Acteur Michael Byrne (82) overleden

De Britse acteur Michael Byrne is op 82-jarige leeftijd overleden, meldt onder meer The Guardian. Byrne was vooral bekend als toneelacteur en als bijrolacteur in vele films en tv-series. Zo had hij een kleine rol in de James Bond-film Tomorrow Never Dies (1997).

Bij het grote publiek was Byrne vooral bekend door zijn rol van nazikolonel Ernst Vogel in Indiana Jones and the Last Crusade (1989) tegenover Sean Connery en Harrison Ford. Eerder stond Byrne als nazikopstuk al tegenover Harrison Ford in Guy Hamiltons Force 10 From Navarone (1978).

In Tomorrow Never Dies (1997) is Michael Byrne te zien als Admiral Kelly van de HMS Bedford, een Brits marinefregat dat James Bond helpt om het stealthschip van vijand Elliot Carver uit te schakelen.

Een bijna onherkenbare rol speelde de acteur in Braveheart (1995) als de vuilak Smythe die de bruid van Mel Gibson aanrandt. Verder was hij te zien als de broer van Michael Caine in A Bridge Too Far (1977), in Gangs of New York (2002) en in Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) waar hij Dumbledores nemesis Gellert Grindelwald vertolkte.

Michael Byrne overleed op 20 juni, de doodsoorzaak is niet bekendgemaakt. Hij leefde gescheiden van zijn ex-vrouw, de actrice Carole Nimmons, en laat twee dochters en drie kleinkinderen achter.

Joe Don Baker (89) overleden

Op 89-jarige leeftijd is de Amerikaanse acteur Joe Don Baker overleden, meldt 007.com op social media. Baker speelde in de Bond-films zowel de rol van schurk als die van 007’s bondgenoot.

Joe Dan Baker was een veelgevraagd bijrolacteur voor film en tv-series. Zijn doorbraak kwam echter met een hoofdrol in de film Walking Tall (1973), waarin ook de onlangs overleden Bruce Glover speelde.

Andere bekende producties waarin hij te zien was: Cool Hand Luke (1967), de tv-serie Edge of Darkness (1985) van Bond-regisseur Martin Campbell, Cape Fear (1991) van Martin Scorsese, met Pierce Brosnan in Mars Attacks! (1996) en zijn laatste film Mud (2012).

In The Living Daylights (1987) werd hij gecast als wapenhandelaar Brad Whitaker, die het samen met Jeroen Krabbés generaal Koskov opneemt tegen Timothy Dalton als James Bond. Na één film afwezigheid, werd hij teruggevraagd voor de eerste twee Bond-films met Pierce Brosnan: GoldenEye (1995) en Tomorrow Never Dies (1997). Daarin speelde hij CIA-agent Jack Wade. Na zijn tweede korte verschijning, werd niets meer van Wade vernomen. Wel verdiende Joe Don Baker met al zijn drie optredens een vermelding op de filmposters.

„Goh, wat ’n naar bericht! Een buitengewoon aardige collegiale acteur. Ik had, zoals je weet, meerdere scènes met hem, die er — als ik me goed herinner — in een of twee takes op stonden... Sweet memories!”

Jeroen Krabbé

Joe Don Baker was getrouwd en bleef zijn leven lang kinderloos. Hij overleed op woensdag 7 mei.

Journalist Garth Pearce overleden

De Engelse journalist Garth Pearce is vorige maand overleden, meldt The GoldenEye Dossier. Pearce interviewde tijdens zijn 50-jarige carrière alle zes James Bond-acteurs. Ook was hij verantwoordelijk voor de boeken The Making of GoldenEye en The Making of Tomorrow Never Dies.

Volgens The Sun, waar Pearce tot kort voor zijn dood werkte, was hij de enige journalist waar Sean Connery vertrouwen in had. Pearce was volgens diezelfde The Sun tevens de enige die de moeite nam de set te bezoeken van een ruimte-epos dat gedoemd was te mislukken: Star Wars. Een nog tamelijk onbekende Harrison Ford werd de eerste acteur van vele Hollywoodsterren die Pearce gedurende zijn carrière te spreken kreeg.

Michelle Yeoh en Garth Pearce op de set van Tomorrow Never Dies (1997)
Foto: Keith Hamshire

Garth Pearce overleed op 5 februari op 77-jarige leeftijd na een kort ziekbed.

Brand op Bond-locatie onder controle

De brand die gisteren uitbrak in Somerset House is inmiddels onder controle. Het 18e-eeuwse voormalige paleis in hartje Londen deed tweemaal dienst als locatie in de James Bond-films.

In GoldenEye (1995) is de binnenplaats van Somerset House te zien als een stukje Sint Petersburg. James Bond en CIA-contactpersoon Jack Wade stranden daar wanneer Wades blauwe barrel, een ZAZ-965A, het begeeft. Terwijl Wade de wagen weer aan de praat probeert te krijgen, is op de achtergrond Somerset House te zien.

De film daarop, Tomorrow Never Dies (1997), toont het neoklassieke gebouw opnieuw, maar dan vanuit een andere hoek. Hierin zien we James Bonds Aston Martin DB5 door de poorten rijden op weg naar het Ministerie van Defensie.

Het historische bouwwerk doet tegenwoordig dienst als kunstcentrum. Somerset House herbergt een kunstcollectie met werken van onder meer Cézane, Manet en Van Gogh. Van Van Gogh hangt er het beroemde zelfportret met verbonden oor. De kunstwerken zijn tijdens de brand niet in gevaar geweest.

Somerset House doet vaker dienst als filmdecor. Zo was het gebouw te zien in onder meer Sherlock Holmes en Harry Potter.

Leuk om te lezen: How ‘GoldenEye’ turned Somerset House into St Petersburg

De Brosnan-trilogie

Pierce Brosnan was bij nader inzien toch wel een van de beste James Bonds. Net als Sean Connery dat was voor de jaren 60 en Roger Moore voor de jaren 70, was Pierce Brosnan dat voor de jaren 90. Onlangs zag ik met mijn vader de Brosnan-trilogie terug. Hij genoot ervan, en ik met hem.

Het blijft een schande dat Pierce Brosnan twintig jaar geleden met een simpel telefoontje werd bedankt voor zijn trouwe diensten voor koningin, vaderland en de rest van de wereld. Hij moest ophoepelen omdat de producenten van de films een andere kant op wilden met hun franchise. Toentertijd hadden de Bond-makers tenminste nog wel een visie.

Waren ze met het wegwerken van de perfecte James Bond even vergeten dat deze man 007 naar het nieuwe millennium had geloodst? Was de geheim agent begin jaren 90 op sterven na dood, met de juiste ingrediënten en de juiste hoofdrolspeler werd de misogynist dinosaur gereanimeerd en levend gehouden tot het magische jaar 2000. Dat 007 het zó lang zou volhouden, daar hadden hun vader en zijn compagnon, toen zij James Bond begin jaren 60 naar het grote scherm brachten, nooit van kunnen dromen. Met Pierce Brosnan als vaandeldrager werd het in 1995 al gauw duidelijk: James Bond kon op deze manier nog jaren mee.

Voor de verandering begon ik de Brosnan-trilogie maar eens aan het eind. The World Is Not Enough bestaat dit jaar vijfentwintig jaar en ik had gewoon weer eens zin om een van mijn minst geliefde Bond-films te herkijken (minst geliefd, maar een film waar ik bepaald geen hekel aan heb). Samen met mijn vader dus.

The World Is Not Enough (1999)

Zijn reacties op de doldwaze stunts met de Q-boat, en tot mijn stomme verbazing riep hij toen Q in beeld kwam: ‘Stop! Stop! It isn’t finished!’; Bond die zijn stropdas herschikt als hij met het bootje onder water verdwijnt; de besneeuwde pieken van Chamonix; de herkenning als Robbie Coltrane in beeld verschijnt; de snoekduik van de Maiden’s Tower. Mijn vader reageerde zoals ik graag zelf weer verrast zou worden bij een Bond-film, welhaast kinderlijk. En nee, hij mankeert van alles, maar dement is hij niet.

Mijn vader is een normale bioscoopganger. James Bond ziet hij graag, maar het hoeft niet gelijk op de premièredag. En zo heeft hij The World Is Not Enough (die hij in 1999 toevallig wél op de premièredag zag omdat ik bij Grolsch zes kaartjes had gewonnen) in een kwart eeuw nog wel enkele keren voorbij zien komen, op dvd en op tv. Maar veel van zo’n film verwatert, zodat je een veel frissere kijk op James Bond houdt en je jezelf dus kunt laten verrassen door een stunt waarvan je niet precies meer weet hoe hij afloopt.

Bij de aftiteling kwam mijn vader tot de conclusie dat dit toch wel een van zijn favoriete Bond-films was en Pierce Brosnan een van zijn favoriete Bonds. Die oudjes met Connery en Moore zijn ook leuk hoor, maar die met Brosnan zijn spectaculairder en ogen, ook na vijfentwintig jaar, nog modern genoeg. Puur vermaak, weinig tijd om na te hoeven denken, gewoon domweg genieten van de capriolen op het scherm en verder geen quasi gepsychologiseer.

The World Is Not Enough (1999)

Het mooie van alles: ook ik had een prima James Bond-film gezien. Het was voor mij de beste vertoning van The World Is Not Enough in vijfentwintig jaar. Zelfs op de premièredag had ik niet zo van de film genoten als deze keer; dat had overigens meer te maken met het feit dat ik in de veronderstelling verkeerde dat ik op dé première in Amsterdam aanwezig zou zijn. Maar in plaats van bij de Tuschinski zag ik de film in City, terwijl Desmond Llewelyn en Denise Richards op dat moment luttele kilometers verderop bij het koninklijk theater uit een limousine stapten. Dat heeft mijn onnozele ik de hele film dwarsgezeten.

De week daarna Tomorrow Never Dies, opnieuw genieten geblazen, en ook deze kreeg van mijn vader het stempel ‘een van de beste’. Deze Bond-film zagen we eveneens voor de eerste keer samen in de bioscoop, één dag vóór de uiteindelijk release. Ik herinner mij nog goed hoe het White Knight/Surrender-thema beklijfde. Die pure Bond-sound. Ook de song aan het einde was een traktatie en hield mij de gehele aftiteling in mijn bioscoopstoel. Vooral de titelsequentie van Daniel Kleinman vond ik destijds overweldigend. Ik bleef maar denken ‘dit is nieuw, dit is nieuw…’.

Tomorrow Never Dies (1997)

En recentelijk vertoonde Pathé tot mijn grote genoegen GoldenEye. Die ik ook voor de eerste keer met mijn vader zag, na het winnen van een prijsvraag uit de Zondagskrant. Daarvoor moest ik enkele weken achter elkaar James Bond-plaatjes uit de krant knippen en een aantal vragen beantwoorden (waaronder ‘In welk land komt James Bond in GoldenEye voor de eerste keer?’). Het formulier leverde ik eigenhandig in bij de redacteur om er zeker van te zijn dat mijn inschrijving in goede orde werd ontvangen.

De voorstelling was op een woensdagmiddag in de inmiddels verdwenen Brinkmann-bioscoop in Haarlem. Een sfeerloze jaren 80 bakstenen popcornkelder waar je nog niet dood gevonden wil worden. We zaten er met zeven winnaar-koppels en ontvingen per paar een GoldenEye-sweater en een GoldenEye-pin (die ik later op mijn portemonnee bevestigde waarna ik hem ben kwijtgeraakt). Voor wie de eerste twee James Bond-films wist op te schrijven, was er tevens de 30th Anniversay Collection te winnen. Een cd die ik al had, maar ik kon de vraag onmogelijk fout beantwoorden.

Nadat de koppels de koppen bij elkaar staken om tot een totaal van twee Bond-films te komen, en de jury zich over de antwoorden had gebogen, werd vermeld dat slechts één iemand de vraag goed had beantwoord. Ik zette gelijk een stap naar voren. In plaats van applaus ontving ik meewarige blikken, de winnaar was immers nog niet eens omgeroepen. Snotaap.

In die periode, in het najaar van 1995, was de informatie over nieuwe films nog niet zo alomtegenwoordig als vandaag de dag. Een filmtrailer zag je als je mazzel had één keer in zijn geheel voorafgaand aan een bioscoopvoorstelling, op televisie moest je zoeken om een geamputeerde versie tegen te komen. Ik wist voor aanvang van GoldenEye bar weinig over het verhaal of de hoofdrolspelers. GoldenEye is de eerste Bond-film die ik in de bioscoop zag, en de laatste die mij nog compleet kon verrassen.

Na het huidige weerzien met GoldenEye besloot mijn vader dat Pierce Brosnan toch wel een van de beste James Bonds was. Ik kon hem geen ongelijk geven. Eerder opteerde ik voor Bond 26 voor de nieuwe Roger Moore, maar ik geloof dat de nieuwe Pierce Brosnan beter op zijn plaats is; het oude vertrouwde James Bond-gevoel in een modern jasje.

‘Pierce Brosnan heeft toch maar drie Bond-films gemaakt?’, vroeg mijn vader nog. Ik heb hem maar in die waan gelaten…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

The Talented Robert Elswit

In principe hoef je niet meer te weten dan dit: ga dat zien. De achtdelige Netflix-serie Ripley. Een lust voor het oog. Beklemmend, doorspekt met subtiele humor. Met de prettige verschijning Andrew Scott als zichtbaar genietend middelpunt. En dan de beelden van Robert Elswit, director of photography van Tomorrow Never Dies (1997). Schilderijtjes tovert hij.

Visueel gezien valt Ripley het meest op. Elswits beelden zijn geschoten in het meest heldere zwart-wit. Het is heel even wennen in het begin. Eigenlijk hoopte ik dat, net als bij Casino Royale, na de introductie de kleurenknop werd gevonden. Maar eenmaal in Italië beland, met zijn onverwoestbare schoonheid van nauwe steegjes, steile trappen en statige standbeelden, is de zwart-witkeuze overweldigend.

De grote lijnen van het verhaal zullen inmiddels bekend zijn. The Talented Mr. Ripley van Patricia Highsmith, waar deze serie op is gebaseerd, werd twee keer eerder verfilmd. Alain Delon was de eerste getalenteerde meneer Ripley in Plein soleil (Purple Noon) uit 1960. Meest bekend zal de versie van Anthony Minghella zijn uit 1999 met Matt Damon in de titelrol (ook te vinden op Netflix).

In de acht delen van gemiddeld 55 minuten die Ripley de tijd neemt, komen de details anders tot hun recht. Naar mijn smaak is de serie soms iets té gedetailleerd, waardoor mij het gevoel bekroop dat er vooral meters moesten worden gefilmd. Ook geen straf, want dat betekent méér Andrew Scott en méér Robert Elswit.

Hoe verder ik in de serie kwam, hoe meer ik in Andrew Scott een nieuwe James Bond-figuur herkende. Hij heeft dat elegante, dat duistere, en dikwijls die onuitstaanbare glimlach waarmee hij overal mee weg lijkt te komen. En natuurlijk is Scott, die inmiddels tegen de vijftig loopt, aan de oudere kant, en zat hij met diezelfde sardonische tronie al in Spectre (2015). Hij oogt er jeugdig genoeg voor en ik geloof oprecht dat hij een nieuwe draai aan het karakter van 007 kan geven.

Johnny Flynn als Dickie Greenleaf tipte ik al eerder na zijn optreden als Ian Fleming in Operation Mincemeat (2021). Flynn geeft gestalte aan een minder irritante rijkeluiszoon dan Jude Law dat eerder deed. Law speelde een heel naar personage, Flynn mag dat subtieler doen. Datzelfde geldt voor de dochter van Sting, Eliot Sumner (die ook heel even in No Time to Die zit), als Freddie Miles. Totáál anders dan voorganger Philip Seymour Hoffman, want wat was ook dat een naarling in de film uit 1999.

Ook hier ligt de sympathie toch steeds bij zwendelaar Tom Ripley, van wie je hoopt dat hij uit handen van de autoriteiten weet te blijven. Al is het maar voor een tweede seizoen. Meerdere Ripley-verhalen van Highsmith liggen voorhanden en drogen die op, dan kan schrijver en regisseur Steven Zaillian met het personage nog alle kanten op. Het is net als met James Bond.

Ripley: ga dat zien. En lees daarna ook vooral dit interview van Vanity Fair met Steven Zaillian en Robert Elswit.

James Bond en Henry Kissinger

De gisteren op honderdjarige leeftijd overleden Amerikaanse staatsman Henry Kissinger had een aantal links met James Bond.

Jill St. John en Henry Kissinger

Zijn belangrijkste bijdrage leverde hij als politiek adviseur voor de James Bond-film Tomorrow Never Dies (1997). Het oorspronkelijke script speelde namelijk rond de overdracht van Hongkong aan China; Hongkong was tot 1997 ruim 150 jaar een Britse kolonie.

Kissinger adviseerde om die gehele verhaallijn ter verwijderen. Want stel dat er tijdens de werkelijke overdracht in de zomer van 1997 toch iets onverwachts zou gebeuren, dan zou de Bond-film, die stond gepland voor het najaar van dat jaar, een flater slaan. En zo gebeurde het dat de filmopnamen in de lente van 1997 begonnen met een onaf script en werd Hongkong volledig genegeerd. Lees hier het relaas rond de problemen met Tomorrow Never Dies.

Op IMDb staat Kissinger vermeld als ‘consultant’ voor de James Bond-film. Echter is zijn naam nergens te bekennen in de aftiteling van de film.

Vele jaren eerder onderhield Kissinger een relatie met Bond-actrice Jill St. John uit Diamonds Are Forever (1971), zie bovenstaande foto. St. John had een voorliefde voor machtige mannen. Kissinger een voorliefde voor mooie vrouwen.

Dan is er nog de scène uit The Man with the Golden Gun (1974) waarin sheriff J.W. Pepper in de boeien wordt geslagen door de Thaise politie. De vuilbekkende sheriff dreigt met de FBI, CIA en zelfs met Henry Kissinger. Of dat heeft geholpen, blijft de vraag. We zien de sheriff daarna nooit meer terug.

Stuntman Dinny Powell (90) overleden

Meervoudig James Bond-stuntman Dinny Powell is op 90-jarige leeftijd overleden. Dat meldt Behind the Stunts op Twitter. Powell werkte mee aan Bond-films in de jaren 60, 70, 80 en 90. Hij was de grondlegger voor drie generaties aan Powell-stuntlieden die tot vandaag de dag in de filmwereld werken.

Bij een stuntman is het vaak moeilijk om precies aan te wijzen wáár in de film hij precies te zien is. Zo ook bij Dinny Powell. De lijst aan Bond-films onder zijn naam is samengesteld op basis van zijn vermeldingen op IMDb.

Naast stuntman werd Powell ook ingezet als acteur, zoals in Tomorrow Never Dies (1997) in een korte scène waarin badguy Elliot Carver subtiel aangeeft dat hij last heeft van een vervelende ‘bankier’. Daar waar zijn collega-stuntacteurs meer te doen krijgen in een gevecht in de opnamestudio en daarna in de parkeergarage, duikt Powell enkel hier op:

Dinny Powell geheel rechts in Tomorrow Never Dies (1997), links zijn Rocky Taylor en Terry Richards te zien.

Dennis ‘Dinny’ Powell was de jongere broer van Fred ‘Nosher’ Powell (1928 - 2013). Beide broers begonnen hun carrière als bokser. Nadat Dinny Powell zijn eerste schreden als stuntman in de filmwereld had gezet, haalde hij zijn broer erbij. De Powell-broers wisten uit te groeien tot veelgevraagde stuntlui in tal van Britse film- en tv-producties, later kwamen daar grote Hollywoodfilms bij.

Nosher was de vader van Greg en Gary Powell. Die het op hun beurt schopten tot stuntcoördinator voor respectievelijk de Harry Potter- en de James Bond-films. Ook Tilly Powell, Gary’s dochter, zit inmiddels in het stuntvak.

Zie hieronder Dinny Powell in een heerlijke blooper uit Revenge of the Pink Panther (1978) met Tony Beckley, Peter Sellers en Robert Loggia:

Stuntman uit Brosnan-films overleden

Stuntman Richard Hammatt is overleden. Dat meldt Behind the Stunts op Twitter. Hammatt werkte mee aan de Pierce Brosnan-Bond-films GoldenEye (1995), Tomorrow Never Dies (1997) en The World Is Not Enough (1999).

Richard Hammatt was als stuntman en -coördinator betrokken bij een groot aantal films en tv-series die vanaf de jaren 70 voor een groot deel in Engeland werden opgenomen. Zo werkte hij mee aan Star Wars, Superman, Batman en Harry Potter.

Twee jaar geleden was hij nog te zien in de prima documentaire Hollywood Bulldogs — The Rise and Falls of the Great British Stuntman van John Spira, waarin ook stuntmannen als Ray Austin, Rocky Taylor, Vic Armstrong en Paul Weston aan het woord komen. Hieronder een samenvatting van de interviews met Hammatt.

Richard Hammatt is 75 jaar geworden.

Het jaar van David Arnold

Na tien jaar trouwe dienst was hij ineens zomaar weg, om voorlopig niet meer terug te komen: componist David Arnold. Bond-fan, Barry-adept en onder alle omstandigheden een beleefde Brit.

Daar waar John Barry’s ego de Big Ben oversteeg, is David Arnold altijd het sullige neefje gebleven die iedere keer weer blij was dat hij een muziekje mocht maken voor James Bond. De twee componisten zijn als appels en peren, maar de connectie ‘Bond’ is bij beiden sterk aanwezig. Samen bestrijken ze zestien van de 25 Bond-scores.

Nadat Arnold na Quantum of Solace voor geen enkele Bond-film meer is gevraagd, bleef hij wel bevriend met de producenten. Waarom ook niet. Er was voor zover bekend nooit een onvertogen woord tussen componist en filmmakers gevallen. Naar eigen zeggen kon Arnold eindelijk weer eens onbevangen naar een nieuwe Bond-film kijken. Dat tekent de echte gentleman.

Op Twitter deed David Arnold zich voor als fervent biscuitjeseter; een minzaam persoon die graag een lolletje trapt en het leven verder niet zo serieus neemt. Op filmscoregebied bleef het langere perioden rustig, voor tv scoorde hij nog het een en ander. Bond was passé voor hem. In het kielzog van regisseur Sam Mendes kwam Thomas Newman, toch van een compleet ander kaliber. De Bond-muziek leek ineens volwassen.

Nu na tien jaar luisteren ben ik een enorm bewonderaar van de Bond-muziek van Newman. De klank van James Bond in Skyfall en Spectre reikt naar een hoger niveau. Minder van dik hout. Waarmee ik David Arnold absoluut niet te kort wil doen, maar Thomas Newman is een klasse apart.

Thomas Newman, David Arnold (en Tommy Pearson van Classic FM)

Of met Newman de Bond-sound in tact is gebleven, is een andere vraag. Met het verstrijken der jaren heeft Casino Royale als top 3-film plaats moeten maken voor Skyfall, en dat allemaal vanwege de muziek.

Maar nu. David Arnold is weer helemaal terug. Hoewel er over zijn deelname aan Bond 26 nog niets bekend is (over een toekomstige Bond-film is enkel gesproken over ‘een mogelijke startdatum’ van ‘ergens in 2024’), en of daar überhaupt sprake van gaat zijn, maar Arnold is de man die het complete zestigjarige jubileummuziekfeest van 007 op zijn zestigjarige schouders heeft genomen. Had John Barry nog geleefd en in goede doen (zie John Williams), dan had de eer hem toegekomen. Obviously. Arnold is het levende alternatief, dat laatste was wel een voorwaarde voor de organisatie van een feestje.

En een feestje werd het. Veel lof over de optredens, met name die van de originele artiesten (Shirley Bassey, Garbage, Lulu, Hans Zimmer, en dat was het), waarbij vooral het feest der herkenning zegevierde. Judi Dench kondigde de artiesten aan, Nicholas Dodd dirigeerde het orkest. Dat doet hij altijd voor Arnold, de componist kan dat zelf niet, in tegenstelling tot John Barry en Thomas Newman en iedereen daar tussenin die de baton wel wisten te hanteren.

Nicholas Dodd en John Barry

Zo’n concert is niet in een middagje samengesteld. Arnold moet daar lange tijd mee bezig zijn geweest. Het belletje naar Shirley Bassey was zo gepiept, die heeft niet eens een telefoon nodig om zich verstaanbaar te maken. De rest was duwen en trekken. Paul McCartney (geen tijd), Adele (geen zin), Tom Jones (geen idee). Het applaus in de Royal Albert Hall op 4 oktober was er niet minder om. Dit had David Arnold toch maar mooi geregeld.

Dan was er deze maand de reprise van Casino Royale in Concert; opnieuw mocht Arnold een retourtje South Kensington richting de Hall declareren.

Ondertussen liep hij rond met een geheim. Een geheim dat hij met pijn en moeite verborgen hield. Vorige week was het nieuws dan daar: zijn Bond-debuut Tomorrow Never Dies (1997) heeft een La-La Land-behandeling ondergaan en is sinds enkele dagen verkrijgbaar op een superdeluxe dubbel-cd. Ondanks dat velen de meeste muziek van deze film na 25 jaar inmiddels in bezit heeft, inclusief tracks die niet op de originele 1-disc uit 1997 staan, is dit toch een mooi toetje voor 2022.

Arnold is de laatste maanden sterker met James Bond verbonden dan de tien jaar daarvoor. Barbara Broccoli doet er verstandig aan om de vijfvoudig Bond-componist aan te trekken voor het debuut van 007 nummer zeven. Ten eerste omdat de Broccoli’s zelf geen verstand van muziek hebben, ten tweede omdat Arnold na al die jaren biscuitjes eten bijna uit elkaar knalt van inspiratie (als ik hem was zou ik alle mogelijke killer-tunes achter de hand houden voor een mogelijk nieuwe Bond-opdracht, want niets is zo belangrijk als 007), ten derde omdat David Arnold een stabiele factor is. De man levert sowieso, des te belangrijker met een nieuwe Bond-acteur die in zijn eerste missie wellicht nog wat wankel op zijn beentjes staat. Een muzikale begeleiding door een oude rot is dan meer dan welkom.

Barbara Broccoli en David Arnold

David Arnold is geen John Barry. Daarvoor levert de zestigjarige componist te weinig memorabele thema’s af. Daar waar Barry er drie, vier, vijf per film uit zijn mouw schudde, moet Arnold het er met een beetje geluk met één doen. Maar wat er uit zijn kokertje komt (White Knight, Welcome to Cuba, Night at the Opera) is fenomenaal. Als er iemand is die de Bond-sound begrijpt, is hij het wel. Bovendien is het ook gewoon een aardige jongen. Tag hem in een tweet; David G. Arnold reageert wel.

De aankondiging van de hernieuwde soundtrack van Tomorrow Never Dies (Arnolds beste) leverde op social media trouwens nog veel beter nieuws op. John Barry’s Moonraker is een ondergewaardeerd meesterwerk dat nooit in zijn volle glorie te horen is geweest. Ik was in dezen niet te beroerd om La-La Land nog maar eens een tip te geven. Het zijn niet zozeer David Arnolds Bond-werken waar we naar smachten (Die Another Day en The World Is Not Enough kwamen al enkele jaren eerder uit), hoe sympathiek en beter iets dan niets deze geste ook is. Nee, het is John Barry, en met stip op nummer één dus Moonraker dat eenieder door zijn speakers wil laten schallen. Nou, dat gaat na meer dan veertig jaar gebeuren, aldus lieden die daar meer van af schijnen te weten.

Het feit dat de originele Moonraker-tapes onvindbaar zijn, blijkt volgens beterwetenden onjuist. De opnamebanden zijn niet zoek, maar bevinden zich in Parijs, daar waar John Barry in 1979 zijn orkest de pannen van het dak liet spelen in studio Davout. Sterker nog, La-La Land Records had naast Tomorrow Never Dies zowel Licence to Kill als Moonraker op de rol staan om opnieuw uit te brengen, destijds ter viering van de dertigste en veertigste verjaardag van de films. De pandemie gooide ook hier roet in het eten, want een oude Bond-plaat uitbrengen terwijl alle aandacht naar het noodlijdende No Time to Die dient te gaan, is not done. Dus werd alles op de lange baan geschoven en, zo wil het verhaal, wordt er voor de nabije toekomst gekeken naar én Licence to Kill én naar Moonraker. Dit is enkel een kwestie van tijd.

Ook David Arnold moet hiermee in zijn nopjes zijn. Want als er iemand van James Bond-muziek houdt, zijn wij het wel.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Nieuwe 2-disc cd ‘Tomorrow Never Dies’

Zomaar uit de hoge hoed en aanstaande dinsdag al verkrijgbaar: de uitgebreide soundtrack van Tomorrow Never Dies (1997) met muziek van David Arnold.

Het is een verrassing waar La-La Land Records net voor de feestdagen mee komt. Deze release bevat onder meer een alternatieve versie van k.d. langs Surrender; de filmversie verschilt namelijk van de eerder uitgebrachte cd-versie. Moby’s James Bond Theme ontbreekt deze keer. Maar die was ook niet in de film te horen. Op de nieuwe release staat 2 uur, 26 minuten en 53 seconden aan muziek. 

TRACK LISTING:

DISC 1

SCORE PRESENTATION
1. White Knight† 8:28
2. Backseat Pilot*† 1:41
3. Tomorrow Never Dies (Performed By Sheryl Crow) 4:50
4. The Sinking Of The Devonshire (Extended Version)** 7:22
5. MI6*† / Launch The Fleet*† 1:34
6. Company Car (Extended Version)**† 3:35
7. You Have A Phone Call, Mr. Bond* 1:02
8. Station Break 3:29
9. Carver And Paris* 1:06
10. Paris And Bond (Film Version)** 1:56
11. The Last Goodbye 1:34
12. Hamburg Break In 2:52
13. Hamburg Break Out 1:24
14. Printing Press Fight* 1:22
15. Escape To Hotel*† 2:28
16. Doctor Kaufman 2:27
17. *-3-Send 1:15
18. Backseat Driver (Film Version)**† 4:35
19. Okinawa* / HALO Jump* 2:25
20. Underwater Discovery 3:37
21. Vietnam 1:36
22. Banner Escape* 1:10
23. Bike Chase† 6:43
24. Bike Shop Fight (Film Version)** 2:32

DISC 2

SCORE PRESENTATION CONTINUED
1. Ha Long Bay 2:32
2. Boarding The Stealth† 4:57
3. Grenade* 1:39
4. A Tricky Spot For 007** 3:49
5. Stealth Shoot Out*† 3:33
6. Carver Gets It*† 2:53
7. All In A Day’s Work† 5:08
8. Surrender (Performed By k.d. lang) 3:56

ADDITIONAL MUSIC
9. White Knight (Original Version)**† 8:37
10. Backseat Pilot (Original Version)*† 2:20
11. The Sinking Of The Devonshire (Original Version)** 5:37
12. Company Car† 3:06
13. Shaken But Not Stirred (Simon Greenaway / Sacha Collisson)* 3:27
14. It Had To Be You (Performed By Simon Greenaway)* 2:03
15. Adrift (Simon Greenaway / Sacha Collisson)* 3:58
16. Paris And Bond 1:56
17. The Last Goodbye (Alternate Version)* 1:30
18. Printing Press Fight (Film Opening)* 1:10
19. Backseat Driver† 4:35
20. Banner Escape (Film Mix)* 1:10
21. Bike Shop Fight 2:42
22. Surrender (Alternate Version) (Performed By k.d. lang)** 3:53

* Previously unreleased
** Contains previously unreleased material
† Contains “James Bond Theme” written by Monty Norman  

Het recordlabel kwam in 2017 al met Die Another Day, een jaar later gevolgd door The World Is Not Enough. Daarna werd het stil op James Bond-gebied.

De hoop is nog steeds gevestigd op een gloednieuwe extended versie van John Barry’s meesterwerk Moonraker (1979). Ook The Man with the Golden Gun verdient deze behandeling. Zeker na het horen van onderstaande publicatie:

James Bond-muziekeditor Dina Eaton (70) overleden

Op 70-jarige leeftijd is op 1 februari muziekeditor Dina Eaton overleden, meldt THR gistervanavond. Eaton werkte van 1997 tot aan 2008 mee aan vijf opeenvolgende James Bond-films.

Dina Eaton was buiten de Bond-films verbonden aan zo’n vijftig filmtitels, vier daarvan met de vorig jaar overleden Bond-regisseur Michael Apted. Daarnaast werkte zij samen met regisseurs als Jim Henson, Michael Cimino, Bernardo Bertolucci en John Schlesinger, alsmede in nauwe samenwerking met filmcomponisten Maurice Jarre, Michael Kamen, Trevor Jones en voor onder meer de Bond-films met David Arnold.

Dina Eaton overleefde twee maal kanker. Ze overleed uiteindelijk aan complicaties na een operatie. Ze laat een moeder van 99 jaar achter.

Commander Craig

De fictieve commander Bond mag zich nu officieel commander Craig noemen. De vijfvoudig James Bond is benoemd tot erecommandant van de Royal Navy. Als James Bond mocht hij deze rang al voeren, hoewel de 007 van Craig tot op heden nooit in marine-uniform te zien is geweest.

Commander Craig zegt vereerd te zijn met zijn kersverse benoeming.

Voor de nieuwe Bond-film, die vanaf volgende week donderdag in de bioscopen draait, werkte het filmteam nauw samen met de Britse Koninklijke Marine en het Ministerie van Defensie. Zo speelt het oorlogsschip HMS Dragon een rol in de film.

Daniel Craigs voorgangers Sean Connery, Roger Moore en Pierce Brosnan waren tijdens hun diensttijd als James Bond allen eenmalig te zien in marine-uniform. Of Craig zich met No Time to Die bij dit rijtje voegt, weten we over een week.

Vlnr: Sean Connery in You Only Live Twice (1967), Roger Moore in The Spy Who Loved Me (1977) en Pierce Brosnan in Tomorrow Never Dies (1997)

Geoffrey Palmer (93) overleden

De Britse acteur Geoffrey Palmer is gisteren op 93-jarige leeftijd overleden. Dat meldt de BBC vandaag. Palmer speelde naast Pierce Brosnan en Judi Dench de rol van de starre Admiral Roebuck in Tomorrow Never Dies (1997).

Palmer was een veelgevraagd tv-acteur. Op het moment dat hij te zien was in Tomorrow Never Dies, speelde hij samen met Judi Dench de hoofdrol in de langlopende Britse sitcom As Time Goes By. De serie eindigde in 2005 en liep meer dan tien jaar.

Tomorrow Never Dies (1997)

Roebuck: „M, sometimes I don’t think you have the balls for this job.”
M: „Perhaps, but the advantage is I don’t have to think with them all the time.”

In films draafde Palmer op in een groot aantal bijrollen. Met zijn bulldogachtige uiterlijk was hij geknipt voor de rol van gezaghebber. De laatste productie waarin Palmer te zien is, is An Unquiet Life, een film over actrice Patricia Neal en haar echtgenoot schrijver Roald Dahl, die het scenario schreef voor de vijfde James Bond-film You Only Live Twice (1967). An Unquiet Life moet nog dit jaar in première gaan.

Volgens de BBC overleed Geoffrey Palmer vredig in zijn huis.

Sinds de dood van Earl Cameron uit Thunderball (1965), die in juli op 102-jarige leeftijd overleed, was Geoffrey Palmer korte tijd het oudst levende castlid uit een James Bond-film. De vraag is of Lon Satton (1929) uit Live and Let Die (1973) nog in leven is, aangezien zijn dood vorig weekend werd gemeld op sociale media maar nergens kon worden bevestigd.

Mocht Lon Satton inmiddels ook niet meer onder ons zijn, dan is Jack Hedley uit For Your Eyes Only (1981) vanaf nu het oudst levende castlid uit een Bond-film. Hedley is vorige week 90 jaar geworden.

James Bond blijft scoren bij RTL 7

Tv-première ‘Spectre’ op 5 april bij RTL 4

Nu er door de coronacrisis veel meer televisie wordt gekeken is dat ook te merken aan de kijkcijfers. Waar films doorgaans niet meer dan een half miljoen mensen trekken, wist de James Bond-film Tomorrow Never Dies (1997) donderdag 754.000 kijkers naar RTL 7 te lokken.

Dankzij de film, met Pierce Brosnan in de hoofdrol als James Bond, was RTL 7 op prime time een van de best bekeken zenders. Op hetzelfde moment keken alleen meer mensen naar NPO 1 en RTL 4.

NPO 1 had de beste cijfers met Oogappels en Floortje terug naar het einde van de wereld, met beide 1,2 miljoen kijkers. Op RTL 4 keken 1 miljoen mensen naar De TV Kantine. SBS 6 trok met Undercover in Nederland en Mr. Frank Visser rijdt visite respectievelijk 629.000 en 732.000 kijkers.

Tot zover het ANP vandaag.

RTL 7 zendt deze week weer een reeks James Bond-films uit. Niet de gehele cyclus, maar de negen films die Timothy Dalton, Pierce Brosnan en Daniel Craig tussen 1987 en 2012 maakten. Opvallend daarbij is dat het aantal kijkers naar James Bond op tv met de dag toeneemt.

Met Tomorrow Never Dies momenteel aan kop met 754.000 kijkers, trok GoldenEye (1995) er woensdag 599.000, Licence to Kill (1989) de dag daarvoor 525.000 en The Living Daylights (1987) op maandag 'slechts' 479.000.

Het weekend was bij RTL 7 gereserveerd voor The Godfather. Daarin is een omgekeerde trend te zien. Vrijdag scoorde Part I nog 192.000 kijkers, zaterdag keken er 190.000 naar Part II en Part III moest het zondag met slechts 124.000 kijkers doen.

Edge of Darkness (2010) van Bond-regisseur Martin Campbell deed het vorige week donderdag met 404.000 kijkers een stuk beter dan het misdaadepos van Coppola, zo ook de eerste twee Beverly Hills Cop-films met respectievelijk 423.000 en 356.000 kijkers.

Vanavond is op RTL 7 The World Is Not Enough (1999) aan de beurt, gevolgd door Die Another Day (2002) op zaterdag, Casino Royale (2006) op zondag, Quantum of Solace (2008) op maandag en tot slot Skyfall (2012) op dinsdag. De tv-première van Spectre (2015) staat gepland op zondag 5 april op RTL 4.

Het is voor de zoveelste keer dat James Bond bij RTL de revue passeert. Lees hier waarom de zender geen genoeg lijkt te krijgen van 007.

Momenteel zijn alle 24 officiële Bond-films ook te streamen bij Videoland.

Bond 25 filmt op marineschip

Voor de kust van Ventnor op het Engelse eiland Wight, is al enige tijd een filmploeg in de weer. De lokale krant County Press weet het zeker: deze opnamen zijn voor Bond 25.

Isle of Wight

Het bericht in County Press is kort, maar het komt erop neer dat ooggetuigen een marineschip hebben gezien waarop een helikopter landt. Acteurs zijn tijdens deze opnamen niet gespot.

Op 25 juli werd een foto geplaatst op Twitter van het jacht Samar met daarop een helikopter. Degene die de foto plaatste, beweerde dat het om een opname van Bond 25 ging. Of het voor de kust van Ventnor om hetzelfde schip gaat, is niet duidelijk. De Samar bevindt zich momenteel voor de kust van Hvar, Kroatië in de Adriatische Zee.

Bond-fans hopen Daniel Craig een keer als commander James Bond in zijn marine-uniform te zien, zoals Sean Connery in You Only Live Twice (1967), Roger Moore in The Spy Who Loved Me (1977) en Pierce Brosnan in Tomorrow Never Dies (1997). Wellicht dat dit een mogelijkheid wordt.

James Bond voor de laatste keer gesignaleerd in uniform in Tomorrow Never Dies (1997)

Dit weekend nam een filmploeg van Bond 25 een autostunt op in de Schotse Hooglanden, tegelijkertijd is er een unit bezig op een marineschip. Acteurs die aan de film meewerken zijn de laatste tijd maar weinig in het openbaar gezien. Een logische verklaring daarvoor is dat zij zich op dit moment in de studio bevinden.

Halverwege deze maand vertrekt er een grote filmploeg, inclusief acteurs naar Italië, om daar voor langere tijd te filmen. Ongetwijfeld dat er dan gauw weer nieuwe beelden opduiken.

David Arnold is klaar voor Bond 25

Hij is alleen nog niet gevraagd...

Vijfvoudig James Bond-componist David Arnold ziet net als velen van ons uit naar de nieuwe Bond-film. Logische vraag van Jon Burlingame in Variety deze week of Arnold al gevraagd is voor Bond 25: niet dus. Maar wie het wel gaat worden, daarover is nog niets bekend.

In tegenstelling tot vorig Bond-regisseur Sam Mendes heeft de huidige kapitein Cary Fukunaga geen componist achter de hand waar hij vaak mee werkt. Mendes heeft Thomas Newman die Skyfall (2012) en Spectre (2015) een nieuw geluid gaf; Fukunaga heeft niemand. Eon Productions kan daarom net zo makkelijk David Arnold weer contracteren. Arnolds muziek benadert nog het best de sound van John Barry, de maestro die Bond elf films lang zijn unieke klank gaf.

Volgens Arnold zijn de filmmakers nog helemaal niet bezig met de muziek van de nieuwe film. Een proces dat grotendeels pas na de opnamen vorm moet vinden.

De vraag of Arnold al iets achter de hand heeft, is door Burlingame niet gesteld, of in ieder geval niet in het artikel opgenomen. Het zou heel goed kunnen dat het bij David Arnold al is gaan borrelen, en wie weet heeft hij al jaren een White Knight/Surrender-thema achter de hand, een thema dat zo goed werkte in Tomorrow Never Dies (1997), de eerste Bond-film waaraan Arnold zijn naam verbond.

Al is het maar omdat de innemende Engelsman zich zo bescheiden opstelt: als Eon Productions hem belt, staat hij gelijk in de starthouding. Negeren ze hem, dan zal hij als fan met plezier de nieuwe Bond-film gaan kijken.

Alleen al daarom verdient David Arnold weer een credit bij een Bond-film. En je weet wat je aan hem hebt; wat hij aflevert is solide. Zijn James Bond-debuut Tomorrow Never Dies was goed. Bij The World Is Not Enough (1999) en Die Another Day (2002) kwam er steeds meer technogereutel bij kijken, maar voor wie de complete soundtracks beluistert, valt er nog genoeg fijns te beleven. Casino Royale (2006) klonk traditioneler en met Quantum of Solace (2008) overtrof de componist zichzelf met enkele tracks, met Night at the Opera als hoogtepunt.

En nu kan het natuurlijk zomaar gebeuren dat Daniel Craig als hoofdrolspeler én co-producent ook ineens zijn fluit erbij pakt en ineens een riedeltje ten beste ten gehore brengt. Dan kan David Arnold het wel schudden. Zolang dat niet gebeurt, is er nog hoop voor de componist...

Ricky Jay (72) overleden

Acteur Ricky Jay is gisteren in Los Angeles op 72-jarige leeftijd een natuurlijke dood gestorven, meldt onder meer The Hollywood Reporter. Jay speelde Bond-schurk Henry Gupta in Tomorrow Never Dies (1997) met Pierce Brosnan als James Bond.

Naast acteur — buiten James Bond onder meer in Boogie Nights (1997) en Magnolia (1999) — was Ricky Jay bovenal goochelaar. Als adviseur trad hij op voor The Illusionist (2006), The Prestige (2006), Ocean’s Thirteen (2007) en zelfs Mission: Impossible — Rogue Nation (2015).

In Tomorrow Never Dies was het de bedoeling zijn magische kunsten te tonen, waar hij met speelkaarten wierp alsof het scheermesjes waren. Deze scène sneuvelde op de montagetafel en is als extra op de dvd en blu-ray van de achttiende Bond-film terechtgekomen.

„We are sad to hear of the passing of the very talented and lovely Ricky Jay, who appeared as Henry Gupta in TOMORROW NEVER DIES. We send our condolences to his family friends and fans.”

Michael G. Wilson and Barbara Broccoli via Twitter

In Tomorrow Never Dies is Ricky Jay als Henry Gupta de eerste schurk die in beeld komt. Voordat Bond in de pre titles van de film een terroristische wapenmarkt aan de Russische grens met de grond gelijkmaakt, ontsnapt Gupta met een gestolen Amerikaanse encoder.

Henry Gupta werkt als computerexpert in dienst van mediamagnaat Elliot Carver. Volgens MI6 is hij de grondlegger van het techno-terrorisme. Het is Gupta die James Bond ontmaskert als spion, nadat hij een gesprek van Bond en Carvers vrouw Paris opneemt en de veelzeggende woorden uit het geroezemoes filtert: ‘Tell me James, do you still sleep with a gun under your pillow...’

Hierop moet Gupta van Carver een afspraak voor zijn vrouw met ‘de dokter’ maken, wat leidt tot de dood van Paris.

Met behulp van Gupta weet Carver zijn dodelijke plan bijna tot uitvoer te brengen; met een gekaapte raket wil hij Peking van de kaart vegen. Natuurlijk duikt James Bond net op tijd op. Als Carver Bonds compagnon Wai Lin heeft gegijzeld, houdt Bond Gupta onder schot. Zonder Gupta is Carver nergens. Bond stelt voor om de twee te ruilen.

„Mr. Gupta, is the missile ready to fire?”
„Press the magic button, Beijing disappears.”
„Then it seems you've outlived your contract.”

Carver schiet Gupta in koelen bloede neer, waarna een weinig interessante filmfinale volgt. Zie hier een duidelijkere uitleg van het warrige verhaal.

Ricky Jay is echter een opvallende verschijning in deze middelmatige Bond-film. Hij heeft van Henry Gupta een memorabele schurk weten te maken. Ook zonder kaarttruc.

Tomorrow Never Dies-acteur (75) dood gevonden

De Amerikaanse acteur en zanger Al Matthews is afgelopen zaterdag dood gevonden in het resort La Zenia aan de Costa Blanca in Spanje. Dat schrijft The Sun. De oorzaak van het overlijden is onbekend, maar men vermoedt dat hij een natuurlijke dood is gestorven.

Volgens lokale getuigen waren er geen sporen van geweld op zijn lichaam en zou de in Spanje wonende acteur verschillende ziektes onder de leden hebben gehad.

Al Matthews speelde kleinere rollen in films als Superman 3 (1983), Aliens (1986) en Tomorrow Never Dies (1997), en speelt een hoofdrol in de nog te verschijnen film The Price of Death. Ook is zijn stem te horen in de videogame Aliens: Colonial Marines uit 2013.



Tijdens de Vietnamoorlog diende hij in het Amerikaanse korps mariniers. Hij was de eerste donkere man die wegens verdiensten werd gepromoveerd tot de rang van sergeant. Ook was hij de eerste donkere man die te horen was op de nationale radio in Engeland, waar hij tijdelijk woonde en werkte. Daar had hij naast tv-werk ook zijn muziekcarrière.

Bron: De Telegraaf