Tom Chadbon uit ‘Casino Royale’ overleden

De Britse acteur Tom Chadbon is op 80‑jarige leeftijd overleden, meldt de BBC. Chadbon had een acteercarrière van zestig jaar en speelde in een breed scala aan Britse series en films. Zo was hij onder meer te zien in de James Bond-films Casino Royale en The World Is Not Enough.

Chadbon verwierf bekendheid door zijn rol als privédetective Duggan in de Doctor Who-aflevering City of Death uit 1979. Later keerde hij terug in de serie en verscheen in tal van andere Britse producties als Peep Show, Midsomer Murders en Casualty.

In 1997 verscheen Chadbon in de ITV‑verfilming van Rebecca, samen met Charles Dance en Diana Rigg. Daarnaast stond hij veevuldig op het toneel.

In Casino Royale (2006) speelde hij de effectenmakelaar die Le Chiffre waarschuwt dat speculeren tegen luchtvaartmaatschappij Skyfleet onverstandig is. Le Chiffre gok namelijk dat de aandelenkoers van Skyfleet zal kelderen, omdat hij een aanslag heeft gepland op een prototype van het toestel. Als James Bond die aanslag op het vliegveld van Miami verijdelt, stijgt de waarde van Skyfleet, waardoor Le Chiffre meer dan honderd miljoen dollar verliest en in acute problemen komt met zijn opdrachtgevers. Een verlies dat hem ertoe dwingt een pokertoernooi in Casino Royale in Montenegro te organiseren om zijn financiële positie te redden.

In The World Is Not Enough (1999) komen in de uiteindelijke versie van de film alleen Chadbons handen in beeld als hij vlak voor de aanslag op Sir Robert King diens teruggebrachte geld telt. In een verwijderde scène, te zien bij de extra’s van de film, heeft Chadbon een regel tekst.

Zijn laatste televisierol was die van High Septon Maynard in de seizoensfinale van Game of Thrones in 2017. Tom Chadbon was getrouwd en had vier kinderen. Waaraan de acteur is overleden, is niet bekendgemaakt.

Stuntdubbel Albert Finney (‘Skyfall’) overleden

Behind the Stunts meldt dat de Britse stuntman en stuntdubbel Tony Van Silva is overleden. Van Silva werkte volgens IMDb mee aan twee James Bond-films: The World Is Not Enough (1999) en Skyfall (2012). Voor deze laatste was hij de stuntdubbel van Albert Finney.

Na een carrière als worstelaar begon Tony Van Silva in 1986 als stuntman. Tussendoor werkte hij als loodgieter en uitsmijter. Zo was hij als stuntman aan het begin en tegen het eind van zijn filmloopbaan betrokken bij onder andere drie verschillende Batman-films, in drie verschillende tijdlijnen: Batman (1989) van Tim Burton met Michael Keaton; The Dark Knight Rises (2012) van Christopher Nolan met Christian Bale en The Batman (2022) van Matt Reeves met Robert Pattinson als de vleermuisman.

Stuntdubbels in Skyfall: Tony Van Silva als Kincade en Tina Maskell als M

Daarnaast werkte hij mee aan: Patriot Games (1992); Hot Fuzz (2007) met Timothy Dalton; The Bourne Ultimatum (2007); The Wolfman (2010); Robin Hood (2010); Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 and 2 (2010/2011); Kingsman: The Secret Service (2014); Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016); Martin Campbells The Foreigner (2017) met Pierce Brosnan; Johnny English Strikes Again (2018); Hellboy (2019); Jurassic World: Dominion (2022) en How to Train Your Dragon (2025).

John Cleese naar Nederland met afscheidstour

John Cleese komt in 2025 weer naar Nederland en België met zijn afscheidstour Last Time to See Me Before I Die, waar hij in 2013 mee begon. In de voorstelling vertelt Cleese op eigen wijze over zijn zestigjarige carrière. Kaarten zijn verkrijgbaar vanaf morgen (vrijdag 29 november).

De optredens vinden plaats in:

• 10 mei 2025: Muziekgebouw, Eindhoven 
• 11 mei 2025: Capitole, Gent 
• 12 mei 2025: Stadsschouwburg, Antwerpen 
• 14 mei 2025: Orpheus, Apeldoorn 
• 15 mei 2025: Nieuwe Luxor, Rotterdam

John Cleese was naast Pierce Brosnan tweemaal te zien als de opvolger van Q in de James Bond-films The World Is Not Enough (1999) en Die Another Day (2002). De acteur is vooral bekend van Monty Python’s Flying Circus, Fawlty Towers en de film A Fished Called Wanda.

Na afloop van de theatervoorstelling is er gelegenheid om vragen te stellen aan John Cleese.

De Brosnan-trilogie

Pierce Brosnan was bij nader inzien toch wel een van de beste James Bonds. Net als Sean Connery dat was voor de jaren 60 en Roger Moore voor de jaren 70, was Pierce Brosnan dat voor de jaren 90. Onlangs zag ik met mijn vader de Brosnan-trilogie terug. Hij genoot ervan, en ik met hem.

Het blijft een schande dat Pierce Brosnan twintig jaar geleden met een simpel telefoontje werd bedankt voor zijn trouwe diensten voor koningin, vaderland en de rest van de wereld. Hij moest ophoepelen omdat de producenten van de films een andere kant op wilden met hun franchise. Toentertijd hadden de Bond-makers tenminste nog wel een visie.

Waren ze met het wegwerken van de perfecte James Bond even vergeten dat deze man 007 naar het nieuwe millennium had geloodst? Was de geheim agent begin jaren 90 op sterven na dood, met de juiste ingrediënten en de juiste hoofdrolspeler werd de misogynist dinosaur gereanimeerd en levend gehouden tot het magische jaar 2000. Dat 007 het zó lang zou volhouden, daar hadden hun vader en zijn compagnon, toen zij James Bond begin jaren 60 naar het grote scherm brachten, nooit van kunnen dromen. Met Pierce Brosnan als vaandeldrager werd het in 1995 al gauw duidelijk: James Bond kon op deze manier nog jaren mee.

Voor de verandering begon ik de Brosnan-trilogie maar eens aan het eind. The World Is Not Enough bestaat dit jaar vijfentwintig jaar en ik had gewoon weer eens zin om een van mijn minst geliefde Bond-films te herkijken (minst geliefd, maar een film waar ik bepaald geen hekel aan heb). Samen met mijn vader dus.

The World Is Not Enough (1999)

Zijn reacties op de doldwaze stunts met de Q-boat, en tot mijn stomme verbazing riep hij toen Q in beeld kwam: ‘Stop! Stop! It isn’t finished!’; Bond die zijn stropdas herschikt als hij met het bootje onder water verdwijnt; de besneeuwde pieken van Chamonix; de herkenning als Robbie Coltrane in beeld verschijnt; de snoekduik van de Maiden’s Tower. Mijn vader reageerde zoals ik graag zelf weer verrast zou worden bij een Bond-film, welhaast kinderlijk. En nee, hij mankeert van alles, maar dement is hij niet.

Mijn vader is een normale bioscoopganger. James Bond ziet hij graag, maar het hoeft niet gelijk op de premièredag. En zo heeft hij The World Is Not Enough (die hij in 1999 toevallig wél op de premièredag zag omdat ik bij Grolsch zes kaartjes had gewonnen) in een kwart eeuw nog wel enkele keren voorbij zien komen, op dvd en op tv. Maar veel van zo’n film verwatert, zodat je een veel frissere kijk op James Bond houdt en je jezelf dus kunt laten verrassen door een stunt waarvan je niet precies meer weet hoe hij afloopt.

Bij de aftiteling kwam mijn vader tot de conclusie dat dit toch wel een van zijn favoriete Bond-films was en Pierce Brosnan een van zijn favoriete Bonds. Die oudjes met Connery en Moore zijn ook leuk hoor, maar die met Brosnan zijn spectaculairder en ogen, ook na vijfentwintig jaar, nog modern genoeg. Puur vermaak, weinig tijd om na te hoeven denken, gewoon domweg genieten van de capriolen op het scherm en verder geen quasi gepsychologiseer.

The World Is Not Enough (1999)

Het mooie van alles: ook ik had een prima James Bond-film gezien. Het was voor mij de beste vertoning van The World Is Not Enough in vijfentwintig jaar. Zelfs op de premièredag had ik niet zo van de film genoten als deze keer; dat had overigens meer te maken met het feit dat ik in de veronderstelling verkeerde dat ik op dé première in Amsterdam aanwezig zou zijn. Maar in plaats van bij de Tuschinski zag ik de film in City, terwijl Desmond Llewelyn en Denise Richards op dat moment luttele kilometers verderop bij het koninklijk theater uit een limousine stapten. Dat heeft mijn onnozele ik de hele film dwarsgezeten.

De week daarna Tomorrow Never Dies, opnieuw genieten geblazen, en ook deze kreeg van mijn vader het stempel ‘een van de beste’. Deze Bond-film zagen we eveneens voor de eerste keer samen in de bioscoop, één dag vóór de uiteindelijk release. Ik herinner mij nog goed hoe het White Knight/Surrender-thema beklijfde. Die pure Bond-sound. Ook de song aan het einde was een traktatie en hield mij de gehele aftiteling in mijn bioscoopstoel. Vooral de titelsequentie van Daniel Kleinman vond ik destijds overweldigend. Ik bleef maar denken ‘dit is nieuw, dit is nieuw…’.

Tomorrow Never Dies (1997)

En recentelijk vertoonde Pathé tot mijn grote genoegen GoldenEye. Die ik ook voor de eerste keer met mijn vader zag, na het winnen van een prijsvraag uit de Zondagskrant. Daarvoor moest ik enkele weken achter elkaar James Bond-plaatjes uit de krant knippen en een aantal vragen beantwoorden (waaronder ‘In welk land komt James Bond in GoldenEye voor de eerste keer?’). Het formulier leverde ik eigenhandig in bij de redacteur om er zeker van te zijn dat mijn inschrijving in goede orde werd ontvangen.

De voorstelling was op een woensdagmiddag in de inmiddels verdwenen Brinkmann-bioscoop in Haarlem. Een sfeerloze jaren 80 bakstenen popcornkelder waar je nog niet dood gevonden wil worden. We zaten er met zeven winnaar-koppels en ontvingen per paar een GoldenEye-sweater en een GoldenEye-pin (die ik later op mijn portemonnee bevestigde waarna ik hem ben kwijtgeraakt). Voor wie de eerste twee James Bond-films wist op te schrijven, was er tevens de 30th Anniversay Collection te winnen. Een cd die ik al had, maar ik kon de vraag onmogelijk fout beantwoorden.

Nadat de koppels de koppen bij elkaar staken om tot een totaal van twee Bond-films te komen, en de jury zich over de antwoorden had gebogen, werd vermeld dat slechts één iemand de vraag goed had beantwoord. Ik zette gelijk een stap naar voren. In plaats van applaus ontving ik meewarige blikken, de winnaar was immers nog niet eens omgeroepen. Snotaap.

In die periode, in het najaar van 1995, was de informatie over nieuwe films nog niet zo alomtegenwoordig als vandaag de dag. Een filmtrailer zag je als je mazzel had één keer in zijn geheel voorafgaand aan een bioscoopvoorstelling, op televisie moest je zoeken om een geamputeerde versie tegen te komen. Ik wist voor aanvang van GoldenEye bar weinig over het verhaal of de hoofdrolspelers. GoldenEye is de eerste Bond-film die ik in de bioscoop zag, en de laatste die mij nog compleet kon verrassen.

Na het huidige weerzien met GoldenEye besloot mijn vader dat Pierce Brosnan toch wel een van de beste James Bonds was. Ik kon hem geen ongelijk geven. Eerder opteerde ik voor Bond 26 voor de nieuwe Roger Moore, maar ik geloof dat de nieuwe Pierce Brosnan beter op zijn plaats is; het oude vertrouwde James Bond-gevoel in een modern jasje.

‘Pierce Brosnan heeft toch maar drie Bond-films gemaakt?’, vroeg mijn vader nog. Ik heb hem maar in die waan gelaten…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Oude mannenfilms

James Bond is voor oude mannen. James Bond is verworden tot een geschiedenis. Een rijke geschiedenis weliswaar, maar James Bond is passé. Dat is niets om van te schrikken, want dat is hij al heel lang. Ook Mission: Impossible en zeker Indiana Jones behoren tot die categorie oude mannenfilms. Oude mannen willen ook wel eens naar de bioscoop.

En dat is gelijk het probleem: films worden niet louter voor oude mannen gemaakt. Oude mannen gaan heus wel naar de film, met in sommige gevallen een kind of kleinkind in het kielzog, maar voor de jeugd in de pyjama- en broodtrommelgeneratie, bestaat James Bond niet.

Mijn kinderen (15 en 12) kennen James Bond omdat ze vanaf baby al niets anders horen. Voor hen is het een buitenlandse oom die nooit op de koffie komt. Mijn jongste neefje van 4 daarentegen loopt rond in een Spidermanpak, speelt met Batmanpoppen van Barbieformaat en slaapt onder een Captain America-dekbed.

Nu zijn kleuters niet direct het speerpunt van 007. Het geeft alleen wel aan dat zij opgroeien met superhelden en vanzelf instromen als bioscoopkijker. De jeugd van de jaren 60 was wat dat betreft heel anders bedeeld. Tieners aten uit James Bond-lunchtrommels, droegen James Bond-sokken en legden James Bond-vloerpuzzels. Alles wat er nu in de 007-shop te vinden is, is van een overmatige luxe waar je niet eens meer ‘u’ tegen durft te zeggen, laat staan dat het voor kinderen is bedoeld.

Het is voor de filmmakers van James Bond altijd een sport geweest om met het verstrijken der jaren een jonger publiek aan te trekken. Eerst had je de Connery-generatie die in de jaren 60 op zijn wenken werd bediend. Een gedeelte daarvan haakte af toen Roger Moore voet aan wal zette, maar die bracht op zijn beurt weer een eigen schare fans op de been, zodat Bond met behulp van leentjebuur bij de blaxploitationfilms, de kungfurage en het ruimtegeweld vanzelf in de jaren 80 belandde.

Het bleek voor een jonger publiek steeds moeilijker om 007 te vinden. Maar kwam dat door de rimpels van Roger Moore, door de kwaliteit van de Bond-films of door het concurrerende aanbod? Bond was inmiddels door alle kanten ingehaald en al tien jaar geen trendsetter meer. Zo bont als in de jaren 60 heeft hij het niet meer gemaakt, toch draaiden de Bond-films ook in de jaren 80 geen cent verlies.

James Bond is wat dat betreft altijd lucratief geweest. Wat er in werd gepompt, kwam er dubbel en (in de meeste gevallen) dwars weer uit. Kijk maar naar Skyfall, een ware revival van de vijftigjarige filmheld. Bond had aan de kassa nooit eerder zo hoog gescoord. Dat jubileum hielp ongetwijfeld. Het steengoede nummer van Adele ook. Dat James Bond helemaal passé is, spreekt Skyfall dan ook sterk tegen. Deze miljarden-Bond staat sterk op zichzelf. Bond was even weer helemaal terug en moest aan de kassa alleen The Avengers voor laten gaan.

Derde Bond-films van een Bond-acteur bleken overigens eerder schoten in de roos: Goldfinger, The Spy Who Loved Me. Over The World Is Not Enough zijn de meningen sterk verdeeld, maar dat ligt niet aan de hoofdrolspeler. Pierce Brosnan doet het hartstikke fijn in zijn derde Bond. Maar als we drie derde Bond-films als hoogtepunt uit de serie mogen aanwijzen, bieden Goldfinger, Spy en Sky een mix van puik Bond-vermaak.

Toch beklijfde de populariteit van James Bond niet. Opvolger Spectre had het drie jaar later duidelijk moeilijker. Het bleek maar weer dat Bond zijn strepen iedere keer opnieuw moet verdienen, ongeacht zijn jarenlange heldendaden.

Lange tijd was James Bond voor de bioscoopexploitant een zegen. Er was een duidelijk verschil te zien in een jaar mét of zónder Bond. Dat adagium gaat inmiddels niet meer op. Al is het maar omdat er tegenwoordig vaker een jaar zónder dan mét Bond is.

Een nieuwe James Bond-acteur moet een kentering zijn. Het vertrouwen in geheim agent 007 ligt op dit moment op een dieptepunt. Het zijn alleen de oude mannen die sinds de aftiteling van No Time to Die met smart wachten op een volgende aankondiging, de rest van de wereldbevolking vermaakt zich prima met Barbie en Super Mario.

Om ook anno nu relevant te blijven, moet de nieuwe Bond de tienergeneratie aanspreken. Dat kan alleen met een jongere acteur in de hoofdrol. Van de buitenlandse oom naar de vroegrijpe neef die jou stiekem een haaltje van zijn stickie geeft, een slok van zijn biertje. Het is altijd een avontuur als jullie samen zijn. Hij durft en doet dingen waar jij in je jongensbedje alleen maar van droomt. En voor de tienermeisjes: jullie zijn heimelijk verliefd op jullie neef. Daarom hangen er posters van hem op jullie zolderkamertjes. Een killerbody onder dat smetteloze tuxedoshirt; jullie hebben dat allemaal al lang gedeeld op Tiktok.

Voor moeders is de neef oud genoeg om een beschuitje mee te eten. Leuke brutale kop en tegelijkertijd heeft hij ook iets schattigs over zich. Om op te vreten. En hoewel de oude man met zijn uitgezakte lijf zich bij lange na niet kan meten met deze godheid, is de neef de katalysator van alle avonturen die deze veertiger van z’n lang zal ze leven nooit zal beleven. De vrouwen, de auto’s, een potje schieten. Even twee uur verstand op nul, op reis in een fantasie; het ultieme Bond-gevoel.

Het is natuurlijk mijn eigen Bond-fantasie dat het met deze insteek allemaal wel goed komt. Hij zou ook best wat zuiniger aan kunnen doen. In een film die leunt op het verhaal in plaats van op de stunts en locaties in alle uithoeken van onze aardkloot. Een art-house Bond. Die echt niet iedere twee jaar zijn kunstje hoeft te komen vertonen; eens in de vier/vijf is snel genoeg. Zodat de filmmakers tijd en geld steken in de ontwikkeling van het beste verhaal. Het zal een kolfje naar Barbara Broccoli’s hand zijn, dus waarom niet?

Daar is James Bond, met de beste wil van de wereld, niet voor opgericht. Bond is vermaak. Escapisme. Het is het succes van de geheim agent uit de jaren 60 dat hij toegang kreeg tot een uitgeholde vulkaan. Totaal absurd natuurlijk, maar het was de heren Saltzman en Broccoli (en Adam) maar mooi wel gelukt een dergelijk extravagant decor uit de grond te stampen, in een omvang zoals niemand ooit op het witte doek had gezien.

Moet deze luxe daarom, film in film uit, tentoongespreid blijven worden? Na zestig jaar weten we inmiddels toch wel waartoe 007 in staat is? Dat is nu juist waarom die oude mannen naar James Bond toe blijven gaan. Er is er maar één die dat te bieden heeft, de complete mix van ouderwets avontuur en escapisme.

James Bond komt heus wel weer terug, want die superhelden beginnen onderhand ook de keel uit te hangen. Maar heb geduld. De noodzaak om het snel te doen is er niet. Want behalve die oude mannen zit momenteel niemand op hem te wachten…

Stuntman uit Brosnan-films overleden

Stuntman Richard Hammatt is overleden. Dat meldt Behind the Stunts op Twitter. Hammatt werkte mee aan de Pierce Brosnan-Bond-films GoldenEye (1995), Tomorrow Never Dies (1997) en The World Is Not Enough (1999).

Richard Hammatt was als stuntman en -coördinator betrokken bij een groot aantal films en tv-series die vanaf de jaren 70 voor een groot deel in Engeland werden opgenomen. Zo werkte hij mee aan Star Wars, Superman, Batman en Harry Potter.

Twee jaar geleden was hij nog te zien in de prima documentaire Hollywood Bulldogs — The Rise and Falls of the Great British Stuntman van John Spira, waarin ook stuntmannen als Ray Austin, Rocky Taylor, Vic Armstrong en Paul Weston aan het woord komen. Hieronder een samenvatting van de interviews met Hammatt.

Richard Hammatt is 75 jaar geworden.

Nieuwe 2-disc cd ‘Tomorrow Never Dies’

Zomaar uit de hoge hoed en aanstaande dinsdag al verkrijgbaar: de uitgebreide soundtrack van Tomorrow Never Dies (1997) met muziek van David Arnold.

Het is een verrassing waar La-La Land Records net voor de feestdagen mee komt. Deze release bevat onder meer een alternatieve versie van k.d. langs Surrender; de filmversie verschilt namelijk van de eerder uitgebrachte cd-versie. Moby’s James Bond Theme ontbreekt deze keer. Maar die was ook niet in de film te horen. Op de nieuwe release staat 2 uur, 26 minuten en 53 seconden aan muziek. 

TRACK LISTING:

DISC 1

SCORE PRESENTATION
1. White Knight† 8:28
2. Backseat Pilot*† 1:41
3. Tomorrow Never Dies (Performed By Sheryl Crow) 4:50
4. The Sinking Of The Devonshire (Extended Version)** 7:22
5. MI6*† / Launch The Fleet*† 1:34
6. Company Car (Extended Version)**† 3:35
7. You Have A Phone Call, Mr. Bond* 1:02
8. Station Break 3:29
9. Carver And Paris* 1:06
10. Paris And Bond (Film Version)** 1:56
11. The Last Goodbye 1:34
12. Hamburg Break In 2:52
13. Hamburg Break Out 1:24
14. Printing Press Fight* 1:22
15. Escape To Hotel*† 2:28
16. Doctor Kaufman 2:27
17. *-3-Send 1:15
18. Backseat Driver (Film Version)**† 4:35
19. Okinawa* / HALO Jump* 2:25
20. Underwater Discovery 3:37
21. Vietnam 1:36
22. Banner Escape* 1:10
23. Bike Chase† 6:43
24. Bike Shop Fight (Film Version)** 2:32

DISC 2

SCORE PRESENTATION CONTINUED
1. Ha Long Bay 2:32
2. Boarding The Stealth† 4:57
3. Grenade* 1:39
4. A Tricky Spot For 007** 3:49
5. Stealth Shoot Out*† 3:33
6. Carver Gets It*† 2:53
7. All In A Day’s Work† 5:08
8. Surrender (Performed By k.d. lang) 3:56

ADDITIONAL MUSIC
9. White Knight (Original Version)**† 8:37
10. Backseat Pilot (Original Version)*† 2:20
11. The Sinking Of The Devonshire (Original Version)** 5:37
12. Company Car† 3:06
13. Shaken But Not Stirred (Simon Greenaway / Sacha Collisson)* 3:27
14. It Had To Be You (Performed By Simon Greenaway)* 2:03
15. Adrift (Simon Greenaway / Sacha Collisson)* 3:58
16. Paris And Bond 1:56
17. The Last Goodbye (Alternate Version)* 1:30
18. Printing Press Fight (Film Opening)* 1:10
19. Backseat Driver† 4:35
20. Banner Escape (Film Mix)* 1:10
21. Bike Shop Fight 2:42
22. Surrender (Alternate Version) (Performed By k.d. lang)** 3:53

* Previously unreleased
** Contains previously unreleased material
† Contains “James Bond Theme” written by Monty Norman  

Het recordlabel kwam in 2017 al met Die Another Day, een jaar later gevolgd door The World Is Not Enough. Daarna werd het stil op James Bond-gebied.

De hoop is nog steeds gevestigd op een gloednieuwe extended versie van John Barry’s meesterwerk Moonraker (1979). Ook The Man with the Golden Gun verdient deze behandeling. Zeker na het horen van onderstaande publicatie:

Auto van Denise Richards beschoten

De auto van actrice Denise Richards is maandag beschoten toen ze onderweg was naar een filmstudio in Los Angeles. TMZ meldt dat Richards echtgenoot achter het stuur zat en het aan de stok kreeg met een andere weggebruiker. Die schoot vervolgens op hun voertuig. De actrice bevestigt het incident op Twitter.

Denise Richards en Pierce Brosnan in The World Is Not Enough (1999)

Aaron Phypers, de echtgenoot van Richards, zou moeite hebben gehad met het vinden van de filmstudio en daarom langzaam hebben gereden.

De andere automobilist zou vervelende dingen geroepen hebben en hebben geprobeerd erlangs te rijden. Toen hij werd voorgelaten, schoot de automobilist op het voertuig waar Richards in zat. De actrice en haar man werden niet geraakt, maar op beelden van TMZ zijn de kogelgaten in het voertuig duidelijk te zien.

Later reageerde de 51-jarige actrice woedend op een twitteraar die bij een nieuwsartikel over het incident schreef te hopen dat ‘de kogel haar nek had geschampt’. „Ik zou nooit iemand kwaad toewensen. Wat ik gisteren heb meegemaakt, was de angstaanjagendste situatie waarin ik ooit ben beland”, schrijft Richards. „Het spijt me dat een schot mijn nek niet heeft geraakt, klootzak.”

Ondanks het incident besloot de James Bond-actrice gewoon door te gaan met haar werk in de filmstudio.

Bron: NU.nl

Robbie Coltrane (72) overleden

De Schotse acteur Robbie Coltrane is vandaag overleden, meldt onder meer 007.com op Twitter. Coltrane was te zien als Valentin Zukovsky in de James Bond-films GoldenEye (1995) en The World Is Not Enough (1999), beide met Pierce Brosnan als 007. Robbie Coltrane is 72 jaar geworden.

Valentin Zukovsky is een ex-KGB-agent die James Bond in GoldenEye in contact brengt met misdadiger Janus. Het wordt duidelijk dat Bond en Zukovsky een geschiedenis met elkaar hebben; Bond heeft de Rus ooit in zijn knie geschoten waardoor hij al jaren mank loopt.

Bond: „Surely you must have realised the skill was not to hit your knee, but to miss the rest of you.”
Zukovsky: „So why did you not kill me?”
Bond: „Call it professional courtesy.”
Zukovsky: „Then I should extend you the same courtesy.”

In The World Is Not Enough keert Zukovsky terug. Hij bezit nu een casino en een kaviaarfabriek in Bakoe in Azerbeidzjan. Opnieuw helpt hij James Bond, met enig tegenstribbelen, aan informatie. Als Bond niet veel later gevangen wordt genomen door Elektra King, komt Zukovsky de boel verstoren. Hierop schiet Elektra de Rus neer. Met zijn laatste krachten richt Zukovsky zijn vuurwapen op Bond om hem uit zijn benarde situatie te bevrijden.

Coltrane maakte van de charmante Zukovsky een graag gezien personage met de beste oneliners. In een niet gebruikte scène uit The World Is Not Enough controleert Bond Zukovsky’s pols, waaruit blijkt dat de Rus nog niet dood is. Coltrane keerde echter niet meer terug in de Bond-serie.

Na James Bond speelde Coltrane in de Harry Potter-films de terugkerende rol van halfreus Hagrid, het personage waar hij zowel jong als oud mee wist te vertederen. Op 1 januari dit jaar verscheen hij nog in de HBO-special Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts. Het werd zijn laatste optreden.

Robbie Coltrane als Rubeus Hagrid

Robbie Coltrane, die eigenlijk Anthony Robert McMillan heette, begon zijn acteercarrière in 1979 met de televisieserie Play for Today. Vier jaar later was hij naast Stephen Fry, Hugh Laurie en Emma Thompson te zien in de sketchshow Alfresco. Hij wisselde komedie af met dramaproducties. Voor zijn hoofdrol in de tv-serie Cracker (1993 - 1995) won hij drie jaar op rij een BAFTA voor beste acteur.

Een bijzonder sterke rol zette Coltrane neer in de miniserie National Treasure (2016) waarin hij een van misbruik verdachte komiek speelt naast Julie Walters en Tim McInnerny.

Robbie Coltrane was gescheiden en had twee kinderen. Sinds enkele jaren bewoog hij zich voort in een rolstoel. Hij verkeerde al enige tijd in slechte gezondheid. Hij overleed in een Schots ziekenhuis.

James Bond-muziekeditor Dina Eaton (70) overleden

Op 70-jarige leeftijd is op 1 februari muziekeditor Dina Eaton overleden, meldt THR gistervanavond. Eaton werkte van 1997 tot aan 2008 mee aan vijf opeenvolgende James Bond-films.

Dina Eaton was buiten de Bond-films verbonden aan zo’n vijftig filmtitels, vier daarvan met de vorig jaar overleden Bond-regisseur Michael Apted. Daarnaast werkte zij samen met regisseurs als Jim Henson, Michael Cimino, Bernardo Bertolucci en John Schlesinger, alsmede in nauwe samenwerking met filmcomponisten Maurice Jarre, Michael Kamen, Trevor Jones en voor onder meer de Bond-films met David Arnold.

Dina Eaton overleefde twee maal kanker. Ze overleed uiteindelijk aan complicaties na een operatie. Ze laat een moeder van 99 jaar achter.

Top 3 Bond-gadgets

Kill your darlings. In bijna iedere James Bond-film maakt 007 in meer of mindere mate gebruik van technische snufjes, aangeleverd door gadgetmaster Q. Hierbij mijn top 3.

Nummer 3 is gekozen door mijn kinderen, die deze uitvinding ‘briljant’ noemen. Toegegeven, het is de droom van iedere tiener en James Bond voelt zich als een kind in een snoepwinkel. Fijn gespeeld ook door Pierce Brosnan.

Nummer 2 is het eerste horloge met uitgebreide trukendoos voor James Bond. Zonder dit uurwerk had 007 het niet overleefd (zoals vaker het geval als hij Q niet had gehad). In latere films maakt Bond veelvuldig gebruik van zijn horloges, en niet alleen om te kijken hoe laat het is. Eerder in Thunderball (1965) draagt James Bond een speciale Breitling met geigerteller. Met alle respect, dat is een nogal saaie gadget.

Nummer 1 is de ultieme auto met de ultieme uitrusting. Later nog veelvuldig gebruikt in volgende films of gekopieerd in andere voertuigen als Little Nellie en de Lotus Submarine, maar de eerste blijft toch wel de beste. Ook in No Time to Die doet deze toverauto weer dienst. En hoe...

Luister hier ook naar een fragment over Q bij het radioprogramma Fris! op NPO Radio 1.

Bond-regisseur Michael Apted (79) overleden

Regisseur Michael Apted is op 79-jarige leeftijd overleden, meldt The Hollywoord Reporter vanavond. Apted stond in 1999 aan het roer van de negentiende James Bond-film The World Is Not Enough.

Michael Apted was hoogst verbaasd toen de producenten van James Bond eind jaren 90 bij hem aanklopten, zegt hij in een interview uit 2018. Het idee was dat Apted meer vrouwen naar James Bond moest lokken. Een missie die bij voorbaat doemde te mislukken, aldus de regisseur.

Apted stond bekend om zijn films met sterke vrouwenrollen, zoals Coal Miner’s Daughter (1980), Gorilla’s in the Mist (1988) en Nell (1994). Ook zijn Bond-film The World Is Not Enough (1999) heeft enkele belangrijke vrouwenrollen, zoals die van Sophie Marceau en Judi Dench. Toch bleven de Bond-films volgens Apted vooral bedoeld voor vaders en hun zonen.

Sophie Marceau en Judi Dench in The World Is Not Enough (1999)

Naast het maken van bioscoopfilms, stond Michael Apted vooral bekend als maker van de documentaireserie die begon met Seven Up! Een serie begonnen in 1963 met een groep van zevenjarige kinderen die de regisseur, na het succes van het eerste seizoen, iedere zeven jaar besloot te bezoeken voor een vervolg. Dat resulteerde in inmiddels negen delen, waarin de laatste, 63 Up, in juni 2019 uitkwam.

The World Is Not Enough is de derde James Bond-film met Pierce Brosnan in de hoofdrol en de laatste van de vorige eeuw. Was het in de jaren 60, 70 en 80 niet ongebruikelijk om een regisseur voor meerdere Bond-films aan te houden, in de jaren 90 veranderde dat door bij iedere film een nieuwe regisseur in te huren. Het is bij Apted dan ook bij één Bond-film gebleven.

Michael Apted laat een vrouw en drie kinderen achter. In 2014 overleed zoon Paul Apted aan darmkanker. Waaraan de regisseur is overleden, is nog niet bekend.

Aha-erlebnis

Er was een tijd dat ik niet alle Bond-films even goed op mijn netvlies had staan. Uit de naslagwerken van Steven J. Rubin en Raymond Benson, en het stukgelezen cd-boekje van de 30th Anniversary Collection, wist ik van hun bestaan, en ik moet ze een keer op tv voorbij hebben zien komen, maar waar From Russia with Love over ging? Al sloeg je me dood. On Her Majesty’s Secret Service? Nog zo’n gat. Datzelfde gevoel heb ik nu met No Time to Die.

No Time to Die is de Bond-film die ik vaag gezien moet hebben, maar waarvan ik mij enkel flarden kan herinneren. Misschien vond ik er, net als bij bovengenoemde films, niet veel aan. Een goed teken, want Russia en Majesty’s voeren nu al lange tijd mijn Bond-lijstjes aan.

Van From Russia with Love was niet veel meer blijven hangen dan het beeld van Red Grant die Bond gadeslaat vanuit de trein. Ik vond het vooral heel donker allemaal en veel gebeurde er niet. Ik heb de film pas echt weten te waarderen toen ik hem voor mijn verjaardag op video-cd kreeg, dat moet in 1996 zijn geweest. Mijn vader had ruim voor die tijd al laten zien waar in zijn sokkenlade het cd’tje lag verstopt, dan kon ik er alvast van genieten, als ik het maar niet aan mijn moeder zou vertellen.

En genoten heb ik toen ik de film in onbewaakte ogenblikken herbeleefde. Met name die overdonderende instrumentale titeltrack van John Barry die overgaat in de James Bond Theme maakte grote indruk. Uit de boeken van Rubin en Benson had ik wel begrepen dat From Russia with Love een moordfilm moest zijn, maar dat deze tweede Bond tot een van de beste uit reeks behoort, was mij eerder op tv compleet ontgaan. Gespeeld verrast nam ik het cadeautje later alsnog in ontvangst — hoe toevallig, een van mijn lievelings Bond-films!

On Her Majesty’s Secret Service is een ander verhaal, die werd tot mijn grote ontsteltenis namelijk helemaal niet uitgegeven op video-cd. Zat ik daar met een incomplete collectie en de noodzaak deze film eens goed te zien, want ook dit avontuur in de Alpen heette volgens Rubin en Benson een topproductie te zijn. Er was mij die eerste keer niets van bijgebleven.

Bij gebrek aan een tv-vertoning zat er niets anders op dan OHMSS maar eens te huren. Bij de lokale Blockbuster-videotheek hadden ze een exemplaar verpakt in zo’n dikke witte videohoes uit de tijd dat Warner Bros. de Bond-films voor thuisgebruik mocht verzorgen. Op de voorkant een afdruk van het olijke duo van de knoflookaffaire. Aan de foto te zien zat er bij Rigg nog een sjasliek dwars.

Don’t judge a book by its cover. Deze eerste keer dat ik On Her Majesty’s Secret Service als Bond-fan had bekeken, ging het avontuur erin als koek. Wat een fantastische productie! Journey to Blofeld’s Hideaway. Die beelden, die muziek, Irma Bunt: ‘Not ground. Ice.’ En dan Piz Gloria. Wat een feest!

Niet veel later verscheen de film na lange tijd weer eens op tv. De videorecorder snorde verlekkerd mee, en wat schetste mij verbazing? De Warner-kopie bleek een geamputeerde versie te zijn. De film die ik eerder had gezien, begon na de gunbarrel direct met M en Q en het radioactieve pluisje. Verder ontbrak de gehele Gumbold-scène in Bern, waardoor Bonds metgezel Shaun Campbell pas voor het eerst op het station van Lauterbrunnen opduikt, verscholen achter een krant, waardoor je je onbedoeld gaat afvragen: wie is die vent?

On Her Majesty’s Secret Service bleek na die tv-vertoning nóg een trede beter te zijn dan ik mij had voorgenomen. Ik heb die cassette letterlijk grijsgedraaid en pas met de komst van de Special Edition-dvd’s vervangen, dit jaar precies 20 jaar geleden.

Daar zat trouwens nog een staartje aan. In het jaar 2000 verscheen iedere maand een Bond-film op dvd. Te beginnen met de nieuwste van dat moment, The World Is Not Enough, en zo verder iedere maand eentje vanaf Dr. No. Mooi vormgegeven, prachtig bewegend dvd-menu, boordevol extra’s, een vol boekje met informatie: aan deze serie was met liefde gewerkt. En als je de hele serie compleet had, kreeg je het fraaie 007-logo op de zijkant te zien. Een must voor de Bond-liefhebber. Daarna kwam de collectie in zijn geheel verkrijgbaar in de koekblikvariant.

Vanaf oktober 2000 werd de voortgang van de Special Editions opgestuwd met twee dvd’s per maand. Ik kon toen dus kiezen tussen You Only Live Twice en opvolger OHMSS. Ik koos uiteraard voor die laatste, in de wetenschap dat Twice een week later wel zou volgen. Bij thuiskomst bleek echter dat Nederland wél de goede hoesjes, maar niet de bijbehorende schijfjes van On Her Majesty’s Secret Service had ontvangen. Ik werd geconfronteerd met wederom een nieuwe film: Im Geheimdienst Ihrer Majestät! Ik kwam er hierdoor wel achter dat Ilse Steppat, die op onnavolgbare wijze de rol van Blofelds rechterhand Irma Bunt speelde, nog net op tijd haar eigen rol in het Duits had kunnen nasynchroniseren. Steppat overleed namelijk drie dagen na de wereldpremière van de film in december 1969. Uiteindelijk heb ik Im Geheimdienst Ihrer Majestät alsnog omgeruild voor Man lebt nur zweimal.

Door de Special Editions was ik weer helemaal op de hoogte van alle Bond-films, konden de van tv overgenomen avonturen eindelijk worden gewist, en hadden ook de video-cd’s hun dienst bewezen. De Special Editions maakten zes jaar later plaats voor de koffer van de Ultimate Editions, die zes jaar later op hun beurt weer werden vervangen door een nog ultiemere versie: de blu-ray’s ter viering van Bonds 50-jarig filmjubileum. Later aangevuld met de losse schijfjes van Skyfall en Spectre, beide uitgegeven in een fraaie steelbook.

No Time to Die voegt zich daar als het even meezit medio maart 2021 aan toe, precies twintig jaar nadat ik de Bond-collectie met de Special Editions van GoldenEye en Tomorrow Never Dies voor de eerste maal compleet maakte. Zodat de Bond-film waarvan ik mij enkel flarden kan herinneren, net als al die andere films, eindelijk tot een aha-erlebnis gaat behoren.

Deze column verscheen ook bij James Bond Nederland.