donderdag 6 mei 2021

Frank McRae (77) uit ‘Licence to Kill’ overleden

De Amerikaanse acteur Frank McRae is eind april overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Dat meldt onder meer Variety. McRae speelde naast Timothy Dalton in Licence to Kill (1989) de rol van Sharkey, die samen met Bond achter de aanvallers van hun gezamenlijke vriend Felix Leiter aan gaat.


De bijna twee meter lange McRae begon zijn carrière als verdediger van het American footballteam van de Chicago Bears, alvorens begin jaren 70 een overstap te maken naar film en tv. In zijn bijna 40-jarige acteercarrière was hij te zien in diverse rollen van bankovervaller tot politiecommissaris.

Saddened to hear of the passing of FRANK McRae a gentle soul - I remember his sense of humor and joy while we filmed License to Kill ! Condolences to family and friends

— Robert Davi (@RobertJohnDavi) May 6, 2021

#RIP ~ I enjoyed working with #FrankMcRae in #LicenceToKill. He was likable with an affable personality. Whenever he was around, it was a good time. May Frank rest in peace knowing his life was purposeful.

— Grand L. Bush (@GrandLBush) May 6, 2021

Eind jaren 80 werd McRae gecast als Sharkey, het vismaatje van Felix Leiter (David Hedison). Samen met Bond en Felix is hij op weg naar het huwelijk van Felix als het drietal wordt gestopt door de DEA. Drugsbaron Sanchez bevindt zich op de Bahama’s, waarop Bond en Felix direct actie ondernemen door achter Sanchez aan te gaan. Aan Sharkey de ondankbare taak de bruid in te lichten dat de bruidegom iets later is.

Nadat Sanchez weet te ontsnappen en Felix aan een haai voert, zetten Bond en Sharkey de jacht in op de drugsbaas. Als het tweetal ontdekt dat DEA-agent Killifer Felix erin geluisd heeft voor 2 miljoen dollar, zet Sharkey Bond op het spoor van de Wavekrest, een schip op naam van Milton Krest, een marinebioloog die cocaïne smokkelt voor Sanchez. Wanneer Sharkey Bond aan boord helpt van de Wavekrest, wordt hij even later gepakt en gedood door Krests mannen. 

Naast Licence to Kill speelde McRae onder meer in Last Action Hero (1993) en in vier films met Sylvester Stallone, waaronder Rocky II (1979).

Frank McRae overleed op 29 april op 77-jarige leeftijd. Hij laat een zoon en drie kleinkinderen achter.

dinsdag 4 mei 2021

‘Thunderball’- en ‘Pink Panther’-acteur André Maranne (94) overleden

Op 94-jarige leeftijd is vorige maand acteur André Maranne overleden, meldt The Times vandaag. De geboren Fransman was grotendeels in Engelstalige producties te zien. Zo had hij een kleine rol als SPECTRE-agent in Thunderball (1965), daarnaast speelde hij Sgt. François Chevalier in een groot aantal Pink Panther-films.


De in Engeland woonachtige acteur werd dikwijls ingehuurd voor film- of televisieproducties als er een Franstalig personage nodig was. In Thunderball is Maranne te zien tijdens de briefing van Blofeld in Parijs, waar al zijn agenten verantwoording afleggen voor het gestolen geld dat zij binnen hebben gebracht.

„Assassination of Perringe, the French anti-matter specialist who went over to the Russians. Three million francs from the special department of the Quai d’Orsay.”

Maranne was de laatst levende acteur uit deze scène.

André Maranne acteerde tot begin jaren 90 in tal van film- en tv-producties. Zo was hij onder meer te zien in The Saint (1963) met Roger Moore, Fawlty Towers (1975) met John Cleese en Remington Steele (1984) met Pierce Brosnan. Hij overleed op 12 april in Engeland.

zaterdag 1 mei 2021

Top 3 Bond-gadgets

Kill your darlings. In bijna iedere James Bond-film maakt 007 in meer of mindere mate gebruik van technische snufjes, aangeleverd door gadgetmaster Q. Hierbij mijn top 3.

Nummer 3 is gekozen door mijn kinderen, die deze uitvinding ‘briljant’ noemen. Toegegeven, het is de droom van iedere tiener en James Bond voelt zich als een kind in een snoepwinkel. Fijn gespeeld ook door Pierce Brosnan.

Nummer 2 is het eerste horloge met uitgebreide trukendoos voor James Bond. Zonder dit uurwerk had 007 het niet overleefd (zoals vaker het geval als hij Q niet had gehad). In latere films maakt Bond veelvuldig gebruik van zijn horloges, en niet alleen om te kijken hoe laat het is. Eerder in Thunderball (1965) draagt James Bond een speciale Breitling met geigerteller. Met alle respect, dat is een nogal saaie gadget.

Nummer 1 is de ultieme auto met de ultieme uitrusting. Later nog veelvuldig gebruikt in volgende films of gekopieerd in andere voertuigen als Little Nellie en de Lotus Submarine, maar de eerste blijft toch wel de beste. Ook in No Time to Die doet deze toverauto weer dienst. En hoe...

Luister hier ook naar een fragment over Q bij het radioprogramma Fris! op NPO Radio 1.

vrijdag 30 april 2021

Bond en de Oscars

James Bond en de Oscars. Ze hebben niet zoveel met elkaar. Net als velen maar weinig met de Oscars hebben, zo blijkt uit de laatste kijkcijfers.


De winnaar voor de beste mannelijke hoofdrol dit jaar, Anthony Hopkins, die zeer terecht gewonnen heeft, liet daags na het ooit zo prestigieuze Hollywoodfeestje in een reactie weten vereerd te zijn met het beeldje. Hij was vanuit LA teruggekeerd naar zijn geboortegrond Wales en vond het niet nodig op stel en sprong op het vliegtuig te springen; hij was Tom Cruise niet. Bovendien, zo wisten alle bookmakers zeker: hij zou toch niet winnen.

Zonder alle James Bond-Oscar-nominaties hier op te dissen (dit zijn ze tot aan Skyfall), heeft de Bond-franchise nooit echt hoge ogen gegooid bij de Academy Awards.

In totaal hebben de James Bond-films bij elkaar vijf Oscars in de wacht gesleept. Met Skyfall (2012) als topscorer, die won er twee: voor beste song en beste geluidsmontage. Lang daarvoor viel de eer te beurt aan Goldfinger (1964) voor diens geluidseffecten en Thunderball (1965) voor de speciale effecten. Hekkensluiter is voorlopig Spectre (2015) met een Academy Award voor beste song.

Sean Connery, 1988

Sean Connery is de enige James Bond-acteur met een Oscar op zak: 25 jaar nadat hij te zien was in Dr. No. Oké, Roger Moore had er ook eentje, maar daar stond de naam van Marlon Brando op. Moore bleef tijdens de uitreiking in 1973 beteuterd achter met het beeldje toen Brando een Indiaan had gestuurd om de prijs in zijn naam te weigeren.

De meest recente schurken brengen het er wat dat betreft nog het beste van af, zowel Javier Bardem (Skyfall) als Christoph Waltz (Spectre) en nu Rami Malek (No Time to Die) zijn stuk voor stuk Oscar-winnaars (Waltz won er zelfs twee) alvorens James Bond het leven zuur te maken. Met dat bijltje had eerder alleen Christopher Walken (A View to a Kill) gehakt. Bond-girl Halle Berry won haar Oscar tijdens de opnamen van de Bond-film waarin zij de vrouwelijke hoofdrol speelde. Na de première van Die Another Day verzocht de Academy haar het beeldje weer in te leveren.

Voor volgend jaar is de hoop toch wel gevestigd op Billie Eilish. Smaken verschillen, maar de titelsong van de nieuwe Bond-film is toch duidelijk beter dan dat van castraatzanger Sam Smith. Die eerste Oscar is dus sowieso in de pocket.

Op het gebied van cinematografie haalt de laatste Bond-film ongetwijfeld ook een prijs binnen. Wat we tot nu toe aan trailers en foto’s van No Time to Die hebben gezien: oogstrelend werk van Linus Sandgren. Het wordt zijn tweede Academy Award. Eigenlijk had Roger Deakins moeten winnen voor Skyfall. Die fout heeft de Academy inmiddels rechtgezet met twee latere Oscars voor Deakins: Blade Runner 2049 en Sam Mendes’ 1917.

Skyfall (DOP Roger Deakins)

No Time to Die (DOP Linus Sandgren)

Laten we voor volgend jaar vooral Mark Tildesley niet vergeten, de decorontwerper van No Time to Die als waardige opvolger van voormalig Bond-architect Ken Adam. Met Tildesley moet dat oude Bond-gevoel weer terugkeren van een schurk met een buitenissig buitenverblijf, in dit geval een gigantisch bunker waarin mysterieuze kernwapenachtige artillerie wordt vervaardigd. Adam is het nooit gelukt om voor zijn Bond-jaren een beeldje in de wacht te slepen. Volkomen onterecht natuurlijk. Voor You Only Live Twice werd hij niet eens genomineerd. Enkel mocht hij het proberen met The Spy Who Loved Me, maar dat jaar dong ook Star Wars mee.

Als we dan toch bezig zijn met de Oscar-winnaars van volgend jaar: vlak Hans Zimmer niet uit. De filmcomponist werd elf keer genomineerd en won enkel voor The Lion King. Wordt nu toch wel eens tijd om met een échte film te winnen. Aan de muziek van de gunbarrel ligt het in ieder geval niet, die knalt er als vanouds lekker in en als de Duitser daarna het Bond-thema zo nu en dan tevoorschijn haalt, hoor je mij niet klagen. Schandalig blijft het natuurlijk wel dat John Barry voor geen van zijn elf Bond-scores ook maar een nominatie werd gegund.

Richard Maibaum

Een ondergeschoven kindje bij de Bond-films is het scenario. Geweldenaar Richard Maibaum verdient postuum alsnog een Oscar voor zijn tekstuele bijdragen aan dertien Bond-films. No Time to Die gaat volgend jaar op voor de Academy Award voor het originele scenario van Neal Purvis en Robert Wade. Maar omdat het bewerkte scenario nóg beter is dan het originele, krijgen Phoebe Waller-Bridge en Cary Joji Fukunaga daarna ook allebei nog een gouden beeldje. Zo begint de teller met inmiddels zes Oscars voor No Time to Die lekker op te lopen.

Omdat Fukunaga de Bond-productie na het verlaten van de beoogde regisseur zo soepel vlot wist te trekken, gaat de Oscar voor beste regie uiteindelijk ook naar hem. Het was de Academy bij de vorige categorie eindelijk gelukt zijn naam goed te spellen; uitbuiten die hap!

Met de Oscar voor beste regie kun je die voor beste film moeilijk aan een andere productie toekennen, dus mogen Barbara Broccoli en Michael G. Wilson eíndelijk eens dat podium beklimmen. Barbara bedankt vooral Daniel (Craig, red) voor zijn gespierde torso waaraan zij menig avondje heeft zitten pulken. Dat mag namelijk als producent had zij ooit van collega Weinstein geleerd. Michael Wilson doet daar sinds het vertrek van Judi Dench gedwee aan mee. Terwijl Barbara een lijst met onbekende namen oplepelt, loopt bij Michael het water in de mond. Hij hoopt stiekem dat er onder het laagje goud een massief stuk chocolade zit.


Natuurlijk gaat de Oscar voor beste hoofdrolspeler naar Daniel Craig. Het is voor hem immers de laatste keer als 007. Hij heeft de rol bovendien het langste gespeeld dan wie dan ook sinds de uitvinding van de film. Geen enkel excuus om hem de trofee te weigeren. Ook tegenspeelster Lashana Lynch gaat niet met lege handen naar huis. Zij is de eerste vrouwelijke zwarte 007 sinds de uitvinding van de film. Need I say more?

Voor beste mannelijke bijrol worden zowel Ralph Fiennes als Rami Malek genomineerd. Rory Kinnear als Tanner valt net buiten de boot. Fiennes gaat er na een verhitte strijd uiteindelijk vandoor met de prijs, Malek wordt getroost met een flacon Clearasil. Hij glimlacht als een boer met kiespijn, maar zijn make-upartieste mag dan weer wel een beeldje ophalen. Zo realistisch pokdalig heeft de Academy sinds Robert Davi niet meer op het witte doek gezien.


Blijven er nog vier subcategorieën als montage, geluid, visuele effecten en kostuums over. Prijzen die zonder protest allen bij No Time to Die belanden. Met vijftien Oscars verslaat de 25e James Bond-film Ben-Hur, Titanic en de laatste The Lord of the Rings, die er alle drie slechts elf wisten te bemachtigen.

Ik kan er eentje naast zitten, maar als ik met bovenstaande voorspelling niet een klein beetje in de buurt kom, is die hele Academy Award één grote corrupte bende. Dan hoeft het voor mij ook niet meer.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

zondag 18 april 2021

‘Premièrefeest ‘No Time to Die’ mag 10 miljoen kosten’

De wereldpremière van de langverwachte nieuwe James Bond-film No Time to Die mag 10 miljoen pond kosten, dat beweren onbevestigde bronnen tegenover Britse tabloids als Daily Mail en Mirror. Het immense stadion van Wembley wordt als mogelijke feestlocatie onderzocht.


Als het even meezit mag Engeland vanaf 21 juni van het slot. Dat betekent dat alle lockdownrestricties verleden tijd zijn. De aanstaande première van No Time to Die is daarmee niet alleen de viering van de eerste nieuwe James Bond-film in zes jaar, maar ook die van het dagelijks leven zoals we dat min of meer van vóór de pandemie kenden; het nieuwe oude normaal.

Nu mag het in Engeland voorspoedig gaan met het vaccinatieprogramma, aan de overkant van de Noordzee ligt een landje waar het allemaal wat minder vlotjes verloopt. Nog maar te zwijgen van landen in zuidelijker continenten waar het dodental door corona nog steeds in rap tempo oploopt.

Het streven van de Bond-producenten was om hun nieuwe film wereldwijd op hetzelfde moment in première te laten gaan, met enkel een week verschil tussen Engeland (30 september) en de Verenigde Staten (8 oktober). Zoals het er nu uitziet, lijkt een complete uitrol over de planeet eind september onhaalbaar en dreigt het alsnog een westers onderonsje te worden. Leuk voor ons, en broodnodig, maar bijzonder wrang tegenover de landen waar een cinematicket gelijkstaat aan een enkeltje IC.

Laat het de feestvreugde vooral niet bederven — het is namelijk een prachtig streven. Natuurlijk, ze moeten bij Eon Productions iets verzinnen om hun uitgestelde product aan de man te brengen. Dan maar het einde van de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog gebruiken als startschot voor het bevrijdingsfeest. En dat mag wat kosten.

vrijdag 16 april 2021

‘Skyfall’-actrice Helen McCrory (52) overleden

Op 52-jarige leeftijd is vandaag de Britse actrice Helen McCrory overleden. McCrory speelde de rol van Clair Dowar MP in Skyfall. Haar overlijden werd bekendgemaakt op Twitter door haar echtgenoot, acteur Damian Lewis.


McCrory had een kleine rol in een mooie scène in de derde James Bond-film met Daniel Craig. In de Skyfall staat zij aan het hoofd van het verhoor van M (Judi Dench), die in de rechtszaal wordt gehoord over de gestolen harddrive uit het begin van de film. Hierdoor is de identiteit van een groot aantal undercover-agenten bekend geworden, een aantal is zelfs geëxecuteerd. De MI6-afdeling waartoe James Bond behoort, dreigt hiertoe te worden gesloten door Clair Dowar.

Daarnaast was Helen McCrory te zien in de laatste Harry Potter-films; in Penny Dreadful van Skyfall-regisseur Sam Mendes, naast onder meer James Bond-filmacteurs Timothy Dalton, Eva Green en Rory Kinnear; en als Aunt Polly in Peaky Blinders.

De actrice is overleden aan de gevolgen kanker. Ze laat haar echtgenote Damian Lewis en hun twee kinderen na.

zondag 11 april 2021

Roger Moore langste aantal filmminuten James Bond

Daniel Craig nét boven Sean Connery

Roger Moore heeft in zijn loopbaan als 007 het langste aantal minuten aan James Bond-films gemaakt. De vier jaar geleden overleden Brit was tussen 1973 en 1985 te zien in zeven Bond-films met een totale duur van 886 minuten. De huidige James Bond Daniel Craig staat daar met vijf films en een totale speelduur van 704 minuten ruim onder. Sean Connery volgt op de voet met 701 minuten over zes films. Met Never Say Never Again meegerekend komt de vorig jaar overleden 007 alsnog op 835 minuten uit.

All Time High voor Roger Moore

Zoals bekend is No Time to Die met 163 minuten de langste Bond-film ooit. Samen met de lange speelduur van Daniel Craigs eerdere Bond-films Spectre, Skyfall en Spectre rees de vraag of de huidige Bond met ‘slechts’ vijf films misschien het langste aantal filmminuten als 007 heeft gediend.

Craigs tweede, Quantum of Solace, is met 106 minuten de kortste Bond-film uit de serie. Maar zelfs als die film een halfuur of drie kwartier langer zou duren, legt hij het nog af tegen Moore.

Quantum of Solace: de kortste

Bovenstaande berekeningen zijn gebaseerd op de totale speelduur per film. Dat is inclusief aftiteling. Zonder aftiteling meegerekend legt Daniel Craig het qua aantal minuten sterk af tegen Sean Connery. De Connery-films hebben, zeker voor de huidige maatstaven, bijzonder korte eindtitels. Die van Dr. No duren vanaf het moment ‘The End’ in beeld komt exact 30 seconden. De langste van Connery zijn die van You Only Live Twice met 98 seconden.

The End of Dr. No

De aftiteling van de Craig-films daarentegen zijn per film behoorlijk toegenomen: van 244 seconden (een dikke 4 minuten) van Casino Royale tot aan de 409 seconden (bijna 7 minuten) van Spectre. Aangezien die van No Time to Die nog niet beschikbaar zijn, zullen die waarschijnlijk meer in lijn liggen met diens directe voorganger. Daniel Craig zal met zijn vijfde Bond-film globaal meegerekend op ruim 20 minuten aan eindtitels komen; Connery zit op iets meer dan 6 minuten over zes films.

Hoe lang een James Bond-acteur werkelijk in beeld is; daarvoor moet iemand met alle tijd van de wereld bereid zijn met de stopwatch iedere seconde per film na te pluizen. Be my guest. Dan zou het kunnen dat Daniel Craig alsnog als winnaar uit de bus komt. Van Roger Moores laatste Bond-film A View to a Kill wordt gezegd dat de acteur slechts 8 minuten in beeld is, de rest van de 123 minuten wordt ingevuld door stuntlieden.

De enige echte Roger Moore in A View to a Kill

On Her Majesty’s Secret Service

Bij de gemiddelde totale speelduur van de films per Bond-acteur staat Daniel Craig met 141 minuten bovenaan, George Lazenby volgt direct met 140 minuten voor On Her Majesty’s Secret Service, Timothy Dalton komt met twee films op een gemiddelde van 132 minuten, gevolgd door Pierce Brosnan (128 minuten), Roger Moore (127 minuten) en Sean Connery (117 minuten).

Sinds 19 oktober 2019 is Daniel Craig de langstzittende James Bond. Met het almaar uitstellen van zijn  laatste film, en het uitblijven van een opvolger, is de teller sindsdien flink opgelopen. Als Craig nu nog één Bond-film van 182 minuten maakt, dan komt hij gelijk met Roger Moore. Dat mag dan inclusief 10 minuten aftiteling. Doen we niet moeilijk over.

dinsdag 6 april 2021

Paul Ritter (54) uit ‘Quantum of Solace’ overleden

Acteur Paul Ritter is gisteren op 54-jarige leeftijd overleden aan een hersentumor, meldt onder meer The Guardian vandaag. Ritter was te zien als de mysterieuze Guy Haines in Quantum of Solace (2008), een rol die volgens menigeen een staartje had verdiend.

James Bond komt op het spoor van Haines tijdens de operascène in Bregenz in Oostenrijk. Daar vindt een bijeenkomst plaats van leden van misdaadorganisatie Quantum waar Haines deel van uitmaakt. Guy Haines blijkt speciaal adviseur van de Britse premier te zijn.


Aanvankelijk was de rol die Paul Ritter in Quantum of Solace speelde groter. Naast de operascène zou hij aan het eind van de film nogmaals terugkomen, als James Bond Haines’ huis bezoekt en daar Mr. White aantreft. Mr. White wordt door Bond vermoord, waarna 007 Guy Haines ondervraagt.

Deze scène, die wel werd gefilmd door regisseur Marc Forster, ontbreekt aan de uiteindelijke film. Hierdoor kon Mr. White terugkeren in Spectre (2015), waar hij uiteindelijk alsnog de dood vindt. Ook Guy Haines had kunnen terugkomen. Wat er van hem is geworden, zal waarschijnlijk altijd een raadsel blijven.

Paul Ritter was bij het grote publiek vooral bekend door de sitcom Friday Night Dinner en trad op een veelvoud aan tv-series. Daarnaast was hij veelal in het theater te zien en in een handvol films als Inferno (2016), Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) en Hannibal Rising (2007).

Ritter laat een vrouw en twee kinderen achter.

zondag 4 april 2021

Stemacteur David de Keyser (93) overleden

Stemacteur David de Keyser is overleden. De Keyser was te horen als stem van Marc-Ange Draco in On Her Majesty’s Secret Service (1969). Een film later was hij als acteur te zien en te horen in de rol van dokter in Diamonds Are Forever (1971).


David de Keyser overleed op 20 februari. Toen ik vanmiddag OHMSS opzette en Draco hoorde, vroeg ik mij af hoe het met diens stem, De Keyser dus, zou zijn. Toevallig bleek de acteur iets meer dan een maand geleden te zijn overleden. The Stage bracht het nieuws vorige week naar buiten.

Zoals in veel vroege Bond-films zijn veel stemmen van niet-Engelstalige acteurs opnieuw ingesproken door een stemartiest. Toevallig overleed begin maart Nikki van der Zyl, de actrice die onder meer de stem van de eerste Bond-girl Honey Ryder insprak. In september vorig jaar overleed Barbara Jefford, de stem van onder meer de tweede Bond-girl.

David de Keyser is 93 jaar geworden.

donderdag 1 april 2021

Absolutely thrilled

Het is niet de eerste keer dat dit het jubelverhaal over No Time to Die had moeten zijn; de nieuwe Bond-film waar we meer dan ooit naar verlangen. Begin april vorig jaar was aanvankelijk de datum waarop de film had moeten verschijnen. Daarna, na een hoopvol uitzicht op november 2020, werd de film in de herfst van dat jaar alsnog verschoven naar april 2021, naar nu dus. Inmiddels weten we beter en duurt de komst van de langverwachte column alleen maar langer.


De nieuwste James Bond ligt al een jaar lang te verouderen in de kluis van Eon Productions. Dat maakt het wachten extra wrang; de film die twee jaar geleden werd gemaakt, is er gewoon, vooralsnog onzichtbaar. Iedereen weet dat dit een uitzonderlijk geval is, toch is het echt niet de eerste keer dat ons geduld bij een James Bond-film op de proef wordt gesteld.

Zo kondigde de aftiteling van Goldfinger als volgende film On Her Majesty’s Secret Service aan. Althans, zoals te zien was op de eerste kopieën van de film in Engeland. Ware het niet dat Kevin McClory niet lang vóór de première van de derde Bond-film de rechten van Thunderball en SPECTRE had verworven (in die slopende rechtszaak tegen Ian Fleming), waardoor Bond-producenten Saltzman en Broccoli zich genoodzaakt zagen eerst dát varkentje te wassen. Thunderball moest (in samenwerking met McClory, zodat hij niet zelf met een rivaliserende Bond-film zou komen) voorrang krijgen en dus werd de eindtitel voor volgende vertoningen aangepast.

Datzelfde geldt voor de eindtitels van Thunderball (1965). Ook toen was het idee On Her Majesty’s Secret Service als vervolg te presenteren, gelijk de volgorde zoals Fleming het had geschreven. Een slechte winter met weinig sneeuw in 65/66 belette echter mooie opnamen te maken in de Zwitserse Alpen, zodat de filmmakers als snel uitweken naar You Only Live Twice. Zowel van Goldfinger als Thunderball zijn prints bekend waarop OHMSS als vervolgfilm prijkt. Leuk detail is dat algemeen wordt aangenomen dat Dr. No (1962) de enige Bond-film is waarop geen enkele vorm van ‘James Bond Will Be Back / Will Return’ staat vermeld: check de versie van Thunderball die je thuis in de kast hebt maar eens.


Ook You Only Live Twice vermeldt OHMSS tijdens de eindcredits. Dit keer werd de belofte niet verbroken en zag het langverwachte On Her Majesty’s Secret Service eind 1969 alsnog het levenslicht, met dien verschille dat er tussen Goldfinger, waarin OHMSS voor het eerst werd genoemd, en de uiteindelijke film met George Lazenby andere titels voorrang kregen, er waren er immers nog legio om uit te kiezen.


De eerste echte belofte die werd verbroken, was de releasedatum van The Spy Who Loved Me, die aanvankelijk stond gepland voor 1976. Producent Harry Saltzman moest zich wegens financiële problemen noodgedwongen losmaken van James Bond, waardoor de opnamen van de tiende Bond-film in de reeks vertraging opliepen. Cubby Broccoli stond er ineens alleen voor en voordat de breuk met Saltzman netjes was geregeld en Broccoli in MGM een nieuwe partner had gevonden, waren er inmiddels ruim tweeënhalf jaar voorbij voordat The Spy Who Loved Me in 1977 in de bioscopen verscheen. Met 931 dagen tot dan toe het grootste gat tussen twee Bond-films.

Diezelfde film beloofde ons in de aftiteling overigens For Your Eyes Only. Het megasucces van Star Wars deed Broccoli echter van gedachte veranderen, dus trok hij een buitenaardser geval uit de kast: Moonraker. Die beslissing werd pas veel later gemaakt, zodat in de aftiteling van The Spy Who Loved Me nog steeds For Your Eyes Only staat te lezen. Het is de enige Bond-film die op die manier twee keer wordt aangekondigd, want de eindtitels van Moonraker vermelden opnieuw For Your Eyes Only als volgende film.



Opvallende bijkomstigheid is dat na Moonraker op dat moment alle beschikbare lange verhalen van Ian Fleming op waren (de rechten van Casino Royale werden pas 25 jaar later bemachtigd), waardoor enkel de titels van korte verhalen nog konden worden gebruikt. For Your Eyes Only, Octopussy, A View to a Kill en The Living Daylights zijn daar het bewijs van.

Nadat Roger Moore inmiddels was afgezwaaid en Timothy Dalton de rol van 007 tweemaal had vertolkt, stond er een derde film met hem op punt van beginnen. Opnamen zouden onder meer gemaakt worden in Hongkong. Deze film, voorlopig ‘The 17th James Bond’ genaamd, zou moeten uitkomen eind 1991. In 1990 tijdens het Filmfestival van Cannes werd Bond 17 groot aangekondigd voor een release in… ‘Coming summer’. Ergens in een zomer dus, specifieker waren de makers niet. Er is na Licence to Kill (1989) nooit meer een Bond-film in de zomer uitgekomen.


Filmstudio en mede-eigenaar van James Bond MGM verkeerde echter in moeilijkheden (waar kennen we die van?), waardoor het duurde en duurde voordat een begin kon worden gemaakt met het langverwachte vervolg op Licence to Kill. Uiteindelijk duurde het zesenhalf jaar (om exact te zijn 2344 dagen) voordat Bond 17 onder de titel GoldenEye en zónder Timothy Dalton in première ging.

Dan was er in juli 2006 de aankondiging van Bond 22, de opvolger van Casino Royale (Casino Royale moest op dat moment nog in de bioscoop verschijnen): 2 mei 2008. De vaart leek er lekker in te zitten, maar 18 maanden tussen de twee films bleek bij lange na niet haalbaar, waardoor Quantum of Solace werd opgeschoven naar november datzelfde jaar, en zelfs dát werd een race tegen de klok.

Trouw, 21 juli 2006

Daarna begon het geëmmer met MGM weer, waardoor Bond 23, dat uiteindelijk Skyfall werd gedoopt, niet in 2011 maar in 2012 uitkwam: zie daar het vijftigjarig Bond-jubileum. Met de gepland drie jaar tussen Skyfall en Spectre, zijn we inmiddels beland bij Bond 25 dat alle voorgaande vertragingen naar de kroon steekt.

Bond 25 werd in juli 2017 aangekondigd voor een release in oktober/november 2019. Eind mei 2018 werd Danny Boyle uitgeroepen tot regisseur van de nieuwe film. Wat kon de nieuwe productie nog in de weg staan?


Boyle zelf. Hij hield er andere ideeën op na dan Barbara Broccoli, waardoor hij in augustus 2018 alsnog zijn biezen mocht pakken. Nadat een maand later Cary Fukunaga als vervanger werd gevonden en de film een geheel andere wending kreeg, werd de releasedatum verschoven naar februari 2020.

Berucht is de daaropvolgende aankondiging van Eon Productions ‘We are absolutely thrilled’ waarmee Bond 25 naar april 2020 werd gebonjourd. Al met al nog geen halfjaar verschil met de oorspronkelijke premièredatum van 2019, maar niemand had op dat moment nog van corona gehoord… 


De rest is zowel geschiedenis als toekomst, opnieuw hopend op die zoveelste releasedatum. Als No Time to Die eind september verschijnt, zijn er 2166 dagen verstreken sinds de wereldpremière van Spectre op 26 oktober 2015. Dan zijn er nog 179 dagen te gaan om het oude bodemrecord te verbreken. Dat moet lukken, zal de pessimist denken…

Deze column is ook verschenen bij James Bond Nederland.

dinsdag 16 maart 2021

Yaphet Kotto (81) overleden

Op 81-jarige leeftijd is gisteren de Amerikaanse acteur Yaphet Kotto overleden, meldt Variety. Kotto speelde de dubbelrol van Dr. Kananga en Mr. Big tegenover Roger Moore in Live and Let Die (1973). Met het overlijden van Kotto is de laatste grote schurk uit de jaren 70-Bond-films heengegaan.


Eén van zijn vroegste films waarin Kotto te zien was, is The Thomas Crown Affair uit 1968 met Steve McQueen en Faye Dunaway in de hoofdrol. Daarna speelde Kotto zelf hoofdrollen in films als Bone, The Limit (ook als regisseur) en Across 110th Street (allen uitgebracht in 1972), alvorens de belangrijkste tegenstander van 007 te worden in Roger Moores James Bond-debuut Live and Let Die.

Live and Let Die (1973)

Live and Let Die is de achtste Bond-film in de reeks, gebaseerd op Ian Flemings tweede James Bond-roman. In het boek staat 007 tegenover de Haïtiaanse gangster Buonaparte Ignace Gallia, alias Mr. Big, alias Baron Samedi. Hij heeft het voorzien op 17e-eeuwse gouden munten om SMERSH mee te financieren.

Voor de film is weinig van dit alles overeind gebleven. De filmmakers maakten van Mr. Big een bijfiguur; in werkelijkheid is hij Dr. Kananga in vermomming. Dr. Kananga is de eerste minister van het fictieve Caraïbische eiland San Monique. Onder zijn alias Mr. Big bestiert hij een keten van Fillet of Soul-restaurants van waaruit hij heroïne distribueert. Beide rollen werden gespeeld door Kotto. Van Baron Samedi werd voor de film een apart personage gemaakt.

Na Live and Let Die was Yaphet Kotto te zien in tal van Amerikaanse films en tv-producties, waaronder Alien (1979) en The Running Man (1987). In de jaren 90 speelde hij een van de hoofdrollen in de zeven series en de aansluitende film van Homicide: Life on the Street.

Yaphet Kotto is de Bond-schurk die het langst van zijn James Bond-roem heeft kunnen genieten. Met 33 jaar was hij ten tijde van de opnamen van Live and Let Die de jongste schurk tegen wie James Bond het heeft opgenomen. Latere tegenstanders Sophie Marceau uit The World Is Not Enough (1999) en Toby Stephens uit Die Another Die (2002) waren eveneens 33 jaar toen hun Bond-film in première ging.

Kotto is drie keer getrouwd. Met zijn eerste en tweede echtgenote kreeg hij in totaal zes kinderen. De acteur overleed op de Filipijnen.

zondag 7 maart 2021

Stemactrice Nikki van der Zyl (85) overleden

Onvolprezen stem van vele Bond-girls

Op 85-jarige leeftijd is stemactrice Monica ‘Nikki’ van der Zyl overleden. Van der Zyl sprak in de jaren 60 en 70 tal van stemmen in van Bond-girls. Onder meer die van Honey Ryder in Dr. No (1962), Domino Derval in Thunderball (1965) en Kissy Suzuki in You Only Live Twice (1967).

De James Bond-films hebben altijd uitgeblonken in een perfecte Engelse nasynchronisatie. Waren de accenten van de grotendeels buitenlandse castleden in de vroegere films minder goed verstaanbaar, dan werden zij zonder pardon opnieuw ingesproken. Zo zijn er in de begindagen van de Bond-films maar weinig acteurs die hun eigen stem in de film terughoorden.

Veel van de vrouwelijke stemmen werden opnieuw ingesproken door Nikki van der Zyl. Credits hiervoor heeft de in 1935 in Berlijn geboren stemactrice nauwelijks ontvangen. Op veel jubileumfeestjes van de diverse Bond-films waaraan zij heeft meegewerkt, was zij niet welkom; het bleef voor de nagesynchroniseerde actrices moeilijk te verkroppen dat hun eigen stem niet goed genoeg was.

In Dr. No sprak zij bijna alle vrouwelijke stemmen in, behalve die van Lois Maxwell als Miss Moneypenny en Zena Marshall als Miss Taro. In From Russia with Love (1963) keerde zij terug als de stem van Eunice Gaysons personage Sylvia Trench; de stem van hoofdrolspeelster Daniel Bianchi werd opnieuw ingesproken door de vorig jaar overleden Barbara Jefford. In Goldfinger (1964) stond zij in voor de stemmen van Nadja Regin als Bonita en Shirley Eaton als golden girl Jill Masterson. Daarnaast was Nikki van der Zyl de stemcoach van de Duitse acteur Gert Fröbe, die maar beperkt Engels sprak en derhalve opnieuw werd ingesproken door Michael Collins.

Gert Fröbe en Nikki van der Zyl op de set van Goldfinger (1964)

In Thunderball en You Only Live Twice werd Van der Zyl opnieuw gevraagd de hoofdrolspeelsters van een nieuwe stem te voorzien. Na die tijd sprak zij sporadisch nog enkele stemmen in voor On Her Majesty’s Secret Service (Virginia North als Olympe), Diamonds Are Forever (Denise Perrier als Marie), Live ad Let Die (in enkele scènes voor Jane Seymour als Solitaire), The Man with the Golden Gun (Francoise Therry als Chew Mee) en Moonraker (in enkele scènes voor Corinne Cléry als Corinne Dufour).

In 2013 verscheen Nikki van der Zyls biografie For Your Ears Only.

donderdag 4 maart 2021

Bond-producent Bill Cartlidge (78) overleden

Tweevoudig James Bond-producent William P. Cartlidge is overleden. Dat meldt het Twitter-account van wijlen Roger Moore. Cartlidge was associate producer van twee van de grootste Bond-films aller tijden: The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979). Eerder was hij assistent-regisseur van You Only Live Twice (1967).


Cartlidge kwam mee in het kielzog van regisseur Lewis Gilbert, die eerst voor You Only Live Twice werd gecontracteerd en tien jaar later voor de andere twee Bond-titels.

Naast de drie James Bond-films, werkten Cartlidge en Gilbert samen aan Alfie (1966), The Adventurers (1970), Friends (1971),  Paul and Michelle (1974), Seven Nights in Japan (1976), Educating Rita (1983), Not Quite Paradise (1985) en Haunted (1995).

William P. Cartlidge is de eerste associate producer die werd vermeld op de poster van een Bond-film. Na Moonraker werd dit een standaard gegeven.


Bill Cartlidge is 78 jaar geworden.

zondag 28 februari 2021

Een emotionele band

Je kunt nog steeds stemmen op de top 25 James Bond-songs. Dinsdagavond, tijdens de 53e verjaardagspartij van Daniel Craig, zijn alle James Bond-titelsongs in volgorde van populariteit te horen op NPO Radio 2. Net als bij de Top 2000 blijft het fijn je favoriete nummers op de nationale radio te horen tegelijk met zeventien miljoen andere luisteraars.

Nog meer dan favoriete Bond-films heb ik favoriete Bond-songs. Tussen de 25-plus songs (want er zijn meer dan dat), is er maar een handjevol dat ik minder graag beluister. En dan nog, als één van deze mindere op een verdwaalde radiozender voorbijkomt, zing ik automatisch mee. Met plezier.

De bodem van de Bond-songs bestaat vermoedelijk uit Die Another Day, Another Way to Die en Another Song You Won’t Die For. Iets van die orde. En de potentiële winnaars? Toen ik vorige week contact had met medepresentator Cielke Sijben en zij mij vroeg om de voorlopige top 3 te gokken — die laat zich blijkbaar niet zo moeilijk raden.

De top 25 op Radio 2 is samengesteld uit de favoriete top 5 van de stemmers. Een ondankbaar klusje, want met de keuze op die vijf negeer je zeker tien even goede nummers.

Ervan uitgaand dat de gemiddelde stemmer de gemiddelde radioluisteraar is en dus een gemiddelde James Bond-kijker, hoeven we van de middenmoot van de songs geen hoge score te verwachten. Welke gemiddelde stemmer herinnert zich het majestueuze On Her Majesty’s Secret Service van John Barry? Of Shirley Basseys derde Bond-song, de heerlijke ballad Moonraker? Of pak ’m beet het fantastische rocknummer You Know My Name van Chris Cornell uit Casino Royale?

Zelfs de eerste nummer één-positie in Engeland, Writing’s on the Wall, is vast geen blijvertje; de song van Sam Smith haalde in Nederland als hoogste notering de 35e plaats in de Top 40. Dit ten opzichte van voorganger Skyfall die het in Nederland zes weken op nummer één volhield en in thuisland Engeland niet verder kwam dan een tweede plaats.

Beide titelsongs wonnen een Oscar. Een voorbode voor No Time to Die, de nieuwste Bond-song die inmiddels een jaar uit is. Het nummer van Billie Eilish is in Engeland de tweede Bond-song die het tot nummer één-hit wist te schoppen. In Nederland is het maar de vraag of de luisteraar het nog herkent (en de Academy als de film ooit nog eens uitkomt). Voor de top 25 verwacht ik geen hoge ogen.

Welke het relatief goed zal doen is For Your Eyes Only; in de nazomer van 1981 stond het nummer twee weken op één in de Top 40, tussen Rubberen Robbie en Anita Meyer, en zo nu en dan schuift Sheena Easton nog eens voorbij op de radio. In de beginjaren stond For Your Eyes Only zelfs nog in de Top 2000. Naar mijn smaak is dit een van de mindere Bond-songs. Ik vind het gewoon niet zo’n spannend nummer en weinig melodieus. Toch, als ik in de supermarkt tussen de potten pindakaas loop te graaien en Sheena Easton op de achtergrond hoor fluisteren, fluit ik ongegeneerd hard mee. Het is toch één van mijn liedjes.

Een nummer dat ik pas later ben gaan waarderen is Diamonds Are Forever, met zijn lekkere violen en blazers en o zo fijne basgitaar. Het heeft de typische Bond-sound van John Barry en het teleporteert mij altijd naar begin jaren 70, of althans waarvan ik denk hoe 1971 gevoeld moet hebben door de fotoalbums van mijn ouders.

Naast de 25 titelsongs (dat is inclusief James Bond Theme uit Dr. No en From Russia with Love van Matt Monro, waarvan een instrumentale versie voor de begintitels is gebruikt) zijn er de additional songs die elders in de film zijn gebruikt. In principe is From Russia with Love zo’n song. Daar zitten regelrechte juwelen bij. Eentje die ik echter niet meteen begreep, was bij het verlaten van GoldenEye in 1995. Daar klinkt over de eindtitels een hese stem begeleid door een gezapig deuntje. Het heeft toch zeker tien tot vijftien jaar geduurd om hier eindelijk de charme van in te zien. Te horen. Inmiddels vind ik The Experience of Love een bijzonder prettig nummer. Het heeft qua klank niets met James Bond te maken, maar ook buiten Bond bestaan heerlijke songs.

Het merendeel van die additional songs (die we dinsdag dus geen van allen zullen horen, daar is met twee uur radio en wat interessante kletspraat tussendoor geen tijd voor) zijn nummers die makkelijk voor James Bond-titelsong kunnen doorgaan. Mr. Kiss Kiss Bang Bang, dat uiteindelijk nergens in de film te horen is, enkel instrumentaal, zou in eerste instantie de titelsong van Thunderball worden. Een dijk van een nummer met de al even krachtige stem van Dionne Warwick (over de Shirley Bassey-versie ben ik minder enthousiast).

En zo zijn er meer van dit soort typische Bond-songs te noemen: Where Has Every Body Gone uit The Living Daylights en Surrender uit Tomorrow Never Dies. Surrender van k.d. lang (zonder kapitelen, net als a-ha) is stiekem zelfs beter dan de gebruikte titelsong van Sheryl Crow. Het Surrender-thema komt, net als dat van Mr. Kiss Kiss Bang Bang, verschillende keren terug in de filmscore en ligt meer in lijn met de Bond-sound.

Maar wat is nu precies die Bond-sound? Een musicoloog kan daar een mooie onderbouwde theorie op loslaten, voor de leek is het een spannende song begeleid door strijkers en blazers met een stevig stukje percussie, hier en daar een snerpende gitaar en natuurlijk een dijk van een stem. Elementen die bijna in iedere Bond-song ongeacht het tempo voorkomen en waarvan je bij de eerste tonen al gelijk voelt: dit is er een!

Wie vorig jaar de duit in het zakje van Billie Eilish hoorde, kan niet anders dan tevreden zijn over de Bond-sound. Ook al ligt het er deze keer niet zo dik bovenop, dit is toch echt een song waar je als Bond-liefhebber trots op mag zijn. Op het moment dat halverwege het nummer het orkest opkomt – dat geeft een heerlijk heroïsche gevoel, en dan moet de uithaal van Billie nog komen. Kippenvel. Iedere keer weer. Dit muziekstuk gaat het straks in de bioscoop waanzinnig goed doen.

En dat is uiteindelijk waar ze hun werk vooral moeten doen: op het bioscoopscherm. Natuurlijk staan de meeste Bond-songs stevig op eigen benen en zijn ze hun film in sommige gevallen zelfs ontstegen; het eerste doel is en blijft de begeleiding van de begintitels.

Hier komt gelijk mijn theorie om de hoek kijken, en ik wil bij dezen nogmaals benadrukken hoe belangrijk het is om de muziek die je in de bioscoop gaat beleven van te voren kent. Voor de titelsong is dat geen probleem, die gaat er bij de eerste keer No Time to Die in als koek. De rest van de muziekscore, waar we tijdens 163 minuten film veel meer van gaan horen, komt op dat moment voor het eerst binnen, en dat werkt emotioneel gezien nu eenmaal minder. Waarom sluiten we al die titelsongs na al die jaren nog steeds in ons hart en zit de luisteraar dinsdag ouderwets gekluisterd aan zijn transistor? Juist, omdat we met al die nummers een emotionele band hebben. En daarom móet de soundtrack van Hans Zimmer volgende maand uitkomen. Geen excuus, geen gezeur.

Maar vóór die tijd nog even stemmen als je dat nog niet hebt gedaan en voor morgen alvast veel plezier om 22:00 uur bij de Top 25 op NPO Radio 2. Ik weet zeker dat je favoriete songs voorbijkomen…

Deze column is ook verschenen bij James Bond Nederland.

donderdag 25 februari 2021

Ronald Pickup uit ‘Never Say Never Again’ overleden

De Britse acteur Ronald Pickup is op tachtigjarige leeftijd overleden. Hij stierf woensdag omringd door zijn vrouw en familie na een lang ziekbed, zegt zijn agent tegen Britse media. In 1983 speelde Pickup naast Sean Connery en Edward Fox in de James Bond-film Never Say Never Again, waarin hij de rol van M’s hulp Elliott gestalte gaf.

Pickup had een lange carrière en speelde talloze rollen in theater, films en in tv-series. Hij brak in 1964 door dankzij een rol in Doctor Who en ging door tot op hoge leeftijd.

Ronald Pickup in Never Say Never Again (1983)

Recenter speelde hij in films als Prince of Persia: The Sands of Time (2010), The Best Exotic Marigold Hotel (2012) en het vervolg daarop, The Second Best Exotic Marigold Hotel (2015).

Daarna volgden rollen in de populaire Netflix-serie The Crown in 2016, als de aartsbisschop van Canterbury, en de film Darkest Hour (2017). Hierin speelde Pickup de rol van de Britse politicus Neville Chamberlain.

Bron: gedeeltelijk ANP

woensdag 24 februari 2021

‘No Time to Die’ week eerder in de bioscoop

No Time to Die verschijnt op 30 september in de Nederlandse bioscopen. Dat bevestigt NBC Universal zojuist aan Bond Blog. De nieuwe releasedatum is een week eerder dan aanvankelijk het plan.

Natuurlijk is deze nieuwe datum een kleine troost. Eerder werd de laatste Bond-film vele malen verplaatst. Dit is de zevende datum waarop No Time to Die gepland staat.

Naast Nederland mag onder meer ook Engeland de film een week eerder verwelkomen. No Time to Die is de eerste Bond-film sinds Goldfinger (1964) die zijn wereldpremière in september beleeft. In Nederland kwam Goldfinger trouwens uit met Pasen 1965.

Op dit moment is nog onduidelijk wanneer de bioscopen in Nederland weer open mogen.

donderdag 18 februari 2021

Stem bij NPO Radio 2 op jouw favoriete Bond-songs


Op dinsdag 2 maart, de verjaardag van Daniel Craig, houdt het radioprogramma Rabbering Laat een Bonte Avond. Een James Bonte Avond. Maar daarvoor moet er wel eerst worden gestemd.

Stem in willekeurige volgorde op jouw vijf favoriete themesongs en luister op dinsdag 2 maart naar de Top 25 Beste Bond soundtracks aller tijden. Uiteraard inclusief deskundig commentaar van ondergetekende.

Klik hier voor het stemformulier.

maandag 8 februari 2021

Verwenfilms

We zijn verwend. Omdat de James Bond-fan van meet af aan gewend is op gezette tijden een nieuwe film te zien, focust hij dikwijls op ‘het gat’ tussen twee films. Hoe groter het gat, des te groter het ongenoegen. Ik ben niet nagegaan hoe dat bij de fanbase van andere filmfranchises zit, maar ik vermoed dat de liefhebbers daar veel minder streng zijn. De veelheid aan Bond-films heeft ons verpest.

Vaak genoeg heb ik mijn verwondering en bewondering uitgesproken over het feit dat Cubby Broccoli en Harry Saltzman aan het begin van de Bond-serie jaar in jaar uit met een nieuw filmavontuur op de proppen kwamen; het fundament van de serie waar iedere volgende generatie Bond-films op boogt. Het is een guerillamethode die zijn vruchten heeft afgeworpen: niemand in de jaren zestig kon nog om James Bond heen, een merknaam in 24 karaat goud, tot vandaag de dag. Maar dan wel bij de gratie van een nieuwe film eens in de zoveel tijd. Hoe langer hij stilstaat, hoe meer hij in het verleden verdwijnt.

Het grootste deel van de Bond-films kwam uit met een frequentie van eens per twee jaar. Al die andere keren dat het gat groter was, kunnen we grotendeels toeschrijven aan het immer noodlijdende MGM, de mede-eigenaar van de Bond-films, dat op dit moment weer eens te koop staat. De hoop is gevestigd op een stabiele mediareus die als gatendichter kan opereren en baat heeft bij een snelle levering van Bond-films; de verwende fans zijn als hongerige wolven toe aan een verse hap.

Op dit moment heerst tweespalt onder de wolven. Zij die menen dat de lol er na de zoveelste vertraging wel van af is en derhalve No Time to Die bij voorbaat hebben afgeschreven (wacht maar tot de premièredatum nadert) en de groep die berust in het coronalot.


Nu moet ik eerlijk toegeven dat de nieuwe Bond-film ook bij mij op een laag pitje staat. De opwinding van iedere productie is toch de voorpret met als hoogtepunt die eerste bioscoopvertoning. Dat stadium zijn we lang voorbij, de film ligt immers al bijna een jaar op de plank. Dat betekent overigens niet dat het van mij allemaal niet meer hoeft. Sterker nog, het maakt mij alleen maar hongeriger. Ondanks dat ik weet waarom we toch weer even moeten wachten en daar alle begrip voor heb, zie ik de film liever vandaag dan morgen, desnoods op het schermpje van mijn iPhone.

Beter zou zijn als Eon Productions een aantal privé-screenings organiseert voor die hard Bond-fans. Fans die zich tijdens de lange afwezigheid van 007 hard hebben gemaakt voor hun held via welke uitlaatklep dan ook. Een cadeautje van Barbara Broccoli en Michael Wilson, die daarmee te kennen geven dat ze ook van ons houden en het waarderen dat wij de Bond-mythe in tijden van absentie levend houden.

No Time to Die (2021)

De kans dat zoiets gebeurt is evenredig aan de buitentemperatuur deze dagen. De focus blijft op begin oktober, driekwart jaar na nu, waardoor No Time to Die de magische grens van zes jaar bereikt, het grootste gat dat eerder twee opeenvolgende Bond-films van elkaar scheidt. Ware het niet dat Licence to Kill (juni 1989) en GoldenEye (november 1995) zes jaar en vijf maanden uit elkaar liggen en Spectre (eind oktober 2015) net geen zes hele jaren volmaakt tot No Time to Die (begin oktober 2021).

Casino Royale (2006)

Het verschil met begin jaren negentig was echter dat dit een unieke gebeurtenis was, die na GoldenEye redelijk snel werd gecompenseerd door de oude frequentie van eens per twee jaar weer te hanteren. Het is pas sinds de films met Daniel Craig dat deze oude frequentie een unicum is geworden; enkel Casino Royale (2006) en Quantum of Solace (2008) volgen het oude stramien, daarna werd het eerder regel dan uitzondering dat we langer moesten wachten en lijkt de ooit zo gebruikelijke weg inmiddels een onbegaanbare route. De enige hoop is een megalomaan die MGM opkoopt en snel wil cashen met zijn nieuwe investering.

Dan hebben we het op de kortste termijn over Bond 26, waar we tot op heden nog niets zinnigs over hebben gehoord. Begrijpelijk, want eerst moet nummer 25 aan de man worden gebracht. Je stapt niet in het huwelijksbootje met de scheidingspapieren in de hand omdat je inmiddels een leukere partner hebt gevonden. Brengt wel met zich mee dat we het tijdens het diamanten filmjubileum van 2022 zonder nieuwe film moeten stellen. No Time to Die volgend jaar uitbrengen om als feestfilm op te gaan, is als een afgelikte boterham. Die film is dan inmiddels twee jaar oud en zal bij uitgave vooral aanvoelen als een opluchting. Een thuiskopie met een fraaie strik eromheen lijk mij een mooi alternatief.

Laten we bij Bond 26 en zo verder eens proberen om blij te zijn met de aankondiging van een nieuwe film in plaats van te mopperen dat het allemaal zo lang duurt. We zijn verwend, dat klopt. Maak daar gebruik van en herkijk de Bond-films uit de verwenperiode opnieuw en opnieuw en laat je op onvoorspelbare tijden verwennen door een nieuwe. Daar kunnen we nog pandemieën lang mee voort.

maandag 1 februari 2021

Lance

Als er één zekerheid zichtbaar is geworden in het nieuwe jaar, is dat er hoop is. Hoop voor iedereen met een minder prettige adem. Hoop voor alle potten en deksels. En vooral hoop voor fans van James Bond. Want dit jaar is overduidelijk geworden dat iedereen, ja echt iedereen, een rasechte Bond-girl kan daten.

Roger Moore en Tanya Roberts in A View to a Kill (1985)

De aanleiding tot deze hoopvolle stemming is echter een treurige: Tanya Roberts. De 65-jarige actrice die vijfendertig jaar geleden de vrouwelijke hoofdrol speelde naast Roger Moore en Christopher Walken in A View to a Kill. Zij overleed in de eerste week van 2021 maar liefst tweemaal.

De bizarre ontwikkeling rond haar tweevoudige dood kreeg de overhand over haar uiteindelijk overlijden. Het is hoe dan ook treurig als iemand op deze leeftijd sterft. Bovendien wezen de sterren in haar voordeel: zij behoorde tot een select groepje met een lange adem. De lange adem van de Bond-girl.

In bijna zestig jaar James Bond-films is het recentelijk pas dat de eerste vrouwelijke hoofdrolspelers overlijden. Let wel: hoofdrolspelers. De James Bond-acteur heeft altijd dé hoofdrol, dan is er zijn voornaamste tegenstander in de belangrijkste bijrol en de vrouw die naast hem op iedere publiciteitsfoto staat: de vrouwelijke hoofdrol.

De hoofdrolspelers uit A View to a Kill

Nadat er binnen een jaar drie hoofdrolspelers uit de jaren 60 zijn overleden (Claudine Auger, Honor Blackman en Diana Rigg), lag het niet in de lijn der verwachting dat Tanya Roberts de vierde zou zijn. God works in mysterious ways…

De fraai ogende Vicky Blum veranderde halverwege de jaren 70 van de een op andere dag in Tanya Roberts, nadat zij in het huwelijksbootje was gestapt met acteur en scenarioschrijver Barry Roberts. Over deze Barry Roberts, die tot zijn dood in 2006 getrouwd bleef met de Bond-girl, bestaat een amusant verhaal opgemaakt door Telegraaf-journalist Henk ten Berge.

Barry en Tanya Roberts

Ten Berge bezocht in de voorzomer van 1985 de Engelse première van de film en komt daar tot de volgende conclusie, aldus De Telegraaf van 20 juni van dat jaar:

‘Tanya lijkt in het dagelijks leven een lijfwacht te hebben in de persoon van Barry Roberts, haar echtgenoot. Hij wijkt geen seconde van haar zijde. Tijdens de hele produktieperiode was dat al zo en ook in de uren na de première volgt hij haar bijna ziekelijk precies op minder dan twee passen afstand. Al haar bewegingen en haar woorden worden door hem gekopieerd en gecontroleerd. (…) Een filmproducent moet echter gek worden van zo’n eeuwige schaduw, die zich bovendien voortdurend met alles bemoeit. „Een paar rollen gingen op het laatste moment helaas niet door,” vertelde Tanya toen ze het over haar carrière had. „Om onduidelijke redenen.” En de begeerde rol tegenover Dudley Moore in „10” werd ter elfder ure van haar afgenomen en aan Bo Derek gegeven. „Omdat ze een blondine wilden”, meent Tanya. Maar veel minder blond dan Bo is zij niet. Nee, het moet om die man geweest zijn. Dat uurtje aan tafel werden we al zenuwachtig van ’m.’

Tot zover naamgever en bodyguard Barry Roberts. Terug naar het heden. Terug naar Lance, het levende bewijs dat er licht gloort aan het eind van de tunnel, dat er een einde komt aan de pandemie, dat we No Time to Die op enig moment gaan zien. 

Over deze Lance O’Brien, zoals meneer Tanya Roberts heet, is nagenoeg niets bekend. Noch is bekend of het tweetal gehuwd was, zoals sommige bronnen beweren, of de twee er een liefdesrelatie op nahielden of dat ze enkel overburen waren. Niets ten nadele van Lance, maar hoe minder nauw de relatie klinkt, des te realistischer het scenario. Tanya hield zielsveel van dieren. Laat dat even duidelijk zijn.

Tanya de dierenvriend, let op Lance’ elleboog in de spiegel

Sinds het overlijden van Barry vertoonde Tanya zich steevast alleen op de rode loper. Even stralend als anders. Een mooie vrouw is een mooie vrouw en dat was zij onbetwist. Met de kennis van nu is het helemaal niet raar dat Tanya daar solo over het roodkleurig karpet schreed.

Tanya was een weldoener, maar dan wel het liefst privé. Ze gunde Lance het zicht op haar. Dan begon hij kopjes te geven, luid spinnend te saliveren. Een aai over zijn bol en hij was tevreden. Ze hield van zijn gezelschap, altijd een luisterend oor. Maakt niet uit waarover zij klaagde; wintertenen, tepelkloofjes, ingescheurde nagelriemen, aanhoudende couperose, de woestijndroogte down under. Lance knikte gedwee, gaf haar een kopje thee, haalde de rest van de boodschappen in huis, boende de vloer, streek de was, poetste het glas, maaide het gras, plakte haar band, las voor uit de krant, zette het vuilnis aan de weg, snoeide de heg, warm water voor het bad… Tsja, toen werd hij het op een goed moment wel zat…

Lance en Tanya

Maar even serieus nu. Al was hij de zoon van Brad Pitt en George Clooney, het blijft een raar verhaal. Tanya werd de dag vóór kerst niet goed. Volgens het ene artikel tijdens het uitlaten van de viervoeters, een andere bron meldt dat zij onwel naast haar bed werd gevonden. Hoe het ook zij, in het ziekenhuis moest zij aan de beademing en daar is zij niet meer vanaf gekomen.

Op de eerste zondag van het nieuwe jaar heeft Lance afscheid van haar genomen. Wegens de huidige restricties in het ziekenhuis verliep het allemaal nogal chaotisch. Tanya sloot voor de laatste keer haar ogen, Lance verliet gedesillusioneerd het hospitaal en kon niemand anders bedenken dan Mike Pingel te bellen. Pingel, Tanya’s zelfbenoemde pr-adviseur, had die dag toch niets te doen en klom gelijk in de pen. Binnen mum van tijd was het bericht over het overlijden van de Bond-girl en Charlie’s Angel wereldnieuws en kregen Lance en Mike hun minute of fame.

Totdat niet veel later Lance in een live-verbinding met een tv-show plots een telefoontje krijgt. Cedars-Sinai Medical Center aan de lijn: Tanya is niet dood. Nog niet althans. Lance nog meer in shock, social media ontploft, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Na een soap van twee dagen overlijdt Tanya Roberts op maandag alsnog, 65 jaar jong plus die ene dag. Een gecompliceerde urineweginfectie is de actrice uiteindelijk fataal geworden. De hoop dat zij op dinsdag opnieuw zou ontwaken, bleek ijdel.

Sterven met glamour komt alleen maar voor in Dallas, zoiets gebeurt niet echt.

Deze column is ook verschenen bij James Bond Nederland.


© Bond Blog 2009 — 2021
Alle fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures