De Engelse grimeur Paul Engelen is vorige week overleden. Engelen was als makeup artist en makeup supervisor betrokken bij zo’n 75 film- en tv-producties. Tussen 1974 en 2008 werkte hij mee aan zes James Bond-films.
De filmografie van Engelen is immens, van de tv-serie Game of Thrones tot grote Hollywoodfilms als Batman (1989), Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999) en Gladiator (2000), evenals de Nederlandse productie Wings of Fame (1990) met Peter O’Toole en Colin Firth. Ook werkte hij mee aan een veelvoud aan films met Roger Moore, zoals Gold (1974), Shout at the Devil (1976), The Wild Geese (1978), Escape to Athena (1979) en North Sea Hijack (1980).
Tweemaal ontving Paul Engelen een Oscar-nominatie: voor Greystoke: The Legend of Tarzan (1984) en Mary Shelley’s Frankenstein (1994), waarvoor hij Robert De Niro veranderde in het mismaakte filmmonster.
„Jij bent toch van James Bond?”, vroeg de tandarts terwijl hij met een gemeen haakje mijn gebit controleerde. „Uhu”, antwoordde ik gespannen. De vorige keer dat ik op controle kwam, had hij mij kort daarvoor op tv gezien; dat was drie jaar geleden. „Levert dat nou nog iets op?”, vroeg de tandarts toen hij plots halt hield bij een richeltje boven mijn kies. Voordat ik een nietszeggend antwoord had kunnen formuleren: „Voel eens.” Met mijn pinknagel betastte ik het richeltje in mijn rechterbovenkaak. „We gaan snijden.”
Onbewust moet ik altijd aan Laurence Olivier denken als ik in die stoel lig. Ook mijn tandarts heeft een vleespet en een bril. Het was diezelfde tandarts die toen mijn eerste verstandskies door was tijdens een periodieke controle vroeg of hij hem er meteen uit moest halen. „Uhu”, antwoordde ik nonchalant. Ik verkeerde immers in de veronderstelling dat je daarvoor altijd eerst een afspraak moest maken. Nou, niet bij mijn tandarts. Voor ik het wist had ik een spuit in mijn mond en tingelde na een aantal behendige wrikbewegingen mijn overbodige kies in het metalen bakje. Piece of cake.
Ook nu zaten de geniepige spuitjes erin voordat ik er goed en wel erg in had. Hij vroeg de assistente om het scherpste mesje. „Deze?” Nee, daar schilde hij altijd zijn aardappelen mee, want het aardappelschilmesje gebruikte hij weer voor het halveren van paracetamolletjes. Het zweet parelde over mijn voorhoofd, in welke horrorfilm was ik ineens beland? Inmiddels had hij de juiste scalpel ter hand genomen. „Doe je mond maar open. Beetje meer naar mij toe. Goed zo.” Het mesje gleed soepel het zachte tandvlees binnen.
Vroeger, ja vroeger, toen werden er nog James Bond-films gemaakt. Die laatste film, dat had toch niets met James Bond te maken? Wie is jouw favoriet? „Uuuh…” Hij vond die met Sean Connery altijd erg goed, en van die met Roger Moore had hij erg genoten. Vaste prik, om de paar jaar zo’n film, heerlijk was dat. Maar tegenwoordig. Wanneer komt er nu weer eens een nieuwe? „Nou, eh…”
Het was altijd tegen de Russen. Dat kan nu zo weer! Ik voelde het mesje tussen twee kiezen schrapen. Ogen open, ogen dicht; geen idee wat daarbinnen gebeurde. Het voelde allemaal zo reusachtig, alsof hij met een kolenschop tussen mijn molaren groef. Was hij op zoek naar een cyanidecapsule? Als professioneel folteraar moest hij toch weten dat we dit jaren geleden al hadden afgeschaft?
Ondertussen probeerde ik mij te concentreren op die laatste James Bond-film van drie jaar geleden. Ik haalde de première terug, de tinteling die zo’n nieuwe film met zich meebrengt, het kinderlijke plezier. Het speculeren vooraf en de teleurstelling achteraf.
Toegegeven, ook al houd ik mijn rug zo recht mogelijk, na het zien van Quantum, Spectre en No Time to Die wist ik heus wel dat dit niet de beste afleveringen waren. Recentelijk las ik mijn review van Quantum of Solace terug, waarin ik beweerde dat Quantum niet moeilijk deed en doorging waar Casinowas gestopt. Dat het verhaal doodsimpel was gehouden en de actie-om-het-verhaal (dus niet puur om de actie) was opgeschroefd. Nou, als je Casino Royale per ongeluk had gemist, was er geen touw aan Quantum of Solace vast te knopen en de film zit zo volgepropt met snelle montages dat er van een verhaal überhaupt weinig sprake is.
Zo lang een wat mindere Bond-film een aantal jaren als voorlopig sluitstuk blijft bungelen, geeft dat een weinig hoopgevend gevoel. In precies dat vacuüm verkeren we op dit moment. Want hoewel ik No Time to Die pal na de première nota bene tegenover Jort Kelder probeerde te verdedigen, ‘James Bond is dood! Dat kan niet!’, en ik al die onnozele voorbijgangers in de Reguliersbreestraat verschrikt zag opkijken, wist ik natuurlijk dat de charmante bretelsdrager gelijk had.
Het kan niet, het mag niet, en toch hebben ze het gedaan. En daar is een reden voor. Maar dat dat net tóen moest, na anderhalf jaar corona, waarin we zo veel ellende hadden meegemaakt, geliefden ons vroegtijdig waren ontvallen, waarin we tijden lang geen theater mochten betreden, of slechts met anderhalve meter afstand van elkaar, totaal van elkaar vervreemd; en het moment dat dat allemaal niet meer hoefde, dat ons juist op dát moment de meest duistere James Bond-film werd voorgeschoteld. Daar waren we op dat moment gewoon even echt niet aan toe.
Maar ook No Time to Die gedijt na drie jaar. Zo blijkt. Ik zag de film onlangs op een zaterdagavond voor het eerst sinds drie jaar in zijn geheel. De film is veel te lang, dat moet gezegd, en ondanks het emotioneel bedoelde einde, voel ik het niet. De introtonen van Billie Eilish doen mij wat dat betreft nog het meest. Maar alle James Bond-ingrediënten zijn in de film aanwezig. De actie is tiptop in orde, de beelden van Linus Sandgren zijn (zeker in 4K) een lust voor het oog, het door Hans Zimmer aangepaste James Bond-thema met de overheersende drums dendert door de speakers. Er zitten genoeg leuke twists en easter eggs in; de vondst van de vrouwelijke 007 is slim bedacht.
Dat Felix, Ernst en James alle drie dood moesten, dat is natuurlijk onnodig. Ik had het veel logischer gevonden als Bond en Blofeld op het eind een gevecht op leven en dood hadden ingezet, ze gezamenlijk hun noodlottige einde tegemoet waren gestort, en we met een open eind naar bed waren gestuurd. Met een cliffhanger die nooit werd ingewilligd. Of wel. Mocht Daniel Craig na jaren duimendraaien toch nog zin hebben in een zesde... Al met al was dat definitieve einde minder definitief geweest.
Ik had dit allemaal tegen mijn tandarts willen zeggen, maar mijn mond zat vol gereedschap. Hijzelf was niet opgehouden met praten, over krulspelden die net als een beugel te strak kunnen zitten, waardoor je tandvlees langzaamaan terugtrekt. Krulspelden hadden datzelfde effect op zijn ooit zo weelderige haardos gehad. Tandartshumor, je moet er van houden. En Sean Connery droeg al die tijd een toupet, wist hij mij te vertellen.
Ondertussen depte de assistente met een gaasje en zoog zij het bloedspeeksel weg. Ik kon weer opgelucht ademhalen. Ondanks het oorverdovende gegraaf in mijn binnenste, had ik geen centje pijn gevoeld. „Tot over drie jaar maar weer!” Nu was het mijn beurt om lollig te doen.
Wat ik daarmee bedoelde, wilde de tandarts weten. Hij keek er ernstig bij. Waar dacht ik naartoe te kunnen gaan? Hij moest nog beginnen! Terwijl ik als een geslagen hond terug de stoel in gleed en op bevel mijn mond weer opende, slingerde de beul een zenuwsnerpend boortje aan. Langzaam boog hij zich naar mij toe. Toen fluisterde hij in mijn oor: „Is it safe?”
De nooit uitgebrachte James Bond-song van Amy Winehouse was getiteld This Heart Can’t Break en het klonk fantastisch. Althans, dat is wat Ricky Wilson, frontman van Kaiser Chiefs beweert.
Amy Winehouse was in 2008 inderdaad betrokken bij de titelsong van de toen nieuwste Bond-film Quantum of Solace. Samen met haar producent Mark Ronson en James Bond-filmcomponist David Arnold werkte ze aan ideeën voor het nummer. Het kwam alleen niet van de grond wegens bekende problemen rond Winehouse’ gezondheid.
Ricky Wilson zegt in zijn radioprogramma Drivetime dat hij het nummer This Heart Can’t Break heeft gehoord. Volgens Jon Burlingames The Music of James Bond zou dit niet kunnen, aangezien Arnold in het boek aangeeft dat er geen melodie was, enkel een aantal akkoorden. In het voorjaar van 2008 was het wachten op Winehouse die met een tekst en een titel zou komen, zover kwam het echter nooit.
Wilson hoopt dat het nummer, dat volgens hem ‘incredible’ was, ooit nog wordt uitgebracht. Als het inderdaad zo’n fantastische song is, of in ieder geval wat daarvan af was, dan kunnen Mark Ronson en David Arnold dit beter bewaren voor Bond 26.
Uiteindelijk viel de eer te beurt aan Jack White en Alicia Keys om het eerste (en enige) Bond-duet op te nemen. Voor David Arnold was Quantum of Solace voorlopig de laatste keer dat hij aan een Bond-film meewerkte. Amy Winehouse overleed drie jaar later op 27-jarige leeftijd zonder Bond-song achter haar naam.
De Italiaanse acteur uit twee Bond-films, Giancarlo Giannini, heeft maandag een ster op de beroemde Hollywood Walk of Fame gekregen. Bij de presentatie waren onder meer James Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson aanwezig.
Giancarlo Giannini (80) is al bijna zes decennia te zien in film- en tv-rollen. Aanvankelijk speelt hij in Italiaanse producties, vanaf de jaren 80 is hij ook in internationale films te bewonderen. Voor zijn rol in de komedie Pasqualino Settebellezze (Zeven schoonheden) ontving hij in 1977 een Oscar-nominatie in de categorie Beste Acteur.
Gainnini speelde tegenover Daniel Craig de rol van René Mathis in Casino Royale (2006) en diens opvolger Quantum of Solace (2008). Tegen het eind van Casino Royale lijkt Mathis onder één hoedje te spelen met de vijand. Dit blijkt een onjuiste inschatting van Bond te zijn, waarna de MI6-agent gestationeerd in Montenegro in de volgende film wordt gerehabiliteerd en als compensatie inmiddels een fraaie villa in Talamone bewoont.
Giancarlo Giannini met Lucrezia Lante della Rovere in Quantum of Solace (2008)
In diezelfde film legt hij het loodje wanneer Mathis Bond helpt in Bolivia. Deze laatste scène van Giannini in een Bond-film is enigszins onbevredigend; de dood van het personage was onnodig. Een mogelijke terugkeer was daarmee uitgesloten. Jammer, want Giancarlo Giannini als René Mathis mag als fijne aanvulling in de James Bond-galerij worden gezien.
Oké, als we dan toch in de buurt zijn, gaan we er wel even heen. Het toeval wil dat mijn schoonouders op een uurtje rijden van Talamone wonen. En omdat we Rome al eerder hadden uitgekleed en Matera voor even op en neer iets te ver ligt, is het plaatsje uit Quantum of Solace, dat werd vereeuwigd met én een titelkaart én een albumnummer, een mooi alternatief. Welke Bond-locatie dan ook, het is altijd een speciaal momentje. Een Bond-locatie is heilige grond.
Schoonvader de chauffeur, een krasse Italiaan van 74 met volle witte coupe en dito moustache, is iedereen te snel af in zijn Toyota RAV4. Vanuit de badplaats waar de schoonouders wonen de A12 op, levert de volgende 60 kilometer alsmaar rechtdoor geen problemen op. Vlak voor de afslag zie ik links aan de kust het betonnen bouwwerk uit de film al opdoemen. Met een paar minuutjes zal ik daar met vlakke hand op de deur bonzen.
Terwijl de wegbewijzering naar Talamone rechtsaf wijst, geeft de navigatie linksaf aan. Gevoelsmatig de juiste beslissing naar wat ik zojuist in de verte zag, enigszins vreemd dat we van Talamone wegrijden.
Links aanhouden aldus de navigatie en binnen de kortste keren zijn we weer op de A12 richting Rome beland. In mijn rechterooghoek flitst het gebouw waar ik heen wil aan me voorbij. Dat was het dan? De eerstvolgende afslag om te keren lijkt de entree naar een enorme camping te zijn, die missen we. Minuten verderop volgt de tweede poging. De afstand naar Talamone bedraagt inmiddels weer een kwartier.
Op de rotonde de tweede afslag, de snelweg over, met de bocht mee (wat staat die auto daar te trutten, tuuttuut!) en weer richting de juiste plaats van bestemming. Wederom laten we Talamone rechts liggen en rijden we wéér op de A12 af, maar slaan nu gelijk rechtsaf. Dit lijkt niets anders dan een verzorgingsplaats, geen entree naar een landhuis waar je duizend euro per nacht betaalt. Bij de vuilnisbak rechtsaf, en jawel, daar is een weg omhoog.
Stiefel de stiefel over het grindpad. Daar een bordje ‘Torre’. Dat moet ’m zijn! Dan een steile weg naar beneden. Geen probleem voor de RAV4. Aan het einde van het pad staat een auto, een figuur ernaast. Hij loopt onrustig om het voertuig heen. Verder naar beneden. Hij zal wel ruimte maken als hij ons ziet naderen.
Dat gebeurt niet. Na even wachten stapt mijn schoonvader uit. Ik verwacht een ouderwetse Italiaanse knokpartij van het predicaat Terence Hill en Bud Spencer. Dat valt tegen. Een jong stel zit vast met hun auto. De Opel Corsa wil niet meer voor- of achteruit. Het hoogteverschil tussen het pad en een privé-parkeerplaats is te hoog en zit bovendien vol met scheuren. Het linkerwiel lijkt vast te staan tegen een put. Laat mij maar, oppert mijn schoonvader, terwijl de vrouwelijke helft van het tweetal uitstapt en mijn chauffeur de hare laat worden — het wordt er niet beter op, de auto komt nog vaster te zitten.
Dan maar kijken of we de Opel uit zijn benarde positie kunnen trekken. Bij elkaar gesprokkelde stukken houten onder de voorbanden prakken, wat brokken steen, sleepogen aan beide auto’s bevestigd (let op: u moet het hulpmiddel er contra indraaien, net als de linkertrapper van een fiets) en een touw tussen de auto’s gespannen. Schoonvader weer achter het stuur van zijn eigen auto, de jongeman achter de zijne. Veel herrie, nog meer rook, stofwolken waar je u tegen zegt. De RAV4 trekt in volle macht, de Opelbanden slippen op het grind. Geen beweging in te krijgen.
Daniel Craig en Giancarlo Giannini op locatie bij Torre di Talamonaccio
Ondertussen is de bewoner van een verder gelegen pand komen kijken. Alle Italianen kakelen alsof het een teaparty betreft, ideeën worden geopperd en verworpen (vermoed ik). Tussen neus en lippen door vertelt de bewoner doodleuk dat de Torre privé-eigendom is en niet bezocht kan worden. Staan we dan met onze goede bedoelingen in die greppel. Terug omhoog en rechts aanhouden, daar is een panoramapunt vanwaar het bouwwerk is te zien.
Uiteindelijk wordt besloten om de Opel te duwen.
De dame achter het stuur, de heren in volle macht tegen de kokendhete voorkant geplakt. Liters transpiratie, opspattend grind en geelgrijze stofwolken. Het wordt er al met al niet beter op. Wij kunnen na al deze inspanning weinig meer doen. Klam van het zweet nemen we onverrichter zake weer plaats in de Toyota. Tijd voor de toren! Ook al kunnen we niet tot aan de voordeur komen, ik wil hem eindelijk wel eens zien.
In z’n achteruit het steile pad op terug. Vroemvroem! Verbrand rubber. Vroem! Vanuit de motorkoop doemen dikke rookwolken op. Schoonmoeder in paniek, schoonvader zet nog een tandje bij, hij moet immers nog een klein stukje om te kunnen draaien. Je sloopt de boel! Maar dan op z’n Italiaans.
Op een smal tussenpad mag de auto even uitrusten in de schaduw. Motorkap open, duim naar het gestrande stel dat alles bij ons in orde is. Dat is althans te hopen.
Wij besluiten iets omhoog te lopen. De ingang naar de Torre moet daar toch ergens zijn. En inderdaad. Twee grote afgesloten hekken. Bij één een drietal drukbellen: Torre, Torre 1 en Privado. Toevallig had ik mijn stoute schoenen aan – wie niet probeert.
Aan het andere eind van de bellen geen enkele reactie. Nogmaals, iets langer aanhouden deze keer. Maar ook dat levert niets op. Het ziet er naar uit dat we ons tevreden moeten stellen met het panorama – als de auto het tenminste weer doet.
Terug bij de schoonouders die elkaar inmiddels niet meer aankijken, is de RAV4 afgekoeld en kunnen we het weer proberen. Linksaf, met in de achteruitkijkspiegel nog immer het beteuterde stel. Buongiorno is inmiddels overgegaan in buona notte. Nog even en ze kunnen ook een poging wagen bij de Torre aan te bellen in de hoop dat ze mogen mee-eten. Ik gun het ze van harte.
Wij inmiddels weer op weg naar hoger en hoger, smaller en smaller. Daarboven moet het ergens zijn. Om niet weer in dezelfde val te lopen, besluiten we het volgende stuk te voet af te leggen. Schoonouders blijven liever even zitten.
Hopend op een glimp van het bouwwerk uit de Bond-film, kijk ik door de dorre begroeiing naar boven. Een hondenkop. Als ik naar hem wijs een harde blaf. We zijn niet welkom. Een voorbijganger legt ons uit dat de Torre ook vanaf het panoramapunt niet is te zien. Ja doei! Al die moeite voor een rokende motor, boze schoonouders en een foto van een hek waarachter de Torre zich moet bevinden?
Doorlopen! Daarboven. Daar bij die grommende hond. Daar moet het zijn… Ik kijk naar beneden, richting de zee. Ik kijk nog eens. Een wapperende vlag, een bekend tafereel. Vaffanculo de Torre ligt beneden ons! Het is redelijk de diepte in. Te ver weg om ook maar enigszins in de buurt te komen. Maar daar ligt het gewoon. Een stukje heilige grond op steenworp afstand voor de geoefende gooier.
Mooi is het gebouw niet, heb ik het nooit gevonden, maar het is uit een Bond-film, dat is wat telt. Vlug een aantal foto’s tegen de zakkende zon in. Dit is voor nu het hoogst haalbare, een volgende keer moet ik met een beter plan komen, ik lul mij er wel een keer naar binnen. We weten de weg nu: bij de vuilnisbak rechtsaf. Op de terugweg bleef het oorverdovend stil…
Op 70-jarige leeftijd is op 1 februari muziekeditor Dina Eaton overleden, meldt THR gistervanavond. Eaton werkte van 1997 tot aan 2008 mee aan vijf opeenvolgende James Bond-films.
Dina Eaton was buiten de Bond-films verbonden aan zo’n vijftig filmtitels, vier daarvan met de vorig jaar overleden Bond-regisseur Michael Apted. Daarnaast werkte zij samen met regisseurs als Jim Henson, Michael Cimino, Bernardo Bertolucci en John Schlesinger, alsmede in nauwe samenwerking met filmcomponisten Maurice Jarre, Michael Kamen, Trevor Jones en voor onder meer de Bond-films met David Arnold.
Dina Eaton overleefde twee maal kanker. Ze overleed uiteindelijk aan complicaties na een operatie. Ze laat een moeder van 99 jaar achter.
Bond-boef Mathieu Amalric uit Quantum of Solace (2008) is één van de gasten van het International Film Festival Rotterdam (IFFR), dat dit jaar geheel online plaatsvindt. Het filmfestival belooft een diepgaand gesprek met Amalric over zijn rijke carrière aan beide kanten van de camera, want de Fransman ziet zichzelf vooral als regisseur.
Dat Amalric zichzelf meer regisseur dan acteur rekent, klinkt misschien vreemd voor iemand die al sinds de vroege jaren negentig rol na rol speelt, driemaal een César won voor zijn acteerwerk, en die zich met films als The Diving Bell and the Butterfly en Quantum of Solace ook internationaal in de kijker speelde. Maar acteur werd hij per ongeluk, heeft Amalric in interviews herhaaldelijk gezegd, en hij acteert alleen als een project ‘onweerstaanbaar’ is. Dat zijn ze dus nogal vaak.
Op IFFR is Amalric dit jaar in beide functies vertegenwoordigd. Als regisseur brengt hij Hold Me Tight, zijn zesde speelfilm, waarin hij de Luxemburgse actrice Vicky Krieps een podium geeft om te schitteren als vrouw die op drift is geraakt. Langzaam geeft de film prijs waarom zij zomaar in haar stationwagon stapte en wegreed van haar gezin. Ook het personage dat Amalric zelf speelt in Tralala is zoekende. In de film van de broers Arnaud en Jean-Marie Larrieu, met wie Amalric al vier eerdere films maakte, speelt hij een singer-songwriter die zijn midlifecrisis bedwingt door als straatzanger naar Lourdes te trekken.
Het IFFR vindt plaats van 26 januari tot 6 februari. Het interview met Mathieu Amalric is wereldwijd gratis te bekijken vanaf 30 januari om 16:00 uur via IFFR.com.
Acteur Paul Ritter is gisteren op 54-jarige leeftijd overleden aan een hersentumor, meldt onder meer The Guardian vandaag. Ritter was te zien als de mysterieuze Guy Haines in Quantum of Solace (2008), een rol die volgens menigeen een staartje had verdiend.
James Bond komt op het spoor van Haines tijdens de operascène in Bregenz in Oostenrijk. Daar vindt een bijeenkomst plaats van leden van misdaadorganisatie Quantum waar Haines deel van uitmaakt. Guy Haines blijkt speciaal adviseur van de Britse premier te zijn.
Aanvankelijk was de rol die Paul Ritter in Quantum of Solace speelde groter. Naast de operascène zou hij aan het eind van de film nogmaals terugkomen, als James Bond Haines’ huis bezoekt en daar Mr. White aantreft. Mr. White wordt door Bond vermoord, waarna 007 Guy Haines ondervraagt.
Deze scène, die wel werd gefilmd door regisseur Marc Forster, ontbreekt aan de uiteindelijke film. Hierdoor kon Mr. White terugkeren in Spectre (2015), waar hij uiteindelijk alsnog de dood vindt. Ook Guy Haines had kunnen terugkomen. Wat er van hem is geworden, zal waarschijnlijk altijd een raadsel blijven.
Paul Ritter was bij het grote publiek vooral bekend door de sitcom Friday Night Dinner en trad op in een veelvoud aan tv-series. Daarnaast was hij veelal in het theater te zien en in een handvol films als Inferno (2016), Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009) en Hannibal Rising (2007).
De beroemde pose van James Bond: de man in de tuxedo, Walther in de aanslag. Het is dit iconische beeld dat alle zes James Bond-acteurs verbindt. De huidige Bond Daniel Craig doet het alleen net iets anders. Hij is de enige James Bond die zijn wapen op de posters laag houdt. Zo ook op die van de nieuwste Bond-film No Time to Die.
Veertig jaar lang leek het verplicht voor James Bond om zijn wapen strak omhoog te houden, iets wat ongetwijfeld met de masculiniteit van onze held te maken heeft. Sean Connery hield ’m als eerste omhoog in een beeld dat vele malen en in vele versies werd gekopieerd. Toegegeven: dit ís James Bond.
Bij de James Bond van Daniel Craig lijkt het alsof hij zijn wapen als een boodschappentas draagt. Enkele uitzonderingen daargelaten, waarbij Craig zijn eigen vorm nog lijkt te moeten vinden.
Deze tegendraadse pose impliceert dat we met Craig een ander James Bond-geluid te horen krijgen, te beginnen met de poster. Deze andere houding geeft exclusiviteit aan de Bond van Craig, een houding die vóór zijn tijd exclusief aan James Bond deed denken.
Hier bij de eerste poster van Casino Royale lijkt Bond zijn wapen zelfs af te zweren. Het is een atypische Bond-pose in een beauty van een poster. In de tweede poster is de nonchalante houding van de nieuwe Bond te zien waarbij hij het wapen naast zich heeft bungelen. Dit is de manier waarop de nieuwe Bond zich het liefst vertoont. De vergelijking met Jason Bourne is niet ver te vinden.
In de poster rechts, die met name op de Aziatische markt te zien was, neemt Daniel Craig als James Bond een vertrouwde pose aan. Een unicum, zal later blijken, we hebben zijn Bond daarna nooit meer in deze houding op een poster gezien.
De Heckler & Koch UMP-9 uit bovenstaande poster móet wel omhooggehouden worden, anders sleept het over de grond. Dit is het vooraanzicht van de schaduwposter (rechts), de eerste poster van Quantum of Solace. Beide verwijzen naar het einde van Casino Royale waarin Bond met dat ding Mr. White in zijn been schiet. Deze posters geven aan dat we met Quantum of Solace verder gaan waar we gebleven waren. Typisch James Bond is zo’n enorm apparaat natuurlijk niet. Dit zou in principe de poster van iedere schietfilm kunnen zijn.
Op de tweede poster, waar het knopje van de kleurenfoto gevonden lijkt, is dezelfde pose als die van Casino Royale te zien: wapen langs het lichaam, losse boord, stuurse blik en datzelfde linkerbeen van de grond. Alleen het meisje en de achtergrond zijn ingewisseld.
In Skyfall is Bond opnieuw in diezelfde wandelhouding te zien, alleen deze keer van verderaf. En hij kijkt deze keer recht de camera in. Verder verschilt het niet veel met de posters daarvoor.
Op de tweede poster, de lelijkste die op deze pagina staat, is de tuxedo weer terug (een donkerblauwe). Met één hand nonchalant in de zak en het wapen een tikkeltje hoger. Hier had de bleke Craig met gemak de Connery-houding aan kunnen nemen, misschien had het dan nog iets geworden met deze poster.
Dan zie ik liever de poster hier rechts, waarbij de credits heel origineel bovenin zijn geplaatst en Bond de meest actieve posterhouding ooit aanneemt.
In deze eerste Spectre-poster met Daniel Craig (met de coltrui uit Live and Let Die die verder nergens in Spectre terugkomt) staat Bond erbij als een commando. De Walther wederom laag en een blik in zijn ogen alsof hij net een wortelkanaalbehandeling heeft ondergaan.
De tweede poster ziet er heel wat speelser uit. Voor het eerst sinds A View to a Kill, dertig jaar daarvoor, draagt Bond een witte tuxedo. Craig zet hier zijn beste beentje voor door eindelijk een Bond-pose aan te nemen. Hij kán het wel.
Dan is er nog een poster (rechts) waar het wapen wederom langszij bungelt, ook te vervangen door een aktetas, een paraplu of een stokbrood...
Op zich vind ik het laaggehouden pistool een sympathiek gebaar. Het maakt het wapen, wat van zichzelf een verwerpelijk artikel is, een bijzaak. Maar we hebben hier wel te maken met James Bond, doder in dienst van Hare Majesteit.
De Walther helemaal niet meegeven op een James Bond-poster, is ook geen optie, dan krijg je dit:
In aanloop naar de première van No Time to Die op 2 april brengt Pathé de vier voorgaande James Bond-films met Daniel Craig terug in de bioscoop.
De komende vier zondagen zijn onder de titel Pathé Classics in heel het land de volgende voorstellingen te bezoeken:
8 maart: Casino Royale (2006)
15 maart: Quantum of Solace (2008)
22 maart: Skyfall (2012)
29 maart: Spectre (2015)
No Time to Die vervolgt de verhaallijn die in Casino Royale is begonnen. Zo keert oude bekende Felix Leiter (Jeffrey Wright) na zijn laatste verschijning in Quantum of Solace voor een derde maal terug. Skyfall stond aanvankelijk afzijdig van voorgaande twee films, maar drie jaar later in Spectre bleek ook dat verhaal gelieerd te zijn aan de eerdere Bond-films met Daniel Craig in de hoofdrol. No Time to Die moet het sluitstuk worden van het Craig-vijfluik. Een film die het prima zal doen zonder voorkennis, maar ongetwijfeld een nog groter plezier wordt mét...
Met Thomas Newman aan boord voor Skyfall (2012) klonk James Bond ineens volwassen. Het was niet gelijk ‘bang!’ wat een dijk van een score, en het was niet dat ik David Arnold na vijf keer beu was. Het was alleen anders dan de (overigens heerlijke) overstuurde koperblazers, wá wáá! Minder een poging tot John Barry. Frisser. Een eigen Skyfall-geluid. ‘Volwassener’, pleeg ik mij onbeholpen uit te drukken... Het is voor een niet-muziekdeskundige lastig om muziek onder woorden te brengen. Als James Bond-deskundige daarentegen ken ik de Bond-muziek van haver tot gort. Een goede muziekscore voor een Bond-film is dan ook van levensbelang.
De bijdrage van Thomas Newman aan de Bond-films is beperkt. Hij kwam mee in het kielzog van regisseur Sam Mendes. Na Skyfall mocht hij de boel nog een keer kopiëren voor Spectre (2015). Twee soundtracks die nagenoeg inwisselbaar zijn, zij het dat de eerste betere tracks heeft. De klank en kleur is verder exact hetzelfde.
David Arnold had daar op zich ook een handje van. Veel van zijn werk is inwisselbaar. Met hier en daar wat technorommel voor een quasi modern tintje. Bij zijn (voorlopig) laatste Bond, Quantum of Solace (2008), liet Arnold zich sinds zijn debuut Tomorrow Never Dies (1997) van zijn beste kant horen. Lang niet alle nummers uit Quantum of Solace liggen even prettig in het gehoor, maar een track als Night at the Opera mag een parel worden genoemd. Zo ook bij Newman, die in zijn sfeerbeschrijvingen beter voor de dag komt dan in zijn actiemuziek. Dat is gewoon een bak herrie. Maar tracks als New Digs, Jellyfish (met name het tweede gedeelte), Someone Usually Dies en Newmans mysterieuze Skyfall, voegen een derde dimensie toe aan de feeërieke beelden van Roger Deakins. Een naam als John Barry, die vele malen garant stond voor onvergetelijke melodieën, is een wereldwonder dat eens per filmserie voorbijkomt. Die man wist zelfs bij de door zichzelf gecreëerde Bond-sound te differentiëren. Het onbeschrijflijk aantal steengoede thema’s dat hij voor James Bond heeft gecomponeerd, is welhaast een onmenselijke prestatie te noemen. Keer op keer. In totaal elf keer. Uniek.
John Barry’s cameo in The Living Daylights (1987)
Onlangs kwam ik tot de schrikbarende conclusie dat ik Casino Royale (2006) toch minder goed vind dan ik dacht. Voornaamste reden: de muziek. Ik stoorde mij er opeens aan. Te voorspelbaar misschien. Te weinig afwisseling. En ja, wellicht door het gebrek aan de James Bond Theme. Daarom werkt juist die laatste scène zo goed. Die laatste track is fenomenaal. Maar ja, die eer gaat dan weer naar John Barry (en naar Monty Norman). Inmiddels schijn ik de film Skyfall te verkiezen boven Casino Royale, omdat die eerste score mij meer doet dan de tweede en ik James Bond na zoveel keer meer op gevoel kijk dan op ratio — ik weet toch al wat er staat te gebeuren. Nu is dus Hans Zimmer aan zet om de nieuwe Bond-film No Time to Die naar een hoger plan te tillen. Hans Zimmer. Niet te geloven eigenlijk. Nooit gedacht dat hij nog eens een Bond-score zou gaan verzorgen. Hoewel een klasse apart doet hij mij qua voorgangers nog het meest denken aan Thomas Newman; Newmans eerdergenoemde Jellyfish klonk voor mij in eerste instantie als Zimmers Batman.
Het nieuws rond Hans Zimmer is nog helemaal niet definitief. Of misschien wel, maar wij weten het officieel nog niet. Ook niet of Zimmer het in dat geval helemaal alleen gaat doen en of hij de hulp in roept van een van zijn vele minnions. Met de naam Hans Zimmer op de poster voel ik mij al gelijk een stuk zekerder over de kwaliteit van No Time to Die dan met de onbekende Dan Romer in de credits. Hij was toch een van de, voor mij, weinige twijfelgevallen binnen de nieuwe Bond-productie. We zullen waarschijnlijk nooit te horen krijgen wat Romer creatief van mening verschilde met de bazen van James Bond. Ik had zelf door beider veelgebruik van elektronische muziek een beetje een Éric Serra-dejavu, die overigens enkele zeer prettige tracks voor GoldenEye (1995) heeft gecomponeerd. Dat die film een geheel eigen kleur binnen de Bond-films oproept, is grotendeels aan hem te danken. Het contract met Hans Zimmer levert zonder twijfel een melodieus geheel op; hij is een van de grootste componisten van deze tijd. Of het ook écht als James Bond klinkt, is nog maar de vraag. Thomas Newman heeft bewezen dat dat niet noodzakelijkerwijs nodig is. Het inhuren van David Arnold zou een veilige keuze zijn met minimaal gelijk stand. De keuze voor Dan Romer — die gok was voor mijn gevoel te groot. Onderga die nieuwe soundtrack straks vooral zelf en oordeel naar eigen gevoel. Zoals dat met muziek werkt, dat geldt ook voor de titelsong: hoe vaker je het hoort, hoe beter het straks binnenkomt in de bioscoop. En dan wil ik nu toch écht wel een keer die complete soundtrack van John Barry’s perfecte Moonraker (1979) tegen mijn trommelvliezen! Misschien dat Dan Romer nog een gaatje heeft...
Regisseur Cary Fukunaga heeft drie verschillende einden voor No Time to Die gefilmd, zodat niemand anders dan hij weet hoe de film afloopt. Dat claimt Daily Mirror op basis van anonieme bronnen.
De
regisseur is volgens de krant bang dat de climax wordt gelekt, dus
houdt hij iedereen die bij de productie is betrokken liever in het
duister. Zelfs Daniel Craig zou niet weten welk einde hem te wachten
staat.
No Time to Die-regisseur Cary Joji Fukunaga
Het klinkt als een peperdure truc en getuigt van weinig vertrouwen naar de cast en crew toe. Opvallend bij deze Bond-productie is dat er tijdens de productie zowel officieel als onofficieel bar weinig naar buiten is gekomen. Zo is er nog geen glimp van Rami Malek als Bonds grote tegenstander uitgelekt. Ook zijn naam in de film is tot dusver een geheim. Het kan zijn dat Fukunaga zelf ook nog niet precies weet welk einde straks het beste aansluit op de twee uur daarvoor, zodat hij enkele opties openlaat. Dat is geen unicum. Zo zou Quantum of Solace (2008) aanvankelijk eindigen met de dood van Mr. White. Tijdens de montage besloot regisseur Marc Forster anders, waardoor White terug kon keren in Spectre (2015).
Marc Forster en Jesper Christensen (Mr. White) op de set van de gesneuvelde scène uit Quantum of Solace (2008)
Het einde van de opnamen van No Time to Die worden deze week verwacht. Als Fukunaga dat maar niet geheimhoudt voor zijn club...
Het filmteam van de nog immer naamloze nieuwe Bond-film, filmt van 17 augustus tot en met 23 september in het zuiden van Italië, meldt de website Sassilive. De productie zal de locaties Matera en de badplaats Marina di Pisticci aandoen.
De haven van Marina di Pisticci
Matera werd al eerder genoemd als mogelijke filmlocatie voor Bond 25, Marina di Pisticci is een nieuwe aanvulling. Naar verluidt worden in Matera de pre-titles van de nieuwe Bond-film opgenomen,
waarin James Bond met Madeleine Swann in een auto-achtervolging belandt, nadat 007 een bezoek heeft gebracht aan een oude bekende.
De locatie Matera werd ruim tien jaar geleden al bezocht voor Quantum of Solace (2008). Uiteindelijk besloot het filmteam uit te wijken naar de marmergroeven van Carrara en de route langs het Gardameer voor de wilde achtervolging aan het begin van de film.
Daniel Craig in het Italiaanse Carrara voor Quantum of Solace (2008)
Jodie Comer
Verder meldt de Italiaanse website een drietal actrices die zouden zijn uitgekozen voor een rol in de film: de Engelse Jodie Comer; de Indiaase Priyanka Chopra en de 14-jarige Frans/Italiaanse Deva Cassel, dochter van acteurs Monica Bellucci uit Spectre (2015) en Vincent Cassel. Zangeres Dua Lipa is volgens Sassilive uitverkoren om de titelsong van Bond 25 te verzorgen. En vooral met dit laatste maakt de website een toch wat overspannen en minder betrouwbare indruk.
Paul Haggis, de scenarioschrijver van Casino Royale en Quantum of Solace, heeft ook meegeschreven aan Bond 25, meldt Geeks WorldWide. Volgens de website staat op het script dat Haggis eind november inleverde 'intermittent', dat zoveel betekent als 'onderbroken'.
Paul Haggis (Foto: Corsan)
Van Paul Haggis in combinatie met James Bond hebben we sinds de schrijversstaking in 2008 niet meer gehoord.
De Canadese scenarioschrijver en regisseur leverde uitstekend werk af met zijn visie op Casino Royale (2006), nadat Neal Purvis en Robert Wade de eerste versies hadden ingeleverd. Haggis werd erbij gehaald om het verhaal en de personages te polijsten. Dat is hem die eerste keer goed gelukt. Bij het vervolg, Quantum of Solace (2008), werd Haggis gevraagd hetzelfde te doen. Echter gooide de beruchte schrijversstaking van dat jaar roet in het eten, waardoor de gehaaste Bond-productie met een onaf script bleef zitten, dat met pijn en moeite bij elkaar werd gehouden door contributies van regisseur Marc Forster en hoofdrolspeler Daniel Craig.
Na het plotselinge vertrek van regisseur Danny Boyle vorig jaar augustus en diens scenarioschrijver John Hodge, was de vraag met welk verhaal de producenten van Bond 25 verder zouden gaan. Boyle was namelijk ingehuurd omdat hij zo'n uniek idee had voor een Bond-film. Oudgedienden Neal Purvis en Robert Wade zijn na Boyles vertrek teruggevraagd om verder te schrijven aan het verhaal waaraan zij anderhalf jaar daarvoor al waren begonnen. Aan welke versie Paul Haggis heeft zitten knutselen, die van Boyle en Hodge of die van Purvis en Wade, is niet duidelijk. Van de nieuwe regisseur Cary Fukunaga is bekend dat hij ook een verdienstelijk scenarioschrijver is. Aannemelijk is daarom dat hij het 'onderbroken' script van Haggis heeft afgerond, en dat er nu een inmiddels final draft met credits voor Neal Purvis, Robert Wade en Paul Haggis ligt. En wie weet krijgt voor het eerst ook de regisseur van een Bond-film een schrijverscredit.
De opnamen van Bond 25 gaan op 4 maart dit jaar beginnen.
Bond Blog bestond nog niet. Het was destijds voor de club van 007 Nederland waarvoor ik de persvoorstelling van Quantum of Solace (2008) in Tuschinski bezocht. Eerst nog even bij de Free Record Shop in de Kalverstraat de zojuist verschenen Deluxe Edition-dvd van Casino Royale (2006) gehaald, die ik in afwachting van de brullende leeuw alvast begon uit te pakken in mijn bioscoopstoel.
Vandaag tien jaar geleden ging Quantum of Solace in première. Hieronder mijn eerste ervaring met de 22e James Bond-film in de herfst van 2008:
Exclusief: de eerste Nederlandse review van Quantum of Solace
Spoilers — Quantum of Solace doet niet moeilijk. De film begint in volle vaart waar Casino Royale twee jaar geleden was opgehouden. Opnieuw is het Daniel Craig die de show steelt als ijzersterke 007. Even nonchalant als de vorige keer, maar net iets zelfverzekerder. Een Bond van ‘niet lullen maar poetsen’. Dat geleuter kan achteraf. Bij dezen.
Quantum of Solace is duidelijk een vervolgverhaal. Hoewel de film prima op eigen benen staat, heb je simpelweg meer kijkplezier wanneer Casino Royale vers in het geheugen staat. We zien Mr. White, Mathis en Felix Leiter, horen regelmatig over Vesper en ook Le Chiffre passeert de revue. Huiswerkopdracht voor deze week: Casino Royale bekijken.
Het grote verschil met zijn bejubelde voorganger is de stijl van deze 22e Bond. Waarin duidelijk de hand van Marc Forster is te herkennen. Niet eerder heeft een regisseur zo zijn stempel op deze serie kunnen, of mogen, drukken. Door deze vrijheid oogt de film bijzonder fris, nieuw, eigentijds, maar bovenal: het blijft een Bond-film.
Doodsimpel verhaal
Actuele thema’s als olieschaarste, de dalende dollar en corrupte ambtenaren zijn verweven in een doodsimpel verhaal. Omdat het verhaal zo eenvoudig is gehouden, is er meer ruimte voor spektakel. Maar het is niet de actie om de actie. Het is actie omdat het verhaal daarom vraagt. Natuurlijk had Bond ook iets zachtzinniger te werk kunnen gaan, maar het is nu eenmaal een botte boer. Aan de andere kant: actie hoort bij dit soort films. Daar komt het gros van de mensen op af. Een bioscoopkaartje in ruil voor vermaak. En dat is bij Quantum of Solace zeker het geval.
Ook in de actiescènes is een nieuwe aanpak te merken. Zo maakt regisseur Forster meerdere malen gebruik van parallelle montage, twee verschillende locaties wisselen elkaar af waardoor deze scènes zich gelijktijdig lijken af te spelen. Dit werkt verhelderend en houdt de vaart erin. Een andere mooi opgebouwde actiescène is die in Bregenz: de filmscène tijdens de opera Tosca van Puccini lijkt een opera op zichzelf.
Night at the Opera, met Anatole Taubman (links) en Mathieu Amalric
Een eervolle vermelding voor Dennis Gassner die deze keer de decors heeft verzorgd. De vervanger van oudgediende Peter Lamont toont de grootsheid en luxe die we sinds The Spy Who Loved Me (1977) niet meer hebben gezien. De sets lijken soms wat over the top, maar het zijn alleen de Bond-films die hiermee wegkomen. Daarom werkt het en daarom is het goed dat deze troef weer van stal wordt gehaald. Het hoofdkwartier van MI6 ziet er totaal anders uit dan gewend. Veel moderner, allemaal high-tech. Het is prettig dat deze grappen binnenshuis worden gehouden en Bond niet opnieuw met een onzichtbare auto op pad moet.
Opvallende verschijningen
Naast Daniel Craig als James Bond vallen vooral de rollen op van Judi Dench (M), Gemma Arterton (Fields) en David Harbour (Gregg Beam). Judi Dench komt deze keer vaker in beeld dan in al haar vijf voorgaande Bond-films. Voor een actrice van haar formaat is dat eigenlijk heel logisch. Vreemd genoeg hebben eerdere regisseurs hier nooit gebruik van gemaakt.
Judi Dench als M, met Gemma Arterton en Daniel Craig
Ze is opnieuw de koele M die Bond een ongeleid projectiel vindt. Toch is er wederzijds vertrouwen, een overtuiging die alle stormen lijkt te weerstaan. Hun relatie wordt ditmaal danig op de proef gesteld, waardoor de scènes tussen de acteerkanonnen Craig en Dench van het scherm spatten. Ze zijn het weinig met elkaar eens, proberen elkaar constant de loef af te steken en zijn daardoor een bijzonder komisch duo zonder daarin door te draven.
Fields en Beam
De jonge actrice Gemma Arterton speelt de leuke rol van agent Fields. Het enige dat zij hoeft te doen is zorgen dat Bond, zojuist gearriveerd in Bolivia, op de eerstvolgende vlucht naar Londen wordt gestuurd. Bond palmt haar in, wint haar vertrouwen en heeft een leuke nacht. Arterton weet haar rol de juiste flair mee te geven waardoor het niemendalletje voor korte tijd tot een prachtige bloem bloeit. Ze heeft de tijd van haar leven met de flamboyante geheim agent en je gelooft het als kijker ook nog. Met dank aan Arterton.
De Amerikaanse acteur David Harbour speelt de besnorde CIA-agent Gregory Beam. Een ploert van een vent die zijn machtspositie misbruikt door met vijand Dominic Greene in zee te gaan. Hij is de meerdere van Felix Leiter (Jeffrey Wright), die duidelijk te lijden heeft onder Beams gezag. De rol van Leiter raakt hierdoor enigszins op de achtergrond, waardoor er voor hem niet veel meer over blijft dan een beetje mokken. Niet helemaal verwonderlijk: Beam heeft Greene beloofd om Bond voor hem op te ruimen. Leiter komt hierdoor in een moeilijk parket: kiezen voor de CIA of voor het leven van Bond.
Zakendoen met schurken
Met Gregg Beam wordt direct duidelijk dat de scheiding tussen goed en kwaad in deze film erg dun is. Zo is de vijand van Bond, Dominic Greene, een voorvechter van een beter milieu. Niets mis mee. Zo vindt ook de Britse minister van Buitenlandse Zaken. Ook al weet hij dat Greene snode plannen heeft; zakenmensen en wereldleiders hebben nu eenmaal geen brandschone reputatie. Toch kan het niet anders dan dat de Britse regering zaken met ze doet.
Dominic Greene, de grote boef in Quantum of Solace, wordt prima vertolkt door Fransman Mathieu Amalric. Zijn bijdrage beklijft echter niet. Hij heeft enge rollende ogen, een sinister stemgeluid, maar echt dreigend komt hij niet over. Het is een zakenman zoals er in het dagelijks leven veel rondlopen. Over de organisatie ‘Quantum’ waar Greene voor werkt, worden we niet veel wijzer; op dit nieuwe SPECTRE kunnen we daarom nog jaren teren.
Mathieu Amalric als Dominic Greene
Introductie van Camille
De introductie van Bond-girl Camille (Olga Kurylenko) is origineel. Bond doet zich voor als ene Mr. Slate die hij zojuist vermoord heeft. Camille schijnt een afspraak met deze Slate te hebben en pikt Bond tot diens verrassing plotseling op met haar Ford Ka. Bond probeert uit te vogelen wat Camille precies weet van de geheimzinnige organisatie waarop hij jaagt. Zij weet van niets en begint vervolgens over het geld dat in Bonds koffertje zou moeten zitten. Als Bond de koffer opent, blijkt hier de opdracht in te zitten om Camille te doden. Deze scène is een aaneenschakeling van verrassende wendingen.
Olga Kurylenko als Camille
Camille heeft zo haar eigen reden om zich in het avontuur te mengen. Net als het verhaal van de film is ook dit een vrij simpel gegeven en komt daardoor niet helemaal uit de verf. De rol van Camille is verder prima, maar maakt minder indruk dan voorganger Vesper Lynd (Eva Green in Casino Royale).
Tot slot…
Quantum of Solace is een solide avontuur geworden. Een film met veel actie, maar ook met de nodige pauzes. Na afloop van Quantum was ik minder lyrisch dan na het zien van Casino Royale, maar dat zal te maken hebben met de teleurstelling die Die Another Day heet. Casino Royale wordt hier niet overtroffen, maar Quantum of Solace houdt zich prima staande naast zijn voorganger.
Het hindert absoluut niet dat Quantum met 106 minuten de kortste aller Bond-films is. Het is beslist de snelste van het stel. Als deel 23 zich op dezelfde manier blijft vernieuwen, kan James Bond nog vele jaren mee.
…En dan nu als de sodemieter Casino Royale kijken!
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
.jpg)
