Same song, different vibe

Nadat gisteren de Bond-song van Lana Del Rey voor First Light werd gelanceerd, is hier de titelsequentie zoals die in de videogame te zien zal zijn. Same song, different vibe. Puur Bond.

‘The Man with the Golden Gun’ op vinyl

John Barry’s The Man with the Golden Gun verschijnt in juni op vinyl. La-La Land Records beloofde vorig jaar cd-uitgaven van James Bond-soundtracks af te wisselen met lp’s. Dit is na Goldfinger en Moonraker de derde James Bond-langspeelplaat van het muzieklabel.

De superdeluxe 2-disc van The Man with the Golden Gun (1974) zag in november 2024 het levenslicht ter ere van de 50e verjaardag van de film. Recentelijk kondigde La-La Land de nieuwe release van Diamonds Are Forever aan. Die soundtrack is inmiddels beschikbaar.

The Man with the Golden Gun is de zevende Bond-score van John Barry en de eerste Bond-film met Roger Moore die hij van muziek voorzag. 

TRACK LISTING:

SIDE A 17:34

Gun Barrel / The Island 1:36
Scaramanga’s Fun House 4:37
Main Title: The Man With The Golden Gun
(Performed by Lulu) 2:35
Getting The Bullet 2:43
Macau / Forever Hold Your Piece 2:04
Following Andrea 1:43
Scaramanga Strikes 2:05

SIDE B 16:41

Hip’s Trip 3:19
Chew Me 2:03
Quite Titillating 1:02
Grisly Land 2:12
Take Mr. Bond To School / Chula / Escape 1:30
Kung Fu Fight 1:54
20,000 Baht 1:22
J.W. Pepper / Bond Rides Off 0:39
The Death Of Hai Fat / New Chairman 1:22
Moments 1:01

SIDE C 16:28

Goodnight Goodnight 5:22
You Must Be Good / In The Boot / Car Keys 2:07
Let’s Go Get ’Em 3:48
Flying Car 0:58
In Search Of Scaramanga’s Island (Film Version) 2:33
Bond’s Arrival / The Solex Agitator / The Sun / Solar Power 1:32

SIDE D 15:05

Return To Scaramanga’s Fun House 6:26
Absolute Zero 0:59
Retrieving The Solex Agitator 2:45
Slow Boat From China 1:38
End Title: The Man With The Golden Gun–Reprise
(Performed by Lulu) 3:06

Zie voor meer informatie: La-La Land Records.

Bond-song Lana Del Rey

De Amerikaanse singer-songwriter Lana Del Rey heeft de titelsong opgenomen voor First Light, de nieuwe 007-videogame. Het nummer is gecomponeerd in samenwerking met niemand minder dan David Arnold, die van 1997 tot en met 2008 vijf Bond-films van een soundtrack voorzag. First Light ligt vanaf 27 mei in de winkels.

Amazon MGM weigert te overhaasten

Zoektocht nieuwe nul-nul-zeven in volle gang

„Dat die film er komt is zeker. Wanneer de tijd rijp is, hebben we veel meer te melden.” Met deze woorden houdt de wereld van de internationale spionage ons nog even in spanning, maar achter de schermen bij Amazon MGM Studios gonst het van de activiteit. De zoektocht naar de opvolger van Daniel Craig is in volle gang, en hoewel fans ongeduldig worden, is één ding duidelijk: de studio weigert te overhaasten.

Op dit moment maakt Amazon MGM Studios op CinemaCon in Las Vegas de filmplannen voor de komende periode bekend. Volgens berichten van Variety lijkt de strategie voor de 26e Bond-film langzaam vorm te krijgen. Waar voorheen namen als Aaron Taylor-Johnson en Henry Cavill de geruchtenmolen domineerden, verschuift de focus nu naar een opvallend jongere generatie. Amazon is naar verluidt op zoek naar een ‘fresh face’ – een Britse acteur, bij voorkeur onder de 30, die de franchise voor langere tijd kan dragen.

De nieuwste naam die de gemoederen bezighoudt is de 22-jarige Louis Partridge (Enola Holmes, House of Guinness). Mocht hij de rol bemachtigen, dan zou hij de jongste Bond ooit zijn. Ook namen als Jacob Elordi en Tom Holland blijven vallen, wat bevestigt dat de studio mikt op een totale verjonging van het personage.

Amazon wil niet zomaar een film maken, ze willen een nieuw tijdperk inluiden. Met regisseur Denis Villeneuve aan het roer en een script van Steven Knight liggen de verwachtingen torenhoog. De makers benadrukken dat het personage James Bond moet meegroeien met de moderne tijd, zonder de klassieke essentie te verliezen.

Hoewel de officiële aankondiging nog op zich laat wachten, is het geduld van de fans waarschijnlijk de moeite waard. De boodschap vanuit de studio is helder: 007 keert terug, grootser en vernieuwender dan ooit.

Louis Partridge toegevoegd aan 007-geruchtenlijst

Deze is wel interessant. Al is het enkel omdat ik de naam van Louis Partridge enkele maanden geleden al noemde. Nu heeft Variety vanuit het beruchte geruchtencircuit vernomen dat de jonge Brit inderdaad tot een mogelijke James Bond-kandidaat behoort. Met zijn bijna 23 jaar is hij aan de piepjonge kant. Het voordeel daarvan is dat hij A nog niet zo duur is en B dat hij nog heel lang mee kan.

Met Amazon MGM als nieuwe eigenaar van de filmavonturen van 007 en de reboot die op de loer ligt, is een fris hoofd in de rol van de nieuwe geheim agent een logische optelsom. Zijn jeugdige uitstraling is handig om een jonger publiek aan te spreken dat nog amper van James Bond heeft gehoord, terwijl de oudjes toch wel komen kijken om te zien hoe de nieuwe nul-nul-zeven het verkloot (om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het allemaal wel meevalt).

Het kan in Partridges voordeel spreken dat hij in een serie van Steven Knight speelt (House of Guinness), de man eveneens achter Peaky Blinders die momenteel veel plezier schijnt te beleven aan het schrijven van het nieuwe James Bond-filmverhaal.

Meer dan een zoveelste gerucht is de naam van Louis Partridge op dit moment niet. Zolang er via het officiële 007-kanaal niets naar buiten wordt gebracht, kunnen we speculeren tot we een ons wegen. Om met prof. dr. ir. P. Akkermans te spreken: Hij wordt genoemd!

Bond à la carte

Het was een kwestie van tijd, het moment dat Amazon de teugels zou laten vieren. En zie hier, een baanbrekend idee waar de honden geen brood van lusten. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik er van moet vinden.

Want ja, ik ben ook gewoon nieuwsgierig hoe dit uitpakt. Uiteraard ben ik dat. Maar tegelijk ook nee, want het kán nooit goed gaan. We moeten ons niet laten meenemen in dergelijke trucjes, want het druist in tegen elke moraal.

Als James Bond-beginneling begin jaren 90, toen de Bond-films met Sean Connery voor het eerst op de Nederlandse tv werden vertoond, zou ik er zeker wel oren naar hebben gehad. Want ik vond de films fan-tas-tisch, kon er geen genoeg van krijgen en dat kreeg ik ook niet, want er waren er nog zoveel die ik níet had gezien. Het enige nadeel: daar deed Sean Connery niet in mee. Dat was destijds best een dingetje.

In de herhaling had ik als knulletje van zes, zeven jaar Ivanhoe nog gezien. Ik was dat jongetje uit de leader: ‘Ivanhoe!’ Ivanhoe kon nooit James Bond zijn, met zijn harnas en zijn zwaard en een veer op z’n kop. Bespottelijk. En toch haalde ik mijzelf over om naar Live and Let Die te kijken. Met grote tegenzin, omdat niet James Bond maar een ridder hier de hoofdrol speelde.

Na het zien van Live and Let Die was dit mijn favoriete Bond-film. De vaart zat er nog meer in dan bij de vorige avonturen, de stunts waren nog origineler en het mooiste: James Bond deed nog steeds mee. De ridder had zich gewoon vermomd als geheim agent!

Toch blijft het natuurlijk prettig gissen: hoe zou Diamonds Are Forever zijn geweest met George Lazenby? Bij de tachtigste verjaardag van Timothy Dalton anderhalve week geleden dringt de onvoltooide wens zich ongemerkt op: hoe zou een derde Bond-film met hem eruit hebben gezien? En ook bij Pierce Brosnan, die wij toch allemaal een beter afscheid dan Die Another Day hadden gegund…

Hoe dat werkelijk allemaal zou kúnnen zijn, daar mag AI zich in een later stadium over buigen, want daar moet je een compleet nieuwe film op loslaten. Stel je Diamonds Are Forever voor, dat zou een wraakfilm in optima forma worden. Bond die de dood van zijn bruid wreekt. George Lazenby kennende had hij het er niet bij laten zitten. Die had desnoods de set van Kojak op gestapt om Telly Savalas bij zijn nekharen te grijpen.

Nee, zo’n compleet nieuw verhaal mét Lazenby én Savalas én Ilse Steppat als Irma Bunt, dat kunnen we ongetwijfeld over tien jaar met een beetje vernuft in elkaar knutselen. Eerst zullen we het moeten doen met de Diamonds Are Forever die al bestaat, maar nu wél met de gelijkenis van George Lazenby in de hoofdrol, of Roger Moore zo je wil, of één van die andere Bonds.

Want zover is het dus gekomen met AI. En Amazon melkt deze noviteit met graagte uit. Welke James Bond je ook wenst in welke Bond-film: het is binnenkort allemaal mogelijk.

Dan is het eindelijk Sean Connery die in On Her Majesty’s Secret Service op de latten staat, Roger Moore in gevecht met het kolderieke duo Wint en Kidd en Timothy Dalton die in alle films uit de jaren 80 schittert. Of Daniel Craig in Dr. No en Pierce Brosnan in Casino Royale. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Je hoeft enkel een James Bond naar wens uit te kiezen en een Bond-film waarin je hem wil zien. Zelfs de stem wordt zodanig nagebootst dat het niet van echt te onderscheiden is. Althans, zo wordt beloofd…

Eerst zien, dan geloven. Want mijn ervaring met AI leert dat het, vooral als het gezichtsuitdrukkingen betreft, toch altijd nét niet is. Het is de nuance die ontbreekt. Juist dát wat een gezicht eigen maakt.

Daarbij blijft het natuurlijk puur spielerei. Eén keer zien en dan weet je het wel. Alsof ik Goldfinger vijf keer ga kijken met een ander hoofd in de hoofdrol, terwijl het origineel de enige film is die je echt wil zien. En wie zit er te wachten op Sean Connery in Skyfall? Wees eens eerlijk. Ja, als Kincade, de rol van wijlen Albert Finney, dat is het enige waar ik enigszins nieuwsgierig naar ben, maar die optie biedt het platform natuurlijk niet.

Amazon belooft alle Bonds in hun ‘prime’. Dat is ook vreemd. Heb je net A View to a Kill gekeken met een hoogbejaarde Roger Moore, is hij in The Living Daylights ineens weer piepjong. George Lazenby verandert van Dr. No tot No Time to Die geen millimeter en God verhoede dat Timothy Dalton in GoldenEye zijn belachelijke pruik uit Licence to Kill ophoudt. Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Het begint er bijna op te lijken dat het me iets interesseert…

Als bonusoptie heeft een AI-Shirley Bassey álle titelsongs ingezongen. Toen ik dát las, dacht ik: This is an old friend of mine and it tells me something smells… Op dat moment viel mij de datum boven dit artikel pas op.

Waren we er bijna ingetrapt.

Wat op Amazon Prime trouwens geen grap is, is de serie Bait, over een Pakistaans-Engelse acteur die in de running is voor de rol van James Bond. Zes afleveringen vol paranoia en een inkijkje in het leven van een worstelend acteur die de klapper van zijn leven kan maken, terwijl hij de ene na de andere verkeerde afslag neemt. De vraag hierbij blijft: waarom zou deze Riz Ahmed geen James Bond kunnen worden?

Het lijkt een openlijke sollicitatie van de Britse acteur met Pakistaanse roots die de serie zelf bedacht en bovenstaande vraag in talkshows opwerpt. Of hij daarbij serieus is of de spot drijft, blijft in het midden. Maar wie had ooit gedacht dat een komediant met de naam Volodymyr Zelensky zich in alle ernst als Oekraïense president in oorlogstijd voor de leeuwen moest werpen?

Wat Bait vooral de moeite waard maakt, is het gevoel dat James Bond nog steeds leeft. Dat de aanstaande benoeming van de acteur die de schouderholster van Daniel Craig mag overnemen er toe doet. Reken maar dat alle bulletins het grote nieuws met graagte oppakken. Even iets luchtigs in bange tijden.

James Bond is alles wat we op dit moment nodig hebben. Daar kan geen 1 aprilgrap tegenop.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Nieuw Bond-boek van Charlie Higson

Charlie Higson komt dit najaar met een nieuw James Bond-boek: King Zero. Zo maakte de schrijver vanavond bekend. Het is de eerste grote Bond-roman van de auteur van de originele Young Bond-reeks. In 2023 schreef hij ter ere van de kroning van koning Charles III de korte Bond-thriller On His Majesty’s Secret Service.

Charlie Higson

De nieuwe missie van James Bond begint in de woestijn van Saoedi-Arabië na de moord op een agent. Bond moet een verrader binnen de eigen gelederen opsporen en stuit op een complot dat de hele wereld bedreigt. De schurk, King Zero, wordt omschreven als een tegenstander die machtiger is dan alles wat Bond eerder is tegengekomen.

Charlie Higson maakte zijn James Bond-debuut in 2005 met de eerste van de Young Bond-boeken SilverFin (Missie Silverfin). Hij schreef er uiteindelijk vijf, met als laatste titel By Royal Command (Sneeuwblind) uit 2008.

King Zero verschijnt op 24 september bij Penguin. Over een mogelijk Nederlandse vertaling is nog niets bekend.

Dubbel-cd ‘Diamonds Are Forever’

Eén van John Barry’s meest zinderende soundtracks Diamonds Are Forever komt in april uit bij La-La Land Records. Dat betekent zoals altijd bij het Amerikaanse platenlabel dat de muziek is opgepoetst en aangevuld. Kortom: de meest complete release van de James Bond-film uit 1971 tot dusver.

DISC 1
SCORE PRESENTATION 1:08:39

1. Gun Barrel And Manhunt 3:11
2. Diamonds Are Forever (Film Version) 2:52
(Performed by Shirley Bassey)
3. Mr. Wint And Mr. Kidd 2:33
4. Mrs. Whistler And Hovercraft To Holland 2:02
5. Diamonds Are Forever 3:45
6. Tiffany Case 3:47
7. Peter Franks 3:02
8. Los Angeles To Las Vegas 3:02
9. Slumber Inc. 2:22
10. The Whyte House 2:22
11. Plenty, Then Tiffany 2:28
12. Circus Circus (Film Version) 2:49
13. We Lost Her And WW Tectronics 4:06
14. Stealing The Moon Buggy 1:00
15. Moon Buggy Ride (Film Version) 3:19
16. Scaling The Whyte House 1:11
17. Death At The Whyte House 3:45
18. Bond Smells A Rat 1:54
19. Bond Meets Bambi And Thumper (Extended Version) 2:11
20. Breaststroke Lessons 1:06
21. Q’s Trick 2:27
22. 007 And Counting 3:32
23. Baja? 2:16
24. Oil Rig Attack 1:37
25. To Hell With Blofeld 1:35
26. Diamonds Are Forever (Extended Version) 2:47
27. The End Of Mr. Wint And Mr. Kidd 0:55

ALTERNATE VERSIONS 7:31
28. Diamonds Are Forever (Alternate) 3:18
(Performed by Shirley Bassey)
29. Moon Buggy Ride (Alternate Segment) 1:59
30. Bond Meets Bambi And Thumper (Alternate) 2:07

DISC 2
ORIGINAL SOUNDTRACK ALBUM 34:39
1. Diamonds Are Forever (Performed by Shirley Bassey) 2:42
2. Bond Meets Bambi And Thumper 2:06
3. Moon Buggy Ride 3:14
4. Circus Circus 2:56
5. Death At The Whyte House 3:45
6. Diamonds Are Forever 3:45
7. Diamonds Are Forever 2:33
8. Bond Smells A Rat 1:54
9. Tiffany Case 3:46
10. 007 And Counting 3:32
11. Q’s Trick 2:26
12. To Hell With Blofeld 1:35

ADDITIONAL MUSIC 14:26
13. Slumber Inc. (Wild Organ) 1:48
14. Hotel Tropicana 0:40
15. The Whyte House (Extended Version) 4:27
16. Circus Circus (With Overlays) 2:57
17. Water Balloons 3:42
18. Zambora 0:44

BONUS TRACK
19. Vivo di diamanti (Performed by Shirley Bassey) 2:42

Kijk bij La-La Land Records voor meer informatie.

Shirley Bassey stopt met signeren

Drievoudig Bond-zangeres Shirley Bassey (89) heeft aangekondigd dat zij voorlopig geen fanmail meer kan beantwoorden of gesigneerde items kan retourneren. Aanleiding is een aanstaande operatie aan haar hand, waardoor schrijven en signeren niet langer mogelijk zijn.

In een verklaring op Instagram blikt de zangeres terug op haar lange carrière van inmiddels ruim zeventig jaar, waarin zij intensief contact onderhield met haar publiek. Brieven van fans van over de hele wereld — vaak voorzien van bijzondere postzegels, die zij verzamelde — vormden daarbij een constante factor. Volgens Bassey boden deze berichten een inkijk in persoonlijke verhalen, variërend van mijlpalen en successen tot verlies en herinneringen waarin haar muziek een rol speelde.

Fans worden nadrukkelijk verzocht geen vinylplaten, foto’s of andere persoonlijke items meer op te sturen, aangezien deze niet kunnen worden teruggestuurd.

Dame Shirley Bassey geldt als een van de meest iconische stemmen uit de James Bond-reeks, met titelsongs voor Goldfinger (1964), Diamonds Are Forever (1971) en Moonraker (1979). In oktober 2022 bracht zij haar Bond-repertoire nog live ten gehore tijdens The Sound of 007 in Concert, het concert ter ere van het zestigjarig jubileum van de Bond-films.

The Bond of the 80s turns 80...

Happy 80th birthday Timothy Dalton!

Spionageschrijver Len Deighton (97) overleden

De Britse schrijver Len Deighton is op 97-jarige leeftijd overleden. Deighton was het bekendst van zijn spionageromans uit de jaren 60 en schreef later ook geschiedkundige en culinaire boeken. Ook schreef hij samen met Sean Connery aan een scenario voor de James Bond-film Warhead, dat de basis legde voor Never Say Never Again.

De schrijver is zondag overleden. „Hij was niet alleen een van de grootste spionage- en thrillerauteurs van de 20ste eeuw, maar ook een van onze grootste schrijvers in welk genre dan ook”, zegt zijn literair agent.

Deighton brak in 1962 door met The IPCRESS File, een spionagethriller over een naamloze Britse geheim agent. Het boek, in het Nederlands verschenen als Dossier Ipcress, werd drie jaar later verfilmd door James Bond-producent Harry Saltzman met Michael Caine in de hoofdrol, die de naam Harry Palmer kreeg. Ook de latere boeken Funeral in Berlin en Billion Dollar Brain werden door Saltzman verfilmd met Caine in de hoofdrol. In 2022 verscheen een tv-serie gebaseerd op The IPCRESS File.

Deightons spionagereeks deed het goed in de jaren 60, toen de Koude Oorlog op een hoogtepunt was en ook de eerste James Bond-films verschenen. Zijn naamloze hoofdfiguur stond evenwel in sterk contrast met de glamoureuze Bond.

Deightons spionnenwereld was groezelig en onoverzichtelijk. De naamloze spion kwam uit de arbeidersklasse en raakte vaak gefrustreerd door de incompetentie van zijn eigen land, schrijft de BBC. Volgens The Times was James Bond een sterker merk, maar was Deightons invloed op het spionagegenre uiteindelijk groter.

Deighton schreef bijna veertig boeken, zijn laatste verscheen in 1993. Het merendeel bestond uit spionageromans, maar hij schreef ook geschiedkundige boeken over de Tweede Wereldoorlog, een non-fictieboek over de moord op de Amerikaanse president John F. Kennedy en culinaire boeken.

Deze maand exact vijftig jaar geleden legde hij samen met Sean Connery en filmproducent Kevin McClory de laatste hand aan het script Warhead, de film die Connery terug zou brengen naar de rol die hem wereldfaam had bezorgd. Zo bedacht Deighton onder meer een schuilplaats voor SPECTRE onder het Vrijheidsbeeld in New York, om de stad via het riool aan te vallen met elektronisch aangedreven haaien.

Sean Connery, Len Deighton en Kevin McClory

Omdat het script van Warhead te veel afweek van het oorspronkelijke verhaal van Thunderball (het enige Bond-verhaal waarvan Kevin McClory de filmrechten had, zie ook dit recente artikel) verdween het grotendeels in de prullenbak en ging een nieuw schrijverscollectief aan de slag met de productie van wat later Never Say Never Again (1983) zou worden.

Len Deighton had naast zijn liefde voor het geschreven woord een culinaire passie en had een groot aandeel in het introduceren van de Franse en Italiaanse keuken in Engeland in de jaren 60. Hij was cartoonist bij de Britse krant The Observer en leerde lezers met zijn kookstrips klassiekers als minestrone en boeuf bourguignon te maken.

Bron: voor een groot deel NOS

‘From Russia with Love’ te zien in Harlingen

In navolging van Dr. No brengt filmhuis Milûk in Harlingen op 11 april de tweede James Bond-film From Russia with Love (1963). De inleiding wordt wederom verzorgd door Bond-liefhebber Thomas Hobma.

Deze film geldt niet alleen als Sean Connery’s persoonlijke favoriete Bond-film, maar ook als één van de allerbeste Koude Oorlog-thrillers ooit gemaakt. Dit keer opereert James Bond in Istanboel — aan boord van de legendarische Oriënt-Express, door zinderende bazaars en aan de oevers van de Bosporus — in een verhaal vol intrige, paranoia en Hitchcockiaanse spanning.

De film is indrukwekkend gerestaureerd in haarscherp 4K, rechtstreeks vanaf de originele cameranegatieven. Elk detail spat van het doek, stijlvol, dreigend en tijdloos.

Zie hier voor info en kaarten.

Judi Dench brengt in november autobiografie uit

De Britse actrice Judi Dench brengt op 3 november 2026 haar autobiografie Is It Too Late to Make a Run For It? uit. Dat heeft uitgever St. Martin’s Press bekendgemaakt.

In de autobiografie kijkt de 91-jarige Dench terug op haar leven en loopbaan. Volgens de synopsis beschrijft ze in het boek haar eerste optredens op school en latere successen, waaronder haar rol als M in de James Bond-films. 

Dench schreef de memoires samen met haar vriend Brendan O’Hea. Eerder werkten zij samen aan een publicatie over Shakespeare. Het nieuwe boek volgt op haar eerdere memoires And Furthermore uit 2010.

De actrice maakte in 1964 haar filmdebuut als miss Humphries in The Third Secret. Later speelde ze onder meer in Shakespeare in Love, waarvoor ze een Oscar won voor de beste vrouwelijke bijrol. Ook vertolkte ze zeven keer de rol van M in de James Bond-reeks, haar cameo in Spectre niet meegerekend. In 2022 was ze voor het laatst op het witte doek te zien in Spirited.

De titel van de biografie refereert aan een van de laatste woorden die Judi Dench zei als M in Skyfall: „I suppose it’s too late to make a run for it?” 

Dench kreeg in 2012 de diagnose maculadegeneratie, een oogaandoening die haar zicht aantast. Begin december vertelde ze dat haar gezichtsvermogen zo slecht is geworden dat ze geen gezichten meer kan herkennen en ze afhankelijker van anderen is geworden.

Bron: NU.nl

Met dank aan @kaatje777 voor de tip!

Jongensdroom

Alle James Bond-film onder één druk op de knop klinkt in mijn oren als een jongensdroom. Toen wij vijf jaar geleden smachtend wachtten op No Time to Die, wist je dat ooit de tijd zou komen dat deze film op een goed moment gewoon bij je in de kast zou staan. Of, zoals nu, één druk op de afstandsbediening verwijderd op een streamingservice.

Alles stond eerder al eens op Prime. In oktober nog, tijdens James Bond-maand, zette Amazon, de nieuwe eigenaar van Bond, het schuifje tijdelijk open. Nadeel is dat het schuifje na één of twee maanden ook weer dichtgaat. Zo is dat halverwege april straks ook het geval op Netflix. Wie alle Bond-films op de streamer wil bekijken, moet relatief snel zijn. Alhoewel, drie maanden voor de hele Bond-cyclus van 26 films, moet te doen zijn toch?

Gevoelsmatig is het een traktatie. Netflix is een grote speler in streamingland. Als we mijn vriend ChatGPT mogen geloven, heeft iets meer dan de helft van alle Nederlandse huishoudens toegang tot de streamingdienst met de grote rode N. Op verre afstand gevolgd door Videoland, Disney+ en als vierde speler pas Amazon Prime. Wat wil zeggen dat de kans groot is dat James Bond op dit moment wel bij je linkerburen maar niet bij je rechterburen op het scherm te zien is. En dat dan door het hele land. Om deze illusie in stand te houden negeer ik voor het gemak dat Netflix ook nog andere content biedt. Want wie wil nog iets anders zien als je ook James Bond kunt kijken?

Het is met name het idee dat het kan. En het idee dat de James Bond-films hoe dan ook breder worden bekeken dan wanneer dan ook in de moderne geschiedenis. Want het aanbod ligt er en er zullen genoeg mensen zijn die op een lusteloze avond lukraak even een amusant Bondje weg willen kijken. Een gouwe ouwe die ze ooit al eens hebben gezien, in de bioscoop of op RTL7.

Zo geldt dat ook voor mij. Een slaapkamer die aan een opfrisverfbeurt toe is; op de achtergrond klinkt The Man with the Golden Gun. Niet om voor te gaan zitten, maar als vertrouwd kabbelend geluid terwijl ik mijn roller nog eens indoop. Het automatische meepraten met de dialogen en vooral de sfeer die deze guilty pleasure met zich meebrengt. ‘Nick Nack, tabasco!’

Die kamer had ik jaren geleden al kunnen schilderen met James Bond op de achtergrond. Maar dan moest ik mijn externe blu-rayspeler op de laptop aansluiten, het menu doorwandelen en als de laptop opzij moest, dan zit je met zo’n snoerenmassa. En vooral dit: voel je tijdens het sauzen een sterke neiging voor The Living Dayights, dan moet je ineens van schijfje wisselen! Zul je net zien dat je alleen de eerste map van de blu-raybox mee naar boven hebt genomen — naar beneden om hem om te ruilen voor die tweede map. Jij weer naar boven. Het schijfje van The Golden Gun eruit, altijd onder protest van de speler, want die was nog niet klaar met de film. Haal je het ene schijfje eruit, kom je er dus achter dat je de eerste map waar The Golden Gun in moet, mee naar beneden had genomen en je deze disc dus tijdelijk in het kartonnetje van The Living Daylights moet steken. Knaagt snoeihard aan het chronologiefetisjisme kan ik u vertellen: A view to a Kill, The Man with the Golden Gun, Licence to Kill. Dat rijmt gewoon niet.

Maar goed, het is even niet anders en niemand die het ziet. De portable blu-rayspeler heeft duidelijk geen trek in Timothy Dalton, hij pakt ’m niet. Het advies is dan om de lade iets geforceerd in te drukken. Het apparaat begint als een dolle te draaien, de G-krachten zijn duidelijk voelbaar. Als dan eindelijk het mapje van de BD-rom zich opent, moet je weer langs dat menu en dan eindelijk, eíndelijk, rollen de dots over het scherm. Inmiddels is je kwast hard en je kopje thee koud…

Nee, dan is de Netflix-optie een stuk praktischer. Ik krijg er zelfs zin in het hele huis van een likkie verf te voorzien.

Voor wie onder een steen heeft geleefd en bij toeval nú pas op de Bond-cyclus bij Netflix stuit: doe er je voordeel mee, het is nog niet te laat. Tijd genoeg om alle films te kunnen zien, om je favorieten eruit te pikken of de kinderen en kleinkinderen op deze pareltjes te wijzen. En dat label van 12 jaar is overigens een wassen neus. Ik heb het bewijs in de vorm van de Special Editions in de kast staan dat álle Bond-films tot aan Licence to Kill voor álle leeftijden zijn. De Bond daarna, die vanaf de jaren 90, is overigens gestopt met roken en hij slaat geen vrouwen meer. Of je moet Famke Janssen heten, maar dan vraag je erom.

GoldenEye, 1995

Een korte kijkwijzer is misschien wel handig. Toen ik in de jaren 90 kinderen van kennissen van mijn ouders in de wereld van James Bond mocht inleiden, wees ik steevast op The Spy Who Loved Me. Een lekkere Bond-film die alles wat James Bond James Bond maakt in zich heeft. Die film staat nog steeds als een huis, maar ik denk dat deze aanpak anno nu niet meer afdoende is. De films uit de jaren 60, 70 en ook 80 ogen, hoe kundig ze ook zijn gemaakt, inmiddels behoorlijk oud (that’s putting it mildly). James Bond is toch altijd een product van zijn tijd geweest. Hoezeer wij die oudjes ook koesteren, voor de jeugd is het niets anders dan ouwe meuk. Of je moet nét jong genoeg zijn om daar doorheen te kunnen kijken. Gaat je kind of kleinkind nog helemaal op in een poppenkastspel ‘Jan Klaassen, de boef staat achter je!’, dan is 8 jaar een uitstekende nieuwe kijkwijzerclassificatie. De fantasie van de oude James Bonds gaat er bij hen in als zoete koek.

Voor de 12-plussers onder ons: wie nu in wil komen in James Bond, doet er denk ik slim aan om te beginnen bij Casino Royale, met opvolgend de rest van de moderne Bond-films met Daniel Craig. Hoewel Casino Royale dit jaar twintig kaarsjes uitblaast en dus moeilijk ‘modern’ kan worden genoemd, moeten we het er maar mee doen. Niet bij mij komen klagen dat we al ruim twee decennia geen verse James Bond meer hebben.

Wie deze films kijkt, vindt James Bond misschien wat zwaar op de hand, maar als je in het achterhoofd houdt dat er in de serie ook echt heel leuke, niets-aan-de-hand-films zitten, kan zich daarna álsnog verdiepen in de rest van de reeks. Begin bijvoorbeeld na de Craig-films aan die met Pierce Brosnan, natuurlijk als eerste met GoldenEye. Pret verzekerd en als dat bevalt, ligt er nog zoveel fijns voor het oprapen.

De eerste week dat Bond op Netflix te zien was, doken No Time to Die, Spectre, Skyfall en Casino Royale nog op in de dagelijkse top 10. Quantum of Solace ontbrak aan het lijstje. Na die eerste week was er in de top 10 geen spoor meer te bekennen van 007. Het leek mij juist zo leuk om een goede oude Bond-klassieker naar de top te hijsen. Persoonlijk vind ik dat ik mijn best heb gedaan, maar ik kan het niet alleen.

Dus wat als we op de 7e van deze maand om 7 uur ’s avonds op Netflix massaal Dr. No aanzetten? We zullen er met de Nederlandse Bond-community voor zorgen dat Netflix nooit meer zonder 007 wil. Heb ik gelijk een mooi excuus om mijn verdere schilderwerk uit te stellen.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Hoe zat het ook alweer met ‘Never Say Never Again’?

Even voor dat handjevol kijkers dat tijdens het kijken naar de James Bond-films op Netflix ineens Never Say Never Again tegenkomt en zich afvraagt hoe die film in de chronologie van de reeks past. Want hoezo is er weer een Largo en een Domino en gaat Bond opnieuw achter gestolen nucleair materiaal op de Bahama’s aan?

Niet verder vertellen, maar niet iedereen vindt dat Never Say Never Again bij de Bond-serie hoort. Hoe dat komt? Deze film uit 1983 met Sean Connery als James Bond in de hoofdrol is niet geproduceerd door de familie Broccoli. De familie die al die andere 25 films wél heeft gemaakt.

Dat heeft weer te maken met filmplannen van eind jaren 50 waar Bond-schrijver Ian Fleming bij betrokken was, die het samen met wannabe filmmaker Kevin McClory tijd vond voor een heuse James Bond-film. Samen met scenarioschrijver Jack Whittingham werkten zij aan een filmscript dat uiteindelijk nooit van de grond kwam.

Fleming op zijn beurt leverde in die tijd nog ieder jaar trouw een Bond-boek af en aangezien het filmplan strandde, gebruikte hij het verhaal dat hij met McClory en Whittingham had ontwikkeld, hoppa, voor zijn volgende roman: Thunderball. Zonder vermelding van het eerder genoemde tweetal.

Dat had hij beter niet kunnen doen...

Fleming voelde zich onaantastbaar; James Bond was toch immers zijn geesteskind?  

McClory spande een rechtszaak aan die Fleming niet in de koude kleren ging zitten. De fragiele vijftiger die stevig rookte en dronk, kampte al met hartklachten. Deze stressvolle periode deed hem weinig goed.

Ondertussen klopten Harry Saltzman en Albert R. Broccoli bij hem aan. Ook zij wilden films maken van zijn boeken. Thunderball, het nieuwste avontuur van dat moment, leek ze een mooi project om mee te beginnen. De filmrechten van het eerste Bond-boek Casino Royale waren namelijk al in handen van een ander, maar de rest van de filmrechten lag nog open. Het drietal kwam overeen dat alle filmrechten naar het producentenduo ging, inclusief alle verhalen die Fleming nog zou gaan schrijven.

Door de rechtszaak rond Thunderball besloten Saltzman en Broccoli zich verder niet aan dat dossier te branden, ze richtten hun pijlen op Dr. No om mee te beginnen. Er waren immers genoeg verhalen voorhanden om zich in vast te bijten.

Albert R. Broccoli, Ian Fleming, Sean Connery en Harry Saltzman

Dr. No verscheen in de herfst van 1962 en werd een bescheiden succes. De volgende film From Russia with Love stond al in de steigers en met de komst van de derde, Goldfinger, kon niemand meer om James Bond heen. Binnen twee jaar tijd verschenen drie Bond-films, het succes van de serie werd groter en groter.

De filmrechten van Thunderball waren inmiddels bij Kevin McClory beland. Ian Flemings gezondheid ging hard achteruit. Een maand voordat Goldfinger in première ging, overleed de geestelijk vader van James Bond.

Door het succes van de films rook McClory zijn kans. Ook hij wilde een graantje meepikken van de Bond-manie die was gecreëerd door Saltzman en Broccoli. Er was alleen één probleem: hoe kon hij ooit gebruikmaken van de grote troef van Saltzman en Broccoli? Namelijk de man die voor bioscoopbezoekers over de hele wereld de belichaming was geworden van James Bond: Sean Connery.

Saltzman en Broccoli zaten op hun beurt met McClory in hun maag. De eenling had immers de filmrechten van Thunderball en daar mocht hij mee doen wat hij wilde. Wat nu als zij McClory eenmalig zouden inlijven?

Kevin McClory

McClory hapte toe. Voor de verfilming van Thunderball (1965) stelden Saltzman en Broccoli zich op als ‘presenters’, McClory kreeg de eervolle vermelding als ‘producent’. In het contract dat zij McClory lieten ondertekenen, stond dat hij de komende tien jaar niets met zijn Thunderball-rechten mocht doen. Het producentenduo had op dat moment geen plannen om nog tien jaar met James Bond door te gaan. Win-win.

Voor McClory was het een buitenkansje. Hij stapte een geoliede filmproductiemachine binnen, hij kon op de Bahama’s zijn contacten en liefde voor de duiksport inzetten, ook stond hij erop dat deze Bond-film in het brede Panavision zou worden geschoten. En wie weet kon hij voor de volgende Bond-productie ook een plaatsje veroveren naast Saltzman en Broccoli...

Na Thunderball was het exit Kevin McClory. Saltzman en Broccoli bouwden gestaag verder aan hun James Bond-filmimperium. Dit keer met het megalomane plan van een uitgeholde vulkaan. McClory had zijn dienst bij de vorige film bewezen – Thunderball was een officiële James Bond-film geworden – ze hadden hem verder niet meer nodig.

In de loop van de jaren die volgden, nam de frequentie van de James Bond-films iets af; in plaats van ieder jaar verscheen er nu om de twee jaar een nieuwe film. Tussen het ooit zo succesvolle duo Saltzman en Broccoli liep het inmiddels wat stroef. Broccoli bleef zich, met uitzondering van Chitty Chitty Bang Bang uit 1968 (ook naar een verhaal van Ian Fleming), volledig inzetten voor James Bond. Saltzman op zijn beurt produceerde talloze andere films. Soms met succes, maar ook met minder succes.

Saltzman had zijn hand verspeeld en moest zijn Bond-rechten verkopen. In plaats van die rechten te verkopen aan een andere producent, sprong filmdistributeur United Artists in dat gat. Vanaf dat moment werd Albert R. Broccoli als soloproducent verantwoordelijk voor James Bond met United Artists als mede-eigenaar.

Broccoli bracht een team samen om voor het eerst zonder Saltzman een Bond-film van de grond te krijgen: The Spy Who Loved Me. Op dat moment een enorme gok. Aartsvijand Ernst Stavro Blofeld, de baas van misdaadorganisatie SPECTE die het James Bond in vele eerdere avonturen moeilijk maakte, zou terugkeren met een nieuw wereldvernietigend plan.

Maar daar had Broccoli even niet meer op Kevin McClory gerekend. De tien jaar sinds Thunderball waren inmiddels verstreken en alles wat dat verhaal aanging, zoals Blofeld en SPECTRE die voor het eerst opdoken in het gelijknamige boek van Ian Fleming, behoorden toe aan McClory.

Broccoli zette een streep door zijn plannen en maakte van Blofeld een nieuwe boef: Karl Stromberg. Andere naam, zelfde streken. Kwestie opgelost.

Kevin McClory op zijn beurt probeerde vanaf dat moment zijn eigen Bond-film te maken, zíjn remake van Thunderball, getiteld Warhead. Grootste troef: de terugkeer van Sean Connery! Broccoli filmde stug verder met zijn James Bond, Roger Moore, die inmiddels een eigen fanschare had gecreëerd en bewezen had een lucratieve 007 te zijn.

Broccoli maakte het McClory ook niet makkelijk, want door alles wat te ver afweek van het originele Thunderball-verhaal en te veel aanschurkte tegen de James Bond van Broccoli, moest een streep. De productie van de McClory-film liet daarom jaren op zich wachten, totdat begin jaren 80 dan eindelijk het startsein kon worden gegeven. Inclusief Sean Connery na twaalf jaar terug als James Bond. Had hij bij zijn afscheid van de Saltzman/Broccoli-film Diamonds Are Forever (1971) gezworen nooit meer James Bond te spelen, daar moest hij nu op terugkomen. Dat bracht zijn vrouw Micheline op een idee: Never Say Never Again opperde zij. En zo geschiedde.

Het werd in 1982/1983 The Battle of the Bonds genoemd: Broccoli met de productie van Octopussy tegen McClory met Never Say Never Again. Oftewel: Roger Moore tegen Sean Connery. Die laatsten hadden hier echter alleen maar schik in, ze werden er immers leuk voor betaald. De acteurs gingen al jaren vriendschappelijk met elkaar om, van rivaliteit tussen die twee was geen sprake.

En ook aan de kassa mochten beide films niet klagen. Octopussy trok volle zalen in de zomer van 1983, terwijl Never Say Never Again naar het najaar van 1983 werd verplaatst. Het publiek kreeg dat jaar de kans twee James Bond-films in de bioscoop te bezoeken. En die kans werd gretig benut.

Kevin McClory heeft daarna nog verschillende pogingen gewaagd een remake van een remake te maken. Hij had immers enkel de rechten van één Bond-verhaal. Zover is het nooit gekomen. Toen de producent in 2006 overleed, bleven zijn erven met de Bond-rechten achter. Die werden in 2013 verkocht aan de erven-Broccoli, die op dat moment al jaren de Bond-films produceerden na het overlijden van hun vader Albert R. ‘Cubby’ Broccoli in 1996.

Met de filmrechten van SPECTRE terug bij de Broccoli’s, bedachten zij zich geen moment. Met wat kunst- en vliegwerk werd de misdaadorganisatie die eind jaren 50 werd bedacht, ingebed in de verhaallijn van de James Bond-films met Daniel Craig. Zie daar de film Spectre uit 2015 in de officiële Bond-canon.

Never Say Never Again valt net als alle andere Bond-films ook onder Amazon, vandaar dat er op Netflix nu 26 Bond-films staan. Never Say Never Again werd gedistribueerd door Orion Pictures, dat later werd overgenomen door MGM en vervolgens terechtkwam bij Amazon toen de techgigant enkele jaren geleden MGM inlijfde. MGM had United Artists, de mede-eigenaar van James Bond na het vertrek van Harry Saltzman, begin jaren 80 al overgenomen.

Hoezeer Never Say Never Again ook op een James Bond-film lijkt en hoe fantastisch Sean Connery er uitziet met zijn toupet en tuxedo, de film blijft toch altijd een buitenbeentje. Geen James Bond Theme, geen gunbarrel, geen 007-logo. Je zult de film niet in een officiële Bond-box aantreffen. Zo werd Never Say Never Again recentelijk uitgesloten van de Sean Connery 6-film Collection op 4K van vorig jaar en de telling voor de volgende Bond-film gaat, na de 25e film No Time to Die, verder met Bond 26. Als ze bij Amazon MGM Studios niet opnieuw bij 1 beginnen.

Never Say Never Again verscheen op 14 februari 1990 als eerste James Bond-film op de Nederlandse tv. De commerciële zender RTL Veronique (RTL 4) was op dat moment net in de lucht en loofde prijzen uit aan kijkers die 4 op 4 zetten (het zoeken van zenders ging in die tijd nog handmatig): ‘Als ze Veronique op de voorkeuzetoets 4 van hun toestel hebben gezet en een grote opvallende 4 op hun raam hebben geplakt, lopen ze kans vier maal vierhonderd gulden te winnen en misschien een auto.’ Rob Out, destijds programmabaas bij Veronica, leek het een goede idee om James Bond voor de publieke omroep in te zetten, zodat niet iedereen op RTL 4 zou afstemmen.

De uitkomst laat zich raden. Met James Bond valt niet te spotten...

De Telegraaf, 16 februari 1990

Nieuwe trailer ‘First Light’

By order of the Peaky Blinders

Stroomstoring. Net nu ik op één seizoen na het einde van Peaky Blinders heb bereikt. Het moest er maar eens van komen. Ik heb het lang tegen weten te houden, want ik weet van mezelf dat ik dan weer dagenlang geen reet uitvoer en als een slaaf naar dat scherm zit te staren. En dat is precies wat er gebeurde…

Toen vorig jaar Steven Knight werd benoemd tot schrijver van de nieuwe Bond-film was ik gelijk enthousiast. De bedenker van Peaky Blinders kan nooit slecht zijn voor James Bond. Dit alles had ik van horen zeggen, ik had nog nooit iets van de man gezien.

Omdat ik als een berg opkeek tegen een serie van 6 seizoenen, had ik mij er al bij neergelegd dat ik gewoon te laat was. Pech. Soms moet je hard zijn voor jezelf. House of Guinness leek mij daarom een mooi alternatief, maar na anderhalve aflevering gaf ik de moed op.

Hoewel ik in Louis Partridge direct een nieuwe James Bond zag, stoorde ik mij ongelooflijk aan Anthony Boyle met dat aanstellerige snorretje. Je moet immers een seizoen lang naar dat gezicht kijken en ik kon mij geen vervelender bezigheid voorstellen. Black Rabbit met Jude Law dan maar. Heerlijke serie, echt een aanrader, maar niet van Steven Knight.

Anthony Boyle en Louis Partridge in House of Guinness

Wat ik tot dan toe van hem had gezien, House of Guinness dus, beviel mij niet. Hij had nog meegeschreven aan The Girl in the Spider’s Web, een onofficieel vervolg op David Finchers thriller The Girl with the Dragon Tattoo met Daniel Craig in een fijne hoofdrol. Maar van die hele Spider’s Web kon ik mij niets anders herinneren dan een ijskoude Sylvia Hoeks.

Een wat bekendere titel van Knights hand, Eastern Promises, heb ik vaak genoeg voorbij zien komen, maar nooit de behoefte gehad om er daadwerkelijk voor te gaan zitten.

En zo werd ik op een koude zondagmiddag enige weken geleden toch in het net gedreven dat Peaky Blinders heet. Als dit een voorbode is op de nieuwe Bond-film, dan ben ik helemaal om en pleit ik ervoor dat Bond terugkeert naar de jaren waarin hij werd gecreëerd. Als filmicoon in de jaren 60 van de vorige eeuw of zelfs nog vroeger, naar de jaren 50, de tijd waarin Ian Flemings zijn Bond-romans schreef.

Peaky Blinders is de tijd van stoere mannen én vrouwen die in slow motion onder de dreunen van de staalfabriek en opzwepende drums over de schaars verlichte cobblestones van Small Heath in Birmingham paraderen. Met links en rechts blazende vuurbollen en schierende vonken als voorportaal van de hel. Als dan het thema Red Right Hand van Nick Cave met zijn luide bel inslaat, is het Peaky Blinders-gevoel helemaal compleet. Een jaloersmakend stilistisch beeld dat bij James Bond niet zou misstaan.

Daar zitten we dan voorlopig opgescheept met een Bond uit de oude doos. Het interessante hieraan is dat we dit nooit eerder bij de hand hebben gehad. James Bond is altijd een man van zijn tijd geweest. Met gadgets die hun tijd ver vooruit waren — en jaren later ineens hopeloos ouderwets.

Toch kun je die technologische achteruitgang ook als iets positiefs zien. Want de James Bond anno 2026 hoeft in principe niets anders te hebben dan een smartphone met een opgeladen accu om de hele wereld te volgen. Geef hem er een smartwatch bij en hij heeft het meest dodelijke wapen om zijn pols. Op die manier is er geen reet meer aan. Vandaar dat in Skyfall alle technologie naar de nieuwe Q ging en Bond het moest doen met zijn Walther PPK en zijn oude Aston Martin. In de derde acte van die film is nul-nul-zeven compleet aangewezen op zijn eigen vindingrijkheid; alsof hij werd teruggeworpen naar de beginjaren van de filmserie. Een tijd waarin je niet iedere vijand op de voet kunt volgen als de eerste de beste pizzabezorger.

Nadeel van een period piece blijft natuurlijk wel: wat doen we met de adverteerders? Heb je Bonds nieuwste bakelieten telefoon al gezien? Nu met een snoer van wel tien meter!

In eerste instantie vond ik Peaky Blinders nogal humorloos. Het geweld daarentegen is volop aanwezig in zijn meest banale vorm; wat dat betreft is Bond bij Knight aan het goede adres. Maar wie verder kijkt, merkt de subtiele humor uiteindelijk ook. Niet in de hoofdpersoon die zijn ernstige zelf is en daarmee uiterst dreigend. Het zijn bijfiguren als Arthur Shelby en Alfie Solomons die met hun optreden niet zelden de lacher op hun hand krijgen. Deze lacher zeker.

Dat is vooral een kneedsel van talenten, die van Steven Knight in combinatie met die van acteurs Paul Anderson en Tom Hardy. Die personages kloppen zó goed. Dit in tegenstelling tot de meer karikaturale Noah Taylor en Adrien Brody als geharde gangsters. Wat betreft Anderson en Hardy zou ik er geen enkele moeite mee hebben die twee terug te zien in Bond 26. Hardy heeft sowieso in een handvol door Steven Knight geschreven producties gespeeld, dus waarom niet? Het hoeft geen grote rol te zijn. Honderd procent dat Knight iets memorabel voor ze weet te verzinnen. Dus: contracteer die acteurs. By order of the Peaky Blinders!

Tom Hardy en Paul Anderson

Met James Bond zeventig jaar terug in de tijd, zijn veel drank en nog meer sigaretten ook weer van de partij. Aangezien de killer in dienst van Hare Majesteit zich toch nooit als ideale schoonzoon heeft gedragen – nou ja, één enkele keer in de ogen van Marc-Ange Draco, maar die was van hetzelfde laken een pak – moet je hem ook niet als rolmodel behandelen. Laat hem de dingen doen die god verboden heeft, dáárom is hij zo goed in wat hij doet. Ieder moment kan immers het laatste zijn. De tijd die hem is gegund, moet hij zo plezierig mogelijk en in de grootst mogelijke luxe beleven. Als hij door deze levenshouding weer eens de redder van de wereld is, ben je hem er dankbaar voor. Leef je lekker uit James!

Volgende maand verschijnt de Peaky Blinders-film The Immortal Man, waarin de Tweede Wereldoorlog zijn intrede doet. Laat de actieve James Bond van origine nu nét van na die tijd zijn; Steven Knight hoeft niet veel anders te doen dan een tijdlijn te volgen en Tommy Shelby’s driedelige kostuum met flat cap te vervangen voor een tuxedo en een Walther PPK.

…Ook wel even lekker zo’n stroomstoring. Had ik mooi even de tijd om dit stukje te pennen. Dat was er door die Peaky fookin Blinders anders nooit gekomen.

De column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Audities

We zijn nog niet eens gewend aan Callum Turner als nieuwe James Bond, duikt plots de naam van Jacob Elordi weer op. De Australische acteur is genomineerd voor een Oscar voor zijn rol van het monster van Frankenstein. En aangezien één plus één drie is, is hij ineens weer kandidaat, aldus World of Reel. Elordi schijnt zelfs al op de koffie te zijn geweest bij de nieuwe Bond-regisseur Denis Villeneuve...

Elordi’s naam deed vorig jaar de ronde toen hij in één adem werd genoemd met Tom Holland en Harris Dickinson. Sindsdien bleef het stil rondom de Australische would-be kandidaat. Tot deze week, nu de 28-jarige extra in de schijnwerpers staat door zijn Oscar-nominatie. Net nu ik had beloofd dat het speculeren rond de nieuwe Bond even niet meer hoeft — omdat de kans groot is dat hij pas halverwege dit jaar gekozen gaat worden. Dit alles door de drukke agenda van Hollywoodlieveling Villeneuve.

Wilde mijn tante gisteren op een familiefeestje wel even praten over de nieuwe Bond, Callum Turner dus. Want dat stond in De Telegraaf. Kon ik gelijk terugkaatsen met Jacob Elordi. Mijn neef merkte op dat ze beter naar mij kan luisteren dan naar De Telegraaf. Ik heb hem niet tegengesproken.

De man met de beste papieren op dit moment is echter Riz Ahmed, onthoud die naam. In een nieuwe komedieserie van Prime, Bait, speelt hij een acteur die een auditie doet voor de rol van James Bond. Als deze auditie viraal gaat, is het hek van de dam. Zoals Ahmed zelf aangeeft: ‘Everyone has an audition for Bond. Daniel Craig’s was Layer Cake... This is my audition for Bond.’

Jacob Elordi speelt overigens Heathcliff in de nieuwe adaptatie van Wuthering Heights. Een rol die Timothy Dalton eerder speelde. Over Bond-audities gesproken...

Alle Bond-films vanaf vandaag op Netflix

Alle James Bond-films zijn vanaf vandaag beschikbaar op Netflix. Inclusief Never Say Never Again en de vijf titels die tot gisteren niet in de zoekresultaten van de streamingdienst verschenen.

Voor wie de chronologie van de Bond-films een beetje kwijt is, hierbij een overzicht. Klik op de filmtitel om direct naar Netflix te gaan:

Met Sean Connery: 

• Dr. No (1962)
• From Russia with Love (1963)
• Goldfinger (1964)
• Thunderball (1965)
• You Only Live Twice (1967)
  

Met George Lazenby:

• On Her Majesty’s Secret Service (1969)

Met Sean Connery:

• Diamonds Are Forever (1971)

Met Roger Moore:

• Live and Let Die (1973)
• The Man with the Golden Gun (1974)
• The Spy Who Loved Me (1977)
• Moonraker (1979)
• For Your Eyes Only (1981)
• Octopussy (1983)

Met Sean Connery:

• Never Say Never Again (1983)

Met Roger Moore:

• A View to a Kill (1985)

Met Timothy Dalton:

• The Living Daylights (1987)
• Licence to Kill (1989)

Met Pierce Brosnan:

• GoldenEye (1995)
• Tomorrow Never Dies (1997)
• The World Is Not Enough (1999)
• Die Another Day (2002)

Met Daniel Craig:

• Casino Royale (2006)
• Quantum of Solace (2008)
• Skyfall (2012)
• Spectre (2015)
• No Time to Die (2021)

De Bond-catalogus van Amazon MGM blijft drie maanden op Netflix staan. Genoeg tijd om lekker te grasduinen tussen de 26 titels.