Honderd jaar Honor Blackman

Actrice Honor Blackman zou vandaag honderd jaar zijn geworden. De hoofdrolspeelster uit Goldfinger overleed in april 2020 op 94-jarige leeftijd. Als Pussy Galore liet zij een onweerstaanbare indruk achter:

Honderd jaar Robert Brownjohn

Het is vandaag de honderdste geboortedag van Robert Brownjohn, de titelontwerper van Goldfinger en From Russia with Love.

De visionair grafisch ontwerper met Britse roots combineerde Bauhausprincipes met popcultuur. Na werk in New York en Chicago vestigde hij zich in Londen, waar hij naam maakte als creatief directeur.

Internationale faam verwierf Brownjohn vooral door zijn baanbrekende filmtitels voor de vroege James Bond‑films From Russia with Love (1963) en Goldfinger (1964), waarin hij titels en bewegende beelden projecteerde op lichamen van modellen. Kort daarna verdween hij uit beeld bij de Bond-producenten wegens persoonlijke problemen, met name vanwege zijn heroïneverslaving, waarna de titels werden voortgezet door Maurice Binder, die eerder de gunbarrel en titels voor Dr. No had ontworpen.

Naast zijn titelsequenties ontwierp Brownjohn eveneens de legendarische posters voor Goldfinger.

In 1969 ontwierp Robert Brownjohn de iconische albumhoes voor Let It Bleed van The Rolling Stones en werkte hij aan reclamecampagnes en visuele projecten tot zijn overlijden op 1 augustus 1970, vlak voor zijn 45e verjaardag.

Honderd jaar Cecil Cheng

Het is vandaag de honderdste geboortedag van acteur Cecil Cheng. Cheng speelde bijrollen in drie vroege James Bond-films.

Cecil Cheng had zijn eerste rolletje te pakken in Goldfinger (1964), als de handlanger van de gelijknamige schurk uit die film. Vanaf die tijd was hij geregeld te zien in Britse film- en tv-producties zoals The Saint en The Avengers. Ook trad hij op een aflevering van de Duitse krimi Tatort. In Thunderball (1965) heeft hij als SPECTRE #7 enkele regels tekst. In You Only Live Twice (1967) duikt hij opnieuw op.

Cheng overleed in 2002 op 77-jarige leeftijd in het Engelse Nottinghamshire. Hij bleef tot het eind van zijn leven acteren.

Honderd jaar Roy Stewart

Vandaag is de honderdste geboortedag van niet alleen mijn oma, ook Roy Stewart werd geboren op 15 mei 1925. Stewart speelde de rol van Quarrel Jr. in Live and Let Die (1973).

Roy Stewart werd geboren in Jamaica. Toen hij begin twintig was, kwam hij naar Engeland om dokter te worden. Het liep echter anders. Een commercial waarin hij speelde, bracht hem op het spoor van acteren. Naast het spelen voor film, tv en op toneel, specialiseerde hij zich ook tot stuntman.

Daarnaast opende hij in Londen een sportschool en een nachtclub, daar bleef hij werkzaam tot aan zijn dood in 2008 op 83-jarige leeftijd.

Als Quarrel Jr. is hij de zoon van Quarrel (John Kitzmiller) uit Dr. No (1962). Aangezien het personage in de eerste James Bond-film al doodgaat, en in de boekenreeks waar Quarrel opduikt Live and Let Die (1954) vóór Dr. No (1958) zit, werd de rol voor de filmversie van Live and Let Die aangepast.

Net zoals in Dr. No is Quarrel de hulp van James Bond in het Caraïbisch gebied. Hoewel het personage de film ditmaal overleeft, komt hij in latere films niet meer voor.

Honderd jaar Lew Hooper

Het is de honderdste geboortedag van acteur Lew Hooper. Hooper was te zien in drie James Bond-films. Zo speelde hij de rol van Major Dexter Smythe, de vader van Octopussy. Hij is in de gelijknamige film enkel op een foto te zien.

Lew Hooper was eigenlijk geen acteur maar een jazzsaxofonist, die sinds de jaren 60 in films en tv-series figureerde. Zo had hij kleine rollen in grote films als 2001: A Space Odyssey (1968), Voyage of the Damned (1976), Superman II (1980), Flash Gordon (1980) met Timothy Dalton, A Passage to India (1984), Superman IV (1987), Batman (1989), opnieuw met Dalton in Framed (1992), Four Weddings and a Funeral (1994) en Eyes Wide Shut (1999). Ook was hij stormtrooper in een van de eerste Star Wars-films.

„In July 1982 I stood in for Sir John Gielgud in the film ‘The Wicked Lady’ (...). Michael Winner was the director and we worked on location at North Mimms Manor (...). A few days earlier I had suffered a nasty fall (...). When I met Sir John he noticed my condition and expressed his sincere sympathy. He, too, was similarly incapacitated, suffering from a severe attack of gout, but, as he said, a booking of three weeks is not to be sneezed at. (...) Mr. Winner arrived, extended his heartfelt sympathies to ‘Dear Sir John’ and completely ignored me, which was no more than I had expected. I know my place...”

Lew Hooper in een brief naar Ron Rubin

Voor de James Bond-films werd hij drie keer gevraagd. In Diamonds Are Forever (1971) stapt hij als een van Felix’ mannen als laatste de lift in. In A View to a Kill speelt hij dwarsfluit in het orkestje van het restaurant in de Eiffeltoren. Als Major Dexter Smythe, de vader van Octopussy, krijgt hij een interessante achtergrond mee, die rechtstreeks refereert aan het werk van Ian Fleming:

Op een missie voor MI6 werd Smythe naar Noord-Korea gestuurd om een voorraad Chinees goud te lokaliseren. Daarna werd niets meer van Smythe, zijn plaatselijke gids en het goud vernomen. Het bleek dat Smythe het goud had gestolen en zijn verdere leven wijdde aan de studie van octopussen, wat de bijnaam van zijn dochter verklaart. Toen het goud opraakte, hielp zijn dochter hem om diamanten te gaan smokkelen.

Twintig jaar na de goudaffaire wordt het lijk van Smythes inheemse gids ontdekt, met een kogel in zijn schedel die overeenkomt met de dienstrevolver van de majoor. James Bond wordt op pad gestuurd om Smythe op te sporen, die hij uiteindelijk vindt in Sri Lanka. Bond geeft Smythe vierentwintig uur de tijd voordat hij hem arresteert; waarna Smythe zelfmoord pleegt in plaats van de schande van een krijgsraad onder ogen te zien.

In februari 2009 werd Lew Hooper getroffen door een beroerte, waarna hij op 21 april van dat jaar overlijdt, precies één dag voor zijn 84e verjaardag.

Honderd jaar Johnny Jordan

Het is de honderdste geboortedag van luchtfotograaf Johnny Jordan. Jordan was verantwoordelijk voor de luchtopnamen van You Only Live Twice (1967) en On Her Majesty’s Sercret Service (1969).

Jordan verloor een been na een ongeluk op de set van You Only Live Twice, waarbij de helikopter van waaruit hij filmopnamen maakte, te dicht bij de rotor van een andere helikopter vloog. Jordan raakte zo zwaar gewond aan zijn voet, dat een gedeelte van zijn been moest worden geamputeerd.

Niet gehinderd door deze tegenslag, was hij er de volgende Bond-film gewoon weer bij. Vanuit zijn eigen gebouwde tuig onderaan een helikopter, wist hij de Zwitserse Alpen op film vast te leggen, zoals nooit eerder was gedaan.

Echter heeft de cameraman de filmpremière van zijn tweede Bond-film nooit mogen meemaken. Terwijl hij luchtopnamen maakte voor een volgende filmproductie, Cath-22 (1970), verloor hij zijn evenwicht en viel hij uit een helikopter. Johnny Jordan werd 44 jaar.

Honderd jaar George MacDonald Fraser

Het is de honderdste geboortedag van de Schotse schrijver George MacDonald Fraser. Fraser werd ingehuurd door Eon Productions om mee te schrijven aan het dertiende James Bond-avontuur Octopussy.

George MacDonald Fraser is één van die scenaristen die eenmalig werd gevraagd om samen met vaste scenarioschrijvers Richard Maibaum en Michael G. Wilson (tevens uitvoerend producent) een nieuw Bond-avontuur te pennen. Octopussy moest de volgende Bond-hit worden na de overname van United Artists door MGM. UA was in grote financiële problemen geraakt na Michael Cimino’s budgetoverschrijdende flop Heavens Gate (1980) waarna de filmproductiemaatschappij in 1981 werd overgenomen door MGM.

Aanvankelijk was het idee om het verhaal van Octopussy zich in Japan te laten afspelen. Nadat het niet lekker lukte een nieuw filmverhaal van de grond te krijgen, werd George MacDonald Fraser gevraagd om te hulp te schieten. Fraser had als schrijver van de historische Flashman-romans een grote kennis van India, dus werd het verhaal daar naartoe verplaatst.

Octopussy moest een ouderwets avonturenfilm worden. James Bond had inmiddels concurrentie gekregen van een nieuwe globetrotter: Indiana Jones. 007 had het in de zomer van 1981 aan de kassa knap lastig gehad met de archeoloog van Steven Spielberg en George Lucas. Daarnaast hijgde de concurrerende Bond-productie van Kevin McClory in de nek van de Bond-makers: Never Say Never Again.

Nadat George Fraser in de eerste helft van 1982 aan in totaal vijf versies van zijn script van Octopussy werkte, rondden Maibaum en Wilson het uiteindelijke filmscenario af. Het idee van Bond in een gorillapak en in een clownsckostuum hebben we te danken aan Fraser. Begin augustus 1982 kon er worden begonnen met filmen.

Tot 2005 schreef Fraser in totaal twaalf Flashman-boeken, daarnaast publiceerde hij andere werken en een handvol filmscenario’s, waaronder voor drie films over De drie musketiers. Ook schreef hij mee aan de Guy Hamilton-film For Ten From Navarone (1978).

George MacDonald Fraser overleed in 2008 op 82-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.

Honderd jaar Gabor Vernon

Het is de honderdste geboortedag van Gabor Vernon. De acteur speelde twee kleine rollen in de James Bond-films. Die van Hongaarse diplomaat in Live and Let Die (1973) en Borchoi, de curator van de Hermitage, in Octopussy (1983).

Vernon was van Hongaarse afkomst, maar speelde vanaf begon jaren 70 enkel in Britse tv-producties en slechts in een handvol films. Daar werd hij vaak ingezet als Hongaar of Rus, zo ook bij James Bond. In 1979 had hij naast Laurence Olivier en Donald Pleasence een rol in Dracula, als kapitein van het onfortuinlijke schip Demeter.

Gabor Vernon was tot zijn dood te zien in bijrollen op de Engelse televisie. Hij overleed in april 1985 op zestigjarige leeftijd.

Continuity supervisor Elaine Schreyeck (100) overleden

James Bond-continuity supervisor Elaine Schreyeck is op honderdjarige leeftijd overleden. Dat meldt Really, 007! Podcast vanavond. Schreyeck was betrokken bij zes Bond-films in de jaren 70 en 80.

Elaine Schreyeck kwam in 1971 bij Diamonds Are Forever mee met regisseur Guy Hamilton, voor wie zij eerder werkte aan Battle of Britain (1969). Na Hamiltons laatste twee Bond-films Live and Let Die (1973) en The Man with the Golden Gun (1974), werkte zij onder zijn regie nog mee aan de Agatha Christie-verfilmingen The Mirror Crack’d (1980) en Evil Under the Sun (1982).

Elaine Schreyeck rechts naast Sean Connery en Guy Hamilton in Amsterdam, 1971

Elaine Schreyeck vanaf de rug te zien tijdens The Man with the Golden Gun (1974)

Andere bekende titels waarvoor Schreyeck de continuïteit verzorgde, zijn onder andere: Cleopatra (1963), The Taming of the Shrew (1967), Fiddler on the Roof (1971), Sleuth (1972), The Omen (1976), Superman en Superman II (1978/1980), Trail en Curse of the Pink Panther (1982/1983), Ladyhawke (1985) met Rutger Hauer en Labyrinth (1986).

Na ruim veertig jaar zette zij eind jaren 80 een punt achter haar filmcarrière. Schreyeck was als geïnterviewde te zien in de Inside-documentaires op de dvd’s en blu-rays van de Bond-films waaraan zijn meewerkte.

Honderd jaar Gabriele Ferzetti

Het is de honderdste geboortedag van Gabriele Ferzetti. De Italiaanse acteur speelde de rol van Marc-Ange Draco in On Her Majesty’s Secret Service (1969) van Peter Hunt. Draco is het hoofd van misdaadorganisatie Union Corse en tevens de vader van Tracy, met wie James Bond aan het eind van de film trouwt.

Ferzetti was met name in zijn geboorteland al een veelgevraagd acteur, voordat hij door de Bond-producenten werd ontdekt in de film A ciascuno il suo (1967). Aanvankelijk waren de James Bond-filmmakers geïnteresseerd in die film om de Griekse actrice Irene Papas aan het werk te zien, die ze wilden casten als Blofelds rechterhand Irma Bunt. Maar het was Gabriele Ferzetti die in het oog sprong.

De rol van Draco is die van de invloedrijke helper met het hart op de goede plaats, te vergelijken met Kerim Bey in From Russia with Love (1963) en Columbo in For Your Eyes Only (1981). De drie besnorde mannen hebben ook allen iets van elkaar weg.

Draco is een belangrijk personage in On Her Majesty’s Secret Service en is in een groot aantal scènes te zien. Ferzetti staat dan ook niet voor niets als vierde acteur vermeld op de filmposter en de filmtitels. Ondanks dat de Italiaanse acteur behoorlijk goed Engels sprak, werd zijn stem in de Bond-film achteraf opnieuw ingesproken door David de Keyser.

Gabriele Ferzetti, die werd geboren als Pasquale Ferzetti op 17 maart 1925 in Rome, was tot op hoogbejaarde leeftijd te zien in grotendeels Italiaanse film- en tv-producties. Gedurende zijn carrière speelde hij in meer dan 160 films, tv-series en toneelstukken, waaronder: Le Amiche (1955) en L’Avventura (1960) van Michelangelo Antonioni; The Bible: In the Beginning... (1966) van John Huston; Once Upon a Time in the West (1968) van Sergio Leone; Cold Sweat (1970), Jackpot (1975), Bloodline (1979) en Inchon (1981) alle vier van Bond-regisseur Terence Young; Hitler: The Last Ten Days (1973); End of the Game (1975) van Maximilian Schell met Robert Shaw; A Matter of Time (1976) van Vincente Minnelli; de tv-adaptatie van Around the World in 80 Days (1989) met Pierce Brosnan als Phileas Fogg en een van zijn laatste producties Io sono l’amore (2009) van de inmiddels beroemde regisseur Luca Guadagnino.

Gabriele Ferzetti overleed in december 2015 op 90-jarige leeftijd. De Nederlandse kranten namen de informatie van Bond Blog over door bij het artikel over Ferzetti’s dood in de kop te vermelden Schoonvader James Bond overleden. In het echte leven was hij de schoonvader van acteur Pierfrancesco Favino (ook hierboven te zien in het filmpje) die getrouwd is met Gabriele Ferzetti’s enige dochter Anna.

Honderd jaar Peter Hunt

Vandaag markeert de honderdste geboortedag van James Bond-editor en -regisseur Peter Hunt. Hunt werkte van Dr. No (1962) tot On Her Majesty’s Secret Service (1969) aan alle zes James Bond-films uit de jaren 60. Voor de laatste werd hij gepromoveerd tot regisseur.

Hunts kenmerkende stijl van monteren gaf de James Bond-films van begin af aan een enorme vaart mee. Waar het in de jaren 60 nog gebruikelijk was lange shots te draaien, knipte Peter Hunt de scènes van de eerste James Bond-films in kleine stukjes, waardoor met name de actiescènes een natuurlijke snelheid meekregen. Hunt werd daarmee een waardevolle medewerker voor de vroege Bond-films, wat hem via de rol van second unit director voor You Only Live Twice (1967) uiteindelijk bracht tot regisseur.

On Her Majesty’s Secret Service was Hunts eerste regieklus. De kersverse regisseur wilde trouw blijven aan het werk van Ian Fleming en leverde daarmee in alle opzichten een uniek Bond-product af, dat sinds zijn dood in 2002 enkel in waardering is gestegen. Veel fans, onder wie ondergetekende, rekenen zijn Bond-film tot de beste uit de reeks.

Nadien werd Hunt gevraagd voor enkele volgende Bond-films, die uiteindelijk werden gedraaid door respectievelijk Guy Hamilton, Lewis Gilbert en John Glen. Ook wees hij de regie van Never Say Never Again af; altijd trouw gebleven aan zijn vroegere werkgever, wilde Hunt niet meewerken aan een film die rivaliseerde met die van Cubby Broccoli.

In de jaren 70 regisseerde Hunt onder meer Gold (1974) en Shout at the Devil (1976) met Roger Moore in de hoofdrol. Eerder regisseerde hij afleveringen van Moores tv-serie The Persuaders! 

Peter Hunt bleef films maken tot eind jaren 80. Daarna trok hij zich met zijn partner terug in Santa Monica, Californië. Daar overleed hij in de zomer van 2002 op 77-jarige leeftijd aan de gevolgen van hartfalen.

Het laatste interview dat Peter Hunt gaf, was aan VPRO’s Andere Tijden. De aflevering De ‘vergeten’ James Bond uit 2002 is hier terug te zien.

Honderd jaar Richard Vernon

Richard Vernon zou vandaag honderd jaar zijn geworden. De Engelse acteur speelde in 1964 tegenover Sean Connery en Bernard Lee de rol van Colonel Smithers in de derde James Bond-film Goldfinger.

Vernon werd voor film en tv regelmatig gecast als aristocraat, politicus of hooggeplaatste militair. Hij was al op jonge leeftijd grijs en kalend. In het jaar dat Goldfinger werd opgenomen werd de acteur 39 jaar; hij was slechts vijf jaar ouder dan Sean Connery.

Vernon speelde naast Goldfinger in onder meer de Beatles-film A Hard Day’s Night (1964), The Satanic Rites of Dracula (1973) met Christopher Lee, The Pink Panther Strikes Again (1976), Evil Under the Sun (1982) van Goldfinger-regisseur Guy Hamilton en het met Oscars overladen Gandhi (1982). Daarnaast was hij te zien in de vaste kliek Britse tv-series vol met andere acteurs uit de Bond-films zoals The Avengers, The Saint en The Persuaders! In 1996 speelde hij zijn laatste filmrol.

Richard Vernon overleed in december 1997 op 72-jarige leeftijd aan de gevolgen van Parkinson.

Honderd jaar Philip Stone

Bijrolacteur Philip Stone had vandaag honderd jaar geworden. Stone speelde een kleine rol met een enkele regel tekst in Thunderball (1965). De meest opvallende rollen speelde Philip Stone in de films van Stanley Kubrick.

Zo speelde hij de ijzige Delbert Grady in horrorklassieker The Shining (1980). Philip Stone is de enige acteur die in drie opvolgende Kubrick-films is te zien en samen met de in 2022 overleden Joe Turkel zijn zij de enige acteurs die überhaupt in drie films van Kubrick optraden.

Als SPECTRE-agent in Thunderball heeft hij een som van 250 duizend pond aan consultatiekosten binnengehaald met de grote treinroof. Deze roof vond daadwerkelijk plaats in 1963 en leverde de overvallers 2,6 miljoen pond op. Het waargebeurde feit werd door de filmmakers handig in de schoenen van de fictieve misdaadorganisatie geschoven. Zoals ook eerder gebeurde met het schilderij Portrait of the Duke of Wellington van Goya dat in 1961 werd ontvreemd uit de National Gallery in Londen en een jaar later opdook in het hoofdkwartier van Dr. No in de gelijknamige film.

Stones laatste filmoptreden was in 1993 in The Baby of Mâcon van de Brits-Nederlandse filmmaker Peter Greenaway. Daarna was hij enkel nog in enkele tv-series te zien.

Philip Stone overleed in 2003 op 79-jarige leeftijd. Hij was sinds 1984 weduwnaar en was vader van twee kinderen.

Honderd jaar Walter Gotell

Het is vandaag de honderdste geboortedag van Walter Gotell. Gotell was te zien in zeven James Bond-films. Eenmaal als schurk Morzeny in From Russia with Love (1963) en later als terugkerend personage General Gogol in The Spy Who Loved Me (1977) tot en met The Living Daylights (1987).

Walter Gotell werd in 1924 geboren in het Duitse Bonn en groeide op in Berlijn. Met het opkomend nazisme in de jaren 30 van de vorige eeuw, besloot het gezin Duitsland te verlaten, waarna de familie in Engeland terechtkwam.

Daar ontwikkelde Gotell zich tot veelgevraagd acteur in met name oorlogsfilms waarin hij vaak als Duitse militair te zien was. Later kwamen hier allerhande andere rollen bij en klopte ook televisieseries veelvuldig bij hem aan als ze een autoritair figuur nodig hadden. Gotell heeft een reeks film- en tv-credits om duizelig van te worden.

In 1963 werd hij aangetrokken voor de rol van SPECTRE-trainingsleider Morzeny. Hij heeft voor Blofelds misdaadorganisatie moordenaar Red Grant in de aanbieding:

„This Grant is one of the best men we’ve ever had. A homicidal paranoid. Superb material.”

Later doodt hij in opdracht van de SPECTRE-baas schaakgrootmeester Kronsteen die heeft verzaakt James Bond om te leggen. Als Morzeny zelf achter 007 aangaat en de geheim agent die per boot richting Venentië vaart insluit, delft de schurk het onderspit als Bond met behulp van vaten brandstof het wateroppervlak in lichterlaaie zet.

Halverwege jaren 70 wordt de acteur opnieuw gevraagd voor James Bond. Ditmaal als de Russische KGB-generaal Gogol, die vanaf The Spy Who Loved Me keer op keer terug mag komen. Met de ene keer als voornaam ‘Alexis’ en een andere keer heet hij ‘Anatol’.

Gogol wordt opgevoerd als strenge maar rechtvaardige Sovjetgeneraal waar voor het westen best zaken mee te doen is. In de latere films is hij tegen het eind van het verhaal veelal in een vriendelijk onderonsje te zien op M’s kantoor met de MI6-chef en Sir Frederick Gray, de minister van Defensie.

In de laatste James Bond-film waaraan hij meewerkte, The Living Daylights, was in een vroeg stadium van het script een veel grotere rol voor Gotell weggelegd. Deze kon hij wegens zijn broze gezondheid niet aannemen, waarna het script werd herschreven en de rol van General Pushkin werd geschapen. Gotell duikt in die film enkel kortstondig op in de laatste scène.

Walter Gotell overlijdt in 1997 op 73-jarige leeftijd.

Old fraud

Honderd jaar Norman Burton

Hij was de vierde Felix Leiter in nog geen tien jaar tijd: Norman Burton. Vandaag is de honderdste geboortedag van de Amerikaanse acteur.

Het was inmiddels een bekend recept in de Bond-serie: twee prominente rollen, die van Blofeld en Felix, werden iedere nieuwe film opnieuw gecast. En zo mocht Norman Burton in Diamonds Are Forever aantreden als nieuwe Felix, een compleet ander figuur dan zijn voorgangers Jack Lord, Cec Linder en Rik Van Nutter.

James Bond zelf was in de terugkerende gedaante van Sean Connery wat kilo’s aangekomen sinds zijn laatste optreden in You Only Live Twice (1967). Om dat minder op te laten vallen, kreeg Connery gewoon een wat rondere Felix tegenover zich. Probleem opgelost.

Bonds vriend van de CIA heeft dit keer een leger aan medewerkers achter zich aanlopen; voor die tijd werkte Felix grotendeels solo. Eer Bond vanuit Amsterdam in Los Angeles landt, staat Felix Leiter hem tot het laatste moment bij in de strijd tegen de diamantsmokkelarij. Ondanks Felix’ toeziend oog, krijgt Bond het nog knap lastig met Mr Wint en Mr Kidd op de hielen.

De relatie tussen Bond en Felix in Diamonds Are Forever is als een oom en zijn ondeugende neefje. Felix heeft heel wat te verduren met de avontuurtjes van de Engelse agent. De twee weten elkaar met de juiste repliek constant vliegen af te vangen. Dat werkt prima in dit kolderieke stripavontuur.

Na zijn eenmalige optreden als Felix Leiter hoeft ook Burton niet meer terug te keren in de Bond-serie. Na Live and Let Die (1973) raakt het personage op de achtergrond en duikt pas weer op in The Living Daylights (1987).

Norman Burton overlijdt in november 2003 een week vóór zijn tachtigste verjaardag nadat hij bij een verkeersincident betrokken raakt. Burtons echtgenote Claire is dan net een jaar dood. Hij laat een dochter en kleinkinderen achter.

Honderd jaar Guy Doleman

Het is vandaag de honderdste geboortedag van acteur Guy Doleman. Doleman speelde een wat saaie schurkenrol in Thunderball (1965). Datzelfde jaar was de acteur veel prominenter aanwezig als de baas van Harry Palmer in The Ipcress File en diens twee vervolgfilms.

In Thunderball geeft Doleman gestalte aan Count Lippe, helper van SPECTRE, die het James Bond in kuuroord Shrublands aardig moeilijk maakt. Wanneer Bond vastgebonden ligt op de zogenaamde traction table, schakelt Lippe de hendel over in turbostand, waardoor 007 bijna het leven laat. Bonds wraak is zoet als hij Lippe kort daarop in een stoombad treft. Saillant detail: de graaf verstaat de kunst om een witte handdoek in een blauwe te veranderen. Let maar eens op.

Het plan van SPECTRE is om twee atoombommen te stelen. Onder leiding van Count Lippe heeft de misdaadorganisatie hiervoor Angelo Palazzi ingehuurd om de plaats van Navopiloot François Derval in te nemen. Palazzi is echter ontevreden met de afgesproken prijs en eist meer geld van SPECTRE. Als hem dit wordt toegezegd en operatie Omega daarmee door kan gaan, verwijt Blofeld Lippe alsnog van nalatigheid. De SPECTRE-agent wordt vervolgens vakkundig opgeruimd.

In de rol van Count Lippe krijgt Doleman niet veel te doen. Veel leuker is zijn rol van de stoïcijnse Colonel Ross in de Harry Palmer-films uit de jaren 60.

De in Nieuw-Zeeland geboren Guy Doleman begon zijn acteercarrière eind jaren 40 in Australië, waarna hij zijn werkgebied uitbreidde naar Engeland en Amerika. Daar was hij met name in de jaren 60 te zien in een groot aantal film- en tv-producties. Vanaf de jaren 70 werd hij minder actief op acteergebied. Hij verhuisde terug naar Australië waar hij nog in enkele films te zien was.

Zijn laatste tv-optreden stamt uit 1992, waarin hij naast Angela Lansbury te zien is in Murder, She Wrote. Guy Doleman overlijdt begin 1996 aan de gevolgen van longkanker op 72-jarige leeftijd. Over zijn privéleven is verder niets bekend.

Honderd jaar Cyril Shaps

Vandaag markeert de honderdste geboortedag van Cyril Shaps. De Britse acteur speelde de rol van Dr. Bechmann in The Spy Who Loved Me (1977).

De zoon van een Poolse kleermaker in Oost Londen besloot al vroeg dat hij acteur wilde worden. Hij ontving een studiebeurs om bij de Royal Academy of Dramatic Arts (RADA) de toneelopleiding te volgen. Daar sleepte hij de Shakespeare-prijs in de wacht, wat normaal gesproken een ticket voor een baan bij de BBC betekende. In plaats daarvan vond Shaps werk in Nederland, bij de Engelse tak van Radio Nederland waar hij in de jaren 50 programma’s maakte. Een voorbeeld van zijn werk voor Radio Nederland is hier te beluisteren.

Vanaf zijn terugkomst in thuisland Engeland, werd Shaps een veel gevraagd acteur voor radio, televisie, film en toneel. In 1977 was hij te zien in een kleine maar amusante rol in de tiende James Bond-film. In een scène die de grandeur van de film weergeeft; met de introductie van Stromberg en Jaws, de weelderige decors van Ken Adam en muziek van niemand minder dan Bach en Mozart.

Verder speelde hij onder meer in Lawrence of Arabia (1962), met Roger Moore in The Saint (1966), To Sir, with Love (1967), opnieuw met Roger Moore in The Persuaders! (1971), The Hiding Place (1975) over Corrie ten Boom, The Young Ones (1982), The Madness of King George (1994) en een van zijn laatste rollen in Roman Polanski’s The Pianist (2002).

Cyril Shaps overleed op nieuwjaarsdag 2003 op 79-jarige leeftijd.

Honderd jaar Julius W. Harris

Toen regisseur Guy Hamilton aan Julius W. Harris vroeg welk speciaal gereedschap hij wilde gebruiken om het James Bond lastig te maken, opperde de acteur een stalen haak. Eerder was daar al Dr. No met zijn metalen handen en Oddjob met zijn ijzersterke bolhoed. Tee Hee paste prima in de dat rijtje. Later voegden Jaws zich tot dat illustere rijtje en meer recentelijk Mr. Hinx met zijn glinsterende duimen.

Het is vandaag de honderdste geboortedag van Julius Harris. De acteur gaf gestalte aan Tee Hee, de handlanger van slechterik Dr. Kananga in Roger Moores eerste James Bond-film Live and Let Die uit 1973. Met zijn grijper en zijn sardonische lach wist Harris een gedenkwaardige Bond-schurk neer te zetten.

Julius W. Harris overleed in 2004 op 81-jarige leeftijd. Een eerbetoon:

‘From Russia with Love’-acteurs honderd jaar

Vandaag is de honderdste geboortedag van acteur Vladek Sheybal, morgen die van George Pastell. Beiden waren te zien in From Russia with Love.

Sheybal werd geboren in Polen. Wegens het uitblijven van interessante rollen in zijn geboorteland, besluit hij eind jaren 50 naar Engeland te verhuizen. Pas na zijn optreden in From Russia with Love wordt Sheybal een veelgevraagd acteur. Naast acteur maakt de Pool ook naam als toneelregisseur, onder meer in Nederland.

Theatergroep Centrum voert in het najaar van 1965 het toneelstuk De millionaire van George Bernard Shaw op. De hoofdrol is voor Elisabeth Andersen, voor de regie is niemand minder dan Vladek Sheybal aangesteld.

De Telegraaf op 9 november 1965: ‘Regisseur Sheybal (…) is een tot Engelsman genaturaliseerde Pool, die al eerder stukken bij „Centrum” heeft geregisseerd, o.a. de voortreffelijke „Nathan de Wijze” met Guus Hermus in de hoofdrol, die enige seizoenen op het repertoire heeft gestaan en donderdag a.s. door de televisie wordt uitgezonden. Sheybal is ook acteur. Liefhebbers van James Bond-films zullen hem zich herinneren uit „Veel liefs uit Moskou”, waarin hij op voortreffelijke manier een kleine, maar moeilijke rol speelt.

In de tweede James Bond-film maakt Vladek Sheybal indruk als schaakgrootmeester Kronsteen, planningsstrateeg van SPECTRE. Hij heeft het plan uitgedokterd om de Lector-decoder te stelen. Hiervoor heeft hij de hulp nodig van James Bond, waardoor gelijktijdig wraak kan worden genomen op de dood van Dr. No. Dat lukt niet helemaal, waardoor Kronsteen op teken van Blofeld door zijn eigen mensen uit de weg wordt geruimd.

In 1967 is Sheybal nog te zien in een klein rol in de Bond-parodie Casino Royale. In The Wind and the Lion uit 1975 speelt hij opnieuw in een film met Sean Connery.

Vladek Sheybal overlijdt in 1992 op 69-jarige leeftijd in Londen. Een gescheurde aorta wordt hem fataal.

Eveneens honderd jaar geleden werd George Pastell geboren. De Cypriotisch acteur werd vooral gecast als schurk in vele Britse tv-series en films. Met name de producties van de Hammer-horrors doen regelmatig een beroep op hem.

In From Russia with Love speelt hij de conducteur van de Oriënt Express waar Bond, Grant, Tania en Kerim Bey zich bevinden. Als Kerim Bey en KGB-agent Benz beide dood worden aantroffen in Benz’ coupé, verzoekt Bond om dit voorlopig stil te houden. De conducteur sputtert tegen dat dit moeilijk gaat worden. Nadat Bond hem een aantal bankbiljetten overhandigt, gaat de conducteur overstag en zegt het te proberen.

Eerder was Pastell naast Sean Connery te zien in The Frightened City (1961).

George Pastell komt in 1976 in Florida te overlijden aan de gevolgen van een hartaanval. Hij is dan 53 jaar.

The Man with a Thousand Voices

Honderd jaar Robert Rietti

De man die vrijwel nooit te zien was, maar wel te horen in meer dan 200 film- en tv-producties, waaronder een handvol James Bond-films. Van Dr. No (1962) tot Never Say Never Again (1983) was Robert Rietti te horen en te zien als vriend en vijand. Vandaag zou de Engels-Italiaanse stemacteur honderd jaar zijn geworden.

Robert Rietti overleed in 2015 op 92-jarige leeftijd.