Het programma Cinema in Concert geeft in februari en maart zes voorstellingen in Nederland en België met de muziek van Spectre. De 24e James Bond-film viert volgend jaar zijn tienjarig jubileum. Bekijk de film terwijl het Noordpool Orkest uit Groningen live de filmmuziek van Thomas Newman speelt.
Vandaag is de negentigste geboortedag van John Barry, de componist voor elf James Bond-films. Barry overleed in januari 2011 op 77-jarige leeftijd. In juni van dat jaar werd onderstaand John Barry Memorial Concert gehouden in de Royal Albert Hall in Londen. Het geeft een uitgebreid beeld van John Barry’s meesterschap:
Casino Royale in Concert komt naar Nederland en België. In mei dit jaar vinden zes voorstellingen plaats, waarbij de film te zien is op het grote scherm terwijl een symfonieorkest live de muziek van David Arnold speelt.
Dirigent Anthony Gabriele begeleidt voor deze uitvoeringen het Noordpool Orkest. Gabriele was eerder betrokken bij de concertreeks van Casino Royale, Skyfall en Spectre in de Royal Albert Hall in november vorig jaar.
Het Noordpool Orkest komt uit Groningen en heeft eerder concerten gebracht met filmmuziek, onder meer van The Godfather, Harry Potter en Gladiator.
Speellijst:
11 mei: Stadsschouwburg Antwerpen 15 mei: De Doelen Rotterdam 16 mei: Capitole Gent 17 en 18 mei: Concertgebouw Amsterdam 19 mei: De Vereeniging Nijmegen
Casino Royale in Concert werd voor het eerst in 2017 opgevoerd in Engeland.
Drie Bond-films zijn in november te zien met een live orkest: Casino Royale en Skyfall keren terug, voor Spectre is het de eerste keer dat de film te horen is met live muziek.
Op 17 november is Casino Royale (2006) te zien en te horen in de Royal Albert Hall. De muziek voor de film werd gecomponeerd door vijfvoudig Bond-componist David Arnold.
Op 18 november is Skyfall (2012) aan de beurt, gevolgd door Spectre (2015) op 19 en 20 november. De muziek voor deze twee films zijn van de hand van Thomas Newman.
Bij gebrek aan een jubileumfilm hebben we deze week wel twee mooie video’s gekregen die beide in het teken staan van de muziek van James Bond. Meer dan welk ander element uit de zestigjarige filmserie neemt de muziek een aparte plaats in. Zelfs wie nog nooit een Bond-film heeft gezien, heeft beslist wel eens een titelsong uit de 007-reeks gehoord.
De video’s zijn beide te bekijken via Amazon Prime. Waar eerder Apple met de muziekdocumentaire aan de haal ging, heeft Amazon (inmiddels eigenaar van filmstudio MGM en daarmee tevens mede-eigenaar van filmheld James Bond) het stokje overgenomen. Zonder verder gedoe overigens. Dus daar, op Prime, is het genieten geblazen, want de streamingdienst heeft ook alle Bond-films die je er met één druk op de knop kunt bijpakken.
Terwijl ondergetekende dinsdagavond in het Heerenstraat Theater in Wageningen zich in twee uur een schorre stem over alles 007 vol babbelde, kwamen vijfduizend Bond-liefhebbers tezamen in Londen voor een spektakelshow van jewelste: The Sound of 007: Live from The Royal Albert Hall.
Je moet erbij geweest zijn voor de volledige ervaring, want van de drie uur durende muziekshow is een krap uur overgebleven op Prime. En waarom eigenlijk? Wij kunnen de voorstelling wél op pauze zetten voor een sanitaire stop, dat lukt niet in het theater.
David Arnold, componist van beroep en samensteller van de hele avond, reageerde woensdag gelaten op de inkorting van zijn show. Hij is Amazon dankbaar dat het erop staat, wie weet komt er ooit nog een complete registratie. Dat is inclusief tal van instrumentale stukken, zoals John Barry’s Capsule in Space uit You Only Live Twice; David Arnolds Come in 007, Your Time Is Up uit The World Is Not Enough en Night at the Opera uit Quantum of Solace. Wat bezielt Amazon door te denken dat wij hier niet in zijn geïnteresseerd?
Emotioneel gezien is dit een avond die ik in werkelijkheid niet zou overleven. Het is emotie op emotie, zelfs bij de geamputeerde videoversie. Ik was blij dat er af en toe een artiest voorbijkwam die de juiste snaar net niet wist te raken. Even op adem komen.
De voice over met het onmiskenbare stemgeluid van Dame Judi Dench, een staande ovatie bij de opkomst van Dame Shirley Bassey. Dame Shirley die met minder lange uithalen maar met evenveel plezier haar Bond-klassiekers Diamonds Are Forever en Goldfinger nog maar eens van stal haalt. De muziek, de visuals met beelden van Maurice Binder en Robert Brownjohn en de échte Shirley Bassey maken dit een opening zoals alleen John Barry dat kon bedenken — een naam die bij de registratie node ontbreekt.
Dame Shirley Bassey
Het blijft natuurlijk jammer dat Bassey een hekel heeft aan het prachtige Moonraker, dat had echt niet misstaan op deze avond en qua bereik lijkt mij dit een minder ingewikkeld nummer voor de 85-jarige grande dame.
Jamie Cullum mag een prima From Russia with Love ten gehore brengen, waarna het podium wordt vrijgemaakt voor de échte Lulu met haar The Man with the Golden Gun. En die stem is nog goed hoor! Ook al is dit niet het meest memorabele Bond-nummer uit de galerij, de zangeres brengt het met voldoende panache. Het is een lekker opzwepend geheel. En kom op, zij heeft in ieder geval de moeite genomen om te komen. Persoonlijk heb ik dit altijd wel een fijn nummer gevonden.
Lulu
Daarna mogen Emma Linders met Skyfall, Celeste met You Only Live Twice en Ella Eyre met Licence to Kill. De muziek doet me veel, het stemgeluid minder. Met name Celeste slaat de plank mis met You Only Live Twice. Het origineel van Nancy Sinatra is mijn favoriete Bond-nummer, misschien dat ik daarom wat moeite heb met deze versie. En wat doet die pijl over Celestes ogen?
Dan de aankondiging van Garbage. Daar heb ik zin in. Verpakt in aluminiumfolie komt Shirley Manson het podium op waggelen, armen in de lucht. Daar is zij, de vrouw die in 1999 de officiële titelsong van The World Is Not Enough op de plaat mocht zetten. Maar dan. Het pakt niet. De stem klinkt broos, alsof zij strak staat van de zenuwen. Of knelt het vershoudpapier?
Shirley Manson in aluminiumfolie
Hans Zimmer wordt opgeroepen. De componist van No Time to Die speelt op een speciale gunbarrel-Duesenberg-gitaar, die de volgende dag op de Bond-veiling nog een dikke 30 duizend pond weet op te leveren voor het goede doel. Samen met David Arnold op een akoestische gitaar jamt Zimmer er op los. Een genot om deze twee grootheden samen te zien. Cuba Chase uit de laatste Bond-film jengelt er lekker in, inclusief de James Bond Theme met zijn zware percussie. Heerlijk dit.
Hans Zimmer
Artieste Skin is uitgenodigd om Paul McCartneys Live and Let Die ten gehore te brengen. Een nummer om even lekker uit je plaat te gaan. Dit is pas raak voor een cover. Wat een stemgeluid heeft die vrouw. Het enige nummer van de hele avond waar de originele artiest niet wordt gemist. Hoewel ik hem natuurlijk graag had gezien bij deze viering; dit bereik heeft McCartney helaas niet meer. Een topperformance!
David Arnold neemt zelf de microfoon ter hand voor You Know My Name dat hij samen met Chris Cornell schreef voor Casino Royale. Na de dood van Cornell in mei 2017 vond hij dat niemand anders het nummer nog kon brengen, maar voor deze speciale gelegenheid wilde hij de titelsong niet uitsluiten. ‘Vergeef me’, aldus de bescheiden componist, die vervolgens een prima stuk zang ten beste geeft.
David Arnold
Na de theatrale gebaartjes van Paloma Faith met GoldenEye en John Grant met We Have All the Time in the World sluit de Royal Philharmonic Concert Ochestra de avond af met David Arnolds versie van de James Bond Theme uit Casino Royale. Hier kan dirigent Nicholas Dodd even lekker tekeer gaan, David Arnold jengelt cool op zijn gitaar. Het is een sluitstuk van een concert dat in volle Bond-glorie is gevierd. Met de grootste waardering voor de componist die bij Bond 26 echt wel weer een podiumplaats verdient: David Arnold, de troonopvolger van John Barry, zonder wie deze avond lang zo kleurrijk niet had kunnen zijn.
Blijft wel de vraag: waar was Chrissie Hynde? Zij werd enkele weken samen met Lulu nog aan de originele Bond-artiesten toegevoegd. Heeft Amazon haar over het hoofd gezien?
En voor wie de concertregistratie slechts een opwarmer is voor méér Bond-muziek, klikt op Amazon Prime gelijk door naar The Sound of 007, de documentaire van Mat Whitecross. Een feest der herkenning dat door de fabuleuze montage boven het gemiddelde uitstijgt. Vol met soundbites van acteurs en artiesten over hun favoriete Bond-songs, archiefmateriaal, niet eerder uitgebrachte fragmenten uit een interview met John Barry (de anekdote over de lyrics van Diamonds Are Forever is hilarisch), de registratie van een live-versie van Louis Armstrongs We Have All the Time in the World en bewegende filmposters.
Compleet is de documentaire geenszins. Geen woord over Bond-componisten Bill Conti, Michael Kamen en Éric Serra, om maar iets te noemen. De balans is enigszins zoek door de tussenkomst van No Time to Die dat constant om de hoek komt kijken. Veel nieuws brengt de film niet, maar het geheel is zo fantastisch in elkaar gezet dat het bijzonder fris oogt. Anderhalf uur Bond-muziek, wat wil een mens nog meer.
Dan bracht NPO Radio 2 op 5 oktober ook nog eens de Top 3 Bond-songs met een verrassende winnaar. Werd het toch nog een feestdag.
Eenmalig 007 George Lazenby is niet meer welkom bij de voorstelling The Music of James Bond with George Lazenby. De oud-Bond-acteur heeft tijdens zijn laatste optreden beledigende opmerkingen gemaakt. De organisatie van de muziekshow geeft aan zich niet te kunnen vinden in Lazenby’s uitspraken en heeft de samenwerking met de acteur per direct verbroken.
Lazenby maakte in zijn geboorteland Australië een tour die in het teken staat van James Bond-muziek. Tussen de muziekstukken werd de acteur geïnterviewd over zijn loopbaan. Tijdens het optreden in Perth op zaterdagavond maakte de acteur volgens toeschouwers en de organisatie ‘enge’
en ‘homofobe’ opmerkingen, daarbij schold Lazenby veelvuldig.
Zo zou de acteur verteld hebben over zijn vele ‘veroveringen’ tijdens zijn filmwerk. Eén van de vrouwen die hij lastig viel, sleurde hij naar eigen zeggen vanuit de kroeg de auto in.
Vandaag biedt Lazenby via Twitter zijn verontschuldigen aan. De ex-007 verklaart dat hij met zijn uitspraken niemand wilde beledigen en dat hij deze verhalen eerder heeft verteld.
George Lazenby is sinds de dood van Roger Moore in 2017 een graag geziene gast tijdens James Bond-evenementen. De 83-jarige acteur leek langere tijd populairder dan tijdens zijn dagen als 007 in 1969. On Her Majestys Secret Service is de enige James Bond-film waarin Lazenby te zien is. De zesde Bond-film uit de serie is volgens kenners een van de beste films uit de reeks.
Het officiële kanaal 007.com heeft vandaag meer evenementen rond het zestigjarig jubileumfeest aangekondigd. Naast de vertoning van zes Bond-films en andere activiteiten in samenwerking met het BFI, zullen er een James Bond-veiling en een concert met optredens van Shirley Bassey en Garbage plaatsvinden.
De Sixty Years of James BondAuction bestaat uit zestig iconische items uit de Bond-films, waaronder een Aston Martin DB5-stuntwagen die zeker zo’n 2 miljoen pond moet opleveren. De live-veiling vindt plaats op 28 september; van 15 september tot en met 5 oktober is mee te bieden op de online-veiling. De opbrengst gaat, net als de veiling tijdens het vijftigjarig filmjubileum, naar het goede doel.
De catalogi met aangeboden artikelen zijn hier te bekijken.
Op 4 oktober staat The Sound of 007 in Concert gepland in de Royal Albert Hall. Het concert wordt samengesteld door David Arnold, componist van vijf Bond-films. Naast optredens van Shirley Bassey en Garbage zullen jonge talenten als Celeste Bond-songs ten gehore brengen. Welke artiesten nog meer gaan deelnemen, wordt later bekendgemaakt.
De muziek van James Bond is het Metropole Orkest wel toevertrouwd. Schijnbaar argeloos weet ‘the world’s leading pop and jazz orchestra’ de vertrouwde snaren van John Barry te raken. Gisteren in Utrecht, vandaag in Eindhoven en vanaf half maart nog vier keer: in Den Haag, Amsterdam, Enschede en Maastricht. De kaarten zijn bijna uitverkocht.
Tim Akkerman en Dorona Alberti
Het concert is een initiatief van zangeres Dorona Alberti, die vorig jaar de stoute schoenen aantrok en het Metropole Orkest opbelde met de brutale vraag of het orkest misschien zin had om... Dat had het Metropole inderdaad, en zo geschiedde, resulterend in zeven optredens in februari en maart van dit jaar. Als mannelijke zanger trok Alberti Tim Akkerman aan.
Nadat het Metropole aftrapt met, hoe kan het ook anders, Monty Normans James Bond Theme, verschijnt Dorona Alberti ten tonele. De zangeres heet een uitverkocht Tivoli welkom en verklaart dat het een kwestie van ‘kill your darlings’ was; alle Bond-nummers passen nu eenmaal niet in een avondvullend programma.
De zangeres bijt vocaal het spits af met Mr. Kiss Kiss Bang Bang (1965), duidelijk herkenbaar aan de lange intro. Geen song die bij het grote publiek bekend zal zijn, toch is het duidelijk een James Bond-nummer door de speciale touch van John Barry. Dan introduceert Alberti zanger Tim Akkerman die mag openen met Paul McCartney’s Live and Let Die (1973). Geen makkelijk nummer voor een zanger; er zit een flinke uithaal in. Akkerman heeft het bereik en geeft een eigen draai aan die uithaal: ‘you got to give the other fella hell’. Opvallend is zijn Amerikaanse tongval, waar collega Alberti ook een handje van heeft. Dat viel in het voorgaande nummer, dat in het origineel wordt gezongen door de Amerikaanse Dionne Warwick, minder op, maar komt duidelijker naar voren in Shirley Bassey’s Diamonds Are Forever (1971). Als vijfde nummer is GoldenEye (1995) aan de beurt, gevolgd door Writing’s on the Wall uit Spectre (2015). Beide Bond-songs komen voor rekening van Alberti, die vooral moeite lijkt te hebben met het tweede nummer. Het refrein ‘cause the writing’s on the wall’ klinkt nergens zoals Sam Smith het heeft geschreven, maar meer iets dat lijkt op ‘the writes on the wall’. Ook hier wreekt zich weer het aangemeten Amerikaanse accent, waardoor ‘a million shards of glass; that haunt me from my past’ er met ‘glès‘ en ‘pèst’ wel erg plat uitkomen.
Het arrangement van The Man with the Golden Gun (1974) is een lust voor het oor. Geen zang ditmaal, maar een onvervalst stukje John Barry alsof de maestro zelf aan het roer staat. De dirigent die het Metropole Orkest deze avond richting geeft, is de Zweed Hans Ek, die met zijn kale kop vanaf de eerste ring verdacht veel lijkt op tweevoudig James Bond-regisseur Martin Campbell. De pluche Blofeld-kat die hij na de pauze bij zich draagt, doet daar niets aan af. Tim Akkerman is vervolgens aan de beurt om From Russia with Love (1963) van een Amerikaanse versie te voorzien, nog meer dan de Brit Terry Parsons met het origineel deed. Bovendien slikt de zanger wel erg veel woorden in, waardoor de eerste Bond-ballad niet erg uit de verf komt. Dan kan Akkerman met het rocknummer You Know My Name uit Casino Royale (2006) beter uit de voeten. Komt ook bij dat de orginele zanger, Chris Cornell, een Amerikaan was. Alleen het eind, de herhaling van de woorden ‘you know my name’, brengt de zanger minder melodieus, waardoor hij vooral erg boos klinkt. Direct na afloop van deze uitspatting, verontschuldigt hij zich tegenover het publiek dat dat niet het geval is. Another Way to Die uit Quantum of Solace (2008) moet dan nog beginnen. Het enige Bond-duet uit de serie voor Alberti en Akkerman samen. Opnieuw een rocknummer, waarbij het tweetal het er goed van af brengt. Alberti, die al drie nummers niet op het toneel heeft gestaan, laat met bijgeluidjes meer van zich horen dan Jack White en Alicia Keys samen. Maar het is haar show en het nummer leent zich ervoor. Verder een vrij exacte kopie van het origineel.
Na de pauze trapt het Metropole af met een uitgebreide versie van On Her Majesty’s Secret Service (1969). Gitarist Peter Tiehuis eert John Barry door de juiste vervormde klanken uit zijn gitaar te produceren, toetsenist Hans Vroomans doet hetzelfde door nabootsing van die lekkere Moog-synthesizer. Het jaar 1969 is nog nooit zo dichtbij geweest. Thunderball (1965) door Tim Akkerman doet het lekker, datzelfde geldt voor A View to a Kill (1985). Nobody Does It Better uit The Spy Who Loved Me (1977) krijgt een originele draai door Alberti, die het nummer enkel met begeleiding van piano ten gehore brengt. De zangeres flirt met ‘de Hansen’; de toetsenist en de dirigent, waarbij de laatste relaxt tegen zijn hekje leunt. Het is een speelse versie van de klassieker van Carly Simon.
Met Skyfall (2012) laat Dorona Alberti een ingetogener kant van zich horen. Gevolgd door de grote verrassing van de avond: het instrumentale Grand Bazaar, Istanbul van Thomas Newman, eveneens uit Skyfall. Opnieuw overtuigt het Metropole Orkest met een bijna exacte kopie van het origineel. En dat is, hoe gek het misschien ook klinkt, toch waar deze Bond-liefhebber het liefst naar luistert: een kopie van het origineel.
Tomorrow Never Dies (1997) staat als volgende op het programma. Akkerman neemt de leiding, Alberti zingt mee vanaf de zijlijn. Gaat prima als duet. De strijkers maken overuren. Dan een van mijn persoonlijke favorieten: The Living Daylights (1987). Waarbij Akkerman ‘the living’s in the way we die’ een toontje lager zingt. En dat doet hij goed. Opvolger Licence to Kill (1989) is Dorona Alberti op het lijf geschreven, waarna de zangeres heel dapper overgaat op de allernieuwste der Bond-songs: No Time to Die (2020). Dat heeft Alberti maar kort kunnen repeteren, aangezien het nummer nog geen twee weken uit is. Het gekreun (letterlijk) mag een volgende keer achterwege blijven.
En dan als laatste op de setlijst (op veler vezoek volgens Alberti): For Your Eyes Only (1981). Ditmaal gepresenteerd als een prima duet met een lekker pittig orkest, afgesloten met een fijn actiedeuntje uit de film.
Na een staande ovatie kan een avondje Bond-muziek natuurlijk niet zonder de grote toegift: het Metropole Orkest zwelt aan, waarna de gouden klanken van John Barry’s Goldfinger (1964) door de zaal schallen. Dorona Alberti laat hierbij nog eenmaal van zich horen in een concert dat door haar toedoen van de grond is gekomen. Waarvoor complimenten. Het blijft spijtig dat juwelen als You Only Live Twice (1967) en Moonraker (1979) moesten sneuvelen. Het is niet anders. Het blijft een feest om de muziek van James Bond door een toporkest als het Metropole te horen. De zang laat af en toe te wensen over, met hier een daar een zeer positieve uitschieter naar boven. Percussionisten Murk Jiskoot en Rubèn Arteche Gonzalez mogen niet onvermeld blijven; die hebben een marathon gelopen. Hier een klopje, daar een dreuntje. Zij hebben de achterhoede met verve verdedigd. Zonder Metropole Orkest was dit James Bond-concert ondenkbaar geweest. En dat terwijl de toekomst van het orkest niet lang geleden aan een zijden draad hing. The Music from Jame Bond is vanaf 17 maart nog in enkele steden te horen.
Paul McCartney treedt volgend jaar op in het Goffertpark. Zondag werd er op Twitter al gehint op zijn komst en maandag kan concertorganisator MOJO dit bevestigen. Op 29 mei geeft de oud-Beatle eenmalig een show in Nijmegen.
Het concert is onderdeel van zijn Freshen Up-tournee waarmee hij al meer dan een jaar de wereld over reist. Hij gaf shows in twaalf verschillende landen, maar nog niet in Nederland. Het is voor 77-jarige McCartney de eerste keer dat hij Nijmegen aandoet. „Dit is mijn eerste bezoek aan Nijmegen en ik heb er goede dingen over gehoord. Het is altijd bijzonder om op te treden in steden waar we nooit zijn geweest”, aldus McCartney, die in 2016 voor het laatst in ons land optrad. „Sinds de laatste keer dat we in Nederland waren, hebben we de show opgefrist en we zien ernaar uit om enkele nieuwe nummers van het laatste album te spelen, naast de nummers die we altijd graag brengen.”
McCartney en zijn band zullen onder meer hits uit Pauls solocarrière ten gehore brengen, maar ook Beatles-nummers als Hey Jude, Let It Be ende Bond-song Live and Let Die komen voorbij. De kaartverkoop voor het concert in mei gaat vrijdag van start. Bron: AD
In navolging van Casino Royale verschijnt vanaf volgend jaar ook Skyfall in Concert. De filmscore van componist Thomas Newman uit 2012 wordt live ten gehore gebracht, terwijl gelijkertijd de filmvertoning plaatsvindt.
De wereldpremière van Skyfall in Concert vindt plaats op 4 en 5 oktober 2019 in The Royal Albert Hall in Londen. Kaarten zijn vanaf vrijdag 30 november te koop via deze link. Casino Royale in Concert is dit jaar nog te bezoeken op 28, 29 en 31 december in het Zwitserse Luzern en op 29 december in Manchester.
Eén van de meest gevraagde, incomplete en, zo lijkt het, steeds geliefder wordende James Bond-soundtracks van John Barry: Moonraker (1979). De bal ligt nu geheel bij ons of dit ondergewaardeerde meesterwerk voor het eerst in zijn geheel ten gehore wordt gebracht.
Q The Music Show, 's werelds bekendste James Bond Tribute Band, is van plan volgend jaar januari een eenmalig concert te geven met alle muziek uit Moonraker. Het is vooralsnog de enige kans om de soundtrack live én compleet te horen. Rechtentechnisch is het namelijk niet toegestaan het concert op te nemen en alsnog op cd uit te brengen.
Drie jaar geleden leek het bijna te gebeuren: de complete Moonraker-soundtrack voor het eerst op cd. Via Kickstarter werd binnen mum van tijd het beoogde bedrag van 25 duizend pond binnengeharkt om de opnamen te kunnen financieren. Eén kleinigheid werd echter over het hoofd gezien: het clearen van de rechten. Hoe graag iedereen ook wilde, het is de initiatiefnemers uiteindelijk niet gelukt dit voor elkaar te krijgen, waardoor het project een dode mus bleek en vroegtijdig werd gecanceld. Zonde. Doodzonde. Met het initiatief van Q The Music Show lijkt er dan toch een pleister op de wonde te komen. Hoewel ik persoonlijk nog steeds liever een cd in handen zou hebben, krijgen we nu de kans eenmalig te genieten van een honderdkoppig orkest dat de muziek van Moonraker ten gehore brengt zoals we die nooit eerder hebben mogen ervaren. Mits er voor 6 mei genoeg kaarten worden verkocht.
Het concert vindt, als het doorgaat, plaats op 26 januari 2019 in High Wycombe in Engeland. Kijk hier wat er van ons wordt verwacht. Voor meer informatie over Q The Music Show: klik.
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
