Ba-boop-bee-doop

Zo klonk deze week uit de toren van de Haarlemse Sint Bavokerk een deuntje dat ik vaag kon thuisbrengen. Vooral het einde waarin ik de klanken van ‘ba-boop-bee-doop’ herkende — hé, dat is van Marilyn Monroe! Op 1 juni is het de honderdste geboortedag van de Amerikaanse zangeres en actrice. Toen ik in 2022 het plan opvatte om op 5 oktober zestig jaar James Bond te vieren door alle kerkklokken om 00:07 uur in heel Nederland het Bond-thema te laten spelen, kreeg ik van de Orde der Beiaardiers nul op rekest.

Toegegeven, 7 minuten over middernacht is misschien niet het beste tijdstip voor een klokkenconcert. Had het dan op een willekeurig tijdstip gedaan. Dat zou ook wel moeten, omdat er meer kerken zijn dan beiaardiers en één beiaardier meerdere kerken onder zijn hoede heeft, net als een brugwachter meerdere bruggen bedient. Mijn lumineuze plannetje maakte weinig indruk; de kerkklokken zwegen met Bond-muziek op 5 oktober 2022.

Marilyn Monroe was te beroemd om een Bond-girl te spelen. Daar was ze ook te dood voor; het sekssymbool van de jaren 50 overleed in augustus 1962 enkele maanden vóór de première van Dr. No. Toch speelt zij in de wereld van 007 een kleine rol. Ian Fleming voerde haar beeltenis op in zijn vijfde Bond-boek From Russia, with Love, in een scène die werd gekopieerd voor de film uit 1963, waarin Bond en Kerim de Bulgaarse moordenaar Krilencu doodschieten op het moment dat hij uit het raam van zijn schuiladres ontsnapt.

In het boek voerde Fleming een filmposter van de Monroe-film Niagara op. Een beetje raar om diezelfde film van, op dat moment, tien jaar oud te gebruiken voor de film From Russia with Love. Daarbij was Niagara een film van 20th Century Fox en James Bond van United Artists; die gaan echt geen Fox-film promoten, zelfs geen oude.

De filmmakers hadden daarentegen kunnen kiezen voor de United Artists-productie Some Like It Hot, de beroemde Marilyn Monroe-film uit 1959, waarin dat nummer I Wanna Be Loved By You (Ba-boop-bee-doop) zit. Bond-producenten Harry Saltzman en Albert R. Broccoli kozen er terecht voor hun eigen productie Call Me Bwana te promoten. Met in de hoofdrol een ander sekssymbool uit de jaren 50: Anita Ekberg. ‘She has a lovely mouth, that Anita’, zegt Pedro Armendáriz tegen Sean Connery. Daar gaat haar mond al open…

En zo belandde Marilyn Monroe nooit in een Bond-film.

Grappig hoe die gedachten ongeordend je hoofd binnenkomen bij het horen van een vaag carillon.

Ik zat de laatste tijd wel vaker in een oude doos. Zo bezocht ik het online portal De Schatkamer van Beeld & Geluid waarin ik, waarom ook niet, voor de lol ‘James Bond’ intypte. Er ging een wereld voor mij open, vooral door de programma’s van Simon van Collem. Van Collem heeft een bijzondere band met James Bond. Meer dan hij zelf gewild zou hebben.

Het kalende mannetje, een filmliefhebber pur sang, lukte het om alle grote filmsterren uit zijn tijd voor de camera te krijgen. Zo ook Sean Connery, Roger Moore en Timothy Dalton. Met een paar simpele vragen in steenkolenengels, waar Mark Rutte nog een voorbeeld aan kan nemen, liet hij de sterren leeglopen. Vaak hoefde hij op een antwoord alleen maar ‘why?’ te vragen en daar gingen ze weer.

Voor Diamonds Are Forever sprak hij naast Sean Connery in verschillende settings — ‘Mr Connery, how did you start as an actor?’  Waarop Connery moet lachen (‘Oh dear…’), maar wel netjes antwoord geeft. Later, bij Never Say Never Again, noemt Van Collem ‘Sean’ gewoon ‘Sean’, wat op zich al een wonder is, omdat hij door de rest van Nederland ‘Sien’ werd genoemd — maar Van Collem sprak dus ook met Harry Saltzman, Ken Adam, Guy Hamilton, Jill St. John, Bruce Glover, Putter Smith én een breed glimlachende Charles Gray! Die laatste in zijn Blofeld-kostuum had ik nog nooit in een interview gezien, laat staan over James Bond!

Op de set van Moonraker sprak Van Collem met Roger Moore, producer Cubby Broccoli, opnieuw met een allervriendelijkste Ken Adam en met een perfect Nederlands sprekende Emily Bolton, die, geboren op Aruba, via Londen in Nederland terechtkwam. Inhoudelijk stelt het allemaal weinig voor, maar ze zitten daar wel!

Het geeft een prachtig tijdsbeeld. Een tijd waarin James Bond om het jaar het hoofdonderwerp in een film was. Een tijd waarin we nog ver waren verwijderd van computergames die worden gelanceerd alsof het een filmpremière betreft. ‘Pipe down double-o-seven’, zou ik Q willen quoten als ik Patrick Gibson op de rode loper in Londen zie voor de lancering van First Light.

Iets wat ik de game-fanaten van harte gun, en wat voor het merk ‘James Bond’ een heel slimme zet is; het houdt de naam van 007 levend bij een jonger publiek dat wellicht nog nooit van de geheim agent heeft gehoord. Maar voor mij hoeft het dus niet. Wat ik van het spel heb gezien, ziet er visueel adembenemend uit, maar zodra ik een video bekijk waarin het Bond-figuurtje begint te schieten, dan ben ik weg. Ik ben binnen twee seconden kotsmisselijk van die snelle bewegingen.

Geef mij maar Some Like It Hot, From Russia with Love en Simon van Collem. In de uitzending van Simonskoop op 9 juni 1989 met uitgebreid aandacht voor Licence to Kill, kondigt Van Collem de volgende aflevering van 23 juni alvast aan: een verslag van de galapremière van de Bond-film in theater Tuschinski. Niemand kon op 9 juni weten dat het Van Collems laatste uitzending zou zijn.

Tijdens de aftiteling ontdekte ik zojuist een macaber detail. Noem het toeval of niet, maar terwijl Marilyn Monroe op de achtergrond nietsvermoedend ‘ba-boop-bee-doop’ zingt (het deuntje dat Van Collem standaard in zijn leader gebruikte), zien we als laatste beeld een fragment uit de film Wings of Fame. Daarin verschijnt een in het zwart geklede veerman in zijn boot om de doden op te halen. In de film zijn dat Peter O’Toole en Colin Firth, maar in de context van de realiteit vraag ik mij nu af: was deze veerman een voorbode op het lot van Simon van Collem…?

‘Gestorven in harnas’ stond op 22 juni te lezen in de krant. Als tienjarige kon dat voor mij niets anders betekenen dan dat de goede man een harnas droeg terwijl hij stierf. Vreemde outfit voor een filmpremière dacht ik nog.

Het beeld van een dode man in ridderkostuum in een bioscoopstoel stond mij nog lang voor de geest. Ik wist niet beter of Simon van Collem had de eindtitels van Licence to Kill niet gehaald. Dat bleek niet waar, hoorde ik later van een collega, die destijds als medewerker van UIP aanwezig was bij de première. Van Collem was tijdens de afterparty in Tuschinski in elkaar gezakt. En daarmee tegen wil en dank voor altijd verbonden aan James Bond.

Op 21 juni, een snikhete dag in 1989, trok Simon van Collem zijn mooiste outfit aan om op de galapremière van Licence to Kill in Tuschinski te verschijnen. Bij het zien van de kleine kale man op de rode loper had iedereen zich nog afgevraagd: waarom in godsnaam draagt hij een harnas?

Ba-deedly-deedly-deedly-dum-ba-boop-bee-doop.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

‘Godfather of movie advertising’ overleden

De Amerikaanse posterontwerper en campagnestrateeg Tony Seiniger is op 87-jarige leeftijd overleden. Seiniger stond aan de wieg van de posters van Moonraker, Octopussy en A View to a Kill. Ook was hij verantwoordelijk voor de postercampagne en de filmtrailer van Licence to Kill.

Seiniger werd eind jaren 70 voor zijn eerste Bond-film benaderd door United Artist. Bond-producent Cubby Broccoli zat namelijk met een probleem bij zijn vorige film The Spy Who Loved Me. Hoewel de film het prima deed aan de kassa, vond Broccoli de poster van Bob Peak ondermaats. Roger Moore leek op de poster van The Spy Who Loved Me namelijk helemaal niet op Roger Moore! Aan Seiniger de taak om dat voor Moonraker beter te doen.

Het ontwerp begon met een uitgebreide fotoshoot met hoofdrolspeler Roger Moore in verschillende posities. Hieruit is onder meer het idee voor de teaser poster ontstaan. Seiniger huurde illustrator Dan Goozee in om Roger Moore op Roger Moore te laten lijken. Missie geslaagd.

Cubby Broccoli, apetrots

Ook voor Octopussy en A View to a Kill werd Goozee door Seiniger erbij gehaald. Het idee van de acht armen kwam direct van Seiniger, vertelde hij in 2018 in een interview met Illustrated 007. In de campagne van Roger Moores laatste film pakte Seiniger uit door de Eiffeltoren en de Golden Gate Bridge centraal te stellen. Weliswaar komen de iconische bouwwerken in de film zelf op een andere manier in beeld, maar het was de opdracht van Seiniger om het publiek lekker te maken voor James Bond. En dat deed hij met verve.

Voor Licence to Kill was Seiniger opnieuw van de partij. Hij ontwierp de Amerikaanse poster voor de tweede en laatste Bond-film met Timothy Dalton. Ook was hij verantwoordelijk voor de trailer waarin 007 een speciaal horloge draagt. Van het filmverhaal krijg je weinig mee, maar dat Timothy Daltons James Bond actie en explosies beloven is een zekerheid.

Seiniger had als stelregel dat een filmposter ‘anders’ moest zijn. Met name op de billboards langs de Amerikaanse snelwegen moest één beeld pakkend genoeg zijn om een complete film van twee uur te verkopen.

Dat wordt nog het best geïllustreerd door Seinigers posterontwerp voor Jaws. Van de ruim 2500 filmcampagnes waarbij de ‘godfather of movie advertising’ betrokken was, is en blijft dit toch wel de meest iconische.

Hoewel de minimalistische posters van For Your Eyes Only (van Bill Gold) en The Living Daylights (van Bacon/Reneric Design) sterk doen denken aan Tony Seinigers werk, is er nergens een duidelijke link te vinden dat The Seiniger Advertising Agency aan deze campagnes heeft meegewerkt. 

The Bond of the 80s turns 80...

Happy 80th birthday Timothy Dalton!

Cary-Hiroyuki Tagawa (75) overleden

Cary-Hiroyuki Tagawa is op 75-jarige leeftijd overleden. De Japans-Amerikaanse acteur overleed in Santa Barbara aan de gevolgen van een beroerte, meldt entertainmentwebsite Deadline. In Licence to Kill (1989) speelde hij de rol van Kwang, een undercover narcotica-agent uit Hong Kong.

Tagawa was voornamelijk bekend als de slechterik Shang Tsung in bewerkingen van de videogameserie Mortal Kombat. De acteur speelde het personage voor het eerst in de gelijknamige liveactionfilm uit 1995.

De acteur brak door met een kleinere rol in The Last Emperor uit 1987. Hij was later te zien in films als Pearl Harbor, Planet of the Apes, Memoirs of a Geisha en Tekken. Vaak werd hij gecast als slechterik.

In Licence to Kill doet hij zich voor als Aziatische crimineel om het drugskartel van Franz Sanchez binnen te dringen. Wanneer James Bond zich ermee gaat bemoeien, verknalt hij het plan van de undercoveragent. Kwang reageert woedend op Bond en neemt hem mee naar zijn schuiladres. Het pand wordt al gauw onder vuur genomen door Sanchez’ mannen. Een gewonde Kwang wordt in zijn kladden gegrepen, maar nog voordat Sanchez iets kan uithalen, doodt de undercoveragent zichzelf met cyaankali. 

De laatste hoofdrol van Tagawa in een grote productie was in de serie The Man in the High Castle (2015).

Bron: gedeeltelijk NU.nl

Stuntman Carl Ciarfalio (72) overleden

Op 72-jarige leeftijd is gisteren de Amerikaanse stuntman en acteur Carl Ciarfalio overleden. Dat meldt The Bond Archives op Instagram. Ciarfalio was te zien als bewaker in de opslagruimte van Milton Krest in Licence to Kill (1989) die, nadat hij James Bond onder vuur heeft genomen, in de tank met de sidderaal belandt.

Ciarfalio werkte als stuntman aan zo’n tweehonderd film- en tv-producties, daarnaast trad hij als acteur regelmatig op in kleine achtergrondrollen. Zo was hij te zien in uiteenlopende films als Fight Club, Con Air, Spyhard, Natural Born Killers, In the Line of Fire en Far and Away. Een memorabele rol had hij als Tony Dogs in Martin Scorseses Casino waarin zijn hoofd in een bankschroef wordt geplet.

In 1994 speelde hij als Thing mee in een vroege versie van The Fantastic Four van producenten Roger Corman en Bernd Eichinger. Een superheldenfilm die de bioscoop nooit heeft gehaald. Tien jaar geleden kwam zijn boek Stars, Stunts en Stories uit over zijn belevenissen als stuntman in Hollywood.

All the time in the world

Bestaat er zoiets als ‘het duurt te lang’? Hoe lang kan iets duren totdat het te laat is? Dat het over is en dat we nooit meer een nieuwe James Bond-film te zien krijgen?

Het is weer tellen geblazen, want hoewel het echt nog wel even duurt voordat we dat magische gat van zesenhalf jaar tussen Licence to Kill en GoldenEye naderen, beginnen de jaren inmiddels wel te tellen. Helemaal als je bedenkt dat er nog steeds geen concrete plannen zijn. Althans, voor zover bekend. Maar het lijkt me een utopie te bedenken dat er op dit moment achter de schermen spijkers met koppen worden geslagen.

Om het interbellum tussen Timothy Dalton en Pierce Brosnan te evenaren, hebben we vanaf nu nog drie jaar te gaan. Is te doen, zou je zeggen, maar zolang eerst Chitty Chitty Bang Bang moet worden geremaked om te kijken of het klikt tussen Eon en Amazon, is die drie jaar voorbij voordat Barbara er erg in heeft en zitten we nog steeds zonder nieuwe Bond. Een nieuw record ligt in het verschiet. Een diepterecord wel te verstaan.

James Bond zal geduldig wachten en wij met hem. Hoe graag we die nieuwe film ook willen; áls hij terugkomt, hoe lang dat ook duurt, zal hij inslaan als een bom. Van geen enkel filmpersonage vraagt de wereldpers zich zo massaal af wanneer hij terugkomt of dat het echt afgelopen is. Getuige de laatste minuten van No Time to Die is dat geen absurde gedachte, ondanks dat de aftiteling belooft dat hij terugkeert. Achteraf gezien is het natuurlijk hoogst onhandig geweest om Bond om te brengen zonder toekomstplan. Dan kun je nog zo hard aftitelen ‘James Bond Will Return’, als hij vervolgens na drie jaar nog steeds niet is opgestaan — Jezus had er slechts drie dagen voor nodig.

Als het om James Bond gaat, en zeker als we straks die nieuwe man gepresenteerd krijgen, zal elk zichzelf respecterend medium weer volop meetieren met de hausse. Bond blijft de gemoederen bezighouden zoals geen ander fictief personage dat kan. Wat dat betreft maakt het dus niet uit dat het deze keer allemaal wat langer duurt. Áls hij terugkeert, doet hij dat met veel bombarie.

Dat het met trompetgeschal zal gaan, heeft hij ook wel nodig. Voor jou en mij die het nieuws (welk nieuws?) rond James Bond op de voet volgen, is hij ondanks zijn afwezigheid nooit echt weggeweest. Maar de toevallige bioscoopvoorbijganger moet bij de kladden worden gegrepen: hij komt terug!

Zo ging ik vijf jaar geleden op kraamvisite bij een collega, zegt haar echtgenoot die schijnbaar van mijn afwijking afwist: ‘Ik heb wel zin om dit weekend naar James Bond te gaan…’ Dit moet in februari 2020 zijn geweest, een maand voordat James Bond van april naar november werd verplaatst en daarna nog tweemaal werd doorgeschoven.

Hieruit blijkt maar dat de bioscoopganger helemaal niet met James Bond bezig is en komt kijken wanneer het hem uitkomt. Dat zij nu al ruim drie jaar (‘Drie jaar alweer?’, zeggen ze dan) niet naar een nieuwe Bond-film zijn geweest, valt ze helemaal niet op. Als de aankondig van de nieuwe 007 overal weer te zien is, schrikken ze ineens wakker en willen ze wel komen, zelfs als de film nog niet draait.

Er zijn ook mensen die weinig tot niets met Bond hebben (het overgrote deel van de wereldbevolking). Zo bleek onlangs tijdens een werklunch. Een vrouwelijke collega stond nogal te kijken van mijn hobby, zoals ik James Bond noem. Zelf had zij er helemaal niets mee. Haar man ging wel eens kijken, maar verder kon ze zich geen voorstelling van mijn gekte maken. Terwijl wij normaal gesproken goed met elkaar overweg kunnen, meende ik zelfs een bepaalde spot in haar woorden te ontwaren. Geen persoonlijke aanval, meer een compleet andere wereld waarin wij elkaar nooit zullen treffen. En dat hoeft ook helemaal niet.

Nog zo’n moment met een tamelijk nieuwe collega. Prima gozer, behalve als je samen een training volgt en hem wordt gevraagd om de slechtste film die in hem op komt te noemen. ‘James Bond!’, floepte hij eruit. Ik maakte gelijk het gebaar van ‘meen je dat serieus?’ Weer een andere collega zag mijn verbolgenheid en merkte later op ‘Je was aangedaan hè?’ Dat was ik zeker. Een steek onder water. Bóven water zelfs. Zo open en bloot, het voelde als verraad.

Hoeveel hij ook wordt beschimpt, voor James Bond zal het nooit te laat zijn. Hij komt wanneer hij komt. Hij komt wanneer het zijn tijd is. Vooralsnog heeft hij alle tijd van de wereld.

Dat kun je ook beschouwen als luxepositie. Voor degenen die zich James Bond nog herinneren van vroeger, zal het een vrolijk weerzien zijn, ook al is zijn oogopslag veranderd. Voor de nieuweling, de tiener die met zijn vader naar de bios gaat, gaat er een nieuwe wereld open. Of hij vindt er niks aan, kan ook nog. Either way, James Bond zal zijn publiek opnieuw vinden, dat heeft hij altijd gedaan. Al ging het vroeger wat soepeler omdat we de eerste 27 jaar nooit zonder nieuwe film in het verschiet zaten.

Het kan zomaar tien jaar duren voordat Bond herrijst, en over tien jaar komt hij zeker terug omdat het romanpersonage dan te grabbel ligt voor iedereen die er iets mee wil. Minus alle aan Eon Productions gelieerde copyrights, zoals muziek, logo’s en aanverwante trademarks, maar dat is een ander verhaal.

Vraag ik mij ondertussen wel af of ik Barbara Broccoli moet blijven steunen in haar standvastigheid. Niet dat het een of het ander enig verschil maakt, want ik kan heel vaak roepen dat zij ook maar een mens is en tegenover ons geen verplichting heeft een film te maken, daar krijgen we echt niet sneller een film mee. Aan de andere kant zie ik ook dat die hele Bond-kloek vastzit en onwrikbaar lijkt. Goed, het zijn minkukels daar bij Amazon, daar wil ik met alle plezier in mee, maar daar liggen voor 50 procent wel de rechten van onze filmheld, dus er moet links of rechts van welke kant dan ook worden meegegeven. Bovendien doet Amazon het zonder Bond ook prima, en de online winkel van Eon Productions trouwens ook, maar Eon heeft Amazon eerder nodig dan andersom. Dus een beetje water bij de wijn is gewoon noodzakelijk. En wat zou het als Amazon een belabberde spin-off over een willekeurige 00-agent de streamingether in schiet? Alsof Road to a Million zo’n artistiek hoogtepunt is. Waar blijft dat tweede seizoen trouwens?

Mag ik ook deze keer weer afsluiten met een pluim voor dat o zo heerlijke platenlabel La-La Land dat deze keer Licence to Kill uit de hoge hoed tovert. Hoewel een van de mindere Bond-scores, verdienen wij natuurlijk wel een complete soundtrack van wijlen geweldenaar Michael Kamen, van wie ik liever Lethal Weapon of Robin Hood hoor. Wie weet overtreft deze deluxe edition de stoutste verwachtingen. We hebben een firma als La-La Land broodnodig in tijden van deze ongewilde Bond-loze jaren. James Bond heeft dan wel alle tijd van de wereld, wij hebben dat zeker niet.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

‘Licence to Kill’ óók op dubbel-cd

La-La Land Records pakt nog even door en komt met een 2-disceditie van Michael Kamens Licence to Kill (1989). De film vierde vorig jaar zijn 35-jarige jubileum, vandaar de 35th Anniversary Expanded Edition.

De soundtrack van Licence to Kill is geen hoogvlieger onder de Bond-scores. Het originele album bevatte 10 tracks met een totale speelduur van 45 minuten, waarvan de titelsong van 5 minuten en de track Licence Revoked van bijna 10 minuten al één derde van de speeltijd innamen. Daarbij leken de tracks willekeurig gerangschikt en zit er een aantal (niet zo goede) songs bij, zoals Wedding Party en Dirty Love (If You Asked Me to van Patti LaBelle is dan wel weer te doen). Er bleef maar bar weinig over voor de overige filmmuziek van maestro Michael Kamen (1948 - 2003).

Nadat platenlabel La-La Land eind november plotseling de jubileumedities van The Man with the Golden Gun en Moonraker aankondigde, is hier dus ter viering van diens 35e verjaardag de meest complete soundtrack van Licence to Kill:

TRACK LISTING:

DISC 1
SCORE PRESENTATION 91:36
1. Gun Barrel / Cray Cay Landing* 1:13
2. His Funny Valentine (Film Version) 1:46
3. Sanchez Is In The Bahamas / Shark Fishing (Extended Version)* 2:16
4. Bond Hooks Sanchez* 2:06
5. James & Felix On Their Way To Church (Film Version)* 0:54
6. Licence To Kill (Performed by Gladys Knight) 4:12
7. Sanchez Escapes 1:52
8. Della’s Goodbye 1:17
9. Torturing Felix 2:08
10. He Disagreed With Something That Ate Him 2:05
11. Let’s Go Shark Hunting 0:38
12. Ocean Exotica Break-In* 2:56
13. You Earned It 2:27
14. Hemingway House 1:48
15. Licence Revoked (Film Version) 1:15
16. Bond Aboard* / Sharkey Dead 4:50
17. Seaplane Escape* 7:06
18. Pam (Film Version)* 2:52
19. Enter Ms. Kennedy / Enter Lupe / Sanchez’s Office 3:37
20. Uncle Q / Let’s Get Some Rest* 2:09
21. Planting The Explosives* 4:06
22. Kwang* / Assassination Attempt 2:29
23. Ninja (Film Version) 3:59
24. Sanchez’s Home 1:11
25. Bond Sneaks Out* 1:26
26. Bond Confronts Pam 1:45
27. Framing Krest* 5:18
28. Leaving Harbour 1:19
29. Bond And Lupe 1:46
30. Q In Disguise 0:41
TOTAL DISC 1 TIME: 1:14:12

DISC 2
SCORE PRESENTATION CONTINUED
1. The Lab* / The Process* 2:22
2. The Conveyor Belt 2:46
3. Dario Sees Pam / Chewed Up 1:15
4. Escape From The Compound 2:11
5. Tanker Downhill* 1:17
6. Truck Chase* 4:42
7. Problem Eliminated / Get In 1:32
8. Pam And Bond 1:07

ADDITIONAL MUSIC 11:34
9. Bridal Chorus 0:19
10. Für Elise 1:10
11. Olimpatec Meditation Institute 2:52
12. Casino Source I 1:15
13. Casino Source II 0:30
14. Party Version I 0:40
15. Party Piano 2:33
16. Pam (Wild Guitar Excerpt) 2:04

ORIGINAL SOUNDTRACK ALBUM 45:37
17. Licence To Kill (Extended Version) (Performed by Gladys Knight) 5:13
18. Wedding Party (Performed by Ivory) 3:53
19. Dirty Love (Performed by Tim Feehan) 3:45
20. Pam* 3:49
21. If You Asked Me To (Performed by Patti LaBelle) 3:58
22. James & Felix On Their Way To Church* 3:53
23. His Funny Valentine 3:26
24. Sanchez Is In The Bahamas / Shark Fishing* 2:05
25. Ninja 6:02
26. Licence Revoked* 9:10
TOTAL DISC 2 TIME: 1:14:49
TOTAL ALBUM TIME: 2:29:01
* contains “James Bond Theme” written by Monty Norman

Bestellen kan vanaf nu bij La-La Land Records.

Cameraman Alec Mills (91) overleden

update 13 februari 2024

James Bond-cameraman Alec Mills is vandaag overleden, meldt From Sweden with Love. Mills werkte tussen 1969 en 1989 mee aan zeven James Bond-films. Voor de twee Timothy Dalton-films The Living Daylights (1987) en Licence to Kill (1989) was hij director of photography.

Als cameraman was Alec Mills eerder betrokken bij de Bond-films On Her Majesty’s Secret Service (1969), The Spy Who Loved Me (1977), Moonraker (1979), For Your Eyes Only (1981) en Octopussy (1983).

„Wat een triest nieuws. Ik vond Alec een ontzettend aardige man, een zeer professionele stille, rustige werker. Iemand waarbij je je zeker voelde, iemand die je vertrouwen gaf. Ik was erg op hem gesteld. May he rest in peace.”

Jeroen Krabbé

The Living Daylights (1987)

 

Andere producties waaraan Alec Mills zijn medewerking verleende: voor tv tussen 1966 en 1968 twintig episodes van The Saint met Roger Moore; ook met Roger Moore en van Peter Hunt Gold (1974); het Corrie ten Boom-verhaal The Hiding Place (1975); opnieuw met Roger Moore en van Peter Hunt Shout at the Devil (1976); Death on the Nile (1978) en de Star Wars-film Return of the Jedi (1983).

„Saddened to hear of the passing of Alec Mills - he was amazing to work with on License to Kill !!! Condolences to Family and Friend - RIP Alec”

Robert Davi op Twitter

 

Met vijfvoudig James Bond-regisseur John Glen maakte Mills vervolgens nog Aces: Iron Eagle III (1992), Christopher Columbus: The Discovery (1992) en voor beiden hun laatste bioscoopfilm The Point Men (2001).

Alec Mills (links) met John Glen, The Living Daylights (1987)

Met George Lazenby, On Her Majesty’s Secret Service (1969)

Met Roger Moore, Octopussy (1983)

Mills overleed na een lange strijd tegen dementie, aldus From Sweden with Love. In 2014 verscheen zijn autobiografie Shooting 007 and Other Celluloid Adventures. Alec Mills is 91 jaar geworden.

Michael Kamen (1948 - 2003)

Vandaag is het twintig jaar geleden dat filmcomponist Michael Kamen overleed. Kamen verzorgde in 1989 de muziekscore voor Licence to Kill.

James Bond was voor Kamen een eenmalig uitstapje nadat John Barry na The Living Daylights én geen zin meer had in een zoveelste Bond-score én een levensbedreigende operatie moest ondergaan waardoor hij tijden lang uit de running was. Kamen gooide in die periode hoge ogen met zijn muziek voor blockbuster actievehikels Lethal Weapon (1987) en Die Hard (1988). James Bond paste naadloos in de rijtje.

De Amerikaanse componist had vooral zin in het schrijven van de titelsong. Echter ging die troef aan zijn neus voorbij, terwijl hij naar eigen zeggen een prima nummer had geschreven. Ook de eindtitelsong mocht hij tot grote teleurstelling niet verzorgen.

Kamen leverde een muziekscore af die minder makkelijk in het gehoor ligt. Minder melodieus en thematisch als het werk van zijn voorganger John Barry. Het wat atypische Bond-geluid paste desondanks als gegoten bij de hardere en serieuzere toon van de film. Dat is al gelijk hoorbaar bij de eerste klanken van de dramatische gunbarrelmuziek.

Samen met Eric Clapton, met wie hij eerder samenwerkte aan de Lethal Weapon-films (deel 2 stamt uit hetzelfde jaar als Licence to Kill), percussionist Ray Cooper en de originele gitarist van de James Bond Theme Vic Flick, nam Kamen een speciale versie van het James Bond-thema op. Deze poging viel echter zo tegen dat het diep werd opgeborgen… tot vorig jaar deze track bovenwater kwam. Oordeel zelf.

Enkele jaren na het mislopen van een officiële Bond-song vond Michael Kamen alsnog gerechtigheid en veroverde hij samen met Bryan Adams de hitparades met (Everything I Do) I Do It for You voor de avonturenfilm Robin Hood: Prince of Thieves. De heldhaftige ouverture van die film is en blijft weergaloos en mag gerekend worden tot Kamens bekendste thema.

Naast eerder genoemde films schreef Michael Kamen de muziek voor onder andere: Brazil (1985), Edge of Darkness (1985) van Martin Campbell (1985), Highlander (1986) met Sean Connery, Last Action Hero (1993), Mr. Holland’s Opus (1995), 101 Dalmatians (1996), Event Horizon (1997), The Iron Giant (1999), X-Men (2000) en Band of Brothers (2001).

De componist kreeg in 1997 te horen dat hij aan MS leed. Op 18 november 2003 werd een hartaanval hem fataal. Michael Kamen overleed in zijn woonplaats Londen. Hij werd 55 jaar.

In 2004 droeg Annie Lennox haar Oscar op aan haar dierbare vriend Michael Kamen.

Een alternatieve Bond-geschiedenis

Het is mooi om te zien hoe oud-Bond-regisseur John Glen op handen wordt gedragen. De 007-helmer is met vijf films achter zijn naam recordhouder onder de Bond-regisseurs. Daarnaast deed hij de montage en regisseerde hij de second unit van drie eerdere Bond-klassiekers. John Glen is de laatste der Mohikanen. Op 15 mei werd hij 90 jaar. En ja, hij leeft nog steeds!

John Glen (Licence to Kill, 1989)

Rond die datum stroomde het felicitaties en loftuitingen op social media: ‘de beste actieregisseur!’, ‘de man die de jaren 80 bepaalde!’, ‘Bond op z’n best!’, ‘man vol verhalen!’, ‘tijd voor een ridderorde!’. John Glen werd geëerd met de mooiste veren.

Ere wie ere toekomt. Glen is een geweldenaar. Vijf Bond-films op rij, een niet te evenaren prestatie. Dat gaat ook echt niemand hem ooit nog afpakken. Maar John Glen was ook gewoon een manager die de Bond-films uit de jaren 80 in goede banen leidde. Naast zijn ode aan Hitchcock door in ieder film zijn eigen trademark te verstoppen in de vorm van een beest dat plots krijsend door het beeld schiet, blinken zijn Bond-films niet uit in filmmagie. Met een beetje slechte wil kun je beweren dat het veredelde tv-films zijn.

Begonnen met On Her Majesty’s Secret Service (1969) als editor en second unit director, werkte hij in diezelfde functie mee aan The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979), waarna hij door Cubby Broccoli werd gevraagd For Your Eyes Only (1981) te regisseren. Hij bleek, net als zijn voorgangers, de juiste man op de juiste plaats. Glen mocht aanblijven en perste er tot en met 1989 om het jaar een nieuwe film uit. Bij het 25-jarig Bond-jubileum zat 007 steviger in het zadel dan nu met zijn zestigste.

Timothy Dalton en John Glen (The Living Daylights, 1987)

Glen begreep de Bond-films als geen ander, en de weerslag van James Bond op het filmpubliek. Na de megalomane producties van eind jaren 70 waar onze held zich zelfs buiten de dampkring begeeft, moest het allemaal iets minder fantastisch en vooral minder kostbaar. De taak van John Glen om van de Bond-films met minder franje toch nog iets smeuïgs te maken.

Dat dat hem lukte, mag voornamelijk worden toegeschreven aan de stuntlieden en actie-experts, zoals Rémy Julienne, wiens team de meest halsbrekende capriolen uithaalde op alles met twee, drie, vier of, waar het een Kenworth-truck betrof, een veelvoud aan wielen. B.J. Worth en Jake Lombard idem dito voor alles wat zich mét of liever zónder propellers in de lucht afspeelde. Of Rick Sylvester die zijn leven tot tweemaal in de waagschaal stelde onder leiding van Glen. ‘Remember, you are James Bond.’ En gaan met die banaan.

Hiermee doe ik de aardige regisseur absoluut tekort. De jaren 80 waren voor niemand makkelijk. Daarom zijn de welgemeende accolades in het luchtledige zo aandoenlijk.

Glen behoort tot de laatste van een uitstervend ras. Van vóór hem is geen enkele Bond-regisseur meer in leven. Dat waren er, na bijna twintig jaar James Bond-films en elf rolprenten, trouwens maar vier in totaal: Terence Young (drie films), Guy Hamilton (vier), Lewis Gilbert (drie) en Peter Hunt (één). Young en Hunt zijn in middels op retour, Hamilton en Gilbert stierven enkele jaren geleden op respectievelijk 93- en 97-jarige leeftijd. Uit dit rijtje is Glen de enige die in zowel de jaren 60, 70 als 80 aan Bond heeft meegewerkt. Dat is op zichzelf al een museum waard.

Daags na de feestelijkheden van John Glen viel de eer te beurt aan Bond nummer vijf Pierce Brosnan. Ook al jarig. De erudiete Ier ziet er met zijn witte kuif nog immer Bond-waardig uit (als hij zijn buik tenminste inhoudt). Onder het mom van een felicitatie werd Brosnan de hemel in geprezen voor zijn 007-vertolking.

Pierce Brosnan als James Bond in GoldenEye (1995)

In het licht van het definitieve einde van Daniel Craigs Bond blijkt dat met weemoed wordt teruggekeken naar de Bond-films uit de jaren 90. Daar waar Bond nog echt Bond mocht zijn en Brosnan, net als Glen in zijn tijd, de juiste man op de juiste plaats was. Want wat je ook vindt van Brosnans interpretatie van de wereldberoemde spion, en de acteur is zelf allerminst tevreden over zijn vertolking, hij flikte het ’m wel om de geheim agent die op sterven na dood was naar een nieuw millennium te loodsen.

Als belichaming van Bond is Brosnan perfect. Hij is de enige Bond-vertolker na Sean Connery (mijn eerste) aan wie ik niet heb hoeven wennen. Zolang Brosnan zijn beknepen mond maar houdt. Zodra hij die opendoet, verdwijnt alle dreiging. Kan de man niks aan doen. Ze hadden alleen beter een oral-signature tape in zijn nek kunnen implanteren. Een voice box zou de rest van het werk doen. Den beste Bond den es je gab!

Binnen de Bond-canon behoren Glen en Brosnan tot de middelmaat. Maar man man man, hoe groot is de behoefte aan een middelmatige Bond-film? Een avontuur zonder pretenties onder regie van John Glen waarbij je precies weet wat je krijgt. Met Pierce Brosnan in de hoofdrol; geef die man een voice box cadeau. Gun beide heren minus 25 jaar — ik vermoed dat zelfs Craig-dweper Barbara Broccoli dan overstag gaat.

Pierce Brosnan en John Glen, augustus 1986

Het tijdperk John Glen, het tijdperk Pierce Brosnan; ze liggen een kwart tot half mensenleven achter ons. Het waren achteraf gezien heerlijke onbekommerde Bond-jaren. Die mannen wisten van aanpakken.

James Bond is het filmisch hoogtepunt uit hun leven, dat kan niet anders. Glen heeft na Bond weinig noemenswaardigs meer gemaakt. Zijn Columbus-film uit 1992 was een faliekante mislukking. Brosnan is sinds Bond een veelgevraagd acteur, maar om te zeggen dat hij erg succesvol is. Mamma Mia! deed het tot tweemaal lekker aan de kassa. Die credits moeten toch echt aan Björn en Bennie en niet aan Brosnan worden toegeschreven.

Laat de online felicitaties aan wie dan ook lekker uitbundig zijn. John Glen wás immers de beste Bond-regisseur in de periode 81-89; Pierce Brosnan de beste 007 tussen 95-02. Andy Glen, John Glens zoon, beloofde een paar dagen na 15 mei mijn gelukwens aan zijn vader over te brengen, want zolang het kan, vier ook ik dit jubileum zonder enige terughoudendheid mee. Glens glorieuze reputatie zal met zijn ouder worden en daar voorbij enkel toenemen. Hij behoort inmiddels tot het eregilde der Bond-legendes.

Thanks. I’ll pass that on.

— Andy Glen (@AndyGlen) May 18, 2022

Zijn voorgangers hadden allen iets onbereikbaars; niet in de laatste plaats omdat ze dood zijn, maar ook voor die tijd. Die vonden het niet meer dan logisch een Bond-film te regisseren. Glen was hoogst verbaasd dat hij werd gevraagd. Voor hij het wist had hij zijn eerste film gemaakt, en omdat hij alles opmerkelijk netjes binnen de tijd en het budget had gehouden, mocht hij gelijk aan een tweede beginnen. Opnieuw deed John Glen wat van hem werd gevraagd en zo had hij met gemak tot No Time to Die kunnen doorgaan. Met één levensgroot verschil: hij was zonder morren om het jaar komen opdraven. Bond 30 was inmiddels in de pocket geweest en Pierce Brosnan wegens succes veel langer geprolongeerd. Met méér John Glen hadden we een compleet alternatieve Bond-geschiedenis gehad. Heerlijk middelmatig, ongecompliceerd, ononderbroken en puur Bond.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Bond-track Eric Clapton lijkt gevonden

update 23 februari 2022

Een verloren gewaande track voor de James Bond-film Licence to Kill uit 1989 lijkt gevonden. In dit stuk is niemand minder dan gitarist Eric Clapton te horen.

De authenticiteit van deze muziektrack is nog niet met honderd procent vast te stellen, maar lijkt origineel.

De track werd recentelijk gedeeld op Soundcloud door een Clapton-fan. Het originele bericht is inmiddels verwijderd.

De muziekscore van Licence to Kill is van de hand van de Amerikaanse filmcomponist Michael Kamen (1948 – 2003). Kamen werkte regelmatig samen met Eric Clapton, onder meer voor de soundtrack van de Lethal Weapon-serie. De samenwerking voor Licence to Kill bracht echter niet het gewenste effect, waardoor de track waarop Clapton te horen is nooit werd uitgebracht.

Eric Clapton en Michael Kamen

Op Twitter wordt door volgers van MI6 HQ druk gespeculeerd over de authenticiteit van de muziek.

Clapton-fan Michael Sawin gaf op Soundcloud aan dat de opname van de track plaatsvond in februari 1989 in de Townhouse Studios in Londen. Sawin ontving een cassettebandje met bovenstaande muziek van een medewerker van de inmiddels gesloten muziekstudio.

In The Music of James Bond van Jon Burlingame is te lezen dat daags na de opname zelfs een videoclip is opgenomen met Eric Clapton, Michael Kamen en de originele gitarist van de James Bond Theme Vic Flick, die ook op de track te horen is. Waar deze clip is gebleven, is een raadsel.

Inmiddels is contact opgenomen met Vic Flick. Flicks zoon liet in een e-mailreactie weten te twijfelen aan de echtheid van de verloren gewaande Clapton-track.

Wordt vervolgd...

We’re not a country club, double-o-seven!

Honderd jaar Robert Brown (M)

Vandaag is de honderdste geboortedag van Robert Brown. De Engelse acteur speelde in de jaren 80 vier maal de rol van Bonds meerdere M. Eerder was hij te zien als Admiral Hargreaves in The Spy Who Loved Me (1977). De acteur overleed in november 2003 op 82-jarige leeftijd.

Het is één van die onbeantwoorde vragen uit de James Bond-filmgeschiedenis: is Admiral Hargreaves enkele films later gepromoveerd tot hoofd van de geheime dienst? Met andere woorden: speelt Robert Brown één en dezelfde persoon sinds The Spy Who Loved Me?

Bijrolacteur Brown had al een film- en televisiecarrière achter de rug toen hij zich voor de eerste keer bij een Bond-film meldde. Zo was hij onder meer eind jaren 50 naast Roger Moore te zien als diens hulpje Gurth in de tv-serie Ivanhoe. Robert Brown werd tevens de peetvader van Moores oudste kind, dochter Deborah (1963).

Met het overlijden van Bernard Lee in 1981, moest het James Bond-team op zoek naar een nieuwe M. Lee was op dat moment in iedere Bond-film te zien geweest. Uit eerbied voor zijn jarenlange bijdrage aan de Bond-films werd deze rol in For Your Eyes Only (1981) niet direct vergeven. Dit is dan ook de enige Bond-film waarin geen M optreedt.

In het vervolg Octopussy (1983) doet Robert Brown zijn intrede als Bonds chef. In de film wordt niet vermeld dat hij een nieuwe M is, noch dat hij als Admiral Hargreaves promotie heeft gemaakt. Brown blijft in deze rol te zien in A View to a Kill (1985), The Living Daylights (1987) en Licence to Kill (1989).

De rol van M was in de loop der jaren al verworden tot een verplicht nummer, dat werd met de komst van Robert Brown niet veel anders. Zijn laatste optreden in Licence to Kill is wellicht zijn sterkste, waarin James Bond (Timothy Dalton) zijn ontslag indient. M is het hier duidelijk niet mee eens.

Vanaf de jaren 80 is Brown, behalve in de Bond-films, in nog maar weinig producties te zien. Begin jaren 90 speelt hij zijn laatste filmrol.

Frank McRae (77) uit ‘Licence to Kill’ overleden

De Amerikaanse acteur Frank McRae is eind april overleden aan de gevolgen van een hartaanval. Dat meldt onder meer Variety. McRae speelde naast Timothy Dalton in Licence to Kill (1989) de rol van Sharkey, die samen met Bond achter de aanvallers van hun gezamenlijke vriend Felix Leiter aan gaat.

De bijna twee meter lange McRae begon zijn carrière als verdediger van het American footballteam van de Chicago Bears, alvorens begin jaren 70 een overstap te maken naar film en tv. In zijn bijna 40-jarige acteercarrière was hij te zien in diverse rollen van bankovervaller tot politiecommissaris.

Saddened to hear of the passing of FRANK McRae a gentle soul - I remember his sense of humor and joy while we filmed License to Kill ! Condolences to family and friends

— Robert Davi (@RobertJohnDavi) May 6, 2021

#RIP ~ I enjoyed working with #FrankMcRae in #LicenceToKill. He was likable with an affable personality. Whenever he was around, it was a good time. May Frank rest in peace knowing his life was purposeful.

— Grand L. Bush (@GrandLBush) May 6, 2021

Eind jaren 80 werd McRae gecast als Sharkey, het vismaatje van Felix Leiter (David Hedison). Samen met Bond en Felix is hij op weg naar het huwelijk van Felix als het drietal wordt gestopt door de DEA. Drugsbaron Sanchez bevindt zich op de Bahama’s, waarop Bond en Felix direct actie ondernemen door achter Sanchez aan te gaan. Aan Sharkey de ondankbare taak de bruid in te lichten dat de bruidegom iets later is.

Nadat Sanchez weet te ontsnappen en Felix aan een haai voert, zetten Bond en Sharkey de jacht in op de drugsbaas. Als het tweetal ontdekt dat DEA-agent Killifer Felix erin geluisd heeft voor 2 miljoen dollar, zet Sharkey Bond op het spoor van de Wavekrest, een schip op naam van Milton Krest, een marinebioloog die cocaïne smokkelt voor Sanchez. Wanneer Sharkey Bond aan boord helpt van de Wavekrest, wordt hij even later gepakt en gedood door Krests mannen. 

Naast Licence to Kill speelde McRae onder meer in Last Action Hero (1993) en in vier films met Sylvester Stallone, waaronder Rocky II (1979).

Frank McRae overleed op 29 april op 77-jarige leeftijd. Hij laat een zoon en drie kleinkinderen achter.

Atleet Rafer Johnson (86) overleden

Oud-sportman speelde in Licence to Kill

Op 86-jarige leeftijd is gisteren oud-atleet Rafer Johnson overleden. Johnson begon na zijn sportloopbaan een carrière als acteur. In 1989 speelde hij naast Timothy Dalton de kleine rol van DEA-agent Mullens in Licence to Kill.

Rafer Johnson was deelnemer aan de tienkamp tijdens de Olympische Spelen in Melbourne in 1956 en in Rome in 1960. Bij deze laatste wist hij op de 1500 meter goud te behalen. Hierna beëindigde hij zijn sportcarrière, waarna hij atletiekverslaggever werd en acteur.

Tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles ontstak hij de olympische vlam tijdens de openingsceremonie.

In 1968 was hij één van de mannen die moordenaar Sirhan Sirhan wist te overmeesteren nadat hij een aanslag op Robert Kennedy had gepleegd in Hotel Ambassador in Los Angeles. Kennedy overleefde de aanslag niet, net als zijn broer, de toen zittende Amerikaanse president John F. Kennedy, die in 1963 werd vermoord.

Rafer Johnson (midden) in Licence to Kill (1989)

Rafer Johnson overleed na een beroerte. Licence to Kill was een van de laatste films waarin hij te zien was.

Nieuwe Bond-horloges van Swatch

Omdat Q in de nieuwe Bond-film No Time to Die een Swatch-horloge draagt, heeft het Zwitserse uurwerkmerk zeven nieuwe horloges ontworpen, gebaseerd op de Bond-films Dr. No (1962), On Her Majesty's Secret Service (1969), Moonraker (1979), Licence to Kill (1989), The World Is Not Enough (1999) en Casino Royale (2006). Van iedere James Bond-acteur dus één film (en net te laat voor het jubileum van vier van deze films in 2019). De zevende, die Q draagt in de nieuwste film, wordt later onthuld.

Dr. No

On Her Majesty's Secret Service

Moonraker

Licence to Kill

The World Is Not Enough

Casino Royale

Eerder bracht Swatch in 2002 een lijn met filmhorloges uit ter viering van veertig jaar James Bond: twintig horloges tot en met de nieuwste film van dat moment Die Another Day. In 2008 kwam het horlogemerk met de Villain Collection, een serie met 22 klokjes gebaseerd op de vijanden uit de films, tot en met Dominic Greene uit Quantum of Solace.

Wat de prijs van de nieuwe uurwerken gaat worden, is vooralsnog niet bekend.

David Hedison (92) overleden

Tweevoudig Felix Leiter-acteur David Hedison is op 18 juli op 92-jarige leeftijd overleden, meldt onder meer de BBC vanavond. Hedison speelde de rol van Felix in Roger Moores debuut als 007, Live and Let Die (1973), en vele jaren later nogmaals in Licence to Kill (1989) met Timothy Dalton als de geheim agent.

Lange tijd was Hedison de enige acteur die Felix Leiter tweemaal gestalte gaf. Al zijn voorgangers waren slechts eenmaal in de rol te zien. Totdat Jeffrey Wright in zowel Casino Royale (2006) als Quantum of Solace (2008) optreedt als Bonds steun en toeverlaat van de CIA. In Bond 25 is Wright, na twee films afwezig te zijn geweest, opnieuw in beeld. In totaal is Felix Leiter daarmee in tien James Bond-films van de partij.

Met Roger Moore in Live and Let Die (1973)

Licence to Kill (1989)

„My Sympathy to The Hedison family - David was a gentle soul with a terrific sense of humor - MAY YOU RIP Dear Friend - eventually the Shark gets us all ! I still remember your laughter on the set of LTK”

Licence to Kill-boef Robert Davi op Twitter

Hedison speelde in een groot aantal tv-producties en een kleiner aantal films. Zo was hij op tv te zien in onder meer Perry Mason, The Saint met Roger Moore, Voyage to the Bottom of the Sea, Dynasty, Fantasy Island met Hervé Villechaize, The Love Boat, Knight Rider, The A-Team en The Colbys. Met Roger Moore speelde hij nogmaals in de film North Sea Hijack (1980), nu nog op Netflix te zien onder de naam Ffolkes.

David Hedisons vrouw Bridget overleed in 2016 op 71-jarige leeftijd. Hedison laat twee dochters na, Alexandra en Serena. Alexandra is sinds 2014 getrouwd met Jodie Foster.