maandag 6 april 2020

Bond-girl Honor Blackman (94) overleden

Op 94-jarige leeftijd is vandaag de Engelse actrice Honor Blackman overleden. Dat meldt haar familie aan de BBC. Blackman speelde Sean Connery's tegenspeelster Pussy Galore in de derde James Bond-film Goldfinger (1964). Met 38 jaar destijds was zij lange tijd de oudste Bond-girl ooit.


Blackman werd bij het grote publiek bekend met haar hoofdrol in de tv-serie The Avengers begin jaren 60, samen met Patrick Macnee als John Steed. De actrice verliet de serie om in Goldfinger te kunnen spelen. Ze werd in The Avengers opgevolgd door Diana Rigg, die op haar beurt de hoofdrol in On Her Majesty's Secret Service (1969) zou krijgen. Ook Patrick Macnee speelde later in een Bond-film: A view to a Kill (1985) met Roger Moore.

Honor Blackman zou naast haar Bond-film een bescheiden acteercarrière opbouwen.

Naast actrice was Blackman ook een begenadigd judoka. In zowel The Avengers als in Goldfinger maakt zij gebruik van haar judotalent.


Honor Blackman is na Claudine Auger de tweede hoofdrolspeelster uit een Bond-film die overlijdt. Vooralsnog heeft zij met 94 jaar de oudste leeftijd van alle Bond-girls bereikt. Volgens haar nabestaanden is de actrice een natuurlijke dood gestorven.

woensdag 1 april 2020

Virtuele tour Bond-expo Terry O’Neill

De Jame Bond-expositie Bond: Photographed by Terry O’Neill in Londen is vanaf nu online te bezoeken. De Britse fotograaf Terry O’Neill, die in november vorig jaar overleed, heeft in zijn loopbaan bijna alle James Bond-acteurs gefotografeerd.


Maak een virtuele tour door hier te klikken. De catalogus is hier te bekijken. En wie zich aanmeldt bij Iconic Images, maakt automatisch kans op het boek The Definitive Collection, waarin alle James Bond-foto’s van O’Neill zijn opgenomen. Behalve die van Dr. No (1962), die heeft de fotograaf nooit meer teruggevonden...

Een preview van het boek is hier te vinden.

vrijdag 27 maart 2020

James Bond blijft scoren bij RTL 7

Tv-première ‘Spectre’ op 5 april bij RTL 4

Nu er door de coronacrisis veel meer televisie wordt gekeken is dat ook te merken aan de kijkcijfers. Waar films doorgaans niet meer dan een half miljoen mensen trekken, wist de James Bond-film Tomorrow Never Dies (1997) donderdag 754.000 kijkers naar RTL 7 te lokken.

Dankzij de film, met Pierce Brosnan in de hoofdrol als James Bond, was RTL 7 op prime time een van de best bekeken zenders. Op hetzelfde moment keken alleen meer mensen naar NPO 1 en RTL 4.

NPO 1 had de beste cijfers met Oogappels en Floortje terug naar het einde van de wereld, met beide 1,2 miljoen kijkers. Op RTL 4 keken 1 miljoen mensen naar De TV Kantine. SBS 6 trok met Undercover in Nederland en Mr. Frank Visser rijdt visite respectievelijk 629.000 en 732.000 kijkers.

Tot zover het ANP vandaag.

RTL 7 zendt deze week weer een reeks James Bond-films uit. Niet de gehele cyclus, maar de tien films die Timothy Dalton, Pierce Brosnan en Daniel Craig tussen 1987 en 2012 maakten. Opvallend daarbij is dat het aantal kijkers naar James Bond op tv met de dag toeneemt.

Met Tomorrow Never Dies momenteel aan kop met 754.000 kijkers, trok GoldenEye (1995) er woensdag 599.000, Licence to Kill (1989) de dag daarvoor 525.000 en The Living Daylights (1987) op maandag 'slechts' 479.000.

Het weekend was bij RTL 7 gereserveerd voor The Godfather. Daarin is een omgekeerde trend te zien. Vrijdag scoorde Part I nog 192.000 kijkers, zaterdag keken er 190.000 naar Part II en Part III moest het zondag met slechts 124.000 kijkers doen.

Edge of Darkness (2010) van Bond-regisseur Martin Campbell deed het vorige week donderdag met 404.000 kijkers een stuk beter dan het misdaadepos van Coppola, zo ook de eerste twee Beverly Hills Cop-films met respectievelijk 423.000 en 356.000 kijkers.

Vanavond is op RTL 7 The World Is Not Enough (1999) aan de beurt, gevolgd door Die Another Day (2002) op zaterdag, Casino Royale (2006) op zondag, Quantum of Solace (2008) op maandag en tot slot Skyfall (2012) op dinsdag. De tv-première van Spectre (2015) staat gepland op zondag 5 april op RTL 4.

Het is voor de zoveelste keer dat James Bond bij RTL de revue passeert. Lees hier waarom de zender geen genoeg lijkt te krijgen van 007.

Momenteel zijn alle 24 officiële Bond-films ook te streamen bij Videoland.

maandag 23 maart 2020

Soundtrack ‘No Time to Die’ verplaatst naar november

Als er geen film is, heeft zo'n soundtrack-cd ook weinig nut. Althans, voor het pr-team van James Bond. De liefhebbers van de geheim agent smachten nu meer dan ooit naar het nieuwe geluid van 007. Ook hier geldt: nog even geduld. Tot 13 november, aldus Decca Records.


Het zal geen verrassing zijn dat de original motion picture soundtrack van No Time to Die ook later uitkomt. Maar 13 november, precies een dag ná de verschoven premièredatum van de film, is wel heel laat.

Het fijne van een filmsoundtrack is dat je als toekomstige kijker de muziek alvast op je in kan laten werken, zodat de impact tijdens de eerste bioscoopervaring nóg groter is. Dat lijkt met een release op 13 november aan de krappe kant.

Het pr-team van No Time to Die heeft sinds drie weken de zeilen volledig moeten bijzetten, toen bekend werd dat de nieuwe Bond-film wegens het oprukkende coronavirus noodgedwongen met ruim zeven maanden moest worden verschoven. Als de soundtrack nu wordt vrijgegeven, is dat tevergeefse promotie voor een film die helemaal niet bestaat.

Toch zou het de muziekproducent sieren om die cd alvast op de markt te gooien, als schrale troost. Hebben we tenminste íets om ons mee te vermaken. Maar ja, dan moet Hans Zimmer hem natuurlijk wel klaar hebben... 

De nieuwe soundtrack zou aanvankelijk op 27 maart uitkomen, zowel op cd als op vinyl.

zondag 15 maart 2020

Bond en baccarat

Voor Ian Fleming was het duidelijk: James Bond is een uitmuntend baccaratspeler. Hoewel dit casinospel inmiddels minder bekend is dan poker, is het al eeuwenlang hét gokspel van de Europese elite.

Door een gastauteur

De introductie van James Bond aan de baccarattafel in Dr. No (1962)

De film Casino Royale (2006) was het begin van een reboot van James Bond, waar Daniel Craig de spion op een nieuwe manier invult. Een van die vernieuwingen was Texas Hold’em, de pokerversie die door de film heen een belangrijke rol vervult.

Dit is niet alleen een vernieuwing ten opzichte van het boek, maar ook een verandering ten opzichte van eerdere films. In Dr. No (1962), Thunderball (1965), On Her Majesty’s Secret Service (1969), For Your Eyes Only (1981) en GoldenEye (1995) speelt James Bond namelijk baccarat, of Chemin de fer, een variatie op het kaartspel.

Thunderball (1965)

On Her Majesty’s Secret Service (1969)

For Your Eyes Only (1981)

GoldenEye (1995)

Het is nooit Ian Flemings keuze geweest om zijn geheim agent te laten aanschuiven aan de pokertafel. Het gokspel baccarat past namelijk stukken beter bij James Bond dan poker — een spel dat eerder beelden van een stoffige saloon oproept. Niet alleen klopt baccarat beter in het verhaal dan poker doordat het een spel van de rijken is, ook de bedragen in baccarat maken het een stuk makkelijker om iemand bankroet te spelen.

Spelers én casino’s kunnen in een avond honderdduizenden euro’s verliezen aan de baccarattafel. Het belang van baccarat voor James Bond gaat nog verder dan alleen een beter passende verhaallijn voor Casino Royale. Zonder baccarat had James Bond misschien nooit bestaan.

Dusko Popov
Schrijver Ian Fleming was gedurende de Tweede Wereldoorlog zelf actief bij de Britse inlichtingendienst. Tijdens een speciale missie in het Portugese Casino Estoril raakte de latere James Bond-auteur onder de indruk van de Servische dubbelspion Dusko Popov. Popov was charismatisch, charmant, populair bij vrouwen en bijzonder goed in baccarat. Hij gebruikte het spel om informatie los te weken bij Duitse officieren en had er geen enkele moeite mee de regels van de veiligheidsdiensten op te rekken om zijn missie te volbrengen... Dat moet bekend in de oren klinken.

De reden waarom in de film Casino Royale baccarat is vervangen door poker, laat zich makkelijk verklaren: in 2006 was Texas Hold’em ontzettend populair. De opkomst van online casino’s en onder andere de winst van amateur Chris Moneymaker zorgden vanaf 2003 voor een snel groeiende populariteit van dit kaartspel. Met de komst van Daniel Craig als nieuwe James Bond was dat dan ook het beste moment om baccarat te vervangen voor hét spel van dat moment.

James Bond heeft in Casino Royale (2006) baccarat ingeruild voor Texas Hold’em

Vooralsnog is het dit jaar 25 jaar geleden dat James Bond voor het laatst aan de baccarattafel is gesignaleerd...

Klik hier voor meer informatie over baccarat.

maandag 9 maart 2020

Max von Sydow (90) overleden

De Zweedse acteur Max von Sydow is op 90-jarige leeftijd overleden. Naast tal van opvallende internationale filmrollen speelde Von Sydow in 1983 de rol van James Bonds aartsvijand Blofeld in Never Say Never Again.


Von Sydow werd bekend door de vele films, twaalf in totaal, die hij in zijn geboorteland Zweden maakte met regisseur Ingmar Bergman. Daarnaast speelde Von Sydow in een veelvoud aan internationale producties onder tal van grote regisseurs: The Exorcist (1973) van William Friedkin; Dune (1984) van David Lynch; Hannah and Her Sisters (1986) van Woody Allan; Awakenings (1990) van Penny Marshall; Minority Report (2002) van Steven Spielberg; als de vader van Bond-boef Mathieu Amalric in Le Scaphandre et le Papillon (2007) van Julian Schnabel; Shutter Island (2010) van Martin Scorsese; Robin Hood (2010) van Ridley Scott en Star Wars: The Force Awakens (2015) van J.J. Abrams.

The Exorcist (1973)

Andere noemenswaardige rollen vertolkte hij als Jezus in The Greatest Story Ever Told (1965) tegenover collega-Blofelds Donald Pleasence en Telly Savalas en met Timothy Dalton was Von Sydow te zien als duivelachtige schurk in Flash Gordon (1980).

Never Say Never Again (1983)
Op zoek naar een geschikte Blofeld voor Sean Connery's eenmalige terugkeer als 007 in Never Say Never Again, klopte regisseur Irvin Kershner aan bij de veelzijdige Max von Sydow. Von Sydow maakte een vriendelijke schurk van deze Blofeld, minder opvallend dan zijn voorgangers uit de Eon-reeks. Veel om het lijf heeft de rol niet. Ondanks zijn karige optreden, blijft het ook deze keer een genoegen om naar Von Sydow te kijken en vooral naar hem te luisteren.

In totaal speelde Von Sydow in meer dan honderd film- en tv-producties. Max Von Sydow is twee keer getrouwd geweest en was vader van vier kinderen. Hij overleed gisteren in Frankrijk, heeft zijn echtgenote vandaag laten weten aan Paris Match.

woensdag 4 maart 2020

‘No Time to Die’ uitgesteld tot november

De nieuwe James Bond-film No Time to Die wordt uitgesteld tot november. Dat melden Eon Productions, MGM en Universal vanavond. Een exacte reden wordt niet vermeld, maar het coronavirus lijkt de boosdoener te zijn.


Eerder deze week verzocht fansite MI6-HQ in een open brief tot uitstel van de film wegens het virus. In verschillende Aziatische landen zijn bioscopen al wekenlang gesloten. En een gesloten bioscoop levert nu eenmaal geen geld op.

No Time to Die staat nu gepland voor een release op 12 november in Engeland en 25 november in de Verenigde Staten. Het is nooit eerder voorgekomen dat een James Bond-film, die al nagenoeg klaar was, met ruim een halfjaar is verschoven.

Het is al de derde keer dat de verschijningsdatum van de 25e James Bond-film is verplaatst.

dinsdag 3 maart 2020

Alle Bond-films met Daniel Craig terug in de bios

In aanloop naar de première van No Time to Die op 2 april brengt Pathé de vier voorgaande James Bond-films met Daniel Craig terug in de bioscoop.



De komende vier zondagen zijn onder de titel Pathé Classics in heel het land de volgende voorstellingen te bezoeken:

  • 8 maart: Casino Royale (2006)
  • 15 maart: Quantum of Solace (2008)
  • 22 maart: Skyfall (2012)
  • 29 maart: Spectre (2015)

No Time to Die vervolgt de verhaallijn die in Casino Royale is begonnen. Zo keert oude bekende Felix Leiter (Jeffrey Wright) na zijn laatste verschijning in Quantum of Solace voor een derde maal terug.

Skyfall stond aanvankelijk afzijdig van voorgaande twee films, maar drie jaar later in Spectre bleek ook dat verhaal gelieerd te zijn aan de eerdere Bond-films met Daniel Craig in de hoofdrol.

No Time to Die moet het sluitstuk worden van het Craig-vijfluik. Een film die het prima zal doen zonder voorkennis, maar ongetwijfeld een nog groter plezier wordt mét...

Interview regisseur en cast ‘No Time to Die’


Nieuwe trailer toont nieuwe beelden


maandag 2 maart 2020

Fansite verzoekt ‘No Time to Die’ uit te stellen

Coronavirus aanleiding tot brandbrief


Fansite MI6-HQ verzoekt in een open brief aan Eon Productions, MGM en Universal om de première van No Time to Die uit te stellen tot deze zomer. Boosdoener is het coronavirus dat een steeds groter besmettingsgebied bestrijkt. De schrijvers van de brief zeggen dat de gezondheid van de wereldbevolking boven de marketingstrategie van James Bond gaat.


Omdat de 25e Bond-film al diverse malen is uitgesteld, kan deze keer er ook nog wel bij, stellen de briefschrijvers. Eerder werd door het 007-publiciteitsteam besloten geen publiciteitstour door China, Zuid-Korea en Japan te ondernemen. Filmtheaters in die landen zijn bovendien al weken gesloten.

Eind deze maand staat de wereldpremière van de nieuwste James Bond-film in Londen gepland, waarna de film vanaf 2 april in Nederland en veel andere landen gaat draaien.

De verwachting is dat een vertraging van No Time to Die geen negatieve gevolgen zal hebben voor de box-office. Daarbij komt: als de bioscopen tijdelijk sluiten, wordt het toch moeilijk om de film te bekijken.

Eon Productions heeft nog niet gereageerd op het verzoek.

zaterdag 29 februari 2020

Vijfde poster voor ‘No Time to Die’



De vijfde in de reeks. Er valt wat te kiezen. Dit zijn de voorgaande posters van No Time to Die:





donderdag 27 februari 2020

Metropole Orkest overtuigt met James Bond-muziek

De muziek van James Bond is het Metropole Orkest wel toevertrouwd. Schijnbaar argeloos weet ‘the world’s leading pop and jazz orchestra’ de vertrouwde snaren van John Barry te raken. Gisteren in Utrecht, vandaag in Eindhoven en vanaf half maart nog vier keer: in Den Haag, Amsterdam, Enschede en Maastricht. De kaarten zijn bijna uitverkocht.

Tim Akkerman en Dorona Alberti

Het concert is een initiatief van zangeres Dorona Alberti, die vorig jaar de stoute schoenen aantrok en het Metropole Orkest opbelde met de brutale vraag of het orkest misschien zin had om... Dat had het Metropole inderdaad, en zo geschiedde, resulterend in zeven optredens in februari en maart van dit jaar. Als mannelijke zanger trok Alberti Tim Akkerman aan.

Nadat het Metropole aftrapt met, hoe kan het ook anders, Monty Normans James Bond Theme, verschijnt Dorona Alberti ten tonele. De zangeres heet een uitverkocht Tivoli welkom en verklaart dat het een kwestie van ‘kill your darlings’ was; alle Bond-nummers passen nu eenmaal niet in een avondvullend programma. 

De zangeres bijt vocaal het spits af met Mr. Kiss Kiss Bang Bang (1965), duidelijk herkenbaar aan de lange intro. Geen song die bij het grote publiek bekend zal zijn, toch is het duidelijk een James Bond-nummer door de speciale touch van John Barry. Dan introduceert Alberti zanger Tim Akkerman die mag openen met Paul McCartney’s Live and Let Die (1973). Geen makkelijk nummer voor een zanger; er zit een flinke uithaal in.

Akkerman heeft het bereik en geeft een eigen draai aan die uithaal: ‘you got to give the other fella hell’. Opvallend is zijn Amerikaanse tongval, waar collega Alberti ook een handje van heeft. Dat viel in het voorgaande nummer, dat in het origineel wordt gezongen door de Amerikaanse Dionne Warwick, minder op, maar komt duidelijker naar voren in Shirley Bassey’s Diamonds Are Forever (1971).

Als vijfde nummer is GoldenEye (1995) aan de beurt, gevolgd door Writing’s on the Wall uit Spectre (2015). Beide Bond-songs komen voor rekening van Alberti, die vooral moeite lijkt te hebben met het tweede nummer. Het refrein ‘cause the writing’s on the wall’ klinkt nergens zoals Sam Smith het heeft geschreven, maar meer iets dat lijkt op ‘the writes on the wall’. Ook hier wreekt zich weer het aangemeten Amerikaanse accent, waardoor ‘a million shards of glass; that haunt me from my past’ er met ‘glès‘ en ‘pèst’ wel erg plat uitkomen.

Het arrangement van The Man with the Golden Gun (1974) is een lust voor het oor. Geen zang ditmaal, maar een onvervalst stukje John Barry alsof de maestro zelf aan het roer staat. De dirigent die het Metropole Orkest deze avond richting geeft, is de Zweed Hans Ek, die met zijn kale kop vanaf de eerste ring verdacht veel lijkt op tweevoudig James Bond-regisseur Martin Campbell. De pluche Blofeld-kat die hij na de pauze bij zich draagt, doet daar niets aan af.

Tim Akkerman is vervolgens aan de beurt om From Russia with Love (1963) van een Amerikaanse versie te voorzien, nog meer dan de Brit Terry Parsons met het origineel deed. Bovendien slikt de zanger wel erg veel woorden in, waardoor de eerste Bond-ballad niet erg uit de verf komt.

Dan kan Akkerman met het rocknummer You Know My Name uit Casino Royale (2006) beter uit de voeten. Komt ook bij dat de orginele zanger, Chris Cornell, een Amerikaan was. Alleen het eind, de herhaling van de woorden ‘you know my name’, brengt de zanger minder melodieus, waardoor hij vooral erg boos klinkt. Direct na afloop van deze uitspatting, verontschuldigt hij zich tegenover het publiek dat dat niet het geval is. Another Way to Die uit Quantum of Solace (2008) moet dan nog beginnen. Het enige Bond-duet uit de serie voor Alberti en Akkerman samen.

Opnieuw een rocknummer, waarbij het tweetal het er goed van af brengt. Alberti, die al drie nummers niet op het toneel heeft gestaan, laat met bijgeluidjes meer van zich horen dan Jack White en Alicia Keys samen. Maar het is haar show en het nummer leent zich ervoor. Verder een vrij exacte kopie van het origineel.

Na de pauze trapt het Metropole af met een uitgebreide versie van On Her Majesty’s Secret Service (1969). Gitarist Peter Tiehuis eert John Barry door de juiste vervormde klanken uit zijn gitaar te produceren, toetsenist Hans Vroomans doet hetzelfde door nabootsing van die lekkere Moog-synthesizer. Het jaar 1969 is nog nooit zo dichtbij geweest.

Thunderball (1965) door Tim Akkerman doet het lekker, datzelfde geldt voor A View to a Kill (1985). Nobody Does It Better uit The Spy Who Loved Me (1977) krijgt een originele draai door Alberti, die het nummer enkel met begeleiding van piano ten gehore brengt. De zangeres flirt met ‘de Hansen’; de toetsenist en de dirigent, waarbij de laatste relaxt tegen zijn hekje leunt. Het is een speelse versie van de klassieker van Carly Simon.

Met Skyfall (2012) laat Dorona Alberti een ingetogener kant van zich horen. Gevolgd door de grote verrassing van de avond: het instrumentale Grand Bazaar, Istanbul van Thomas Newman, eveneens uit Skyfall. Opnieuw overtuigt het Metropole Orkest met een bijna exacte kopie van het origineel. En dat is, hoe gek het misschien ook klinkt, toch waar deze Bond-liefhebber het liefst naar luistert: een kopie van het origineel. 

Tomorrow Never Dies (1997) staat als volgende op het programma. Akkerman neemt de leiding, Alberti zingt mee vanaf de zijlijn. Gaat prima als duet. De strijkers maken overuren. Dan een van mijn persoonlijke favorieten: The Living Daylights (1987). Waarbij Akkerman ‘the living’s in the way we die’ een toontje lager zingt. En dat doet hij goed.

Opvolger Licence to Kill (1989) is Dorona Alberti op het lijf geschreven, waarna de zangeres heel dapper overgaat op de allernieuwste der Bond-songs: No Time to Die (2020). Dat heeft Alberti maar kort kunnen repeteren, aangezien het nummer nog geen twee weken uit is. Het gekreun (letterlijk) mag een volgende keer achterwege blijven.

En dan als laatste op de setlijst (op veler vezoek volgens Alberti): For Your Eyes Only (1981). Ditmaal gepresenteerd als een prima duet met een lekker pittig orkest, afgesloten met een fijn actiedeuntje uit de film.

Na een staande ovatie kan een avondje Bond-muziek natuurlijk niet zonder de grote toegift: het Metropole Orkest zwelt aan, waarna de gouden klanken van John Barry’s Goldfinger (1964) door de zaal schallen. Dorona Alberti laat hierbij nog eenmaal van zich horen in een concert dat door haar toedoen van de grond is gekomen. Waarvoor complimenten.

Het blijft spijtig dat juwelen als You Only Live Twice (1967) en Moonraker (1979) moesten sneuvelen. Het is niet anders. Het blijft een feest om de muziek van James Bond door een toporkest als het Metropole te horen. De zang laat af en toe te wensen over, met hier een daar een zeer positieve uitschieter naar boven. Percussionisten Murk Jiskoot en Rubèn Arteche Gonzalez mogen niet onvermeld blijven; die hebben een marathon gelopen. Hier een klopje, daar een dreuntje. Zij hebben de achterhoede met verve verdedigd.

Zonder Metropole Orkest was dit James Bond-concert ondenkbaar geweest. En dat terwijl de toekomst van het orkest niet lang geleden aan een zijden draad hing.

The Music from Jame Bond is vanaf 17 maart nog in enkele steden te horen.

zondag 23 februari 2020

Smaakmakers

De speelduur van de pre-title sequence onder de loep


No Time to Die opent volgende maand met de langste pre-title sequence voor een Bond-film ooit, zeggen de producenten van de langstlopende filmserie. Vandaar dat Bond Blog de duur van die beginsequenties eens onder de loep heeft genomen. Want laten we wel wezen: de pre-titles zijn een onmiskenbaar juweel uit de Bond-serie. Kort of lang zijn het mini-avonturen op zichzelf. Wie een avondje pre-titles kijkt, is daar bijna twee uur en drie kwartier mee zoet, krijgt een uiterst gevarieerd beeld van James Bond en maakt kennis met de mooiste stunts. Bond bewaart het lekkerste zeker niet voor het laatst.

Uit de pre-title sequence van Casino Royale (2006)

Het is zoals Ian Fleming zijn avonturenromans ook begint: middenin de actie. James Bond is op missie en pas daarna zullen we horen wat zijn daadwerkelijke opdracht voor de rest van het verhaal wordt. Eerst worden we lekker gemaakt met een smaakmaker van jewelste.

De pre-title sequence van James Bond is per ongeluk ontstaan. De eerste Bond-film, Dr. No (1962), heeft er geen. Daar stappen we na de gunbarrel direct over op de begintitels. De tweede film, From Russia with Love (1963), zou er ook geeneen hebben gehad als regisseur Terence Young en editor Peter Hunt gelijk tevreden waren geweest met het begin van de film. Verhaaltechnisch liepen de beginscènes niet lekker en er zat ook een vreemde eend bij: Red Grant die in het duister jacht maakt op James Bond. Dat paste nergens lekker tussen. Vandaar dat regisseur en editor besloten deze einzelgänger aan het begin van de film te plaatsen, tussen de gunbarrel en de begintitels. En zie daar de totstandkoming van de eerste pre-title sequence. Geheel per ongeluk dus.

From Russia with Love (1963)

Deze eersteling zet gelijk de onheilspellende Hitchcockiaanse sfeer voor de rest van de film neer, met een leuke twist aan het eind. Want het is niet Bond die in één minuut en 52 seconden wordt vermoord, maar een dubbelganger met een masker van Sean Connery op.

Daar wordt wel een beetje met de tijd gesjoemeld. Want doet Grant er net geen twee minuten over Bonds dubbelganger te wurgen, deze beginscène duurt in totaal iets meer dan tweeënhalve minuut. Daarmee is de eerste pre-title sequence meteen de kortste uit de Bond-serie.

Vanaf dan wisselt de speelduur van beginsequenties. Goldfinger (1964) komt met het prachtige mini-avontuur (meeuw, duikpak, tuxedo, explosie en elektrocutie dat verder niets met de rest van de film te maken heeft) op exact vierenhalve minuut uit. Opvolger Thunderball (1965) zit met de jetpack net over de vier minuten.

Goldfinger (1964)

Dan begint de lengte van de beginsequentie langzaam toe te nemen. You Only Live Twice vertelt in bijna vijfenhalve minuut een verhaaltje dat zich op drie locaties afspeelt: de kaping van de ruimtecapsule, de daaropvolgende bijeenkomst tussen Rusland en de VS en Bond die in Hongkong pekingeend vergelijkt met Russische kaviaar. Hij brengt het er niet levend van af. Maar gelukkig: men leeft tweemaal…

On Her Majesty’s Secret Service (1969) schroeft de speelduur van de pre-titles met het prachtige ‘zeegezicht met figuren’ op naar een goeie zes minuten (‘This never happened tot he other fella’), waarna Diamonds Are Forever (1971) met de jacht op Blofeld en de bak met aardappelpuree met iets meer dan vier minuten terug is bij de speelduur van Thunderball. En Live and Let Die (1973) houdt het bij vier minuut nog wat in deze eerste pre-title waarin de acteur die James Bond speelt niet voor komt.

On Her Majesty’s Secret Service (1969)

Diamonds Are Forever (1971)

The Man with the Golden Gun (1974) neemt ruim zevenenhalve minuut de tijd om de nieuwe schurk te introduceren op diens unheimische eiland in het Verre Oosten. Het maakt gelijk duidelijk dat het in deze film om Christopher Lee draait; voor Roger Moore is in deze sequentie (of zo je wilt in de hele film) enkel een rol als wassenbeeld weggelegd.

The Man with the Golden Gun (1974)

The Spy Who Loved Me (1977) sluit met een pre-title van ruim zeven minuten aan bij de vorige film. Dit keer eenzelfde opzet als bij You Only Live Twice (toevallig of niet beide onder regie van Lewis Gilbert), waarin dit keer geen ruimtecapsule maar een onderzeeër wordt gekaapt. James Bond wordt uit een Oostenrijkse berghut gesommeerd, waarna hij er in zijn bananenpak per ski op uittrekt. Nadat hij eerst de geliefde van zijn latere Bond-girl om het loodje legt, volgt een van de meest iconische stunts uit de geschiedenis van de James Bond-films: de vrije val van de Asgard. Het is vanaf hier dat de stunts een grote rol gaan spelen in de pre-title sequence.

Zoals Moonraker (1979), met wederom dezelfde opbouw als You Only Live Twice en ook van Lewis Gilbert, opnieuw een vrije val toont. Ditmaal zonder parachute uit een vliegtuig. Een prachtstunt. En let gelijk even op Jaws als co-piloot. De duur van de pre-titles is teruggeschroefd naar iets meer dan 5 minuten.

The Spy Who Loved Me (1977)

Moonraker (1979)

For Your Eys Only (1981) komt met de helikopterstunt op bijna zes minuten en Octopussy (1983) met de acrostar uit de paardenkont op bijna zeven. Het is sinds Goldfinger dat beide beginsequenties van deze films compleet losstaan van de rest van het filmverhaal. Wat betreft For Your Eyes Only zou ik deze hele pre-title er na bijna veertig jaar alsnog uitknippen. Het is veel logischer om na de gunbarrel te beginnen met het zinken van de St. George, de Engelsen die hierover worden ingelicht, de Russen die vervolgens in actie komen en tot slot de moord op de Havelocks. Deze laatste scène eindigt niet voor niets met een close-up van de ogen van de Bond-girl. Hier hadden de begintitels van For Your Eyes Only moeten beginnen.

Octopussy (1983)

A View to a Kill (1985) sluit het tijdperk Roger Moore af met een wat lauwe pre-title sequence in Siberië. Geen enorme stunt, wel een stuntman die met een snowboard over het water suist begeleid door een cover van de Beach Boys. Iets meer dan vijfenhalve minuut is lang zat.

Met de nieuwe Bond Timothy Dalton mag het allemaal weer wat langer duren. The Living Daylights (1987) heeft een prachtige pre-title sequence boordevol spanning en actie op Gibraltar van bijna zeven minuten. Licence to Kill (1989) gaat daar met de langste tot dan toe overheen met een dikke acht. Het is voor het eerst sinds The Man with the Golden Gun dat de belangrijkste schurk al gelijk aan het begin van de film te zien is.

The Living Daylights (1987)

Licence to Kill (1989)

Vanaf GoldenEye (1995) zit een bescheiden pre-title er voorlopig niet meer in. De halsbrekende dam-jump, de aanval op de wapenfabriek en voor de verandering een vrije val naar een vliegtuig toe, duren in totaal net geen tien minuten. De spanning is te snijden in de beginsequentie van Tomorrow Never Dies (1997) waarin Bond in krap negen minuten op het nippertje een nucleaire ramp weet te voorkomen. En dan de langste aller pre-title sequences: de bijna veertien minuten van The World Is Not Enough (1999).

GoldenEye (1995)

Ik vond hem lang in de bioscoop. Mijn medepubliek in City Amsterdam vond dat te horen aan de reacties ook; terwijl je eigenlijk al middenin de film zit, moeten de titels nog beginnen. Dit forse begin bestaat dan ook uit twee delen: de ontsnapping in Bilbao en de uitputtende bootachtervolging over de Thames. Het eerste deel zou volstaan, maar dan zou de kous met vier minuten af zijn en de sprong uit het kantoorraam de voornaamste stunt. Een beetje mager allemaal, dus moest de moord op Sir Robert King en de daaropvolgende bootachtervolging er wel bij. En daarmee is het allemaal net weer iets teveel van het goede.

The World Is Not Enough (1999)

The World Is Not Enough (1999)

Die Another Day (2002) kan er met bijna dertien minuten ook wat van. Het verhaaltje bewandelt bijna hetzelfde pad als Tomorrow Never Dies door Bond, dit keer met een hovercraft, de boel aan puin te laten schieten om vervolgens te ontsnappen.

Dan letterlijk terug bij af met Casino Royale (2006) die met iets meer dan drie minuten na From Russia with Love op de kortste pre-title sequence uitkomt. Geheel in zwart-wit doodt James Bond zijn eerste twee slachtoffers wat hem zijn 00-licentie oplevert. Ook Quantum of Solace (2008) houdt het kort(geknipt). Iets meer dan drieënhalve minuut is nodig om Bond zijn Aston Martin DBS aan puin te laten rijden. Deze hele beginsequentie is een en al achtervolging. Hier gaan de filmmakers wel erg kort door de bocht.

Quantum of Solace (2008)

Skyfall (2012) en Spectre (2015) zijn weer lekker op dreef met respectievelijk twaalvenhalve en twaalf minuten aan actie. Skyfall heeft de motorachtervolging over de daken van Istanboel en de daaropvolgende treinstunt eindigend met de doodsmak van Bond; Spectre opent met de fabelachtige ononderbroken vier minuten in Mexico-Stad met aansluitend het gevecht in de helikopter.

Skyfall (2012)

Spectre (2015)

No Time to Die gaat met de beloofde twintig minuten dik over alle voorgaande pre-title sequences heen. Of dat een pluspunt is, valt nog te bezien. Als het publiek na tien minuten begint te zuchten, kan Billie Eilish maar beter inzetten.

Alle voorgaande pre-titles bij elkaar opgeteld, komen we uit op een gemiddelde van zo’n zeven minuten, wat ongeveer gelijk staat aan die van The Spy Who Love Me, Octopussy en The Living Daylights. En laten dat nu toevallig drie bijzonder fijne pre-title sequences zijn…

De pre-title sequences van de James Bond-films van kort naar lang* (klik op de afbeelding voor een vergroting):


* Berekend vanaf het moment de gunbarrel compleet uit beeld is verdwenen tot het moment het eerste beeld van de title-sequence verschijnt. Bron: de blu-ray-edities van alle James Bond-films.

© Bond Blog 2009 — 2020
Alle fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures