writing’s on the Wall van Sam Smith die voor zijn Bond-song een Oscar in de wacht sleepte.
Zangeres Dame Shirley Bassey is vandaag benoemd tot lid in de Orde van de Eregezellen (CH). Liedschrijver Don Black krijgt de orde van commandeur (CBE). Beiden ontvangen hun onderscheidingen voor hun jarenlange bijdragen aan de Britse muziekindustrie. Het officiële 007-account feliciteert de twee op Twitter.
Dame Shirley Bassey CH DBE
Don Black CBE
Bassey sluit zich aan bij een select gezelschap. Dame Judi Dench en Sir Paul McCartney zijn de enige medewerkers uit de James Bond-films die haar voorgingen. Zanger en componist Elton John en acteurs Maggie Smith en Ian McKellen mogen zich ook lid noemen. De enige Nederlandse leden in de Orde van Eregezellen waren politicus Joseph Luns en dirigent Bernard Haitink.
„Ik leef voor de zangkunst en houd van optreden. Het is al meer dan
zeventig jaar een voorrecht om het publiek te vermaken. Mijn hart
stroomt over van emoties. Ik voel mij enorm nederig.”
Shirley Bassey
Shirley Bassey heeft een recordaantal van drie James Bond-titelsongs op haar naam staan: Goldfinger (1964), Diamonds Are Forever (1971) en Moonraker (1979). Don Black schreef diverse songteksten voor de Bond-films: Thunderball (1965), Diamonds Are Forever (1971), The Man with the Golden Gun (1974), Surrender voor Tomorrow Never Dies (1997) en The World Is Not Enough (1999).
„Het is geweldig om deze onderscheiding te ontvangen voor iets wat ik altijd graag heb gedaan.”
De nooit uitgebrachte James Bond-song van Amy Winehouse was getiteld This Heart Can’t Break en het klonk fantastisch. Althans, dat is wat Ricky Wilson, frontman van Kaiser Chiefs beweert.
Amy Winehouse was in 2008 inderdaad betrokken bij de titelsong van de toen nieuwste Bond-film Quantum of Solace. Samen met haar producent Mark Ronson en James Bond-filmcomponist David Arnold werkte ze aan ideeën voor het nummer. Het kwam alleen niet van de grond wegens bekende problemen rond Winehouse’ gezondheid.
Ricky Wilson zegt in zijn radioprogramma Drivetime dat hij het nummer This Heart Can’t Break heeft gehoord. Volgens Jon Burlingames The Music of James Bond zou dit niet kunnen, aangezien Arnold in het boek aangeeft dat er geen melodie was, enkel een aantal akkoorden. In het voorjaar van 2008 was het wachten op Winehouse die met een tekst en een titel zou komen, zover kwam het echter nooit.
Wilson hoopt dat het nummer, dat volgens hem ‘incredible’ was, ooit nog wordt uitgebracht. Als het inderdaad zo’n fantastische song is, of in ieder geval wat daarvan af was, dan kunnen Mark Ronson en David Arnold dit beter bewaren voor Bond 26.
Uiteindelijk viel de eer te beurt aan Jack White en Alicia Keys om het eerste (en enige) Bond-duet op te nemen. Voor David Arnold was Quantum of Solace voorlopig de laatste keer dat hij aan een Bond-film meewerkte. Amy Winehouse overleed drie jaar later op 27-jarige leeftijd zonder Bond-song achter haar naam.
Paul McCartney maakt een eigen podcast, die komend najaar te beluisteren is. In McCartney: A Life in Lyrics deelt de 81-jarige zanger de verhalen achter de songteksten van nummers die hij heeft uitgebracht. Volgens muziekblad Rolling Stone gaat het om twaalf afleveringen. Die zijn vanaf 20 september wekelijks te beluisteren via de bekende platforms.
In elke aflevering praat McCartney met dichter Paul Muldoon over een ander nummer. Het gaat om nummers die de zanger solo én met de groepen The Beatles en Wings heeft uitgebracht. Onder meer Eleanor Rigby, Let It Be en Live and Let Die komen voorbij.
McCartney bracht in 2021 al een verzameling van zijn songteksten uit in boekvorm. Van dat boek, getiteld The Lyrics: 1956 to the Present, komt in november een geüpdatete versie met bonusmateriaal uit.
Dame Shirley Bassey (86) heeft eigen munt gekregen. De drievoudig James Bond-titelsongzangeres zit dit jaar zeventig jaar in het vak. De munt bevat een beeltenis van Bassey met de teksten Goldfinger, Diamonds Are Forever en Moonraker, haar drie Bond-songs. Aan de andere kant van de munt prijkt de nieuwe Britse koning Charles III.
Even een inhaalrondje op documentairegebied. Naast The Sound of 007 als schraal alternatief voor een jubileumfilm, zijn daar een uur Sean Connery, een uur Judi Dench en meer dan anderhalf uur a-ha. Alleen de documentaire over Joseph Caroff van HBO heb ik nog niet kunnen zien.
Allemaal aanraders. Vooral de film over a-ha is een traktatie. Ik moet bekennen dat ik een liefhebber ben van de Noorse popgroep. Als kind heb ik hun muziek veel voorbij horen komen op de radio. Dat daar in 1987 een Bond-song bij kwam, had ik op dat moment nog niet eens door. Het album Headlines and Deadlines heb ik stukgedraaid. Deze best of-songs komen gefaseerd allemaal terug in de documentaire. Neem daarbij de speelse montage in Take On Me-stijl en de feel en look is compleet.
Het hoofdstuk The Living Daylights is maar kort (vanaf 58:00) en spitst zich vooral toe op de slechte relatie tussen maestro John Barry en de Vikingen in hun twintiger jaren. De clash tussen de ego’s is al veel vaker uitgemeten. Maar ach, als dat als resultaat een kneiter van een titelsong oplevert, zijn alle strubbelingen het waard geweest. Daarnaast is van a-ha een keur aan alternatieve Living Daylights te vinden, met de unplugged-versie uit 2017 als fraaie aanvulling. Dat hele concert is trouwens een must. Met name de toegift is van kippenvelniveau.
Die onprettige omgang met John Barry is trouwens exemplarisch voor de bandleden; ook onderling kunnen de heren het moeilijk vinden met elkaar. Zoals wordt verwoord in de documentaire, bestaat a-ha niet uit een groep vrienden, maar uit jongens die elkaar uit afzonderlijke liefde voor muziek bijeen heeft gedreven. De film is een rauw document met vele worstelingen en zelfs een defibrillatie bij een van de bandleden.
Maar hoe de band nu aan zijn naam komt...
Dan is er het interview met Judi Dench door Louis Theroux. Ook hier maar een klein stukje Bond, en een deurmat. Het gesprek is ongedwongen en grand lady Dame Judi is op haar 87e in haar element. Het levert een fijn en soms hilarisch gesprek op met de bijna blinde actrice.
Sean Connery kwam ook nog even langs in een Frans-Duitse documentaire. Met alles wat je al wist over de oer-007, zit er wellicht toch nog iets nieuws bij (de kleine omissies daargelaten). Het tv-portret met als insteek ‘Connery versus Bond’ lijkt met zorg en liefde gemaakt.
By Design: The Joe Caroff Story is vooralsnog de enige die ontbreekt in dit rijtje. De ontwerper van het 007-logo, zoals voor het eerst gebruikt op de Amerikaanse poster van Dr. No (1962), is inmiddels 101 jaar oud, is al bijna 80 jaar getrouwd met zijn jeugdliefde Phyllis, en al helemaal een unicum, hij is mentaal en fysiek nog in orde.
Bij gebrek aan een jubileumfilm hebben we deze week wel twee mooie video’s gekregen die beide in het teken staan van de muziek van James Bond. Meer dan welk ander element uit de zestigjarige filmserie neemt de muziek een aparte plaats in. Zelfs wie nog nooit een Bond-film heeft gezien, heeft beslist wel eens een titelsong uit de 007-reeks gehoord.
De video’s zijn beide te bekijken via Amazon Prime. Waar eerder Apple met de muziekdocumentaire aan de haal ging, heeft Amazon (inmiddels eigenaar van filmstudio MGM en daarmee tevens mede-eigenaar van filmheld James Bond) het stokje overgenomen. Zonder verder gedoe overigens. Dus daar, op Prime, is het genieten geblazen, want de streamingdienst heeft ook alle Bond-films die je er met één druk op de knop kunt bijpakken.
Terwijl ondergetekende dinsdagavond in het Heerenstraat Theater in Wageningen zich in twee uur een schorre stem over alles 007 vol babbelde, kwamen vijfduizend Bond-liefhebbers tezamen in Londen voor een spektakelshow van jewelste: The Sound of 007: Live from The Royal Albert Hall.
Je moet erbij geweest zijn voor de volledige ervaring, want van de drie uur durende muziekshow is een krap uur overgebleven op Prime. En waarom eigenlijk? Wij kunnen de voorstelling wél op pauze zetten voor een sanitaire stop, dat lukt niet in het theater.
David Arnold, componist van beroep en samensteller van de hele avond, reageerde woensdag gelaten op de inkorting van zijn show. Hij is Amazon dankbaar dat het erop staat, wie weet komt er ooit nog een complete registratie. Dat is inclusief tal van instrumentale stukken, zoals John Barry’s Capsule in Space uit You Only Live Twice; David Arnolds Come in 007, Your Time Is Up uit The World Is Not Enough en Night at the Opera uit Quantum of Solace. Wat bezielt Amazon door te denken dat wij hier niet in zijn geïnteresseerd?
Emotioneel gezien is dit een avond die ik in werkelijkheid niet zou overleven. Het is emotie op emotie, zelfs bij de geamputeerde videoversie. Ik was blij dat er af en toe een artiest voorbijkwam die de juiste snaar net niet wist te raken. Even op adem komen.
De voice over met het onmiskenbare stemgeluid van Dame Judi Dench, een staande ovatie bij de opkomst van Dame Shirley Bassey. Dame Shirley die met minder lange uithalen maar met evenveel plezier haar Bond-klassiekers Diamonds Are Forever en Goldfinger nog maar eens van stal haalt. De muziek, de visuals met beelden van Maurice Binder en Robert Brownjohn en de échte Shirley Bassey maken dit een opening zoals alleen John Barry dat kon bedenken — een naam die bij de registratie node ontbreekt.
Dame Shirley Bassey
Het blijft natuurlijk jammer dat Bassey een hekel heeft aan het prachtige Moonraker, dat had echt niet misstaan op deze avond en qua bereik lijkt mij dit een minder ingewikkeld nummer voor de 85-jarige grande dame.
Jamie Cullum mag een prima From Russia with Love ten gehore brengen, waarna het podium wordt vrijgemaakt voor de échte Lulu met haar The Man with the Golden Gun. En die stem is nog goed hoor! Ook al is dit niet het meest memorabele Bond-nummer uit de galerij, de zangeres brengt het met voldoende panache. Het is een lekker opzwepend geheel. En kom op, zij heeft in ieder geval de moeite genomen om te komen. Persoonlijk heb ik dit altijd wel een fijn nummer gevonden.
Lulu
Daarna mogen Emma Linders met Skyfall, Celeste met You Only Live Twice en Ella Eyre met Licence to Kill. De muziek doet me veel, het stemgeluid minder. Met name Celeste slaat de plank mis met You Only Live Twice. Het origineel van Nancy Sinatra is mijn favoriete Bond-nummer, misschien dat ik daarom wat moeite heb met deze versie. En wat doet die pijl over Celestes ogen?
Dan de aankondiging van Garbage. Daar heb ik zin in. Verpakt in aluminiumfolie komt Shirley Manson het podium op waggelen, armen in de lucht. Daar is zij, de vrouw die in 1999 de officiële titelsong van The World Is Not Enough op de plaat mocht zetten. Maar dan. Het pakt niet. De stem klinkt broos, alsof zij strak staat van de zenuwen. Of knelt het vershoudpapier?
Shirley Manson in aluminiumfolie
Hans Zimmer wordt opgeroepen. De componist van No Time to Die speelt op een speciale gunbarrel-Duesenberg-gitaar, die de volgende dag op de Bond-veiling nog een dikke 30 duizend pond weet op te leveren voor het goede doel. Samen met David Arnold op een akoestische gitaar jamt Zimmer er op los. Een genot om deze twee grootheden samen te zien. Cuba Chase uit de laatste Bond-film jengelt er lekker in, inclusief de James Bond Theme met zijn zware percussie. Heerlijk dit.
Hans Zimmer
Artieste Skin is uitgenodigd om Paul McCartneys Live and Let Die ten gehore te brengen. Een nummer om even lekker uit je plaat te gaan. Dit is pas raak voor een cover. Wat een stemgeluid heeft die vrouw. Het enige nummer van de hele avond waar de originele artiest niet wordt gemist. Hoewel ik hem natuurlijk graag had gezien bij deze viering; dit bereik heeft McCartney helaas niet meer. Een topperformance!
David Arnold neemt zelf de microfoon ter hand voor You Know My Name dat hij samen met Chris Cornell schreef voor Casino Royale. Na de dood van Cornell in mei 2017 vond hij dat niemand anders het nummer nog kon brengen, maar voor deze speciale gelegenheid wilde hij de titelsong niet uitsluiten. ‘Vergeef me’, aldus de bescheiden componist, die vervolgens een prima stuk zang ten beste geeft.
David Arnold
Na de theatrale gebaartjes van Paloma Faith met GoldenEye en John Grant met We Have All the Time in the World sluit de Royal Philharmonic Concert Ochestra de avond af met David Arnolds versie van de James Bond Theme uit Casino Royale. Hier kan dirigent Nicholas Dodd even lekker tekeer gaan, David Arnold jengelt cool op zijn gitaar. Het is een sluitstuk van een concert dat in volle Bond-glorie is gevierd. Met de grootste waardering voor de componist die bij Bond 26 echt wel weer een podiumplaats verdient: David Arnold, de troonopvolger van John Barry, zonder wie deze avond lang zo kleurrijk niet had kunnen zijn.
Blijft wel de vraag: waar was Chrissie Hynde? Zij werd enkele weken samen met Lulu nog aan de originele Bond-artiesten toegevoegd. Heeft Amazon haar over het hoofd gezien?
En voor wie de concertregistratie slechts een opwarmer is voor méér Bond-muziek, klikt op Amazon Prime gelijk door naar The Sound of 007, de documentaire van Mat Whitecross. Een feest der herkenning dat door de fabuleuze montage boven het gemiddelde uitstijgt. Vol met soundbites van acteurs en artiesten over hun favoriete Bond-songs, archiefmateriaal, niet eerder uitgebrachte fragmenten uit een interview met John Barry (de anekdote over de lyrics van Diamonds Are Forever is hilarisch), de registratie van een live-versie van Louis Armstrongs We Have All the Time in the World en bewegende filmposters.
Compleet is de documentaire geenszins. Geen woord over Bond-componisten Bill Conti, Michael Kamen en Éric Serra, om maar iets te noemen. De balans is enigszins zoek door de tussenkomst van No Time to Die dat constant om de hoek komt kijken. Veel nieuws brengt de film niet, maar het geheel is zo fantastisch in elkaar gezet dat het bijzonder fris oogt. Anderhalf uur Bond-muziek, wat wil een mens nog meer.
Dan bracht NPO Radio 2 op 5 oktober ook nog eens de Top 3 Bond-songs met een verrassende winnaar. Werd het toch nog een feestdag.
Gaat het er dus toch van komen: een groots aangekondigd James Bond-concert met medewerking van Shirley Bassey, Garbage en… ga niet zomaar door. Vooralsnog is dit de opstelling, al mogen Tom Jones, Carly Simon en Tina Turner zich altijd aanmelden.
Oké oké, vooruit dan. Het aangekondigde concert was inderdaad mijn ideetje. Applausje, buiginkje, dank je wel, en weer verder, want daar gaat het niet om. Nou ja, een beetje, ere wie ere toekomt natuurlijk. Belangrijker is dat David Arnold het idee heeft opgepikt en vervolgens zijn telefoonklapper geraadpleegd.
Okay, this is the idea: a concert deluxe with all original James Bond title song artists, 5 October 2022, streamed all over the world. From Russia with Love, All the Time in the World, Only Myself to Blame, and You Know My Name will be sung by the other artists. Are you in? 1/3
Een concert deluxe in optima forma, dat is wat mij voor ogen stond. Met natuurlijk Shirley Bassey en Garbage, maar ook met Nancy Sinatra, Paul McCartney, Duran Duran, Madonna, Adele… Inderdaad, de hele reutemeteut. Once in a lifetime. Alle originele artiesten tijdens één groot Bond-spektakel, het grootste ooit. Omdat dit zestigjarig jubileum de enige keer is dat het nog kan; de meeste artiesten beginnen aardig op te drogen. Daarom móet het deze keer gebeuren. Kom op Sheena Easton! Kom op Gladys Knight! Kom op Billie Eilish!
Wie niet meedoet, die cancelen we gewoon voor een tijdje. Ja, wat moet je anders? Niks met agenda’s en geplande tourdata, niks met geen zin. Je weet al zestig jaar dat dit eraan zit te komen. Zien jullie niet wat je de wereld aandoet als je vertikt het vliegtuig richting Londen te pakken?
Ook al is het veertig, vijftig jaar geleden dat je je kunstje hebt vertoond; met het vertolken van een Bond-thema heb je een pact gesloten. Een pact met ons. Jij bent nu de wereldberoemde Rita Coolidge omdat je ooit All Time High hebt mogen inzingen. Als John Barry had geweten dat je zo laks met je Bond-tune was omgesprongen, dan had hij Bonnie Tyler wel gevraagd. Bah! Rita is af, tenzij…
Shirley Bassey is bijna honderd, haar stem kraakt als een oude grammofoonplaat, maar als het op Bond aankomt, dan staat mevrouw daar. Altijd. Ongeacht een klapperend gebit of een uit de kom gedraaide heup. Shirley Bassey weet als geen ander wat haar rol als grande dame van de Bond-kunsten betekent.
Kom op Dionne Warwick! Kom op a-ha! Kom op Sheryl Crow! Kom op Jack White en Alicia Keys! Pak je koffertjes — het is maar een avondje en je hoeft niet over Schiphol. Dus wat is je excuus?
Als we het doen, en dan spreek ik met name David Arnold aan, dan doen we het goed. Anders mag je de boel wel afblazen. Leuk geprobeerd, maar het lukt gewoon niet. Het lukt niet omdat k.d. lang (inderdaad, net als a-ha allemaal onderkast) al vóór de zomer met vriendinnen heeft afgesproken te gaan kaasfonduen. Dus heeft de wereld verder pech. Het lukt niet omdat Sam Smith een familieweekendje in Bishop’s Stortford heeft gepland — net als ieder jaar, zelfs stiekem tijdens corona.
Hoe gaaf moet het zijn om al die James Bond-artiesten, de échte, song na song elkaar te zien aflossen. Met op de achtergrond beelden van de titelsequenties van Maurice Binder, Robert Brownjohn, Daniel Kleinman en in een enkel geval MK12. Een groter Bond-feest dan dit is uitgesloten, omdat muziek veel meer verbindt dan met 5000 man naar dezelfde film turen. Dit concert, mits goed gedaan, krijgt de handen wel op elkaar en de keeltjes los. Grootser dan dit bestaat niet. Het succes van James Bond bestaat mede bij de gratie van zijn titelsongs. Laat dat maar eens goed tot je doordringen Lulu!
Eenmalig en tiptop geregistreerd. De streamingverkoop via Amazon Prime rijst de pan uit. Live uitgezonden wereldwijd, zodat we overal ter wereld gelijktijdig onze ramen kunnen openen om gezamenlijk From Russia with Love uit volle borst mee te zingen. Poetin zal zich bij het horen van zoveel liefde omdraaien in zijn bunker, in huilen uitbarsten en het volgende couplet gebroederlijk arm in arm meebrullen met Zelensky. Oorlog opgelost. Onze boeren, moet je opletten, bij het aanbreken van We Have All the Time in the World. Zij zullen hun trekkers op de vluchtstrook parkeren, hun raspstemmen gebruiken voor een perfecte imitatie van Louis Armstrong en daarna, echt waar, hun eigen rommel opruimen.
James Bond-muziek is zoveel meer dan een pophitje, zoveel meer dan een filmliedje, zoveel meer dan een concert met de twee Shirleys, hoe goed bedoeld ook.
Nancy Sinatra
Monty Norman, John Barry, Matt Monro en Chris Cornell. Zij zijn de enigen met een rechtsgeldig excuus dat ik niemand hoef uit te leggen. Voor rest is iedereen er nog! Dat is al een feest op zich. Kijk Nancy Sinatra, dat jij in 1967 twintig takes nodig had om één liedje op te nemen — dat is goddomme zó lang geleden, het is toch te hopen dat je na 55 jaar je tekst een keertje kent! En wat dan nog, het publiek zingt zo hard mee, je hoeft zelf alleen maar te playbacken, zitten die opgespoten lippen ook niet zo in de weg.
Als je behoort tot het gilde der Bond-muzikanten dan ben je verplicht je aan te melden voor The Sound of 007 in Concert, zoals het evenement officieel is gedoopt. Of je nu van The Pretenders bent, Patti LaBelle of Éric Serra heet, of een kutnummer als Die Another Day hebt afgeleverd. Je hoort erbij! En ja, ook al is het nog geen kerstmis, Nina mag ook komen.
Het is vandaag de dag moeilijk te geloven dat a-ha’s Take on Me (1985) bij de eerste release helemaal niet aansloeg buiten hun geboorteland. Toch gaven de jongens van de band niet op, ze waren er heilig van overtuigd dat ze een wereldhit in handen hadden.
Take on Me wist een paar maanden later alsnog een wereldhit te worden en haalde prijs na prijs naar Noorwegen. Een sprookje volgde, nooit eerder haalde een Noorse band zoveel internationale successen. Toch waren de bandleden niet altijd tevreden. Veel liever droomden ze ervan om serieuze rocksterren te zijn, geen tieneridolen die in glossy magazines stonden.
Het is de liefde voor muziek die de band al veertig jaar bij elkaar houdt, niet de vriendschap. Niet geïnteresseerd in rijkdom of glorie, is het drietal wanhopig op zoek naar erkenning. Dit en zoveel meer is wat ze met elkaar gemeen hebben en het is daardoor zo onbegrijpelijk dat ze niet met elkaar door één deur kunnen.
Thomas Robahm en Aslaug Holm combineren archiefbeelden met nieuwe opnamen en interviews van de groep, en verwerken een aantal geanimeerde scènes nadrukkelijk in de stijl van Steve Barrons werk, in de destijds baanbrekende Take on Me-muziekvideo.
In 1987 wordt de populaire band gevraagd om de titelsong van de nieuwe James Bond-film The Living Daylights te verzorgen. Samen met de vaste Bond-componist John Barry duikt a-ha de studio in. Ook met Barry wil het niet klikken; de verschillende werkmethoden botsen nogal en a-ha wil meer een eigen sound in het nummer aanbrengen. Barry daarentegen giet er een Bond-sausje overheen, waardoor het nummer duidelijk een Bond-klank krijgt en minder klinkt als de nieuwe hit van a-ha.
Barry trekt uiteindelijk aan het langste eind. De Noorse band blijft met een bittere smaak achter en besluit voor hun volgende album Stay on These Roads hun eigen versie van The Living Daylights op te nemen. De strijd is niet voor niets geweest; deze James Bond-titelsong wordt door vele 007-fans op handen gedragen.
Hieronder de officiële versie, de versie van het album Stay on These Roads en de demoversie van The Living Daylights:
No Time to Die heeft vandaag drie nominaties voor een Academy Award ontvangen. De laatste Bond-film is geselecteerd in de categorieën: beste visuele effecten, beste song en beste geluid. De voorlaatste James Bond-films Skyfall (2012) en Spectre (2015) gingen er beide vandoor met de Oscar voor beste song.
In totaal hebben de Bond-films in zestig jaar tijd vijf Oscars gewonnen. Eerder vielen Goldfinger (1964) en Thunderball (1965) voor respectievelijk geluids- en speciale effecten in de prijzen. Daarna duurde het bijna veertig jaar voordat Skyfall het Oscar-aantal mocht verdubbelen met beeldjes voor beste song en beste geluidsmontage. Met de Oscar van Spectre opgeteld komt dat neer op een totaal van vijf Academy Awards voor de James Bond-films.
De film Power of the Dog van Jane Campion leidt dit jaar met twaalf nominaties. Dune van Dennis Villeneuve heeft er tien binnengesleept, waaronder die voor beste muziek van No Time to Die-componist Hans Zimmer.
Judi Dench
Bond-boef Javier Bardem uit Skyfall is genomineerd in de categorie beste acteur voor zijn hoofdrol in Being the Ricardos. Eerder won hij de prestigieuze prijs al voor beste mannelijke bijrol in No Country for Old Men (2007). Bardems echtgenote Penélope Cruz is dit jaar eveneens genomineerd voor beste actrice. Judi Dench, die in zeven Bond-films M gestalte gaf, heeft een nominatie in de wacht gesleept voor beste bijrolactrice in Belfast. In diezelfde categorie won zij al eerder een Oscar voor Shakespeare in Love (1998).
De uitreiking van de Academy Awards vindt dit jaar plaats op 27 maart.
Billie Eilish en Hans Zimmer hebben vannacht beiden een Golden Globe gewonnen. Eilish viel in de prijzen voor de titelsong van No Time to Die. Zimmer kreeg de prijs niet voor zijn James Bond-score, maar voor de muziek van de film Dune.
De Golden Globes zijn een goede graadmeter voor de Oscars, die op 27 maart worden uitgereikt. Voorgangers Adele en Sam Smith wonnen zowel een Golden Globe als een Academy Award voor hun James Bond-titelsong.
Het is inmiddels bijna twee jaar geleden dat No Time to Die van Billie Eilish uitkwam.
Apple komt volgend jaar oktober met een documentaire ter ere van 60 jaar James Bond, dat meldt 007.com. De film met de titel The Sound of 007 richt zich op de muziek van de Bond-films.
John Barry (1933 - 2011)
Als er één aspect uit de rijke geschiedenis van de James Bond-films op eigen benen staat, is het wel de muziek uit de filmserie. Van de vele memorabele titelsongs tot de vele componisten die hun muzikale steen hebben bijgedragen, met niet in de laatste plaats de man die de James Bond-sound uitvond: elfvoudig Bond-componist John Barry.
The Sound of 007 belooft nieuwe interviews en uniek archiefmateriaal te bevatten en volgt in de voetsporen van die eerdere jubileumdocumentaire Everything Or Nothing: The Untold Story of 007 uit 2012, ter viering van Bonds 50-jarige filmjubileum.
Het is volgend jaar op 5 oktober precies 60 jaar geleden dat de eerste James Bond-film Dr. No in première ging. Eerdere jubilea in 2012, in 2002 en het 25-jarige jubileum in 1987 werden gevierd met een nieuwe Bond-film. Dat zit er deze keer niet in. De muziekdocumentaire is daarom een mooi alternatief. Al is de hoop nog steeds gevestigd op de benoeming van de nieuwe 007 op 5 oktober...
„Hé Hessel! Dat nieuwe Bond-album, dat is toch de beste Bond-soundtrack in decennia? Wat word ik daar gelukkig van! Met name het gebruik van oude vertrouwde thema’s doen mij de nekharen rechtovereind staan van emotie. Dat is ook de reden waarom ik de muziek van een Bond-film zo graag van te voren hoor; de herkenbaarheid van de muziek maakt een film echt beter.
Ik beluister de soundtrack dagelijks sinds een week of drie. Zodat het in mijn poriën gaat zitten en de muziek in de bioscoop beter tot zijn recht komt. Bij de eerste keer dat ik de complete tracklist hoorde, was ik al aangenaam verrast. Inmiddels, en ook met de bijbehorende beelden in mijn achterhoofd, begint de filmmuziek steeds beter te worden.”
„Hoi Jasper. Ik heb de score inmiddels ook dagelijks opstaan (in de auto en op mijn werkkamer annex thuisbioscoop want anders trekt Monique het niet). Typisch Zimmer: pas na meerdere luisterervaringen ga je ’m pas echt goed waarderen. Maar wat heeft Eon ons verwend met No Time to Die man… godsamme! Zelfs Monique (die alle Bond-films standaard over één kam scheert) vond dit ‘de mooiste Bond-film die ze ooit gezien heeft’, zei ze huilend toen de end-credits over het scherm rolden…”
James Bond-liefhebbers Hessel Visser en Jasper Hartog bespreken samen de soundtrack van No Time to Die gecomponeerd door Hans Zimmer. Komt-ie.
Gun Barrel
JH: „Fijne track die in opbouw sterk doet denken aan die van Spectre (daar staat de gunbarrel overigens niet op de soundtrack). Ik vind hem in de film alleen niet helemaal lekker tot zijn recht komen door het gehannes met het Universal-logo, waardoor de eerste dot van de gunbarrel al op het scherm staat in plaats van dat hij lekker binnendreunt.”
HV: „Langzame, dramatische snaren openen deze track en spelen de eerste paar noten van Monty Normans Bond-thema in een rustige maar toch vrij zelfverzekerde vorm, voordat het koper de overhand neemt. Dit culmineert in een, wat ik noem: klassieke gunbarrel die de hartslag naar grotere hoogten stuwt. De gitaar is fijn! Episch.”
JH: „Ik ben sowieso een liefhebber van de gunbarrelmuziek. Verplichte kost voor elk soundtrackalbum als je het mij vraagt. Toch is dit stukje muziek lang niet op elke soundtrack te vinden. Zeker niet als het om eerdere uitgaven gaat.”
Matera
HV: „Matera is de muzikale verbeelding van een idylle. Zimmer gebruikt het hoofdthema uit On Her Majesty’s Secret Service als een bloedsomloop door zijn score; net als de film zelf ook stevig raakt aan de thema’s die we in de film uit 1969 zien. Een logische keuze in een magnifieke uitwerking.”
JH: „Hoogtepuntje! De eerste keer dat ik deze track hoorde: wat is dit!? Het werkt gelijk. Het begint al met de lieflijke klanken waarmee het nummer begint: strijkers, blazers en dan… Wat een vondst. Naast het bekende thema, klinkt het verder zo typisch John Barry. Zelfs David Arnold is nooit zo dicht in de buurt gekomen. Denk dat we dit echt moeten toeschrijven aan de genialiteit van Zimmer.
In online reacties lees ik dat het een luie keuze is. Dat er een emotie wordt ontleend aan een bekende melodie. Een melodie met een verhaal. Maar is het niet juist dat wat deze track zo onweerstaanbaar maakt? De lading die het met zich meebrengt? Het werkt gewoon zo goed.”
HV: „Het verhaal dat in Majesty’s verteld wordt, is het verhaal over ‘wie’ James Bond nou eigenlijk is, onderhuids. In deze film, Majesty’s dus, zien we voor het eerst meer dan alleen de geheim agent en het ‘blunt instrument’, dat we daarvoor maar ook in de films daarna gewend waren te zien. In No Time to Die wordt deze toets weer geraakt, en dus kan je in mijn beleving niet anders dan het thema uit Majesty’s gebruiken om deze verdieping muzikaal kracht bij te zetten. Hetzelfde geldt voor de paar noten ‘Vesper’ die we horen als Bond bij haar graf staat in Matera. Dat zijn scènes die muzikaal verbonden zijn aan Casino Royale en On Her Majesty’s Secret Service. Dit is de kracht van muziek die voor verbinding en herkenbaarheid zorgt. Oh, en een gigantische dosis kippenvel.”
Message from an Old Friend
JH: „Dreigende klanken. Het duurt even voordat zich een melodie vormt, maar dan horen we het James Bond-thema voorzichtig opkomen. Bond is hier op de vlucht voor Primo, de man met het bionische oog. Het dreunt, er zit urgentie in de muziek. Wat strijkers en blazers om de percussie af te wisselen. Er klinkt iets spookachtigs in door. Ik ben geen liefhebber van actiemuziek an sich. Niet zelden is het een bak herrie die het misschien wel goed doet op beeld, maar solo tamelijk onzinnig overkomt. Deze track biedt meer dan dat hoor, toch is er dit album meer te genieten dan dit.”
HV: „Start grimmig. Bond-thema kort. Pumping rhythm. Chase music sectie. No Time to Die-thema in violen. Crescendo tot aanzet Bond-thema (TaDaDaaa Tadadaaa). Actionpiece.”
Square Escape
HV: „De luie stijl waarin het Bond-thema hier in blazers gepresenteerd wordt, is tamelijk verrukkelijk. De spanning loopt op en mondt uit in Billy Eilish’ thema uitgevoerd door een luie viool en een huilende cello.”
JH: „Hier gebeurt iets. Dit is het moment dat de Aston Martin op het plein zijn spin gaat maken. Zimmer laat ons een opzwepend Bond-thema met percussie en blazers horen dat in opzet tamelijk simpel lijkt en misschien daarom juist wel zo briljant. Ik kan hier niet stil bij blijven zitten. Ik moet met mijn vuist in de lucht de maat mee dreunen.
De toon van de track verandert op de helft naar dramatisch, dit is wanneer Madeleine door Bond op de trein wordt gezet.”
Someone Was Here
JH: „James Bond op Jamaica, in zijn prachtige watervilla. Veel afwisseling in de muziek. Veel Bond-thema dat voorbijkomt. Doet mij bij vlagen denken aan New Digs van Thomas Newman uit Skyfall. Track met lekkere flarden Bond-muziek.”
HV: „Ik dacht precies hetzelfde: New Digs. Het heeft een moody start gevolgd door Billy Eilish’ thema (full brass). Daarna een minimalistische uitvoering van het Bond-thema door viool, waar het klassieke Bond-thema langzaam insluipt. Gevolgd door een heerlijke ‘twangy guitar’. De track vervolgt zijn weg in een crescendo naar het Bond-thema waarbij het plots stopt.”
Not What I Expected
JH: „Is dit wanneer Bond Nomi ontmoet, ze samen op de scooter wegrijden en hij haar zijn huis binnenlaat? Het is een korte track waar ik los van de film verder niet zoveel mee kan. Lieflijk met een dreigende ondertoon.”
HV: „Deze track begeleidt inderdaad de ontmoeting tussen Bond en Nomi in Bonds strandhuis. Puur ambiance, geen grote thema’s. Goed dat het er is, maar meer ook niet.”
What Have You Done?
JH: „Deze titel komt letterlijk uit de film. Bond met M aan de telefoon, waarbij Bond heeft ontdekt welk onheil door M’s toedoen is ontketend. Een sterke scène in de film, mede door de muziek. Het is voor Bond het sein dat hij weer in actie moet komen. Natuurlijk doet hij dat.”
HV: „Ook deze track start meer als ‘soundscape’ dan als puur Bond. Tot, na 1,5 minuut het Bond-thema vanuit de diepte hoorbaar wordt en uitmondt in fullswing.”
Shouldn’t We Get to Know Each Other First
HV: „Bond en Paloma in Cuba. Het duurt even voor we Bond in zijn tuxedo zien, maar Paloma lukt het! Dit moment wordt natuurlijk begeleid door een hardcore Bond-thema uitgevoerd in metal guitar. Heerlijk!
Deze track roept bij mij qua opbouw herinneringen op aan David Arnold’s geniale Dinner Jackets van het Casino Royale-album. Oh en aan het eind worden we getrakteerd op een vleugje You Know My Name; voor de goede verstaander!”
JH: „Ja, hier lijkt inderdaad een aanloopje naar You Know My Name in te zitten tegen het eind van de track. Verder weer een fijn stukje James Bond Theme, altijd welkom!”
Cuba Chase
HV: „De track start met synthesizer die Zimmeresque vervormingen presenteert. Erg non-descript. We horen trompetten komen en gaan. Flarden. Dan ineens: bombast in brass. En, een etnische gitaar. We zijn in Cuba. Een pompend ritme waarin we het Bond-thema horen, afgewisseld met Cubaanse gitaar en trompet. Een waar feest voor het oor. Hier word je blij van. Square Escape komt halverwege nog even langs, wanneer Bond iets puur Bondiaans doet op het scherm. Voelt episch en dreigend tegelijk. En een verrukkelijke trompet in schelle tonen er doorheen. Feestje!”
JH: „Dit is een heerlijke track waarin alle registers open worden getrokken. Een opzwepend geheel met lekkere overstuurde trompetten en snerpende trompetjes, dat eindigt met die onovertroffen track van de James Bond Theme. Ergens is nog een zweem Welcome to Cuba van David Arnold uit Die Another Day te bespeuren, maar dat kan Arnold ook net zo goed hebben geleend.”
Back to MI6
JH: „Een korte track met het overbekende Bond-thema op gitaar dat lekker binnen komt walsen. Dit is wat het is. Hier hoefde Zimmer enkel het gaspedaal in te trappen.”
HV: „Klassiek Bond-thema. Terug naar Whitehall. Beetje in de stijl van David Arnolds Company Car voor Tomorrow Never Dies. Ik krijg kippenvel van teen tot kruin zodra dat Bond-thema losbarst in een spel van gitaar en blazers. Als biefstuk met vette jus. De track eindigt in rust en sterft af door een halve noot naar beneden bij te stellen en te eindigen met het typisch ‘ploinggg…’”
Good to Have You Back
HV: „Over deze track kan ik kort zijn: good to have it back! De klanken van John Barry’s meesterwerk OHMMS te horen en te voelen in een moderne Bond-film in 2021, brengt kippenvel op de ziel. Het koninklijke Over and Out wordt in No Time to Die gebruikt op het moment dat Bond en M een cruciale scène delen. En bij cruciale scènes horen cruciale thema’s. Goed werk, Zimmer!”
JH: „Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn: wat een fan-tas-tische track! Dit is het thema van OHMSS op zijn meest majestueus. Bond is back!”
Lovely to See You Again
JH: „Klopgeluiden die eindigen in een instrumentale versie van Billie Eilish’ No Time to Die. Mooi en altijd een beetje triest.”
HV: „Start moody, eerie. Haast industrieel. Dan volgt de piano, de eerste deze score. Prachtige uitwerking van het Eilish-thema die het weerzien van Bond met Q en Moneypenny begeleidt.”
Home
HV: „Andere interpretatie van het Billy Eilish-thema. Zwaar op violen en pauk. Vrouwelijk koor ‘humt’ het thema. Klinkt ver weg. Alsof Bond van ver komt. Terug naar de bron. Eindigt met de fluit die het thema met violen nogmaals herhaalt. Het crescendo aan het eind wordt abrupt afgebroken.”
JH: „Dit is het No Time to Die-thema met een Titanic-vibe door een neurietje tussendoor. Het geeft een enorme lading.”
Norway Chase
HV: „Bond-thema in violen. Begint minimalistisch, om uit te dijen naar meer blazers en staccato violen/cello’s. Hier is een mannenkoor hoorbaar. Vlagen van Angels & Demons komen voorbij. Wel lekkere achtervolgingsmuziek. Crescendo’s volgen om vervolgens de aanzet te worden voor meer typische (melodischer) achtervolgingsmuziek in de Bond-stijl die we allemaal zo goed (her)kennen.”
JH: „Spannende track. De eerste keren vond ik er niet veel aan, maar met de scène van de Atlantic Road op het netvlies, is dit toch wel een heel fijne. De lieflijke belletjes doen het altijd goed onder de dreiging. Goede opbouw. De tweede helft valt minder in de smaak, daar moet gescheurd worden met Landrovers. Waar verder niets op tegen is.”
Gearing Up
JH: „Wederom een aanzet tot het Bond-thema, daar blinkt dit album toch wel in uit. Na een minuutje zet het tempo in. Er zit halverwege iets bekends in wat ik niet kan thuisbrengen. Doet me denken aan Skyfall.”
HV: „Gitaar en viool doen het Bond-thema in Havana-style. Daarna trakteert Zimmer ons op het Bond-thema in full swing. Meer blazers, meer viool en cello. Prachtige minimalistische gitaaruitwerking van het Bond-thema, uitmondend in Zimmers elektrische(?) viool. Dan, een trompet… vioolgepluk… Spanning is voelbaar, om weg te ebben in een decrescendo in violen.”
Poison Garden
JH: „Bombastische track. Mag ook wel nadat het bijna zestig jaar duurde voordat we de Garden of Death eindelijk te zien krijgen. Die hele tuin ben ik zelf nooit zo’n fan van geweest trouwens. Herinner je nog dat de titel Shatterhand de ronde deed? Dat komt hier vandaan. Dit nummer heeft een duidelijke opbouw totdat er tegen het eind iets wordt onthuld wat zijn weerga niet kent. Ik geloof alleen niet dat dat in de film zelf zo’n indruk heeft gemaakt, want ik kan mij niet herinneren waar deze muziek precies naar opbouwt.”
HV: „Het mannenkoor is terug. Deze track ademt de zin ‘Welcome to my world, Mr Bond’. We horen verwondering en schrik, realisatie die inzinkt. Luie cello’s die veranderen van pitch. Verontrusting. Safins wereld. Onschuldige planten die onschuldig klinken maar niet onschuldig zijn. Hoog-laag-hoog-laag-hoog-laag. Dan zwelt het orkest aan en wordt het melodieus. Vol drama! Stop.”
The Factory
JH: „Hier begint een dreunend deuntje dat ik herken van Scarface van Giorgio Moroder. Het valt goed in het geheel en de herkenning is prettig, maar dit kan toch nooit Zimmers bedoeling zijn geweest? In de volgende track is het nog veel beter aanwezig. Het is een van de weinige melodieuze elementen die ik in deze track kan herkennen. Vervreemdend is het woord dat bij mij opkomt. De track eindigt bij mij nogal abrupt.”
HV: „Erg non-descripte track. Blazer-loopjes en hoge violen die in een The Dark Knight-achtige setting met elkaar strijden. Eindigt in Billy Eilish’ thema vermengd met Bond-thema. Crescendo via het Billy Eilish-thema en staccato cello’s naar Bond-thema. Einde is erg The Dark Knight. Vol gas erop tot het haast niet verder kan en dan — stop!”
I’ll Be Right Back
HV: „Alsof ik in een achtbaan zit waarvan de remmen niet meer werken. Mooi ritme, en weer echo’s van The Dark Knight vanaf 1:25. Inmenging van het Eilish-thema is prachtig. De vocalen rond 2:50 zijn meeslepend en onheilspellend. De crescendo naar het hoofdthema bloedt vervolgens af naar het ritme van het begin. Het eindigt in dramatische crescendo’s.”
JH: „Wat jij het Dark Knight-thema noemt, noem ik dus het Scarface-thema. De muziek klinkt alsof er geen tijd te verliezen is. Halverwege wordt het No Time to Die-thema met de neurie naadloos ingepast. Even een lichtpuntje. De overstuurde trompetten aan het eind zijn altijd fijn.”
Opening the Doors
HV: „Square Escape komt nogmaals langs. Dit is duidelijk Hans Zimmer’s ‘safehaven’ als het om gebruik van het James Bond-thema gaat. Opening the Doors is daarna meer soundscape dan melodische score.”
JH: „Voor de derde en laatste keer Hans Zimmers opzwepende James Bond-thema, verder ook wel redelijk wat herrie.”
Final Ascent
HV: „Final Ascent start met een treurige fluit en een viool. Deze track is de meest voelbare van het hele album, als je het mij vraagt. Het leidt tot een duidelijke conclusie en laat het maar aan Zimmer over om je dat te laten voelen. De opbouw doet denken aan Time uit Inception.
De zachte piano vanaf 4:00 weerspiegelt eenzaamheid. Speelt het Billy Eilish-thema. Vanaf 6:00 is het voor deze Bond-fan onmogelijk om de ogen droog te houden.
Final Ascent is het sluitstuk van ‘de’ Bond-film zoals wij die kennen en liefhebben. Althans, die van Daniel Craig. All is said and done.”
JH: „Dit is met dik zeven minuten een muziekstuk dat nog lang na-ebt. Een duidelijke opbouw naar een waardig einde. Het had mij niets verbaasd als dit nummer over de eindtitels was verschenen met daarin alle namen die de Bond-wereld heeft verloren sinds de aftitelingen van Spectre. Met de film in het achterhoofd krijgt deze muziek extra veel lading. We horen het No Time to Die-thema op piano, ik denk stukjes The Da Vinci Code te herkennen als na 6 minuten de violen op komen zetten. Het is drama op en top, maar het werkt wel hoor!”
No Time to Die
HV: „De keuze voor Billy Eilish, van wie ik nog nooit gehoord had, was een gedurfde. Hiermee breken de makers met de traditionele ‘vette’ ballades en uptempo rocksongs. De muzikale wereld van James Bond schudt hier de handen met orkestrale pop/rock.”
JH: „Knap geschreven Bond-nummer door de piepjonge Billie Eilish en haar broer. Ik voorzie een derde Oscar op rij. Het is niet helemaal mijn Bond-song, ik hou toch van iets ruiger, maar binnen de ballads (heet dat zo?) vind ik dit een bijzonder goede inbreng. Met name die laatste uithaal is waanzinnig.”
HV: „Mijn voornaamste zorg was hoe en of dit experiment zou werken tegen Daniel Kleinmans main titles. Deze zorg werd abrupt weggenomen toen ik het resultaat zag. Wat een weergaloze combinatie! De song is in de loop van de tijd in mijn gehoor gaan zitten, en nog belangrijker: in mijn hart. Vooral na het zien van de film krijgt het lied de lading die het verdient.”
JH: „De beelden van Daniel Kleinman zijn overigens nóg mooier dan deze song, waardoor de titelsong in de bioscoop een beetje op de achtergrond raakt.”
HV: „Zimmers arrangementen zijn geniaal; de wijze waarop hij deze song ‘Bondiaans’ heeft gemaakt is een huzarenstukje van de bovenste plank dat alleen hele grote meneren zo kunnen maken. De dramatische orkestratie, met levende legende Johnny Marr op de gitaar, maakt van No Time to Die een tijdloze, gelaagde, Bond-titelsong.”
Conclusie
JH: „Al met al vind ik dat Hans Zimmer samen met Steve Mazzaro (die bij de titels als producent van de muziek wordt genoemd, maar door Zimmer als mede-componist) een ongelooflijk staaltje James Bond-muziek heeft afgeleverd. De mix van oude en nieuwe elementen is nog nooit zo duidelijk geweest bij een Bond-soundtrack.”
HV: „Hans Zimmers score voor No Time to Die is er eentje die gedijt bij meerdere luisterervaringen. Ondanks dat de score naast melodie ook wat meer ‘soundscapes’ kent dan we van Bond-muziek gewend zijn, is iedere noot ‘nodig’ en straalt zeker in combinatie met de film urgentie uit. Ten opzichte van het werk van Thomas Newman, vind ik dit een moedige stap voorwaarts op een toch al heel fijn pad. Newman hergebruikte zijn thema’s uit Skyfall naar mijn idee teveel in Spectre, waardoor ik daar wat frisheid in miste.”
Hans Zimmer en Steve Mazzaro
JH: „Met de komst van Thomas Newman vond ik al dat de muziekkwaliteit een trede omhoog was gegaan. Alsof de James Bond-muziek ‘volwassen’ was geworden. Niets ten nadele van David Arnold, die ik blind iedere volgende Bond-film toevertrouw, maar Newman en Zimmer zijn op een of andere manier toch next level.
Toen Dan Romer, een bekende van regisseur Fukunaga, naar voren was geschoven als componist, hield ik mijn hart vast. De muziek van de Bond-films zijn zo van belang voor de sfeer. Het is daarom dat ik bijna iedere Bond met muziek van John Barry verkies boven een andere, vaak zelfs betere film: Moonraker boven The Spy Who Loved Me, The Man with the Golden Gun boven Live and Let Die, terwijl de score van George Martin buitencategorie subliem is.”
HV: „Met David Arnold hadden we een componist die technisch en qua arrangementen (klassiek orkest gecombineerd met synthesizer) dicht tegen Zimmer aan zat. Daarom zeg ik: laat Zimmer voor Bond 26 nog een keer zijn trukendoos openen en een all-the-way Bond-score uithameren. Voor zijn toelatingsexamen is hij in elk geval meer dan geslaagd! Dan zetten we de scores voor On Her Majesty’s Secret Service, Tomorrow Never Dies en Bond 26 straks met accolades boven in het favorietenlijstje!”
JH: „Misschien is het voor Bond 26 beter als Hans Zimmer andere dingen gaat doen en het bij deze ene keer laat. Hopelijk heeft David Arnold in die tussentijd genoeg nieuwe munitie verzameld om met een ‘best of Bond’ te komen incluis massa’s aan eerbetonen aan John Barry. Zimmer heeft met No Time to Die voorgedaan dat je daar niet kinderachtig in hoeft te zijn.”
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
