zaterdag 4 juli 2020

Earl Cameron (102) uit ‘Thunderball’ overleden

Hij was al enige tijd het langstlevende castlid uit de James Bond-films: Earl Cameron. Hij speelde Pinder Romania in Thunderball (1965), de lokale sidekick van 007 op de Bahama’s. Gisteren is de Engelse acteur, die in 1917 in Bermuda werd geboren, op 102-jarige leeftijd overleden.


In een interview met The Guardian in 2017, ter ere van zijn honderdste geboortedag, klinkt hij op papier nog opvallend kwiek voor zijn leeftijd. En dat voor iemand die het al bijna zijn hele leven met één long moet doen.

Meest recent viel Cameron mij op in Inception (2010), waar hij even vlug voorbij komt. Getekender en vooral witter van haar, maar onmiskenbaar de acteur die ik kende uit Thunderball.

Earl Cameron met Rik Van Nutter en Sean Connery in Thunderball (1965)

In 2009 ontving hij uit handen van prins Charles een CBE en in 2013 een eredoctoraat van de Universiteit van Warwick voor zijn bijdrage aan de Engelse cultuursector.

Op dat moment de negentig al gepasseerd, werd Inception de laatste film waaraan Earl Cameron meewerkte.

woensdag 1 juli 2020

De Nederlander die bijna James Bond werd

Het mysterie rond ‘Hans de Vries’ verder ontrafeld


Het grote raadsel rond ‘Hans de Vries’ heeft mij altijd geïntrigeerd. Wat doet een acteur met de meest Nederlandse naam denkbaar op de eindlijst om James Bond te spelen? Na vele zoekpogingen naar deze speld in een hooiberg is er in de loop der jaren nagenoeg niets bruikbaars naar boven gekomen. Totdat de puzzel vorige week in korte tijd zichtbaar werd.

De hernieuwde belangstelling voor Hans de Vries begon om precies te zijn op 4 juni om 14:21 uur toen ik een appje kreeg van Teun van het NPO Radio 1-programma Jaren die ook geen lieverdjes waren, een geschiedenisprogramma waar ik nog nooit van had gehoord. Wat niet zo gek is, want het bestaat nog maar net, als alternatief voor de plotselinge sportloze zomer.

Voor de uitzending van 25 juni stond een item over de enige serieuze Nederlandse James Bond-kandidaat op de planning, of ik daar over wilde komen praten. Ook al weet ik niets meer over Hans de Vries dan zijn niet bestaande Wikipediapagina (zelfs niet of hij inderdaad een Nederlander van geboorte is); ik ben de beroerdste niet. Voor kletspraat over James Bond ben ik altijd wel te porren.

Tijl Beckand
Jaren geleden nam Tijl Beckand contact met mij op over een documentaire die hij wilde maken over diezelfde Hans de Vries. Ook hij was in hoge mate geïnteresseerd in het verhaal van de bijna-Bond: ‘Alsof een Nederlander bijna de paus is geworden.’

Het enige aanknopingspunt wat ik Beckand kon aanleveren, was deze tweet van ene Terence Harding, die Hans “de Vries” zijn schoonvader noemt. Bij die aanhalingstekens had meteen een lampje moeten gaan branden. Dat deed het destijds niet.

Tijl Beckand is verder gaan speuren en stond op het punt zijn documentaire te gaan draaien over zijn zoektocht naar Hans de Vries. Via via was hij inmiddels op het spoor gekomen van de vrouw van de bijna-Bond, en wat bleek: Hans de Vries heet helemaal geen Hans de Vries maar Hans Weerdmeester. Niet minder Nederlands, wel minder algemeen. De Vries, laten we hem zo nog maar even noemen, was in 2014 wel al ziek. Het mysterie rond Hans de Vries had op dat moment opgelost kunnen worden, toen BNNVARA plotseling de stekker uit het project trok.

Tot zover de bijna-documentaire over de bijna-Bond. Wat overblijft is meer dan genoeg materiaal om tien minuten radio mee te vullen.

Hans de Vries in 1968

Maar dan ineens, als Tijl Beckand in de uitzending vertelt over zijn zoektocht, maakt presentator Roelof de Vries het ouderwetse telefoongebaar. Als Beckand is uitgesproken komt de grote verrassing: aan de telefoon, het is echt waar, hangt de halfbroer van Hans de Vries, Klaas Weerdmeester.

Hans de Vries ís inderdaad een Nederlander van geboorte, na de oorlog vertrok hij samen met zijn oma naar Engeland, waar grootmoeder een kostschool bestierde. Hans is in Engeland gebleven, in Stratford-upon-Avon, de geboorteplaats van Shakespeare. Na zijn acteercarrière is Hans Weerdmeester een taxibedrijf begonnen. Helaas is de Nederlandse bijna-James Bond twee jaar geleden na een lang ziekbed overleden. Dat is natuurlijk een treurige mededeling, maar het mysterie rond Hans de Vries begint zich wel te ontrafelen.

Bij thuiskomst na de radio-uitzending maar eens gezocht op de combinatie Weerdmeester + Stratford. Daar rolt al gauw de taxilink uit, waar ene Hans Ernest Weerdmeester korte tijd de scepter heeft gezwaaid. Ook op die naam maar eens een zoekopdracht loslaten. De Utrechtse editie van de krant Het Volk meldt op 28 juni 1941 bij de burgerlijke stand, geboren op 25 juni van dat jaar: ‘Hans Ernest, z. van G. Weerdmeester en H. Bassen, Grietstraat 9.’ In Utrecht is inderdaad een Grietstraat. Dat zou betekenen dat Hans de Vries geboren is op 25 juni 1941 in Utrecht. Ik kijk nog eens goed naar de datum op mijn From Russia with Love-horloge: het is vandaag ook 25 juni…

Het Volk, 28 juni 1941

Bijna overtuigd dat ik de juiste Hans Ernest Weerdmeester heb gevonden (eerlijk gezegd vind ik hem nogal jong om als 27-jarige als James Bond-kandidaat op te gaan), wordt mijn sterke vermoeden de volgende dag bevestigd. Een appje van de radioredacteur, er heeft zich een tweede familielid gemeld, de schoonzus van Hans de Vries. Zij schrijft: ‘Hans was mijn zwager. Vandaag was zijn verjaardag, hoe bizarre is dat?’

Bingo!

Maar het meest opmerkelijke nieuwtje stuurt zij in een tweede bericht: ‘Hans veranderde zijn artistenaam in Luke Hanson. Hij speelde de rol van Lofty in 8 episodes van de Britse TV serie ‘Dick Barton’ in 1979.’

Luke Hanson, actor. De eerste hit in combinatie met die naam is Indiana Jones and the Last Crusade. Het zal toch niet? En ja hoor. Deze Luke Hanson zat inderdaad in Dick Barton en in Indiana Jones en in tal van tv-producties. De loopbaan van Luke Hanson begint pas nadat die van Hans de Vries halverwege jaren 70 ophoudt. Hans de Vries is dus helemaal niet gestopt met acteren, hij heeft alleen een andere naam aangenomen!

Luke Hanson in Indiana Jones and the Last Crusade (1989)
Luke Hanson in Indiana Jones and the Last Crusade (1989)

Het is The Last Crusade die de beste kans biedt om Hans de Vries eindelijk eens te zien spelen en te horen. In deze film heeft hij een kleine rol als SS-officier. Op 0:50:24 komt hij binnen met drie regels tekst: ‘Dr. Jones. (...) I will take the book now. (...) You have the diary in your pocket.’

Het is een goeie kop met een opvallende kin en priemende ogen. Zijn stem, voor deze gelegenheid voorzien van een vet Duits accent, klinkt krachtig. James Bond-materiaal, ik geloof het meteen. Bovendien houdt hij in deze scène niemand minder dan Sean Connery onder schot, met wie hij, destijds nog als Hans de Vries, ook in de western Shalako (1968) zat.

Hans de Vries is Hans Weerdmeester is Luke Hanson was bijna James Bond. Binnen een paar dagen ben ik meer te weten gekomen over hem dan in de tien jaar daarvoor. Tijl Beckand moet nog maar eens bij een van zijn werkgevers aankloppen met een ideetje voor een documentaire. Moet lukken voordat No Time to Die een keer in de bioscoop verschijnt…

Deze column verscheen ook bij James Bond Nederland.

donderdag 25 juni 2020

Bijna-Bond Hans de Vries al twee jaar dood

Ex-acteur begon taxibedrijf


Hans de Vries, de bijna-James Bond in On Her Majesty's Secret Service (1969), is twee jaar geleden overleden. Dat meldt zijn halfbroer Klaas Weerdmeester vandaag op NPO Radio 1.

Hans de Vries. Eén van de vijf kandidaten die Sean Connery had kunnen opvolgen in de rol van 007. Een Nederlander als James Bond. Het is bijna zo geweest.

De zoektocht naar iemand met de naam 'Hans de Vries' is als een speld in een hooiberg. Met de wens een documentaire over hem te maken, is Bond-liefhebber Tijl Beckand er rond 2014 mee bezig geweest. Via degelijk speurwerk kwam hij erachter dat Hans de Vries eigenlijk Hans Weerdmeester heet en dat de Nederlander nog steeds in Engeland woonde.

Hans Weerdmeester, volgens de website van Rada in 1960 afgestudeerd als acteur, bleek omstreeks 2014 al ziek. Beckand stond echter op het punt zijn film te gaan draaien, met als idee de documentaire over zijn zoektocht naar de bijna-Bond rond de première van Spectre (2015) op tv te brengen. Kort voordat de opnamen zouden beginnen, trok BNNVARA er de stekker uit.

Tot zover de bijna-documentaire over de bijna-James Bond.

Screentest Hans de Vries voor On Her Majesty's Secret Service

Vandaag in het radioprogramma Jaren die ook geen lieverdjes waren spraken Tijl Beckand en ik over deze periode uit de James Bond-geschiedenis. Als ineens een bericht binnenkomt: het is de halfbroer van Hans de Vries, Klaas Weerdmeester, die toevallig naar de radio zit te luisteren. Aanvankelijk wil hij helemaal niet in de uitzending, maar na enig aandringen stemt de goede man toch toe.

En wat blijkt: Hans de Vries is twee jaar geleden na een lang ziekbed overleden. Na zijn acteercarrìere is De Vries een taxibedrijf begonnen. Als tiener vertrok hij met zijn oma naar Engeland, die daar een kostschool had. Tot aan zijn dood is Hans de Vries in Engeland gebleven. Zijn halfbroer zag hij sporadisch en ze hebben het, aldus Klaas Weerdmeester, eenmalig over James Bond gehad. Het was blijkbaar geen issue voor de bíjna opvolger van Sean Connery.

Of Tijl Beckand zijn documentaire over de zoektocht naar Hans de Vries alsnog kan oppakken — het verhaal blijft intrigerend. In ieder geval zijn we door tien minuten radio heel veel meer wijzer geworden dan al die jaren daarvoor. Met dank aan De jaren die ook geen lieverdjes waren en met dank aan Klaas Weerdmeester. Laten we hopen: wordt vervolgd...

maandag 8 juni 2020

Voorkennis

Geef mij het script van No Time to Die en ik ben dagenlang zoet. Voor mij persoonlijk hoeft een nieuwe James Bond-film geen geheimen te hebben. Ik schaar mij liever bij het schrijverscollectief om een leuke plottwist te bedenken. Maar zoals zo vaak: mij wordt niets gevraagd.


Ik zie het als mijn taak als James Bond-ambassadeur om álles van te voren te weten over de nieuwe film en om de keuze te maken dit wel of niet naar buiten te brengen. Want er is namelijk ook een groep Bond-liefhebbers die nu al meer dan een jaar onder een steen leeft. Zij proberen al het James Bond-nieuws te vermijden, bekijken de trailer niet, blokkeren zichzelf op sociale media.

En dat blijkt een onmogelijke taak. Je hoeft op dit moment ‘No Time to Die’ maar in te tikken op Google en het laatste plotdetail prijkt zonder waarschuwing op je scherm.

Fans die normaal gesproken met de neuzen dezelfde kant op wijzen, buitelen momenteel over elkaar heen. Wat overigens een goed teken is; als wij ons druk kunnen maken over een dergelijke futiliteit, gaat het de goede kant op met de wereld. Maar het maakt het de fan onmogelijk om nog verrast te worden.


De nieuwe Bond-film heeft de pech dat hij langer is uitgesteld dan plottechnisch houdbaar. Een dam die op springen staat. Tussen nu en november ligt genoeg ruimte om het complete filmverhaal te spuien. Probeer je daar maar eens tegen te weren. Dat lukt niet.

No Time to Die is verpest voor degene die niets wil weten. Het zal de filmmakers een zorg zijn. Die halen lachend hun schouders op, want ook zij weten dat die fan toch wel komt kijken.

Toch kan ik de teleurgestelden een hart onder de riem steken: met al deze voorkennis wordt de film er niet slechter op. Na de eerste keer dat je On Her Majesty's Secret Service (1969) zag, wist je voor de rest van je leven dat Tracy het er niet levend van af zal brengen, en de film is er daarna alleen maar beter op geworden. Voor de liefhebber van die tijd was alles trouwens al lang en breed door Ian Fleming zelf verklapt.

Op het verspreken van het einde van Skyfall na de persvoorstelling op 25 oktober 2012 stond zelfs een boete. Ook die film is er in de loop der jaren niet slechter op geworden. En wat mij persoonlijk betreft; na het volgen van het James Bond-nieuws van de laatste 25 jaar werd ik bij iedere nieuwe film nog steeds verrast, positief of negatief. Waarbij ik wel eerlijk moet bekennen dat Casino Royale (2006) de enige Bond-film is die mij compleet omverblies.

Over niet al te lange tijd behoort ook No Time to Die tot het collectieve geheugen en zijn alle nieuwigheden uit die film opgenomen in de Bond-canon.

Ik zeg: geniet straks vanaf 12 november van de eerste nieuwe James Bond-film in ruim vijf jaar. Geniet van de complete ervaring, van de muziek en het geluid, van de prachtige locaties, van de decors en van de halsbrekende stunts. Het verhaal is maar een bijzaak. En geniet van de gedachte dat er met de kennis van nu in de toekomst nog veel meer mogelijk is met James Bond...

zaterdag 6 juni 2020

Rupert Hine (72) overleden

Tekstschrijver ‘The Experience of Love’


Rupert Hine, de tekstschrijver van de eindsong van GoldenEye (1995), The Experience of Love, is gisteren op 72-jarige leeftijd overleden, meldt The GoldenEye Dossier vandaag. Hine was vooral bekend als muziekproducent. Zo produceerde hij onder andere enkele nummers voor GoldenEye-zangeres Tina Turner.


In navolging van If There Was a Man voor The Living Daylights (1987) en If You Asked Me to voor Licence to Kill (1989), was GoldenEye de derde James Bond-film op rij die een speciaal geschreven eindsong kreeg.

The Experience of Love is een atypische Bond-song, waar ik destijds bij het verlaten van de bioscoop in 1995 niets van begreep. Pas vele jaren later ben ik het nummer gaan waarderen, inmiddels beluister ik de song met veel plezier. De zang is van componist Éric Serra, met de Israëlische zangeres Noa en Rupert Hine als achtergrondkoor. Hier te bekijken.


Het thema van The Experience of Love is overigens niet nieuw. Een jaar eerder dan GoldenEye was hetzelfde thema van Éric Serra al in Léon te horen.

maandag 1 juni 2020

Aha-erlebnis

Er was een tijd dat ik niet alle Bond-films even goed op mijn netvlies had staan. Uit de naslagwerken van Steven J. Rubin en Raymond Benson, en het stukgelezen cd-boekje van de 30th Anniversary Collection, wist ik van hun bestaan, en ik moet ze een keer op tv voorbij hebben zien komen, maar waar From Russia with Love over ging? Al sloeg je me dood. On Her Majesty’s Secret Service? Nog zo’n gat. Datzelfde gevoel heb ik nu met No Time to Die.


No Time to Die is de Bond-film die ik vaag gezien moet hebben, maar waarvan ik mij enkel flarden kan herinneren. Misschien vond ik er, net als bij bovengenoemde films, niet veel aan. Een goed teken, want Russia en Majesty’s voeren nu al lange tijd mijn Bond-lijstjes aan.

Van From Russia with Love was niet veel meer blijven hangen dan het beeld van Red Grant die Bond gadeslaat vanuit de trein. Ik vond het vooral heel donker allemaal en veel gebeurde er niet. Ik heb de film pas echt weten te waarderen toen ik hem voor mijn verjaardag op video-cd kreeg, dat moet in 1996 zijn geweest. Mijn vader had ruim voor die tijd al laten zien waar in zijn sokkenlade het cd’tje lag verstopt, dan kon ik er alvast van genieten, als ik het maar niet aan mijn moeder zou vertellen.

En genoten heb ik toen ik de film in onbewaakte ogenblikken herbeleefde. Met name die overdonderende instrumentale titeltrack van John Barry die overgaat in de James Bond Theme maakte grote indruk. Uit de boeken van Rubin en Benson had ik wel begrepen dat From Russia with Love een moordfilm moest zijn, maar dat deze tweede Bond tot een van de beste uit reeks behoort, was mij eerder op tv compleet ontgaan. Gespeeld verrast nam ik het cadeautje later alsnog in ontvangst — hoe toevallig, een van mijn lievelings Bond-films!

On Her Majesty’s Secret Service is een ander verhaal, die werd tot mijn grote ontsteltenis namelijk helemaal niet uitgegeven op video-cd. Zat ik daar met een incomplete collectie en de noodzaak deze film eens goed te zien, want ook dit avontuur in de Alpen heette volgens Rubin en Benson een topproductie te zijn. Er was mij die eerste keer niets van bijgebleven.

Bij gebrek aan een tv-vertoning zat er niets anders op dan OHMSS maar eens te huren. Bij de lokale Blockbuster-videotheek hadden ze een exemplaar verpakt in zo’n dikke witte videohoes uit de tijd dat Warner Bros. de Bond-films voor thuisgebruik mocht verzorgen. Op de voorkant een afdruk van het olijke duo van de knoflookaffaire. Aan de foto te zien zat er bij Rigg nog een sjasliek dwars.


Don’t judge a book by its cover. Deze eerste keer dat ik On Her Majesty’s Secret Service als Bond-fan had bekeken, ging het avontuur erin als koek. Wat een fantastische productie! Journey to Blofeld’s Hideaway. Die beelden, die muziek, Irma Bunt: ‘Not ground. Ice.’ En dan Piz Gloria. Wat een feest!

Niet veel later verscheen de film na lange tijd weer eens op tv. De videorecorder snorde verlekkerd mee, en wat schetste mij verbazing? De Warner-kopie bleek een geamputeerde versie te zijn. De film die ik eerder had gezien, begon na de gunbarrel direct met M en Q en het radioactieve pluisje. Verder ontbrak de gehele Gumbold-scène in Bern, waardoor Bonds metgezel Shaun Campbell pas voor het eerst op het station van Lauterbrunnen opduikt, verscholen achter een krant, waardoor je je onbedoeld gaat afvragen: wie is die vent?

On Her Majesty’s Secret Service bleek na die tv-vertoning nóg een trede beter te zijn dan ik mij had voorgenomen. Ik heb die cassette letterlijk grijsgedraaid en pas met de komst van de Special Edition-dvd’s vervangen, dit jaar precies 20 jaar geleden.

Daar zat trouwens nog een staartje aan. In het jaar 2000 verscheen iedere maand een Bond-film op dvd. Te beginnen met de nieuwste van dat moment, The World Is Not Enough, en zo verder iedere maand eentje vanaf Dr. No. Mooi vormgegeven, prachtig bewegend dvd-menu, boordevol extra’s, een vol boekje met informatie: aan deze serie was met liefde gewerkt. En als je de hele serie compleet had, kreeg je het fraaie 007-logo op de zijkant te zien. Een must voor de Bond-liefhebber. Daarna kwam de collectie in zijn geheel verkrijgbaar in de koekblikvariant.

Vanaf oktober 2000 werd de voortgang van de Special Editions opgestuwd met twee dvd’s per maand. Ik kon toen dus kiezen tussen You Only Live Twice en opvolger OHMSS. Ik koos uiteraard voor die laatste, in de wetenschap dat Twice een week later wel zou volgen. Bij thuiskomst bleek echter dat Nederland wél de goede hoesjes, maar niet de bijbehorende schijfjes van On Her Majesty’s Secret Service had ontvangen. Ik werd geconfronteerd met wederom een nieuwe film: Im Geheimdienst Ihrer Majestät! Ik kwam er hierdoor wel achter dat Ilse Steppat, die op onnavolgbare wijze de rol van Blofelds rechterhand Irma Bunt speelde, nog net op tijd haar eigen rol in het Duits had kunnen nasynchroniseren. Steppat overleed namelijk drie dagen na de wereldpremière van de film in december 1969. Uiteindelijk heb ik Im Geheimdienst Ihrer Majestät alsnog omgeruild voor Man lebt nur zweimal.


Door de Special Editions was ik weer helemaal op de hoogte van alle Bond-films, konden de van tv overgenomen avonturen eindelijk worden gewist, en hadden ook de video-cd’s hun dienst bewezen. De Special Editions maakten zes jaar later plaats voor de koffer van de Ultimate Editions, die zes jaar later op hun beurt weer werden vervangen door een nog ultiemere versie: de blu-ray’s ter viering van Bonds 50-jarig filmjubileum. Later aangevuld met de losse schijfjes van Skyfall en Spectre, beide uitgegeven in een fraaie steelbook.

No Time to Die voegt zich daar als het even meezit medio maart 2021 aan toe, precies twintig jaar nadat ik de Bond-collectie met de Special Editions van GoldenEye en Tomorrow Never Dies voor de eerste maal compleet maakte. Zodat de Bond-film waarvan ik mij enkel flarden kan herinneren, net als al die andere films, eindelijk tot een aha-erlebnis gaat behoren.

Deze column verscheen ook bij James Bond Nederland.

donderdag 28 mei 2020

007 at the BBC

Voor wie het nooit eerder heeft gezien: het BBC-archief met uniek beeldmateriaal over het maken van de Bond-films. Van Sean Connery tot en met Daniel Craig.


Met dank aan Hans Roepers voor de tip!

zaterdag 23 mei 2020

Imiteer een James Bond-scène

En maak kans op (mooie) prijzen



De officiële 007-website roept Bond-fans wereldwijd op om een scène uit de James Bond-films na te bootsen. Pak je telefoon en maak een foto of filmpje waarin je jouw favoriete scène laat zien. Of maak een zelfbedacht mini-Bond-filmpje, mag ook. Het idee is dat je spullen uit je eigen omgeving gebruikt, in het kader van de thuisquarantaine. Toegegeven, daar hadden ze twee maanden eerder mee moeten komen.

Als je dat gedaan hebt, dan deel je de foto of het filmpje op Instagram of Twitter. Vermeld daarbij #007AtHome en een tag naar @007. Je maakt dan kans op een peperdure 007-zwembroek van Orlebar Brown, zo'n oerlelijke Royal Doulton bulldog, een bestuurbare auto (een schaalmodel, neem ik aan) en andere exclusieve cadeaus uit de 007 Store.

De wedstrijd eindigt op 21 juni. Bekijk hier voor de voorwaarden.

dinsdag 19 mei 2020

A return of old friends...

(Nieuwe) foto’s ‘No Time to Die’


James Bond (Daniel Craig) met Felix Leiter (Jeffrey Wright)
Hoewel de eerste ontmoeting tussen Bond en Felix in Dr. No (1962) plaatsvond, maken de heren in de reboot Casino Royale (2006) opnieuw voor het eerst kennis met elkaar. Felix helpt Bond met het financieren van zijn laatste grote slag tegen Le Chiffre.

In opvolger Quantum of Solace (2008) keert de CIA-agent opnieuw terug, nu met zijn corrupte leidinggevende Gregg Beam. Aan het eind van de film meldt M dat Felix Beams functie als section chief van Zuid-Amerika heeft overgenomen.

In No Time to Die vraagt Felix of Bond hem wil helpen in de zoektocht naar een ontvoerde wetenschapper. Jeffrey Wright is hiermee de enige acteur die Felix Leiter drie keer heeft vertolkt.

Naomie Harris als Miss Moneypenny, Rory Kinnear als Tanner en Ben Whishaw als Q
In Skyfall (2012) doen Miss Moneypenny en Q na twee films afwezigheid hun intrede in de Bond-films van Daniel Craig; twee vertrouwde personages die als sinds de films met Sean Connery meedoen. Tanner, de rechterhand van M, die verspreid over de filmreeks enkele malen eerder opdook, maakt zijn herintrede in Quantum of Solace (2008).

Léa Seydoux als Madeleine Swann
Voor het eerst in de geschiedenis van de Bond-films keert de Bond-girl uit de vorige film terug. Léa Seydoux als Madeleine Swann is de dochter van Mr. White, een crimineel die optreedt in Casino Royale (2006), Quantum of Solace (2008) en voor het laatst in Spectre (2015). Madeleine heeft een geheim waar we in No Time to Die achterkomen. Gezien de trailer verloopt de relatie tussen haar en Bond stormachtig.

De Aston Martin V8
Niet alleen de Aston Martin DB5 keert voor de zoveelste keer terug, de filmmakers hebben ook een inspirerende keuze gemaakt door een andere oude Aston Martin te herintroduceren: de V8 uit The Living Daylights (1987). Daar was de bolide uitgerust met onder meer ski's en een raketmotor. In No Time to Die zal de wagen in ieder geval opduiken in Londen en op de Atlantic Road in Noorwegen. Het is voor het eerst sinds 33 jaar dat de V8 in een Bond-film te zien is.

maandag 11 mei 2020

Online masterclass Mark Tildesley

Bekijk hier een masterclass van Mark Tildesley, de production designer van No Time to Die. Het gedeelte over James Bond begint rond 35:50.



Tildesley vertelt onder meer over de plannen die hij met Danny Boyle maakte voor het bouwen van een 100 meter hoge raket en een Russisch strafkamp in de bergen van Canada. Verder haalt hij enkele Bond-films door elkaar, wat iedereen natuurlijk kan gebeuren.

De enige set die hij heeft hergebruikt, is het kantoor van M, dat sinds Skyfall (2012) weer zijn vertrouwde look heeft en waarin iedere production designer vóór hem weer zijn eigen details aanbracht. Zo heeft Tildesley een andere met leder beklede deur vervaardigd en M een peperduur schilderij cadeau gedaan.

Omdat No Time to Die de 25e film uit de reeks is, heeft de production designer als eerbetoon het beste geleend uit de vorige Bond-films. Wat dat betreft moet de nieuwste film een feest der herkenning worden.


Vandaag kondigde Universal Pictures Nederland aan dat No Time to Die in Nederland, net als in Engeland, uitkomt op 12 november. Morgen precies over een halfjaar.

zondag 3 mei 2020

Once Upon a Time at MI6

Voor Pierce Brosnan duurt GoldenEye precies een uur te lang. Eind dit jaar 25 jaar geleden zag de ex-James Bond zijn debuut als 007 voor het eerst... en voor het laatst. En nu, in tijden van corona, praat Bond nummer vijf ons dik twee uur door de film heen. Een prestatie van wereldformaat.


Het is of ik naar mijn eigen vader zit te kijken. Ze zijn van hetzelfde bouwjaar 1953, hebben beiden weinig met moderne techniek en hebben derhalve moeite met het aanzetten van een dvd’tje. Ook moest ik aan mijn opa denken, die op deze leeftijd van 66 jaar zijn laatste adem uitblies. Ik vermoed dat Brosnan tijdens de twee uur durende martelgang hetzelfde had willen doen.

Nu we toch allemaal aan huis gekluisterd zitten, leek het mannenblad Esquire een leuk idee een acteur voor de webcam te zetten, hem naar zijn eigen film te laten kijken en hem live commentaar te laten geven. Dat had inderdaad een goed idee geweest als die acteur Roger Moore had geheten, maar die was de 66 net gepasseerd toen GoldenEye in 1995 werd opgenomen, en niet onbelangrijk: deze maand al drie jaar dood.

Bezoek van Roger Moore aan de set van GoldenEye (1995)

Dus bij de eeuwige afwezigheid van Sir Roger móest Brosnan het klusje wel klaren. En Pierce is inmiddels een lieve opa, net als mijn vader en mijn eigen opa trouwens, de kokoscocktails kwamen na weken quarantaine zijn oren uit en iedere boom in het oerwoud achter zijn huis had hij inmiddels een typisch Ierse naam gegeven — hij kon Esquire op geen enkele manier een fatsoenlijk ‘nee’ verkopen. En toen hadden ze hem bij de kladden.

Aangezien GoldenEye in Brosnans filmcollectie ontbrak, was een redacteur van het mannenblad zo vriendelijk een schijfje voor hem te branden. Zo gezegd zo gedaan. Datum en tijd afgesproken, een rustig plekje in ‘The Brosnan Pavillion’ opgezocht (ramen dicht tegen de kippenoverlast, snikheet), een dvd-speler opgesnord en een glas water binnen handbereik: het feest kon beginnen.

Zijn jongste kinderen hadden pa voor het toestel geparkeerd en de laptop aangesloten, senior zelf had geen idee waar hij mee bezig was. De klok gaf de afgesproken tijd aan: ‘Kijk gewoon in dat oogje en doe je ding’, hadden de Brosnan-kids tegen hun vader gezegd, ‘wij gaan zwemmen.’ Daar zat ie dan, met zijn goede gedrag. Híj wilde zo graag James Bond zijn, hij wilde roem en glorie, als hij destijds had geweten dat dít het eindpunt zou zijn, had hij gesmeekt voor nóg een serie Remmington Steele.

De Brosnans: Pierce met zijn zonen Sean, Dylan en Paris

Goed, wat is twee uurtjes op een mensenleven, wie a zegt... Waar verdomme is de playknop? Oh boy... De leeuw heeft nog niet gebruld, of de eerste zweetdruppels kruipen zijn bilnaad binnen. Kan hij nog terug? En hartinfarct faken? Zo’n goed acteur is hij ook weer niet. En als het even tegenzit, moet ie straks twee uur zijn adem inhouden. Als hij nu maar had geweten hoe hij die speler moet stoppen, nu is er geen houden meer aan. United Artists, Charlie Chaplin, de gunbarrel; hij zit er tot over zijn oren in.

Putney, de ABC Cinema, daar waar hij Goldfinger in 1964 als elfjarige had gezien, zijn eerste film in Technicolor. Oddjob, met z’n hoed (die stond ’m trouwens goed), de DB7 — hij had er zelf nog eentje gehad van Corgi, zo’n DB7. Zijn jongenshart smolt, niet wetende dat hij dertig jaar later in dezelfde DB7 van zijn grote voorbeeld Sean Connery zou stappen. Goldfinger GoldenEye, Goldfinger GoldenEye... Verdomd, wat bekt dat eigenlijk lekker: Goldfinger GoldenEye!

Nu maar hopen dat dat oogje in de laptop alles opneemt, dat er überhaupt iemand kijkt. Of hebben ze een prank met hem uitgehaald? Waren ze die ouwe gewoon even zat en zijn ze nu twee uur aan het comazuipen op de veranda? Bestaat dat hele Esquire wel? Stel dat hij inderdaad ten aanzien van dat handjevol die hard Bond-kneuzen uit zijn nek staat te lullen, hij bungelt sinds Die Another Die toch al onderdaan de polls... Gewoon net doen alsof hij inderdaad gelooft dat dat kleine oogje hem de wereld overstuurt. Hij is immers James Bond en bij James Bond kan alles.

‘Pling!’ Negeren. ‘Pling!’ Nog meer techniek om hem heen waar hij de ballen verstand van heeft. ‘Pling!’ Wat denken ze, dat hij Q is? Niet eens zo’n gek idee, de rol van Q. Nee hoor, grapje. De rol van schurk dan? Als ze hem vragen, waarom niet?

Goldfinger GoldenEye... Een klassieker, GoldenEye, voor hem althans. Zijn eerste. Goldfinger ook, in Technicolor. Hij had het baantje in 1986 al aangeboden gekregen, zelfs een fotoshoot met wijlen Cubby Broccoli gemaakt tijdens het ondertekenen van een nepcontract. Het echte moest op dat moment nog acht jaar wachten. Achteraf gezien beter zo. De man op scherm heeft meer ‘character on the face’. En wat een bos donker haar! Al heeft ie daar zo te zien een bad hairday. Maar het zit er nog steeds, dat haar, grijs maar aanwezig, inmiddels ook op zijn rug.

Promo still voor GoldenEye

Een diepe zucht. Werkt de techniek anno 2020 nog een beetje mee? Want geen haar op dat volle hoofd piekert erover om dit nóg een keer te doen. Een Bond-film maken was zwaar, maar dit slaat alles... Een onbestemd deuntje neuriën, de vragen nog maar eens doornemen — zit niet veel soeps bij. Geen idee waar deze scène over gaat, het is ook zo moeilijk te volgen zonder geluid... Hield die telefoon nu maar eens op met plingen!

Quentin Tarantino
Twee uur lang naar zichzelf kijken heeft hem nooit een plezier gedaan. Het had namelijk altijd beter gemoeten. Tot op heden heeft hij nooit een Bond teruggekeken samen met zijn kinderen. Wanneer het werk gedaan was: vooruit kijken en doorgaan. Al was er die ene kans dat Quentin Tarantino een Bond-film met hem wilde maken. Een ontmoeting tussen de acteur en de regisseur werd geregeld, goedzak Brosnan zat ruim voor de afgesproken tijd klaar in de hotellobby geen Quentin te bekennen. Het werd later en later, één drankje, nog eentje, als Tarantino dan eindelijk aan komt sukkelen. Iets sterkers gaat er wel in. Laveloos bespreken de filmmeneren Tarantino’s Bond-film Casino Royale met Brosnan in de hoofdrol. Leuk idee toch? Aan de goedzak de taak dat aan de hoge bazen voor te leggen. Brosnan? Tarantino? Wat een combinatie! Barbara en Michael hebben er smakelijk om moeten lachen. Of hij bij het verlaten van het pand gelijk zijn Omega wilde inleveren. De speciaal gefabriceerde Vanquish mocht hij houden. ‘Met ingebouwde self destructor’, giechelde Michael zachtjes achter zijn hand vandaan terwijl zijn zus de titel Casino Royale bedachtzaam op een geeltje noteerde.

GoldenEye stiefelt geluidloos verder. Hoe lang moet hij nog? Kolere, de film is pas op de helft en hij is door zijn anekdotes heen! Dan maar een noodgreep, zijn paradepaardje: Tomorrow Never Dies en The World Is Not Enough door elkaar halen. Expres bij iedere scène de verkeerde film noemen, zal ze leren die Bond-nerds.

Daar brengt de oud-Bond het er goed van af, hij heeft werkelijk geen idee welke Bonds hij na GoldenEye heeft gemaakt, het is allemaal een pot nat. Daarmee heeft hij exact zeven minuten gewonnen. Kon hij zichzelf maar in de fast forward plaatsen als een Roger Moore in de centrifuge.

Blinde paniek! Dan, compleet uit het niets: ‘Shirley Bassey...’ En hij knijpt zijn oogjes nog eens extra toe. Dat is de conclusie die Pierce Brosnan trekt na het terugzien van zijn Bond-debuut een kwart eeuw geleden: Shirley Bassey.

Met Dame Shirley Bassey

Twintig minuten nog, het zit er bijna op: ‘Fight sequence, bingo, save the day, end of movie and that’ll be it...’

Tomorrow’s World Dies Never Enough wordt nog even van stal gehaald en daarmee weet Pierce Brosnan de eindstreep ternauwernood te bereiken.

Het moeten de meest vervreemde twee uren uit zijn leven zijn geweest, starend naar een dood scherm commentaar leverend bij een film zonder geluid. Maar wat een lieve man! En het is een unicum als je hierbij live aanwezig bent geweest, want dit gaat nooit van z’n lang-zal-ze-leven meer gebeuren.

Pierce Brosnan, de enige Bond na Sean Connery waar ik nooit aan heb hoeven wennen. De eerste Bond die ik zag in de bioscoop. En de eerste Bond die ik bewust vervangen heb zien worden. Pierce mag gerust zijn over zijn Bond-legacy, die was met GoldenEye gelijk verzekerd.

De gemiste appjes van Quentin Tarantino tijdens de live-stream heeft de viervoudig Bond-acteur breed grijnzend teruggelezen. In de wetenschap dat Timothy Dalton in plaats van hem de hoofdrol zal gaan spelen in Tarantino’s Once Upon a Time at MI6, weet Brosnan dat zijn carrière over acht jaar een enorme vlucht zal nemen.

Deze column verscheen eerder bij James Bond Nederland.

vrijdag 1 mei 2020

Release ‘No Time to Die’ in november onzeker

Ook de november-release van No Time to Die is niet zeker, meldt Baz Bamigboye vandaag in Daily Mail. Het zou kunnen dat de 25e James Bond-film alsnog pas in 2021 uitkomt. Het probleem is dat andere blockbusters de bioscoop dan al innemen: The Eternals (februari 2021), Ghostbusters: Afterlife (maart 2021) en F9 (april 2021). Of er begin volgend jaar een geschikte plaats is voor een grote bioscooprelease als Bond 25 valt dus te bezien.


Dat we in november met z'n alleen weer onbezorgd naar de bioscoop kunnen, of überhaupt durven, is op dit moment allerminst zeker. Voor de makers van de Bond-films is november een vertrouwde maand, aangezien al hun films sinds 25 jaar hun premières in het najaar beleefden: sinds jaar en dag succes verzekerd. Maar wie verzekert dat de zalen dan weer open zijn?

Voor de geldschieters van James Bond is het duimendraaien tot november en hopen dat alles toch nog enigszins goedkomt vóór die tijd. Of de knoop moet snel worden doorgehakt om inderdaad nog één keer te verkassen ergens tussen de releases van een van die andere publiekstrekkers begin 2021.

No Time to Die is een film die het moet hebben van een bioscooprelease, meldt een onbekende bron in Daily Mail. VOD (video on demand), zoals recentelijk is gedaan met Trolls World Tour, is voor James Bond geen optie.

Deze tweede Trolls-film doet het overigens uitstekend in de huiskamer en heeft distributeur Universal Pictures geen windeieren gelegd. In tegenstelling tot een bioscooprelease, waarvan slechts de helft van een bioscoopkaartje (zeg 10 dollar) teruggaat naar de studio, wordt met VOD driekwart winst binnengehaald (op 20 dollar).

AMC, de grootste bioscoopketen in de VS, heeft hierop inmiddels fel gereageerd en alle films van Universal geboycot, want dit is niet volgens afspraak. Normaal gesproken krijgt een film 90 dagen de tijd om de bioscoopkassa's te laten rinkelen, alvorens de studio de film mag uitbrengen op welk ander platform dan ook. Maar dit zijn geen normale tijden. Het water staat een filmstudio net zo aan de lippen als een bioscoop.

No Time to Die wordt ook gedistribueerd door Universal, maar net niet in de VS, daar doet Annapurna Pictures dit samen met MGM onder de vlag van United Artists Releasing. Hoe de boycot daarom uitpakt voor James Bond is nog ongewis, maar het schijnt dat inmiddels ook Europese bioscopen en theaters in het Midden-Oosten Universal links laten liggen (voor zover dat zin heeft als de bioscopen gesloten zijn).

Mocht het inderdaad zover komen dat er voor Bond geen plaats is in de bios, dan is VOD altijd nog een optie. No Time to Die ligt klaar voor gebruik in de kluis van Eon Productions en gaat er vooralsnog enkel uit voor de release in november. Al denk ik dat een experiment ook kans van slagen heeft: breng de film nu uit on demand en als de tijd rijp is alsnog in de bioscoop, dan maakt het niet uit of dat in 2020 of 2021 is of tijdens het zestigjarig jubileum in 2022...

zondag 19 april 2020

Kijk vanavond ‘GoldenEye’ samen met Pierce Brosnan

Vanavond om 8 uur is de James Bond-film GoldenEye te zien met live commentaar van Pierce Brosnan. De viervoudig Bond-acteur beantwoordt tevens ingestuurde vragen van filmfans.



Het idee is simpel: log in op één van de kanalen van Esquire (Twitter, Instagram of Facebook) om live in contact te staan me niemand minder dan Bond nummer 5 Pierce Brosnan. Pak vervolgens de dvd of blu-ray erbij (of stream de film bij Videoland of huur hem online) en zet 'm om stipt 8 uur vanavond aan, gelijk met Pierce, die vervolgens live commentaar zal geven tijdens het gezamenlijk kijken naar de film.

Hebben we met No Time to Die eind dit jaar in de bioscoop wel erg lang moeten wachten op een vervolg na Spectre (2015); Brosnans James Bond-debuut GoldenEye (1995) markeerde de terugkomst van geheim agent 007 na zesenhalf half jaar, het grootste gat tussen twee Bond-films ooit.

In GoldenEye neemt James Bond het op tegen het mysterieuze Janus-syndicaat, vernoemd naar de Romeinse god met twee gezichten. Hij komt onder meer oog in oog te staan met onze Famke Janssen, die met haar rol van duivelachtige Xenia Onatopp een onuitwisbare indruk achterliet.

Naast Brosnan als 007 maakt ook Judi Dench als M haar Bond-debuut. Oude bekende Desmond Llewelyn keert in GoldenEye voor de vijftiende keer terug in de rol van gadgetmaster Q.

Vragen aan de oud-James Bond kunnen via bovengenoemde kanalen van Esquire worden ingestuurd.

dinsdag 14 april 2020

‘The Rhythm Section’

Een film die gezien mag worden


Als The Rhythm Section (2020) een voorbode is voor de nieuwe James Bond, belooft dat aan de kassa weinig goeds. Toen The Rhythm Section eind januari dit jaar uitkwam in Amerika, behaalde de film een historisch laag openingsweekend. En dat is onterecht. The Rhythm Section is een goed gemaakte actiethriller.



The Rhythm Section vergelijken met No Time to Die is als appels en peren. In de voornaamste plaats omdat eerstgenoemde film in heel veel landen níet is uitgebracht, waaronder Nederland en België, en dat heeft niets te maken met corona. Toch valt er niet te ontkomen aan de James Bond-link, want de productiemaatschappij achter beide films is Eon Productions; mét Bond goed voor miljoenen, zonder Bond wil het maar niet lukken.

Beide filmprojecten hebben te kampen gehad met een geblesseerde hoofdrolspeler, waardoor het opnameschema moest worden omgegooid. In het geval van The Rhythm Section kon zelfs maandenlang niet worden gefilmd. De meest zure overeenkomst is de releasedata van beide films die meerdere malen zijn uitgesteld, waarbij No Time to Die met vier verschillende premièredata de kroon spant.

The Rhythm Section zou het antwoord kunnen zijn op een vrouwelijke James Bond, hoewel de film meer doet denken aan de Bourne-films. In de opzet dan, want hoofdpersonage Stephanie Patrick is allesbehalve een getrainde moordmachine.


Al gauw wordt duidelijk dat wat ooit geweest is voorgoed verloren is voor Patrick, namelijk haar familie die is omgekomen bij een vliegtuigongeluk. Althans, dat is wat het lijkt. Nadat Patrick in drie jaar tijd aan lager wal is geraakt, ontdekt zij dat de vliegtuigcrash geen ongeluk was, maar een aanslag. Tijd voor wraak met vallen en opstaan.

Het is beslist onplezierig om de mooie Blake Lively (zie de iets te veel dromerige flashbacks) aan de rand van de afgrond te zien. Het is nodig voor het verhaal, want wie niets heeft te verliezen, hoeft ook nergens voor te vrezen. Een onorthodoxe training door de James Bond van de film (Jude Law als ex-MI6-agent) moet van Patrick een vrouw maken die haar mannetje staat. Daar wordt de tijd voor genomen.


Vanuit Londen zijn we inmiddels in de Schotse Hooglanden beland, waarna de reis vervolgt naar Tanger, Madrid, New York en Marseille. Het zijn deze fijne locaties die ongewild doen denken aan die andere globetrotters Bond en Bourne.

In Tanger staat een enerverende autoachtervolging op het programma waar de makers van Spectre (2015) nog iets van kunnen leren. Door de cameraman op de bijrijdersstoel te plaatsen en niet of nauwelijks te knippen, zit je als kijker middenin de actie. Diepe buiging.

De gedoseerde actie is sowieso van hoog niveau en de spanning wordt knap opgevoerd als Stephanie Patrick ergens stiekem naar binnensluipt, vuurwapen in de aanslag (Think of your heart as the drums, your breathing is the bass) of under cover haar missie vervolgt. Patrick opereert gedurende haar wraaktocht onder enkele aliassen. Toch is The Rhythm Section nergens een overdadige verkleedpartij, waar ik van te voren wel een beetje bang voor was.

Wat mij betreft mag er tussen No Time to Die en opvolger Bond 26 best een vervolg komen op The Rhythm Section, het eerste boek van vier Stephanie Patrick-thrillers van Mark Burnell. Met die lage bezoekersaantallen in de bioscoop is die kans alleen niet bijster groot. Wellicht dat de film on demand nog wat doet of vanaf juni op dvd.

maandag 13 april 2020

Burt Reynolds is James Bond in ‘Dr. No’

Hoe had het eruit gezien als Burt Reynolds de rol van James Bond had gespeeld in de eerste Bond-film Dr. No (1962)? Niet zo, want Reynolds droeg in die tijd nog niet zijn karakteristieke snor. Maar het ziet er wel overtuigend uit deze zogenaamde deepfake.



Met deze technologie kun je in theorie elk van de zes James Bond-acteurs in iedere andere Bond-film zien waarin hij níet de hoofdrol speelt. Hoeft er enkel een stemacteur te worden ingehuurd om de boel nog iets geloofwaardiger te krijgen. Kunnen we eindelijk zien hoe Sean Connery het er in On Her Majesty’s Secret Service (1969) vanaf brengt en is George Lazenby niet langer meer de eeuwige eenmalige 007...

maandag 6 april 2020

Bond-girl Honor Blackman (94) overleden

Op 94-jarige leeftijd is gisteren de Engelse actrice Honor Blackman overleden. Dat meldt haar familie aan de BBC. Blackman speelde Sean Connery's tegenspeelster Pussy Galore in de derde James Bond-film Goldfinger (1964). Met 38 jaar destijds was zij lange tijd de oudste Bond-girl ooit.


Blackman werd bij het grote publiek bekend met haar hoofdrol in de tv-serie The Avengers begin jaren 60, samen met Patrick Macnee als John Steed. De actrice verliet de serie om in Goldfinger te kunnen spelen. Ze werd in The Avengers opgevolgd door Diana Rigg, die op haar beurt de hoofdrol in On Her Majesty's Secret Service (1969) zou krijgen. Ook Patrick Macnee speelde later in een Bond-film: A view to a Kill (1985) met Roger Moore.

Honor Blackman zou naast haar Bond-film een bescheiden acteercarrière opbouwen.

Naast actrice was Blackman ook een begenadigd judoka. In zowel The Avengers als in Goldfinger maakt zij gebruik van haar judotalent.


Honor Blackman is na Claudine Auger de tweede hoofdrolspeelster uit een Bond-film die overlijdt. Vooralsnog heeft zij met 94 jaar de oudste leeftijd van alle Bond-girls bereikt. Volgens haar nabestaanden is de actrice een natuurlijke dood gestorven.

woensdag 1 april 2020

Virtuele tour Bond-expo Terry O’Neill

De Jame Bond-expositie Bond: Photographed by Terry O’Neill in Londen is vanaf nu online te bezoeken. De Britse fotograaf Terry O’Neill, die in november vorig jaar overleed, heeft in zijn loopbaan bijna alle James Bond-acteurs gefotografeerd.


Maak een virtuele tour door hier te klikken. De catalogus is hier te bekijken. En wie zich aanmeldt bij Iconic Images, maakt automatisch kans op het boek The Definitive Collection, waarin alle James Bond-foto’s van O’Neill zijn opgenomen. Behalve die van Dr. No (1962), die heeft de fotograaf nooit meer teruggevonden...

Een preview van het boek is hier te vinden.

© Bond Blog 2009 — 2020
Alle fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures