James Bond-regisseur Lee Tamahori is vandaag op 75-jarige overleden. Dat meldt onder meer 007.com op Twitter. Tamahori was als regisseur verantwoordelijk voor de twintigste Bond-film Die Another Day (2002). Een film die zware kritieken te verduren kreeg, maar aan de kassa hoge ogen gooide.
De Nieuw-Zeelander van geboorte speelde zichzelf in de kijker met het realistische drama Once Were Warriors (1994), een film over een Maori-gezin dat uiteenvalt onder het geweld en alcoholisme van vader Jake Heke. Zijn vrouw Beth probeert hun kinderen te beschermen en haar waardigheid te behouden te midden van armoede en wanhoop. Een film die rauw en aangrijpend de verwoestende gevolgen van huiselijk geweld en verloren identiteit binnen een gekoloniseerde cultuur toont.
Met Once Were Warriors trok Tamahori de aandacht van Hollywood, waar hij vervolgens werd ingehuurd om de films Mullholland Falls, The Edge en Along Came a Spider te maken, alvorens hij werd gevraagd voor Bond 20, dat niet alleen het twintigste filmavontuur van James Bond vierde, maar tevens het veertigjarige bestaan van de filmserie moest markeren.
Lee Tamahori (met Sopranos-T-shirt, waarvan hij ook één aflevering regisseerde) geeft instructies aan Pierce Brosnan
Als uitgangspunt voor die film werd het derde boek van Ian Fleming Moonraker (1955) genomen. Echter werd het originele materiaal zodanig aangepast, dat er weinig meer van het originele verhaal overeind bleef. Zo werd het personage Gala Brand uiteindelijk veranderd in Miranda Frost.
De onzichtbare Aston Martin, het ijspaleis en de kinderachtige effecten van de kitesurfscène leverden deze Bond-film veel kritiek op. Het werd dan ook Pierce Brosnans afscheid als nul-nul-zeven. Ook de filmproducenten hadden wel door dat het zelfs voor Bond-begrippen te veel van het goede was. Daarbij was er in diezelfde periode een andere held opgestaan in de vorm van Jason Bourne. De volgende films met Daniel Craig in de hoofdrol moesten meer aan die standaard voldoen.
Na zijn Bond-avontuur maakte hij nog XXX: State of the Union (2005) en The Devil’s Double (2011), een film over het leven van de dubbelganger van de zoon van Saddam Hoessein. Deze film was een Nederlands-Belgische productie waar de toen jonge Nederlandse regisseur Niels Bourgonje bij betrokken was:
Als jonge stagiair met filmambities voelde ik mij zeer bevoorrecht dat mijn eerste filmervaring Lee Tamahori’s The Devil’s Double was. De film vertelt het waargebeurde verhaal van Latif Yahia – die gedwongen werd de dubbelganger te worden van de psychopathische zoon van Saddam Hoessein, Uday Hoessein. Als assistent van de producent adviseerde ik onder andere wie een geschikte regisseur zou zijn. Toen Lee Tamahori de kamer binnenkwam om te pitchen, blies hij ons meteen omver met zijn presentatie. Met zijn tomeloze energie vertelde Lee hoe hij in The Devil’s Double een Scarface voor een nieuwe generatie zag, met alle decadentie en wansmaak die daarbij horen. Tamahori’s debuut Once Were Warriors greep de wereld bij z’n keel. Sindsdien werkte hij met de ene Oscarwinnaar na de ander: van Morgan Freeman in Along Came a Spider en Anthony Hopkins in The Edge tot Halle Berry in Die Another Day. Nu ik dit jaar mijn eerste speelfilm (Circles) regisseerde, denk ik nog vaak terug aan mijn eerste filmcredit. En ik droom dat ik een carrière mag hebben zoals die van Lee Tamahori.
Niels Bourgonje
Tamahori is de tweede regisseur van een Bond-film met Pierce Brosnan die overlijdt. In januari 2021 overleed Michael Apted, de regisseur van The World Is Not Enough.
Lee Tamahori leed al enige jaren aan de ziekte van Parkinson. Hij is thuis in Nieuw-Zeeland overleden en laat twee zonen en een kleinkind achter.
De Amerikaanse acteur Michael Madsen is op 67-jarige leeftijd overleden. Hij was vooral bekend van zijn rollen in films van regisseur Quentin Tarantino, met name die in Reservoir Dogs. In 2002 speelde hij de rol van NSA-baas Falco in de James Bond-film Day Another Day.
De omstandigheden waaronder hij stierf zijn niet precies bekend. Agenten die op een noodoproep reageerden, troffen hem levenloos aan in zijn huis in Malibu, Californië. De autoriteiten gaan uit van een natuurlijke doodsoorzaak, zijn management zegt dat Madsen waarschijnlijk aan een hartstilstand overleed.
Madsen werkte mee aan honderden films, tv-series, muziekvideo’s en videogames. Zijn eerste grote rol was in de film WarGames uit 1983. In de jaren 90 speelde hij in de misdaadfilm Thelma & Louise van regisseur Ridley Scott en was hij te zien in de horrorfilm Species.
Dat decennium begon ook zijn samenwerking met Tarantino. Madsen speelde de rol van de wrede crimineel Mr. Blonde in Tarantino’s regiedebuut Reservoir Dogs (1992). Iconisch is de scène waarin Madsen het oor afsnijdt van een agent op de muziek van Stealers Wheel: Stuck In The Middle With You.
Tarantino, die vaker met dezelfde acteurs werkt, koos Madsen ook voor een rol in de Kill Bill-films uit 2003 en 2004. Ook kreeg de acteur (kleinere) rollen in The Hateful Eight (2015) en Once Upon a Time in Hollywood (2019).
Als buurman van destijds James Bond Pierce Brosnan in Malibu werd Madsen naar voren geschoven als het hoofd van de Amerikaanse geheime dienst NSA. In die rol moest hij het vooral opnemen tegen Judi Dench als M.
Madsen speelde ook in de familiefilm Free Willy uit 1993. Daarin was hij de pleegvader van een jongen die een orka probeert te redden. Die rol had hij ook in het tweede deel.
Drie films waaraan hij meewerkte, moeten nog uitkomen. Michael Madsen was getrouwd en had zes kinderen.
De Mexicaanse acteur Emilio Echevarría is gisteren op 80-jarige leeftijd overleden. Echevarría speelde in 2002 in Die Another Day de rol van Bonds Cubaanse contactpersoon.
In zijn thuisland Mexico was Emilio Echevarría sinds eind jaren 70 een gevierd film- en toneelacteur. Zijn internationale doorbraak kwam in 2000 met Amores Perros, het speelfilmdebuut van Alejandro González Iñárritu. Verder was Echevarría te zien in bekende titels als Y tu mamá también van Alfonso Cuarón en Babel, opnieuw van Iñárritu.
In Die Another Day belandt James Bond in zijn zoektocht naar de Noord-Koreaanse moordenaar Zao in Havana, Cuba, waar Raoul hem informeert over de kliniek van Dr. Alvaraz op het eiland Los Organos. Bond leent van Raoul een Ford Fairlane en een revolver om onder de dekmantel van ornitholoog de kliniek te bespieden.
Ondanks dat Zao van het eiland weet te ontsnappen, heeft Bond enkele diamanten die de moordenaar bij zich droeg weten te bemachtigen. Raoul weet Bond te vertellen dat de diamanten afkomstig zijn van Gustav Graves, de hoofdschurk van de film. Als dit eenmaal bekend is, is Emilio Echevarría niet meer te zien in de film.
John Cleese komt in 2025 weer naar Nederland en België met zijn afscheidstour Last Time to See Me Before I Die, waar hij in 2013 mee begon. In de voorstelling vertelt Cleese op eigen wijze over zijn zestigjarige carrière. Kaarten zijn verkrijgbaar vanaf morgen (vrijdag 29 november).
John Cleese was naast Pierce Brosnan tweemaal te zien als de opvolger van Q in de James Bond-films The World Is Not Enough (1999) en Die Another Day (2002). De acteur is vooral bekend van Monty Python’s Flying Circus, Fawlty Towers en de film A Fished Called Wanda.
Na afloop van de theatervoorstelling is er gelegenheid om vragen te stellen aan John Cleese.
De Engelse grimeur Paul Engelen is vorige week overleden. Engelen was als makeup artist en makeup supervisor betrokken bij zo’n 75 film- en tv-producties. Tussen 1974 en 2008 werkte hij mee aan zes James Bond-films.
De filmografie van Engelen is immens, van de tv-serie Game of Thrones tot grote Hollywoodfilms als Batman (1989), Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999) en Gladiator (2000), evenals de Nederlandse productie Wings of Fame (1990) met Peter O’Toole en Colin Firth. Ook werkte hij mee aan een veelvoud aan films met Roger Moore, zoals Gold (1974), Shout at the Devil (1976), The Wild Geese (1978), Escape to Athena (1979) en North Sea Hijack (1980).
Tweemaal ontving Paul Engelen een Oscar-nominatie: voor Greystoke: The Legend of Tarzan (1984) en Mary Shelley’s Frankenstein (1994), waarvoor hij Robert De Niro veranderde in het mismaakte filmmonster.
Zomaar uit de hoge hoed en aanstaande dinsdag al verkrijgbaar: de uitgebreide soundtrack van Tomorrow Never Dies (1997) met muziek van David Arnold.
Het is een verrassing waar La-La Land Records net voor de feestdagen mee komt. Deze release bevat onder meer een alternatieve versie van k.d. langs Surrender; de filmversie verschilt namelijk van de eerder uitgebrachte cd-versie. Moby’s James Bond Theme ontbreekt deze keer. Maar die was ook niet in de film te horen. Op de nieuwe release staat 2 uur, 26 minuten en 53 seconden aan muziek.
TRACK LISTING:
DISC 1
SCORE PRESENTATION 1. White Knight† 8:28 2. Backseat Pilot*† 1:41 3. Tomorrow Never Dies (Performed By Sheryl Crow) 4:50 4. The Sinking Of The Devonshire (Extended Version)** 7:22 5. MI6*† / Launch The Fleet*† 1:34 6. Company Car (Extended Version)**† 3:35 7. You Have A Phone Call, Mr. Bond* 1:02 8. Station Break 3:29 9. Carver And Paris* 1:06 10. Paris And Bond (Film Version)** 1:56 11. The Last Goodbye 1:34 12. Hamburg Break In 2:52 13. Hamburg Break Out 1:24 14. Printing Press Fight* 1:22 15. Escape To Hotel*† 2:28 16. Doctor Kaufman 2:27 17. *-3-Send 1:15 18. Backseat Driver (Film Version)**† 4:35 19. Okinawa* / HALO Jump* 2:25 20. Underwater Discovery 3:37 21. Vietnam 1:36 22. Banner Escape* 1:10 23. Bike Chase† 6:43 24. Bike Shop Fight (Film Version)** 2:32
DISC 2
SCORE PRESENTATION CONTINUED 1. Ha Long Bay 2:32 2. Boarding The Stealth† 4:57 3. Grenade* 1:39 4. A Tricky Spot For 007** 3:49 5. Stealth Shoot Out*† 3:33 6. Carver Gets It*† 2:53 7. All In A Day’s Work† 5:08 8. Surrender (Performed By k.d. lang) 3:56
ADDITIONAL MUSIC 9. White Knight (Original Version)**† 8:37 10. Backseat Pilot (Original Version)*† 2:20 11. The Sinking Of The Devonshire (Original Version)** 5:37 12. Company Car† 3:06 13. Shaken But Not Stirred (Simon Greenaway / Sacha Collisson)* 3:27 14. It Had To Be You (Performed By Simon Greenaway)* 2:03 15. Adrift (Simon Greenaway / Sacha Collisson)* 3:58 16. Paris And Bond 1:56 17. The Last Goodbye (Alternate Version)* 1:30 18. Printing Press Fight (Film Opening)* 1:10 19. Backseat Driver† 4:35 20. Banner Escape (Film Mix)* 1:10 21. Bike Shop Fight 2:42 22. Surrender (Alternate Version) (Performed By k.d. lang)** 3:53
* Previously unreleased ** Contains previously unreleased material † Contains “James Bond Theme” written by Monty Norman
De hoop is nog steeds gevestigd op een gloednieuwe extended versie van John Barry’s meesterwerk Moonraker (1979). Ook The Man with the Golden Gun verdient deze behandeling. Zeker na het horen van onderstaande publicatie:
De Chinese acteur Kenneth Tsang is vannacht overleden. Tsang speelde in Die Another Day (2002) de rol van General Moon, de vader van Colonel Moon die na zijn schijndood terugkeerde als James Bonds tegenstander Gustav Graves.
Tsang arriveerde maandag vanuit Singapore in Hongkong, waar hij verbleef in een quarantainehotel. Volgens Asia One heeft Tsang gisteren nog telefonisch contact gehad met zijn dochter. Hij klaagde over pijn op zijn borst. Deze ochtend kreeg zij telefonisch geen contact met haar vader, waarna Tsangs dochter het hotelpersoneel inschakelde. De acteur werd buiten bewustzijn aangetroffen in zijn hotelkamer.
Tsang was gedurende 65 jaar in honderden film- en televisieproducties te zien, in Azië en vanaf eind jaren negentig ook in Hollywood. Tsang was drie keer getrouwd. Hij laat een vrouw en twee kinderen uit zijn vorige huwelijken achter. Hij is 86 jaar geworden.
Op 70-jarige leeftijd is op 1 februari muziekeditor Dina Eaton overleden, meldt THR gistervanavond. Eaton werkte van 1997 tot aan 2008 mee aan vijf opeenvolgende James Bond-films.
Dina Eaton was buiten de Bond-films verbonden aan zo’n vijftig filmtitels, vier daarvan met de vorig jaar overleden Bond-regisseur Michael Apted. Daarnaast werkte zij samen met regisseurs als Jim Henson, Michael Cimino, Bernardo Bertolucci en John Schlesinger, alsmede in nauwe samenwerking met filmcomponisten Maurice Jarre, Michael Kamen, Trevor Jones en voor onder meer de Bond-films met David Arnold.
Dina Eaton overleefde twee maal kanker. Ze overleed uiteindelijk aan complicaties na een operatie. Ze laat een moeder van 99 jaar achter.
Over twee jaar is het zover: het diamanten jubileum van uw filmheld. Een heuglijk feit, mogen we wel stellen. Er zijn niet veel filmpersonages die het zo lang uithouden. Oké, Topolino, Tarzan, Robin Hood, Zorro, Dracula, Frankenstein, Maigret, The Saint, OSS 117, Miss Marple, Hercule Poirot, Pippi Langkous — als filmpersonage zijn ze allemaal de zestig gepasseerd, maar geen van allen verscheen zo consequent op het witte doek als 007. En dat mag gevierd worden!
De vraag is alleen: hoe? Lange tijd heb ik hoop gehouden op een diamanten filmjubileum. Bond heeft immers wat met diamanten (en met goud, olie, lood en wodka). Een jubileumfilm te ere van zestig jaar kassamagneet is natuurlijk het mooiste cadeau. En hoewel dat agendatechnisch nog steeds realiseerbaar is, heb ik er een hard hoofd in.
Het ideale plaatje had er als volgt uit kunnen zien: Bond 25 in najaar 2019 (zoals aanvankelijk de bedoeling was) met Daniel Craig voor de vijfde keer als James Bond en Christoph Waltz voor de tweede maal als Blofeld. Gevolgd door het definitieve afscheid van Craig als 007 in oktober 2022, met tevens de laatste keer Christoph Waltz als de SPECTRE-leider om zijn trilogie vol te maken (iets waar ik persoonlijk nogal veel waarde aan schijn te hechten). Hiermee is het Daniel Craig in zes Bond-films over zestien(!) jaar gelukt een eigen verhaallijn binnen de serie af te dwingen, met als laatste drie films een erebaantje voor aartsvijand number one.
Met No Time to Die, Bond nummer 25, nog immer in het vooruitzicht, is bovenstaande utopie, wat betreft 2022, vooralsnog haalbaar — wat de fantasie betreft staat namelijk alles nog open, we weten immers niet hoe de film waarop we al zo lang wachten eindigt. En hoe langer het duurt voordat we die film kunnen zien, hoe langer de kans bestaat dat er nog wat in het vat zit voor Daniel Craig. Et voilà, niets staat een bijzondere jubileumfilm nog in de weg.
Nu gaan er inmiddels ook stemmen op voor een verschuiving van No Time to Die naar oktober 2022, om inderdaad aan dat jubileum te kunnen voldoen, met een film van ruim twee jaar oud. Lijkt mij niet de meest feestelijke optie…
In lang vervlogen tijden, tijden waarin eerst ieder jaar en daarna om het jaar een Bond-film in de bioscoop verscheen, waren de filmmakers helemaal niet zo bezig met het vieren van filmverjaardagen. Het tienjarig jubileum van Dr. No in 1972 viel plompverloren tussen Diamonds Are Forever en Live and Let Die in. Als de première van Diamonds een paar weken was doorgeschoven, dan was de film uitgekomen in een jubileumjaar (maar net búiten de kerstvakantie, dus niet handig).
Het waren tijden waarin de oudere films nog regelmatig in de bioscoop te zien waren. Met de komst van Roger Moore kregen de films met Sean Connery het predicaat ‘met de échte James Bond’. De oudere en nieuwe films draaiden met groot succes naast elkaar. In 1973 stonden zowel Live and Let Die (1973) als Goldfinger (1964) in de top 10 best bezochte films in Nederland.
Twintig jaar James Bond in 1982 viel onopgemerkt tussen de releases van For Your Eyes Only en Octopussy in. Waarbij deze laatste met het samenvallen van het 21-jarig jubileum (James Bond werd meerderjarig) aandacht kreeg met de tv-vertoning van James Bond: The First 21 Years, waarbij niemand minder dan Ronald Reagan, de president van de Verenigde Staten, een goed woordje overhad voor ‘a fellow named Bond’. Ook werd bij Octopussy specifiek ingezet op de ‘dertiende’ film uit de serie, aangezien er op datzelfde moment een andere Bond-film in de maak was bij een rivaliserende productiemaatschappij, het gevreesde Never Say Never Again.
Het eerste grote jubileum werd gevierd met de komst van The Living Daylights (1987), het jaar waarin James Bond zilver mocht aanraken. In het kader hiervan werd een special uitgezonden: Happy Anniversary 007: 25 Years of James Bond. Met hoogtepunten uit een kwart eeuw Bond-films. Roger Moore praatte de filmpjes aan elkaar.
Tijdens dertig jaar James Bond in 1992 bleef het angstvallig stil in de bioscoop. Het was enige tijd geleden dat de laatste film, Licence to Kill, in 1989 in première was gegaan, en de volgende Bond-film, GoldenEye, zou nog tot eind 1995 op zich laten wachten. Wel mochten we de 30th Anniversary Collection aan onze cd-collectie toevoegen. Verder was er op dat moment geen reden voor een feestje; James Bond was na dertig jaar immers op sterven na dood.
Niet dat het er in 2002 met Die Another Day als veertigjarige jubileumfilm beter op was geworden. Bond was door Pierce Brosnan weliswaar het nieuwe millennium ingeloodst, een prestatie op zich, maar creatief gezien had dit alsnog de doodsteek voor 007 kunnen betekenen. Aan de kassa deed de film het overigens primadeluxe.
Op BBC 2 kreeg de jubilaris een mooi eerbetoon: James Bond: A BAFTA Tribute, aangevoerd door Michael Parkinson, met tal van prominenten als gast, inclusief alle Bonds tot dan toe met uitzondering van die enige echte. Dit had het moment geweest om alle Bond-acteurs bij elkaar te krijgen. Het mocht niet zo zijn.
Ook werd een lijn met James Bond-horloges gelanceerd onder het fraaie 40th Anniversary-logo. Alles van speelkaarten tot Johnny Lightning-schaalmodellen kreeg in die tijd dit stempel.
Na dit feestje met een bittere nasmaak qua film werd het langere tijd stil rondom 007. De vijfde rolprent met Brosnan liet op zich wachten, totdat deze uiteindelijk helemaal werd afgeblazen en het wiel opnieuw moest worden uitgevonden met een nieuwe hoofdrolspeler. Daniel Craig mocht James Bond richting zijn gouden jubileum leiden: Skyfall in 2012.
Dit feest werd niet alleen gemarkeerd door een nieuwe film, een bijzonder prettige aflevering overigens die op beeld zelfs afsloot met het 50 Years-logo, ook werd de complete serie voor het eerst in zijn geheel beschikbaar gesteld op blu-ray. In de Bond 50-box was zelfs een plaatsje vrijgehouden voor de jubileumfilm (anders was het de Bond 46-box geweest).
De tentoonstelling Designing 007: Fifty Years of Bond Style ging van start en Taschen kwam met een tafelboek The 007 Archives. De daaropvolgende Oscar-uitreiking bracht een ode aan vijftig jaar James Bond. En met de Academy Award voor beste song voor Adele, vierde 007 dubbel feest. Een mooie afsluiting voor vijf decennia James Bond. Al was het nog mooier geweest als Sean Connery was komen opdagen om het glas te heffen met zijn vijf andere mede-Bonds. Het was achteraf gezien de laatste keer dat het had gekund. Uiteindelijk moesten we het doen met een 2 minutenmontage en een live-optreden van Shirley Bassey.
En dit laatste bracht mij op een idee…
Behalve dat de 007 Store overuren mag draaien met exclusieve en exorbitant dure luxeproducten, zou het niet fantastisch zijn om eenmalig een 60-jarig James Bond-concert te organiseren waarbij alle artiesten die ooit een Bond-song hebben uitgebracht hun eigen nummer ten gehore brengen? Niet voor het geld, maar als opzwepend eerbetoon aan 007. Het enige wat de muzikanten hoeven te doen is 5 oktober 2022 vrijhouden in hun agenda en op tijd aanwezig zijn in de voormalige Millennium Dome in Londen voor de soundcheck. Een unieke gebeurtenis die zijn weerga niet kent.
Laten we niet wachten tot het platina-jubileum, zodat tegen die tijd alleen Adele, Sam Smith en Billie Eilish zonder looprek het podium op hoeven. Nu kunnen ze het nog, Dame Shirley, Sir Tom en Sir Paul.
Miss Moneypenny-actrice Naomie Harris en regisseur Barry Jenkins (Moonlight, If Beale Street Could Talk) willen een Moneypenny-film maken. Dat zegt Harris tegen Comingsoon.net. Jenkins heeft er al met Barbara Broccoli over gesproken. Voorlopig is het gebleven bij een kort gesprek tussen Broccoli en Jenkins. ‘Maar je weet nooit hoe het loopt’, vult Harris aan. Een film over Miss Moneypenny zou een antwoord kunnen zijn op de wens een vrouwelijke James Bond te introduceren. Al heeft Barbara Broccoli daarvoor inmiddels Blake Lively in The Rhythm Section (release in januari 2020), en een verrassing in de gedaante van Lashana Lynch in No Time to Die. In Skyfall (2012), waarin de Miss Moneypenny van Naomie Harris haar debuut maakt, blijkt de secretaresse van M in meer in staat dan achter een bureau zitten, wat het personage in twintig voorgaande films deed. Voordat Moneypenny zich aan het eind van de film bekendmaakt, hebben we haar aan het begin van de film als agent Eve al in actie gezien. En hoe. Een eerdere poging om Halle Berry uit Die Another Day (2002) een eigen Jinx spin-off te geven, liep op niets uit. In ieder geval is Naomie Harris in No Time to Die voor de derde keer naast Daniel Craig te zien als Miss Moneypenny.
The Bourne Identity (2002) betekende het einde van Pierce Brosnans carrière als 007. Zo concludeert de acteur zestien jaar na dato in een gesprek met The Rake.
Foto: Ellen von Unwerth
De 65-jarige ex-007 heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij zijn James Bond nooit goed genoeg heeft gevonden. Enkel in zijn eerste film GoldenEye (1995) voelde hij zich op zijn plaats, op zijn overige drie Bond-films keek hij lange tijd met gemengde gevoelens terug. Tijden veranderen en zo ook James Bond. Voor Brosnan echter kwam die verandering te laat. In het kielzog van de hardere en serieuzere Jason Bourne, sloeg Casino Royale (2006) na het weinig evenwichtige Die Another Day (2002) met gelijke munt terug; minder humor, minder nonsens, hardere actie en een hardere Bond. Brosnan stond erbij en keek ernaar.
Het begin van het einde: Brosnan met de Aston Martin Vanquish uit Die Another Day
Lange tijd heeft hij moeite gehad met het telefoontje dat hij in 2004 kreeg van Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson met de mededeling dat het over voor hem was. Hij moest het doen met een bedankje, en dat was dat. Broccoli kon haar tranen niet in bedwang houden, Wilson klonk volgens de acteur nogal zakelijk. Nu, zoveel jaar later, kijkt Brosnan met meer tevredenheid terug op zijn loopbaan als 007. Hij is er trots op dat hij als Ier viermaal de rol van de gedistingeerde Brit heeft mogen vertolken. Voor zijn verdere acteercarrière heeft James Bond hem geen windeieren gelegd; en de aanpassing van het Bond-personage bleek noodzakelijk voor de levensvatbaarheid van de filmserie. Mede dankzij de bruuske interventie van die andere JB...
Wij moesten wachten omdat de tweede Lord of the Rings en de tweede Harry Potter in diezelfde periode voorrang kregen. De Nederlandse première van Die Another Day (2002) werd daarom verschoven naar januari 2003. Alsof die drie elkaar in de kerstperiode in de weg zouden zitten. De Nederlandse distributeur durfde het in ieder geval niet aan. Achteraf gezien had de twintigste Bond-film nooit gemaakt mogen worden, dus waar hebben we het over, maar dat wisten we toen natuurlijk nog niet. Eerst zien, dan pas oordelen. Dat zien gebeurde daarom in België, waar de film wel netjes vanaf eind november draaide. Een film in België betekent zowel Franse als Nederlandse ondertiteling, dat was even wennen. Het was helaas niet de ondertiteling die de film zo slecht maakte. Al moet ik bekennen dat mijn tweede bioscoopbezoek, ik had mij door ander gezelschap nogmaals laten overhalen om te gaan kijken, het gedrocht mij enigszins meeviel. Het eerste uur is goed te doen, vanaf het tweede uur zakt de film genadeloos in.
In dat eerste uur zit een scène waarin één hoofd mij in het bijzonder opviel. Ik deed in die tijd nog wel eens wat figuratiewerk voor films en bij een van de bureaus waar ik was ingeschreven, kwam ik ook dat van een wat oudere man tegen, een man met een echte karakterkop. Waarom zou een acteur die in een James Bond-film te zien is bij hetzelfde Nederlandse castingbureau ingeschreven staan als ik? Ik zou mij wel vergissen.
Nooit meer aan gedacht. Tot deze week. Over Die Another Day schrijf ik nu eenmaal niet met het grootste plezier. Bij totaal gebrek aan enig noemenswaardig James Bond-nieuws, toch maar eens kijken of ik kan aanhaken bij die Nederlandse première van Bond 20, deze maand precies vijftien jaar geleden. Ik blijk iets te laat te zijn, op IMDb staat 9 januari als premièredatum vermeld. Kniesoor. Nog even de castlijst doorscrollen... Wacht eens. Die kop. Joaquín Martínez. De man blijkt sinds 2012 overleden. Overlijdensplaats: Everdingen. Dus toch.
Joaquín Martínez, een Mexicaans acteur die volgens Wikipedia rond 2002 in Nederland moet zijn neergestreken. Dat kan niet kloppen, want ik moet hem zeker ergens halverwege de jaren negentig bij één van die castingbureaus hebben gezien. Hij was getrouwd met een Nederlandse vrouw, Marja Valkestijn, en had een internationale acteercarrière van ruim veertig jaar achter de rug, waarin hij speelde naast onder meer Robert Redford, Anthony Quinn en Kevin Costner. Zij laatste film was een Nederlandse productie uit 2005. Met dank aan Joaquín Martínez stijgt de film na vijftien jaar toch nog een beetje in waardering.
Die Another Day, de twintigste James Bond-film, viert zijn 15e verjaardag met een extended soundtrack. Totaal bedraagt deze dubbel-cd 148:30 minuten muziek. De originele versie telde 54:56 minuten.
De film is slecht, de titelsong is slecht, de muziek van David Arnold daarentegen is in zijn volle glorie het beluisteren meer dan waard. Geen Bond-soundtrack waar het James Bond-thema zo veelvuldig wordt gebruikt. Die ruige wa-wa-gunbarrel knalt er altijd lekker in.
De tracklist, zónder Madonna overigens:
Track Listing of Disc 1 (Score Presentation)
1. On the Beach (extended version)**† 3:56 2. Bond Meets Moon* / Hovercrafts* 2:16 3. How Do You Intend to Kill Me Now, Mr. Bond?* 2:02 4. Hovercraft Chase† 3:48 5. Bond to Jail* :49 6. Some Kind of Hero? 4:32 7. Kiss of Life*† 4:46 8. Peaceful Fountains of Desire* 1:05 9. What’s In it For You?* / Cuba* 1:21 10. Cuban Car*† :50 11. Jinx Jordan 1:28 12. Jinx & James 2:03 13. Wheelchair Access*† 2:22 14. Jinx, James and Genes* 5:14 15. Gustav Graves’ Grand Entrance*† 1:34 16. Blades*† 3:12 17. Bond Gets the Key* / Virtual Reality*† 2:01 18. The Vanish* / Bond Goes to Iceland*† 2:10 19. The Explanation* 1:36 20. Icarus 1:23 21. Ice Spy*† 3:00 22. A Touch of Frost 1:50 23. Laser Fight 4:36 24. It Belongs to His Boss* / Double Agent* 2:34 25. Whiteout† 4:55 26. Bond Kidnaps Skidoo*† 2:29 27. Iced Inc.† 3:08 28. Ice Palace Car Chase*† 4:57
Total disc 1 time = 76:47
Track Listing of Disc 2 (Score Presentation Continued)
Additional Music 6. On the Beach† 2:50 7. Hovercraft Chase (film version)**† 3:47 8. Some Kind of Hero? (film version)** 4:32 9. Peaceful Fountains of Desire (alternate ending)* 1:06 10. What’s In it For You? (orchestra only)* :41 11. Welcome to Cuba 2:07 12. Jinx Jordan (orchestra only)** 1:28 13. Jinx & James (film version)** 2:07 14. Wheelchair Access (original version)*† 2:22 15. Party Trick (source)* 1:37 16. A Touch of Frost (film version)** 1:50 17. Laser Fight (film version)** 4:38 18. Whiteout (full mix)**† 4:55 19. Antonov (film version)** 11:51 20. James Bond Will Return*† 3:54
Total additional music = 49:45 Total disc 2 time = 71:43
Total album running time = 148:30
* Previously unreleased ** Contains previously unreleased material † Contains “James Bond Theme” written by Monty Norman
Deze extended-edition wordt slechts 5000 keer gedrukt, gaat $29,98 kosten en is exclusief verkrijgbaar bij La-La Land Records. De cd is beschikbaar vanaf 28 november.
Een klein radartje in de wereld van James Bond: Madonna. In 2002 verzorgde zij niet alleen de titelsong van Die Another Day, als scherminstructrice Verity heeft zij tevens een rolletje in de twintigste James Bond-film. Hoog tijd voor een eigen film over de nu 58-jarige popster.
Madonna in Die Another Day, te midden van Toby Stephens, Rosamund Pike en Pierce Brosnan
Universal Pictures (de filmmaatschappij die ook graag een James Bond-film wil maken) heeft het script Blond Ambition gekocht, dat het verhaal vertelt over het leven van zangeres Madonna. Dat meldt The Hollywood Reporter maandag. Het begin van de film zal zich afspelen begin jaren tachtig, wanneer de jonge Madonna besluit te verhuizen van de staat Michigan naar de stad New York. Het verhaal vertelt hoe de zangeres probeerde aan de slag te gaan als danseres, maar toen dat niet lukte besloot ze te gaan zingen en liedjes te schrijven.
In 1983 bracht ze haar eerste album genaamd Madonna uit met beroemde nummers zoals Holiday en Borderline. Het was het begin van verder succes en met de release van haar album Like a Virgin in 1984 brak de zangeres definitief door bij het grote publiek.
Wie de film gaat regisseren, wanneer hij uitkomt en of Madonna zelf een rol zal spelen is nog niet bekend.
Lulu vond de titelsong die zij mocht inzingen voor The Man with the Golden Gun (1974) de slechtste Bond-song ooit. En Die Another Day (2002) van Madonna. Dat zegt de Schotse zangeres in onderstaand gesprek met Dylan Jones van modeblad GQ:
Omdat die van Madonna nooit gemaakt had mogen worden, en die van Lulu best meevalt (The Man with the Golden Gun is als geheel gewoon een lekkere Bond-film) hierbij een puik stukje playback:
Waarom ook James Bond zijn 'licence to smoke' intrekt
Na eerdere statistieken over zijn drinkgedrag en gewelddadigheid hebben onderzoekers nu ook het rookgedrag in de populaire films van de bekendste spion op aarde onder de loep genomen. Ze vinden het verontrustend dat er in bijna elke James Bond-film gerookt wordt. Is die zorg terecht? Door gastauteur Laurens Gaukema
Toen Sean Connery voor het eerst de legendarische woorden '(My name is) Bond. James Bond' begin jaren 60 uitsprak, zat er duidelijk nog een sigaret in zijn mond. En nog voor het personage op het grote scherm getoverd werd beschreef zijn bedenker Ian Fleming hem (naar eigen voorbeeld) als een verstokt kettingroker in de boeken. Gelukkig is er in meer dan vijftig jaar heel wat gebeurd in de wereld, zo ook in het rookgedrag van 007. Twee onderzoekers publieke gezondheidszorg uit Wellington (Nieuw-Zeeland) hebben de moeite genomen om het rookgedrag in al de gemaakte Bond-films grondig te screenen. En de grafiek die daaruit voortvloeide spreekt boekdelen. Mister Bond is steeds minder gaan roken.
Het rookgedrag van James Bond door de jaren heen
Het verschil is treffend. Waar Bond in de jaren zestig nog in vijf van de zes gemaakte films minstens een keer een sigaret opstak, kunnen we hem sinds de jaren negentig, uitgezonderd een clichématige sigaar op Cuba (Die Another Day, 2002), niet meer op roken betrappen.
Bonds laatste rokertje in Die Another Day, Pierce Brosnan met Halle Berry
Bond-kenner Jasper Hartog is hierdoor niet verrast: ‘Een James Bond-film is altijd een product van zijn tijd. Waar bijvoorbeeld Bond-girls in het begin vaak onrespectvol behandeld werden, zijn ze nu vaak de gelijke van Bond. En ten tijde van de Koude Oorlog kon je heel goed zien hoe de relaties tussen het Westen en Rusland waren. In de jaren 60 en 80 liepen de spanning hoog op, in de jaren 70 was er een zogenaamde detente. Dat merk je in de films terug. Als James Bond in You Only Live Twice bijna in een raket stapte, was dat omdat de race naar de maan tussen de Amerikanen en de Russen een groot ding was.’
James Bond bijna de ruimte in inYou Only Live Twice (1967)
Met andere woorden: aan James Bond kun je goed zien dat roken doorheen de jaren steeds minder maatschappelijk aanvaard wordt. ‘Daniel Craig toont nu ook perfect aan dat je ook James Bond kunt spelen zonder een sigaret op te steken,’ zegt Hartog.
Sigaretten als gadgets
Toch vinden de onderzoekers het zorgwekkend dat ook in de meer recente James Bond-films nog gerookt wordt. Niet door Bond zelf, maar door zijn omgeving. Op de grafiek zien we sinds 2010 zelfs een stijging in het rookgedrag van zijn ‘seksuele partners’ tot aan twintig procent. Passief roken is uiteraard schadelijk, maar wat betreft Bond zijn veroveringen is er ook weer de kanttekening dat die stijging slechts aan één persoon te danken is: Sévérine uit Skyfall. Een ogenschijnlijk gracieuze femme fatale die ondanks de helft van haar schminkdoos niet haar verleden van kinderprostituee voor Bond kan verbergen en, ondanks haar doodsangst, niet uit de klauwen van haar meester durft te ontsnappen. Kortom, in feite kun je haar eerder als een tragisch figuur dan een rolmodel beschouwen.
Bérénice Marlohe als Sévérine in Skyfall (2012)
Desondanks valt het moeilijk te ontkennen dat de relatie tussen Bond en roken in het verleden vrij dubbelzinnig was. Tot 1995 werden waarschuwingen voor het gevaar van roken afgewisseld met gadgets in de vorm van sigaretten en product placement voor bekende sigarettenmerken. Gelukkig is er bij al deze verwarring altijd een grote zekerheid: de gentleman spy zal altijd proberen om op zoveel mogelijk handen gedragen te worden. Dat de meest recente Bond-film (Spectre) voor het eerst helemaal rookvrij werd gemaakt is dus niet verrassend.
John Cleese heeft gisteren in Berlijn een Gouden Roos in ontvangst genomen, een oeuvreprijs van de European Broadcasting Union (EBU). "Ik heb geen idee wat deze Rose d'Or precies inhoudt, maar op deze
manier kan ik mijn vierde, en laatste, vrouw Berlijn een keertje laten
zien. En alles wordt betaald!"
De 76-jarige komiek is blij met de prijs, omdat hij er naar eigen zeggen nog niet zoveel heeft. "Komieken worden niet zo gerespecteerd als andere acteurs. Charlie Chaplin heeft bijvoorbeeld nooit een Oscar gekregen." Over Cleese is bekend dat hij ondanks zijn grote successen nog steeds moet werken voor zijn geld. Hij heeft de afgelopen jaren miljoenen aan alimentatie betaald aan zijn drie ex-vrouwen. John Cleese werd eind jaren 60 bekend als lid van Monty Python’s Flying Circus. Naast het absurdistische sketchprogramma, maakte het gezelschap ook drie succesvolle films: Monty Python and the Holy Grail, Monty Python's Life of Brian en Monty Python's The Meaning of Life.
Met zijn toenmalige echtgenote Connie Booth maakte Cleese vanaf midden jaren 70 de tv-serie Fawlty Towers, waarin hij de neurotische hotelier Basil Fawlty speelt. Zijn vrouw speelt het kamermeisje Polly.
Andrew Sachs, John Cleese, Connie Booth en Prunella Scales in Fawlty Towers
Verder was Cleese te zien in onder meer het door hemzelf geschreven A Fish Called Wanda (1988), waarvoor medespeler Kevin Kline een Oscar ontving uit handen van Sean Connery, Roger Moore en Michael Caine.
Eind jaren 90 werd Cleese aangetrokken om Desmond Llewelyn op te volgens als Q in de James Bond-films. Het bleef echter bij de The World Is Not Enough (1999) en Die Another Day (2002).
Met Pierce Brosnan in Die Another Day (2002)
Nadat Pierce Brosnan vertrok als 007, werd Q in de komende films met Daniel Craig genegeerd. Een 'humorloze James Bond', volgens Cleese. Pas in Skyfall (20012) duikt het karakter weer op in de veel jongere gedaante van Ben Whishaw.
Volgens fanclub James Bond Noorwegen zou er naar filmlocaties voor Bond 24 gezocht zijn in het Noorse Svalbard. Maar recente scriptwijzigingen lijken roet in het Noorse eten te gooien, waardoor de Oostenrijkse Alpen opeens favoriet lijken.
Dit kan kloppen met het eerdere bericht van stunt-coördinator Gary Powell, waarin hij zegt een bezoek aan onder meer Rome en Oostenrijk te brengen. In Noorwegen, waar ooit buitenopnames voor You Only Live Twice en Die Another Day werden gemaakt, hebben ze de moed echter nog niet opgegeven. Volgens de Noorse fanclub zijn namelijk niet alle gewenste locaties in de Oostenrijkse Alpen gevonden, zodat Svalbard alsnog een kans lijkt te maken...
Het zou kunnen betekenen dat sinds Die Another Day (2002) weer eens wat actie in de sneeuw op de agenda staat. Net als Sean Connery's Bond, heeft ook die van Daniel Craig nog nooit met sneeuwballen mogen gooien.
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
.jpg)
Als jonge stagiair met filmambities voelde ik mij zeer bevoorrecht dat mijn eerste filmervaring Lee Tamahori’s The Devil’s Double was. De film vertelt het waargebeurde verhaal van Latif Yahia – die gedwongen werd de dubbelganger te worden van de psychopathische zoon van Saddam Hoessein, Uday Hoessein. Als assistent van de producent adviseerde ik onder andere wie een geschikte regisseur zou zijn. Toen Lee Tamahori de kamer binnenkwam om te pitchen, blies hij ons meteen omver met zijn presentatie. Met zijn tomeloze energie vertelde Lee hoe hij in The Devil’s Double een Scarface voor een nieuwe generatie zag, met alle decadentie en wansmaak die daarbij horen. Tamahori’s debuut Once Were Warriors greep de wereld bij z’n keel. Sindsdien werkte hij met de ene Oscarwinnaar na de ander: van Morgan Freeman in Along Came a Spider en Anthony Hopkins in The Edge tot Halle Berry in Die Another Day. Nu ik dit jaar mijn eerste speelfilm (Circles) regisseerde, denk ik nog vaak terug aan mijn eerste filmcredit. En ik droom dat ik een carrière mag hebben zoals die van Lee Tamahori.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
