‘Goldfinger’ in 4K eenmalig terug in Harlingen

Bond-klassieker Goldfinger draait op zaterdag 5 september in 4K in filmhuis Milûk in Harlingen. De inleiding van de voorstelling wordt verzorgd door Bond-liefhebber Thomas Hobma.

Stap in de wereld van glamour, gadgets en spionage met de klassieker die de standaard zette voor alle Bond-films. Goldfinger brengt spanning, stijl en iconische scènes samen in een tijdloos avontuur met Sean Connery als de onvergetelijke James Bond. Van de legendarische Aston Martin en de iconische titelsong van Shirley Bassey tot de sinistere plannen van Goldfinger — dit is Bond op zijn best.

Veel Bond-fans noemen Goldfinger nog steeds de meest perfecte klassieke Bond-film, omdat hij humor, spanning, gadgets en stijl precies in balans heeft. De film bracht vele malen zijn budget op en zorgde voor een wereldwijde ‘Bondmania’.

Leeuwarder Courant, 04-02-1966

In de Bond-reeks bij Milûk waren eerder Dr. No en From Russia with Love te zien. Deze laatste voorstelling in april vertoonde enkele technische problemen. Thomas Hobma verzekert dat deze voor de filmvertoning op 5 september zijn verholpen.

Kaarten voor Goldfinger zijn verkrijgbaar bij Milûk.

Lees hier nog eens terug hoe Goldfinger in 4K was bevallen op het grote doek.

Shirley Bassey stopt met signeren

Drievoudig Bond-zangeres Shirley Bassey (89) heeft aangekondigd dat zij voorlopig geen fanmail meer kan beantwoorden of gesigneerde items kan retourneren. Aanleiding is een aanstaande operatie aan haar hand, waardoor schrijven en signeren niet langer mogelijk zijn.

In een verklaring op Instagram blikt de zangeres terug op haar lange carrière van inmiddels ruim zeventig jaar, waarin zij intensief contact onderhield met haar publiek. Brieven van fans van over de hele wereld — vaak voorzien van bijzondere postzegels, die zij verzamelde — vormden daarbij een constante factor. Volgens Bassey boden deze berichten een inkijk in persoonlijke verhalen, variërend van mijlpalen en successen tot verlies en herinneringen waarin haar muziek een rol speelde.

Fans worden nadrukkelijk verzocht geen vinylplaten, foto’s of andere persoonlijke items meer op te sturen, aangezien deze niet kunnen worden teruggestuurd.

Dame Shirley Bassey geldt als een van de meest iconische stemmen uit de James Bond-reeks, met titelsongs voor Goldfinger (1964), Diamonds Are Forever (1971) en Moonraker (1979). In oktober 2022 bracht zij haar Bond-repertoire nog live ten gehore tijdens The Sound of 007 in Concert, het concert ter ere van het zestigjarig jubileum van de Bond-films.

Honderd jaar Honor Blackman

Actrice Honor Blackman zou vandaag honderd jaar zijn geworden. De hoofdrolspeelster uit Goldfinger overleed in april 2020 op 94-jarige leeftijd. Als Pussy Galore liet zij een onweerstaanbare indruk achter:

Honderd jaar Robert Brownjohn

Het is vandaag de honderdste geboortedag van Robert Brownjohn, de titelontwerper van Goldfinger en From Russia with Love.

De visionair grafisch ontwerper met Britse roots combineerde Bauhausprincipes met popcultuur. Na werk in New York en Chicago vestigde hij zich in Londen, waar hij naam maakte als creatief directeur.

Internationale faam verwierf Brownjohn vooral door zijn baanbrekende filmtitels voor de vroege James Bond‑films From Russia with Love (1963) en Goldfinger (1964), waarin hij titels en bewegende beelden projecteerde op lichamen van modellen. Kort daarna verdween hij uit beeld bij de Bond-producenten wegens persoonlijke problemen, met name vanwege zijn heroïneverslaving, waarna de titels werden voortgezet door Maurice Binder, die eerder de gunbarrel en titels voor Dr. No had ontworpen.

Naast zijn titelsequenties ontwierp Brownjohn eveneens de legendarische posters voor Goldfinger.

In 1969 ontwierp Robert Brownjohn de iconische albumhoes voor Let It Bleed van The Rolling Stones en werkte hij aan reclamecampagnes en visuele projecten tot zijn overlijden op 1 augustus 1970, vlak voor zijn 45e verjaardag.

4K-Connery-collectie heeft voor- en nadelen

In eerste instantie zag ik niet veel verschil tussen de blu-ray en de 4K-versie van de James Bond-films van Sean Connery. De blu-rays van James Bond behoren tot mijn meest gebruikte schijfjes — vooral omdat ik regelmatig een stukje film nodig heb ter illustratie van een of ander. De blu-rays die ik bezit, zijn afkomstig uit de Bond 50-box uit 2012; tot dan toe dé Bond-collectie met de beste beeldkwaliteit. Tot de 4K-films deze maand verschenen. Een mooie uitgave, maar beslist niet zonder nadelen.

Nu ik de tijd heb genomen er iets beter in te duiken, moet gezegd dat de 4K-films de voorkeur genieten, vooral door kleine verbeteringen die eerder stoorden. Neemt niet weg dat de blu-rays na al die jaren nog steeds het bekijken waard zijn.

Neem de strandscène uit Thunderball waarin Bond aan Domino vertelt dat haar broer François dood is. Hier zijn in de blu-ray verticale strepen over het beeld te zien. Op een kleiner beeldscherm valt dat allemaal wel mee, maar hoe groter en beter je scherm, hoe duidelijker deze oneffenheid.

Verticale strepen op de blu-ray van Thunderball (klik op de afbeelding voor beter beeld)

Zo zit er aan het eind van diezelfde scène ook vuil onderaan het kader. Zowel de verticale strepen als het vuil zijn op de 4K niet tot nauwelijks nog zichtbaar. Met een beetje goede wil kun je zeggen dat de strepen gewoon weg zijn.

Vuil onderaan het kader op de blu-ray van Thunderball

Een groot nadeel van een groot tv-scherm bij deze heruitgave is het gebruik van de oorspronkelijke grove filmkorrel waar 4K nogal trots op schijnt te zijn. Eerlijk gezegd: dit werkt mijns inziens niet op een tv-scherm. Neem het establishing shot van Londen in Goldfinger. Juist bij de blu-ray was dit bijzonder mooi gladgepoetst. Waardoor het ongetwijfeld minder natuurlijk en minder ‘filmisch’ oogt, maar je wordt in ieder geval niet getrakteerd op al dat dansende prut voor je ogen.

Establishing shot van de blu-ray van Goldfinger ziet er beduidend beter uit dan in 4K

Dr. No, From Russia with Love en Goldfinger werden eerder gepresenteerd in beeldverhouding van 1.66:1, dat wil zeggen met een stukje zwart links en rechts van het beeld. Op 4K is de beeldverhouding opgepompt naar 1.75:1, wat inhoudt dat de balkjes weg zijn en we dus onder en boven een klein stukje beeld verliezen. Het scherm is nu compleet gevuld, maar we missen dus wel iets.

Bij de extra’s ben ik nog niets nieuws tegenkomen. De Inside-documentaires die al op de Special Editions van de dvd’s zaten, zijn overgenomen. En daar waar sommige blu-rays (die al eerder dan 2012 buiten de complete box waren uitgebracht) verbeterd beeld bevatten dat meer voldeed aan de eisen van blu-ray, waren er ook Inside-docu’s die direct van dvd waren overgenomen. Daar is voor de 4K-lichting niets aan veranderd. En kon je voor de blu-ray nog kiezen voor de Nederlandse ondertiteling, die ontbreekt hier bij de extra’s.

De Sean Connery 6-film collection die in Nederland beschikbaar is, bevat zowel de 4K-schijfjes als de blu-rays. Echter zijn de blu-rays gewoon de oude Fox-versies. Ik had gehoopt dat de blu-rays ook de nieuwe scans zouden bevatten. Niet dus. Hierdoor is het voor mij nog niet mogelijk om screenshots of fragmenten van de nieuwe versies te nemen.

Fijn is de resume-optie als je de film opnieuw opstart. Dat ontbrak bij de oude blu-rays die steevast met het Fox-logo begonnen als je ze later weer terugkeek. De 4K’s zijn uitgegeven door Warner Bros., maar dat logo is nergens te bekennen. Het menu verschijnt al snel en je kunt gelijk beginnen met kijken.

Het keuzemenu is statisch, met voor iedere film hetzelfde beeld en de originele James Bond Theme. Enkel de kleur van de menubalk verschilt per film evenals als de bijbehorende filmtitel.

Een bijzonder aardige optie is de mogelijkheid om de film te laten vertellen door een Amerikaanse stem. Speciaal voor kijkers met een visuele beperking vertelt een mannen- of vrouwenstem dat wat er op het scherm gebeurt, tot en met het voorlezen van een groot deel van de credits aan toe.

Zo heb ik door die stem nu pas ontdekt dat Kerim Bey een mes in zijn rug heeft als hij dood wordt aangetroffen in de Oriënt Express. Was mij nooit eerder opgevallen. Maar dan moet de vertelstem niet zeggen dat in de eerste scène van Thunderball James Bond samen met ‘madame Boitier’ neerkijkt op de kist van Jacques Bouvar, terwijl de dame in kwestie ‘mademoiselle La Porte’ is. Of dat Bond in Dr. No in een Mercedes Benz rijdt in plaats van een Sunbeam Alpine. Dat er wordt verteld dat op de bommen van de Vulcan ‘Handle like eggs’ staat, is dan wel weer een scherpe aanvulling.

Dan is er bij Thunderball ook nog een alternatieve geluidstrack die op gezette tijden een net iets ander geluid laat horen; zoals bekend van de vierde Bond-film waren er verschillende versies in omloop. Nu is dus ook de aftiteling te beluisteren met het, in mijn optiek, beter passende Thunderball-thema in plaats van de James Bond Theme.

In You Only Live Twice is het ‘woosh’-effect verdwenen op het moment dat de gunbarrel opent, iets wat oorspronkelijk nooit zo was bedoeld. En zo zullen er ongetwijfeld meer kleinere aanpassingen zijn verdwenen die niet bij het origineel hoorden. De 4K belooft de meest pure weergave van deze oude James Bond-films te zijn. Met een fonkelnieuwe glinsterende brullende leeuw aan het begin, dat dan weer wel.

Honderd jaar Cecil Cheng

Het is vandaag de honderdste geboortedag van acteur Cecil Cheng. Cheng speelde bijrollen in drie vroege James Bond-films.

Cecil Cheng had zijn eerste rolletje te pakken in Goldfinger (1964), als de handlanger van de gelijknamige schurk uit die film. Vanaf die tijd was hij geregeld te zien in Britse film- en tv-producties zoals The Saint en The Avengers. Ook trad hij op een aflevering van de Duitse krimi Tatort. In Thunderball (1965) heeft hij als SPECTRE #7 enkele regels tekst. In You Only Live Twice (1967) duikt hij opnieuw op.

Cheng overleed in 2002 op 77-jarige leeftijd in het Engelse Nottinghamshire. Hij bleef tot het eind van zijn leven acteren.

4K-Connery-box met Nederlandse ondertiteling

update 25 juni 2025

 

De 4K-box, met de zes door Eon Productions geproduceerde James Bond-films met Sean Connery, is vanaf 1 juli verkrijgbaar in Nederland. Via Bol.com zijn de films te koop voor 199 euro, ofwel 33,17 euro per film. De box bevat zes nieuw vervaardigde steelbooks, met daarin zowel een 4K-schijf als een blu-ray. Los zijn de films (nog) niet te koop. Een tweede boxversie met dezelfde films in een goedkopere verpakking, wordt niet aangeboden door Bol.com.

 

De films op 4K zijn vervaardigd naar de originele cameranegatieven. Dat wil zeggen dat de aanpassingen die Lowry Digital twintig jaar geleden doorvoerde, afwezig zijn. Lowry leverde destijds prima werk af, voor zowel de Ultimate Edition dvd’s (de koffer) als de complete blu-rayset ter viering van Bonds 50e verjaardag in 2012. Maar dat was toen, de standaard is inmiddels verschoven naar 4K.

 

Voor de puristen is deze nieuwe 4K-collectie een must. Al is het maar vanwege de optie om zowel de films met zijn oorspronkelijke monotracks af te spelen als met de nieuw vervaardigde Dolby Atmos-mix.

Blu-ray.com, die de inhoud van de box inmiddels heeft beoordeeld, komt wat betreft het beeld uit op een gemiddelde van 4,25 sterren (van de 5) en 4 sterren voor het geluid.

Interessante aantekening van Blu-ray com: (...) deze nieuwe restauratie is gebaseerd op bioscoopnauwkeurigheid. Dat wil zeggen dat het beeld er niet vlijmscherp uitziet, omdat het zo niet is bedoeld. Deze scans leveren een filmachtige ervaring op, waarbij veel meer is ingezet op details, diepte en levendige kleuren en minder op het zo gladjes mogelijk krijgen van het beeld (met bijbehorende nadelige compressiefoutjes).

Al met al presteert de nieuwe box volgens Blu-ray.com ruimschoots beter dan de blu-rays. De extra’s zijn gelijk aan eerdere uitgaven van de films.

Lees de recensies op highdefwatch van twee van de zes films uit deze box:

• From Russia with Love 
• Thunderball 

Bond op vinyl en nieuwe cd OHMSS

La-La Land Records brengt op 1 juni Goldfinger uit op vinyl. Later dit jaar volgen John Barry’s The Man with the Golden Gun en Moonraker op LP én een geremasterde cd van On Her Majesty’s Secret Service.

Het Amerikaanse platenlabel brengt de laatste jaren regelmatig oude James Bond-soundtracks uit, veelal met nooit eerder uitgegeven materiaal. Een woordvoerder van La-La Land laat aan Variety weten dat er ieder kwartaal een nieuwe Bond-langspeelplaat zal verschijnen met tussendoor een cd-release, zodat er om de zes weken een Bond-soundtrack aan de catalogus kan worden toegevoegd.

De eerste van deze cd’s is On Her Majesty’s Secret Service, waar sinds 2003 al een uitgebreide versie van beschikbaar is. Of La-La Land nooit eerder uitgebracht materiaal van John Barry’s meesterwerk uit 1969 voorhanden heeft, is nog niet bekend.

Het wachten is vooral op een expanded-versie van A View to a Kill (1985), de Bond-film die dit jaar 40 jaar geleden in première ging. Van jubilaris GoldenEye (1995) is hetzelfde te hopen. Daarnaast moeten we het sinds 1977 doen met een vrij karige versie van Marvin Hamlisch’ The Spy Who Loved Me en heeft ook John Barry’s From Russia with Love nooit de eer gehad eens even stevig te worden opgepoetst en uitgebreid.

4K Connery

Verkrijgbaar als steelbook, vanaf juni...

Honderd jaar Richard Vernon

Richard Vernon zou vandaag honderd jaar zijn geworden. De Engelse acteur speelde in 1964 tegenover Sean Connery en Bernard Lee de rol van Colonel Smithers in de derde James Bond-film Goldfinger.

Vernon werd voor film en tv regelmatig gecast als aristocraat, politicus of hooggeplaatste militair. Hij was al op jonge leeftijd grijs en kalend. In het jaar dat Goldfinger werd opgenomen werd de acteur 39 jaar; hij was slechts vijf jaar ouder dan Sean Connery.

Vernon speelde naast Goldfinger in onder meer de Beatles-film A Hard Day’s Night (1964), The Satanic Rites of Dracula (1973) met Christopher Lee, The Pink Panther Strikes Again (1976), Evil Under the Sun (1982) van Goldfinger-regisseur Guy Hamilton en het met Oscars overladen Gandhi (1982). Daarnaast was hij te zien in de vaste kliek Britse tv-series vol met andere acteurs uit de Bond-films zoals The Avengers, The Saint en The Persuaders! In 1996 speelde hij zijn laatste filmrol.

Richard Vernon overleed in december 1997 op 72-jarige leeftijd aan de gevolgen van Parkinson.

Mierenneuken

Driewerf hoera voor La-La Land. De producent van soundtrack-cd’s bedient de James Bond-liefhebber op zijn wenken. Zeker met de aankondiging van Moonraker die binnenkort eindelijk in een opgepoetste en uitgebreide versie verschijnt. Een waar hoogtepunt uit John Barry’s rijke oeuvre. Alegri’s Miserere onder de Bond-soundtracks. Mijn persoonlijke favoriet, mede door de wens om deze voortreffelijke score eindelijk eens in zijn volle glorie te beluisteren.

Tot zover de veren voor het recordlabel. Er is namelijk ook een punt van kritiek. En dat betreft de covers van de albums.

Die Another Day (2002 - 2017)

La-La Land Records brengt in 2017 de eerste Bond-soundtrack uit: Die Another Day. De voorkant is nagenoeg gelijk aan die van het origineel. De naam van Madonna is verdwenen, simpelweg omdat de titelsong niet is overgenomen op de laatste versie. Een subtiel zwart kader gelijk aan de geremasterde soundtracks uit 2003 en ‘Music from the MGM Motion Picture’ nu geheel in kapitalen. Verder is deze cover trouw gebleven aan het origineel.

The World Is Not Enough (1999 - 2018)

De tweede Bond-score van La-La Land, in 2018, is The World Is Not Enough, alsof het label van boven naar beneden de Bond-muziek aan het afstoffen is. Een welkome aanvulling, zeker omdat op het origineel de gunbarrelmuziek ontbreekt. Deze keer is de cover rechtstreeks overgenomen van het origineel, enkel de witte rand is vervangen door eenzelfde zwarte als bij de voorganger.

Tomorrow Never Dies (1997 - 2022)

Dan duurt het even voordat de volgende score aan de beurt is. In 2022 wordt een doorstart gemaakt met David Arnolds eerste Bond-bijdrage Tomorrow Never Dies. Subtiele veranderingen ten opzichte van het origineel: de teksten boven en onder de titel hebben een zwart randje gekregen; het doorlopende 007-logo buiten de poster heeft een betere positie, zodat de 7 meer tot zijn recht komt; en het inmiddels vertrouwde zwarte kader met afgeronde hoeken.

Tot zover de Bond-soundtracks van David Arnold bij La-La Land. Prima werk allemaal, zowel qua inhoud (waar het in de eerste plaats om draait) als de vormgeving.

Recentelijk werd het pas echt sparen door de release van maar liefst vijf nieuwe oude Bond-scores. Te beginnen met de aankondiging van Live and Let Die en Octopussy in december vorig jaar, waarbij met name de laatste de grootste vangst is, aangezien van dit album nooit eerder extra tracks werden uitgebracht.

Octopussy (1983 - 2023)

Met de cover van Octopussy wordt iets gespeeld. Het blauwe balkje is vervangen door een jubileumtitel; de credits zijn van rechtsboven naar rechtsonder verplaatst, waarbij het lettertype nagenoeg hetzelfde is gebleven (alleen de J van ‘John’ en ‘James’ steekt iets naar beneden uit); de titel All Time High heeft ineens dubbele aanhalingstekens en, heel opmerkelijk, de omslag van het boekje heeft een vreemdkleurig kader met rechte hoeken.

Live and Let Die (1973 - 2023)

Ook Live and Let Die krijgt een anderskleurig kader. Waarschijnlijk om verwarring te voorkomen met de geremasterde versies uit 2003. De letters zijn iets compacter, maar verder is de opmaak trouw gebleven aan het origineel. Niet dat dat per se hoeft, maar La-La Land lijkt de originele omslagen op deze manier te waarderen. Want waarom zou je iets veranderen wat goed was?

Goldfinger (1964 - 2024)

Maar dan begint de onvrede, met de release van Goldfinger. De enige single-cd in deze serie, want meer muziek dan dit is niet voorhanden. Het album uit 1964 is eerder in verschillende edities verschenen, in mono en stereo.

Qua opmaak houdt de nieuwe versie zich redelijk aan die van de mono-versie. De titel is opvallend goudkleurig (overigens is de bolling van de R hoekig afgewerkt) en overbodige credits zijn verdwenen. Wal stoort, is het 007-logo dat hier wordt gebruikt. Dit is het huidige 007-logo, dat begin deze eeuw werd geïntroduceerd (die van GoldeneEye was net anders). Dit moderne logo past niet bij Goldfinger. Bij Live and Let Die en Octopussy gebruikten ze voor de nieuwe covers ook de originele 007-logo’s en niet een opgepimpte versie.

En waar is trouwens dat nieuwe kaderidee gebleven dat voor Live and Let Die en Octopussy werd bedacht? Niet dat dat uitzonderlijk mooi was, maar op deze manier lijkt het met terugwerkende kracht een mislukte poging.

The Man with the Golden Gun (1974 - 2024)

Gaan we door naar The Man with the Golden Gun, dan wordt het er niet beter op. Echt, ze hoeven de oude covers niet te gebruiken, maar als je dan een nieuwe maakt, doe het dan wel goed. Hier klopt werkelijk niets van.

Er is gekozen voor een lettertype dat ergens lijkt op het origineel, maar kijk eens naar de G (klik op het plaatje voor en vergroting), daar is het verschil het duidelijkst te zien. Opnieuw ook hier het gebruik van het huidige 007-logo, maar de onvrede zit hem met name in de lakse manier waarop deze veel te felle postertekening is gepakt, deze tegen een spierwitte achtergrond is geplakt, waarbij het wit van de poster wat gelig is en dus afsteekt tegen de hagelwitte nieuwe achtergrond. Bovendien is de beeltenis van Roger Moore niet gecentreerd, waardoor hij teveel naar links staat. Dat is gewoon slordig.

Producent Neil S. Bulk belooft op Bluesky dat hij de volgende keer beter zijn best zal doen. Maar deze cd komt nu op de markt, hij moet nú zijn best doen. Haal die cover terug en pas ’m aan. Gaat natuurlijk niet gebeuren, zou ook belachelijk zijn, maar laat hier niet de eerste de beste photoshopper op los. Als geheugensteuntje staat hier aan in de zijbalk de banner The Ultimate James Bond Poster Fonts. Download de extra bold-versie van lettertype Folio et voilà! Heb je in ieder geval een betere te pakken.

Zo kan het ook:

Moonraker (1979 - 2024)

En dan tot slot Moonraker, de heilige graal onder de Bond-soundtracks. Ook al hadden ze deze cd in een poepluier verpakt, dan nog zou ik ’m moeten hebben. Maar goed, het oog wil ook wat en dan komen ze hiermee. De onnodig uitgerekte titel daargelaten (afgekeken van een eerste aankondigingsposter), slaat het lettertype van de artiestencredits nergens op. Kijk, de plaat is prachtig natuurlijk, al had ik liever gehad dat ze mijn versie hadden gebruikt. En opnieuw dat moderne 007-logo dat gewoon niet bij het gevoel van Moonraker past. Het zou me trouwens niets verbazen als het gebruik van het huidige 007-logo een eis was van Eon Productions...

Bottom line: de creatieve uitspattingen van de nieuwste drie edities laat naar mijn smaak te wensen over. Al ben ik als een kind zo blij met The Man with the Golden Gun en zéker met Moonraker; ik blijf natuurlijk wel een mierenneuker eersteklas.

Jubileumuitgave ‘Goldfinger’-soundtrack

John Barry’s Goldfinger is vanaf 11 oktober verkrijgbaar in een nieuw jasje. Het album van zestig jaar oud is geremasterd en herschikt en biedt een minimum aan bonustracks. In principe staat er niets op wat nog nooit eerder is uitgebracht. Het laatste nummer, de monoversie van Shirley Bassey’s titelsong, betreft echter een alternatieve versie.

TRACK LISTING:

SCORE PRESENTATION 39:17
1. Bond Back In Action Again 2:31
2. Main Title – Goldfinger 2:51 Performed by Shirley Bassey
3. Into Miami 0:58
4. Golden Girl 2:10
5. Alpine Drive – Auric’s Factory 4:28
6. Death Of Tilly 2:05
7. The Laser Beam 2:53
8. Pussy Galore’s Flying Circus 2:48
9. Teasing The Korean 2:15
10. Gassing The Gangsters 1:04
11. Oddjob’s Pressing Engagement 3:07
12. Dawn Raid On Fort Knox 5:48
13. The Arrival Of The Bomb And Countdown 3:29
14. The Death Of Goldfinger – End Titles 2:34

ADDITIONAL MUSIC 7:53
15. Goldfinger (Instrumental Version) 2:09
16. Goldfinger 2:50
Performed by Anthony Newley
17. Goldfinger (Mono Version) 2:50 Performed by Shirley Bassey
TOTAL ALBUM TIME: 47:17

Het album is te bestellen bij La-La Land Records en in de 007 Store.

Pathé brengt Bond terug in de bios

The Spy Who Loved Me, GoldenEye en Casino Royale

Pathé brengt deze maand James Bond-klassiekers terug in de bioscoop. Vanaf donderdag 13 juni is dat The Spy Who Loved Me (1977), de derde Bond-film met Roger Moore in de hoofdrol met een glansrol voor de boomlange Richard Kiel als Jaws. Kijk hier waar de film draait.

Een week later op 20 juni is GoldenEye (1995) van Martin Campbell aan de beurt. Het James Bond-debuut van Pierce Brosnan als 007 met Famke Janssen als de dame met de dodelijke dijen. Kaarten voor GoldenEye zijn hier te verkrijgen.

Tot slot op 27 juni Casino Royale (2006). Wederom een Bond-debuut, ditmaal van Daniel Craig als de geheim agent die wederom onder regie van Martin Campbell de serie nieuw leven inblies. Meer info over Casino Royale bij Pathé is hier te vinden.

Wie snel is kan deze dagen nog terecht bij Goldfinger (1964). De derde film uit de Bond-reeks die een ware goudader voor de producenten bleek te zijn. Nog steeds zeer de moeite waard. Goldfinger draait nog in een beperkt aantal bioscopen.

Sean Connery als James Bond in Goldfinger (1964)

De films worden vertoond zonder ondertiteling.

Met dank aan Leijo Van Aubel voor de melding!

A Closer Look

Bij het zoveelste weerzien met On Her Majesty’s Secret Service, viel mij voor het eerst op dat James Bond andere attributen uit zijn lade haalt. Door de begeleidende muziek wordt de aandacht gevestigd op het bekende trio uit (toevallig of niet) de drie Terence Young-films Dr. No, From Russia with Love en Thunderball, maar er is meer dat Bond uit het verleden opduikt. Zo zijn er ook props uit voorgangers Goldfinger en You Only Live Twice aanwezig.

Daarbij is de volgorde van het tonen van de attributen in de montage aangepast. Bond opent namelijk eerst de middelste grote lade, waar de reeks met munten en het Thunderball-dossier liggen. Een fractie later liggen die, samen met de hak uit Goldfinger, de kluisbreker uit You Only Live Twice én het horloge van Red Grant al op de hoek van het bureau en grabbelt Bond Honey’s mes uit zijn linker lade.

In de montage pakt Bond echter eerst het mes (en wie goed kijkt ziet het horloge al liggen), daarna (nogmaals) het horloge en als laatste de rebreather. Hoogstwaarschijnlijk is in de montage pas besloten om hier de muziekjes onder te zetten en vonden regisseur Peter Hunt en editor John Glen het nodig om de filmchronologie aan te houden.

De toekomst van James Bond

Barbara en ik zijn het er over eens; we willen dolgraag een nieuwe James Bond-film. Of eigenlijk: films. En we zijn eruit hoor! Het heeft ons liters latte macchiato van drie perfecte laagjes gekost. Er waren momenten bij dat we dachten: het lukt ons verdomme niet! Dan konden we er net de vinger niet achter krijgen. Of we dachten dat we de code hadden gekraakt, blijkt er één puzzelstukje niet te passen. Ken je dat? Na vele middagen koffiedrinken waarbij de cafeïne letterlijk mijn oren uitkwam (ze vergeet die foto steeds te appen), weten we welke kant we met onze liefdesbaby uit moeten.

Wat in eerste aanzet een fijn idee leek, is die jaren 50/60 vibe terug. De tijd waarin de boeken werden geschreven en de films hun grootste successen vierden. Een period piece, midden in de Koude Oorlog, waarin mooi goed was en lelijk kwaad. Lekker overzichtelijk allemaal.

Ik heb het zelf ook vaker genoemd: ga terug naar de basis en plaats James Bond in de tijd waarin hij het beste tot zijn recht kwam. Barbara heeft daar altijd haar twijfels over gehad. Vooral het kostenplaatje baart haar zorgen, daar heeft zij kijk op. Films die zich afspelen in een andere tijd zijn zoveel duurder door alle aanpassingen die moeten kloppen. Daarbij: welke sponsor is gek genoeg om te investeren in technologische achteruitgang? Ja, het Archeon had er wel oren naar. Sympathieke lui, daar niet van, en ze dachten ook goed mee. Kon Bond gelijk naar Avifauna, hoefden we niet helemaal naar de tropen te gaan.

Ian Fleming (1908 - 1964)

Het idee van een period piece hebben we uiteindelijk naast de koelkast gezet. Dat is meer voor over tien jaar als 007 in publiek domein valt. Een sterke literaire vertaling door Amazon Prime. Prima tegen die tijd. Voor nu hebben wij iets anders nodig, dat ontbrekende puzzelstukje…

En opeens was daar dat lampje: pling! Als in een stripverhaal. De energie die vrijkomt na een krachtige brainstormsessie. Dit is de sleutel!

Waar Barbara en ik keer op keer nog steeds van kunnen genieten, zijn de oude James Bond-films. En dat zijn er inmiddels tientallen. Met geen nieuwe films op komst, worden die oudere films vanzelf alleen maar ouder. Hoef je niks voor te doen. Maar, en nu komt het, die oude films doen het alleen nog goed bij een bepaald publiek. Voor de tieners van deze tijd is het allemaal echt te traag en het lukt ze simpelweg niet door de green screen-achtergrond te prikken. En ik moet zeggen, ze hebben een punt.

Sean Connery níet op locatie in Miami

Voor dat probleem hebben Barbara en ik een oplossing. In het kielzog van Disney die al die animatieklassiekers in een live-action jasje gooit, gaan we de Bond-films re-maken. De grote vraag: waar beginnen we? Bij Dr. No? Bij Casino Royale? Nee, bij Goldfinger! De James Bond-klassieker bij uitstek.

En nu mogen Purvis en Wade lekker losgaan. Wat wordt de nieuwe insteek? Bond die in het eerste shot met een vogel op zijn kop komt aanzwemmen, dat trucje kennen we uit de voorbeeldfilm. Nee, de remmen moeten los en de heren mogen verzinnen wat ze willen, als ze maar trouw blijven aan die man die verzot is op goud en, wellicht, Fort Knox wil ‘beroven’ of iets van dien aard. Verder krijgen ze carte blanche om van de nieuwe Goldfinger een moderne film maken.

Fleming wordt er opnieuw bij gepakt; wat is blijven liggen bij de eerste verfilming? Er wordt geleend van Richard Maibaum en Paul Dehn, mag allemaal, met uiteraard een eervolle vermelding in de credits.

Wat betreft de muziek: ook John Barry blijft overeind. Zij het met een moderne touch aangevuld met nieuw gecomponeerde muziek. De titelsong; daar kunnen we niet omheen. Die ligt bij veel van de oude Bond-films zo in het gehoor verankerd, daar blijven we in principe van af, bij de nieuwe Disney-vertellingen zingen ze immers ook nog hetzelfde lied. Echter, Shirley Bassey maakt voor de huidige plaat ruimte voor een nieuwe strot. Beatje eronder en knallen!

Bond met trouwring

Goldfinger in een compleet nieuw jasje. Barbara en ik zien het helemaal zitten. De klassieker blijft wat het is; de nieuwe moderne versie hoeft de oude niet te overtreffen, het ziet er alleen uit als een film die vandaag de dag is geschoten. Niet zo gek, want dat is ook zo. Geen achtergrondprojectie waar dat niet nodig is. De acteurs worden gewoon ingevlogen als er aan de andere kant van de wereld een scène wordt opgenomen. Suggestie: een iets andere kledingkeuze dan het blauwe rompertje? Ik noem maar iets geks hoor. Dan de vliegmachines: die komen niet uit de Thunderbird-fabriek. En de Bond-acteur schuift gewoon zijn trouwring af als hij zich in zijn rol begeeft, zodat we het niet met een afplakkertje hoeven te doen.

Alles wat de vorige keer niet werkte, of niet meer door de beugel kan in deze moderne tijd, wordt sowieso overboord gekieperd. Sta dus niet gek te kijken als straks Kitty Galore opduikt. Het is zoals Casino Royale in 2006 onderhanden is genomen. Het stramien geschapen door Fleming blijft overeind, alles eromheen is aangepast aan deze tijd.

Casino Royales martelscène: overgenomen en aangepast

We krijgen een vooruitzicht om van te smullen. Wat zullen de schrijvers gaan doen met From Russia with Love, met Thunderball, met Diamonds Are Forever? Want ook die komen aan de beurt. Het is iedere keer weer een feest om te ontdekken welke elementen uit de originele films en uit de boeken is overgenomen en welke nieuwe draai de makers aan de re-make hebben gegeven. Het gevecht in de Orient Express, Fort Knox, Piz Gloria. Het is niet te overtreffen, totdat je ziet wat de huidige filmmakers ervan hebben gebrouwen.

Op deze manier kunnen we echt weer eens verrast worden met iets dat we denken te kennen, maar met wat slimme vondsten een totaal andere kijk op de zaken geeft. ‘Ik vond het origineel toch echt beter.’ Natuurlijk! Die film zit in je poriën. Het heeft even tijd nodig, maar vind je ook niet dat het veel logischer is om On Her Majesty’s Secret Service éérst te verfilmen en dan pas You Only Live Twice? Dáárom herkent Blofeld Bond niet, ze hebben elkaar nog nooit ontmoet! ‘O, moest dat Blofeld voorstellen…’

Nogmaals: de oude films blijven de oude films. Daar blijven we van af en daar blijven we van genieten. Maar die nieuwe films verdienen ook een kans. Barbara Cavolfiori en ik hebben er in ieder geval zin in. Nu het plan onder ogen van Barbara Broccoli zien te krijgen. Dat zal nog een hele missie worden…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Vierkant

Sinds Bond-villain Elon Musk in het najaar van 2022 zijn tentakels over Twitter liet glibberen, gaat het bergafwaarts met het platform. Ik vind het bijzonder jammer dat de vogel inmiddels is vervangen door een X. Vooral omdat de meeste bezoekers van mijn blog via Twitter kwamen.

Aangezien het via X allemaal niet meer loopt (de meeste berichten die ik plaats krijgen hooguit twee, drie likes en zelden nog een retweet of ‘repost’ zoals dat nu moet heten), ben ik maar eens gaan kijken of ik via een ander kanaal de aandacht kan trekken.

Facebook had ik al opgezegd; te onoverzichtelijk, teveel ruis, gewoon heel onprettig. En zo kwam ik als vanzelf bij Instagram uit. Van precies dezelfde Meta-moeder als the social network, maar net iets anders en in mijn scheve optiek net iets vriendelijker, al zal het in de praktijk allemaal één pot nat zijn.

Ik dus naar Instagram. En ik moet zeggen dat ik me daar in de twee weken dat ik er nu op zit best vermaak. Niet zozeer door de berichten die ik daar tegenkom; ik ben vooral tevreden over mijn eigen bijdragen.

Dat zit zo. In een gekke bui ben ik wat gaan knutselen. Instagram is vooral van het uiterlijk, niet van de inhoud. Al is de inhoud die ik plaats uitermate onderhoudend: clipjes uit James Bond-films.

Ik beperkt mij deze periode tot de jubilarissen Goldfinger en The Man with the Golden Gun, en plaats, vooralsnog dagelijks, een clipje van één tot twee minuten uit de film. Met een simpel ontworpen anniversary-kadertje zodat er nog een beetje eigen werk aan zit.

Het aparte van die clipjes, ‘reels’ volgens Instagram, is het formaat. Eén bij één. Oftewel: vierkant. Dat vierkante heeft iets hips. Iets leuks aparts, heb ik altijd al gevonden, ook bij het gebruik van foto’s op dit blog die ik niet zelden als vierkant plaats.

Voor filmbeelden werkt dat net iets anders, want geschoten in de breedte, naturally. Ik stoor mij ronduit groen en geel aan verticale opnamen. Dat is puur luiigheid. Alles en iedereen filmt tegenwoordig met zijn mobiel en weinigen nemen de moeite om hun toestel een kwartslag te draaien om met twee handen een leuk shotje te maken. Nee hoor, lekker uit de losse pols een ongeluk zwieren van links naar rechts. Niet om aan te gluren, de kijker wordt er kotsmisselijk van, maar de socials vreten het als warme broodjes en de hartjes vliegen je om de horen, dus er zal wel iets goed gaan.

Vierkante beelden kan ik daarentegen beter aan. Het is vooral een uitdaging om het shot zodanig te perfectioneren dat de scène, ook met links en rechts verlies van beeld, overeind blijft. Ik heb er zelfs lol in gekregen.

Als ik nu na twee weken naar mijn eerste pogingen kijk, denk ik: wat een amateur was ik toen! Ik heb mijzelf sinds die tijd zoveel nieuwe montagetrucjes aangeleerd, dat mag niet onvermeld blijven. En doe er je voordeel mee zou ik zeggen! Zelfs de social mediaredacteur van 007.com kan er wat van leren, daar zit sowieso geen groot licht aan de stuurknuppel. ‘Happy birthday Honor Blackman’, toeterde @007 in december destijds op Twitter bij een vierkante foto; de actrice was eind augustus jarig. Ja, ze leefde nog wel in die tijd, godzijdank. ‘Met welke Amerikaanse bondgenoot van Bond zou jij ten strijde trekken?’, vroeg 007.com via de socials vorig jaar. Je mocht onder meer kiezen uit Jack Wade die te zien was in GoldeneEye en The World Is Not Enough… En laatst nog werd op het officiële Bond-kanaal een knuffelbeer te koop aangeboden ter ere van Goldfingers vijftigste verjaardag…

Wat betreft mijn eerste Instagram-clipjes, die zijn nog wat statisch. In de opening van The Man with the Golden Gun, mijn eerste poging, zien we eerst een establishing shot van Scaramanga’s eiland. Andrea Anders in het midden, links blijft een klein stukje zee over, rechts de rotsformatie. In het tweede shot komt Nick Nack aanlopen met een vol dienblad, gevolgd door de camera. Tot zover niks aan de hand. Het derde shot is gelijk aan het eerste, en nu komt het: rechts loopt Nick Nack in beeld, in het midden zit dus Andrea en rechts komt Scaramanga de zee uit lopen. Met een vierkant beeld is het kiezen wat je nu wilt laten zien. Tenminste, dat dacht ik in eerste instantie.

Dus in de versie die nu nog op Instagram staat, is Nick Nack verdwenen. We horen enkel het gerinkel op het dienblad. Ik heb ervoor gekozen de meest linker kant van het beeld te gebruiken, want hierin introduceert de schurk zich. Daarna was het nog best ingewikkeld om die zoom naar de derde tepel goed in beeld te houden, zonder dat de personages Scaramanga en Andrea half uit het kader verdwijnen. Dat lukte ook niet helemaal, maar toen was ik dus nog niet zo slim om zélf binnen het vierkantje te pannen. En dat mag de vondst van 2024 worden genoemd!

De nieuwe versie van diezelfde scène, nog niet gepubliceerd overigens, laat in het derde shot zowel Nick Nack (rechts) als Scaramaga (links) in beeld zien; terwijl het origineel een vaststaand shot is, verschuift het kader in mijn montage namelijk van rechts naar links. Pure blasfemie, ik weet het, maar het is nooit míjn idee geweest om vierkante beelden toe te staan.

In de Moneypenny-scène uit Goldfinger was het een uitdaging om Sean Connery en Lois Maxwell beide in beeld te houden. De camera van Ted Moore zwenkt en zoomt op een natuurlijke manier in die scène, iets wat mij als kijker nooit was opgevallen. Maar zelfs in een bestaande camerabewegingen is het mogelijk om een eigen beweging in te brengen, al luistert het voor het beste resultaat bijzonder nauw.

Alsof ze zestig jaar geleden wísten dat vierkant de norm zou worden, mag het gezegd dat de actie in een veelvoud aan shots uit Goldfinger en The Man with the Golden Gun netjes gecentreerd zijn geschoten. Bijkomend montagevoordeel bij deze twee klassiekers is het beeldformaat. De films werden gedraaid in een aspect ratio van respectievelijk 1.66:1 en 1.85:1, dat is van zichzelf al iets vierkanter dan het meer voorkomende 2.39:1 dat bijna alle andere Bond-films hebben; het formaat met boven en onder dikke zwarte balken.

Het kan nooit lang meer duren voor de eerste vierkante James Bond-film verschijnt. Voor de puristen zal Bond 26 in een select aantal theaters in breedbeeld worden uitgebracht, de jeugdige kijkers met hun vierkante ogen mag zich tegoed doen aan de Instagram-versie van de film. Met een beetje moeite van de makers zullen de vierkante kijkers net zo’n complete film voor ogen krijgen. Daar sta ik vierkant achter.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

BFI waarschuwt voor fout gedrag in Bond-films

Het British Film Institute gaat bezoekers vooraf waarschuwen bij speciale vertoningen van oudere bioscoopfilms als deze stereotype beelden bevatten die tegenwoordig als beledigend kunnen worden ervaren. Het gaat om verhaallijnen, grappen en situaties die nu niet meer zouden kunnen.

John Barry

Het British Film Institute (BFI) gaat in februari voor het eerst waarschuwen, meldt de Britse krant The Guardian. Dan vertoont het filminstituut meerdere oude films als eerbetoon aan componist John Barry. In het programma zitten meerdere oudere James Bond-films waarvoor Barry de muziek maakte, zoals Goldfinger en You Only Live Twice.

„De films die we vertonen hebben grote historische, culturele of kunstzinnige waarde”, staat in de tekst die het BFI vooraf deelt. „Maar inhoudelijk zijn er zaken te zien waar het BFI niet achter staat.” Volgens het BFI is het belangrijk dat vooral jonge kijkers leren dat zeker oude films in de context van de tijd moeten worden gezien.

Het besluit om te waarschuwen bij films is het resultaat van een groot onderzoek van de Britse filmkeuring in 2021. Daaruit bleek dat veel kijkers dit soort nuanceringen bij oudere films een goed idee vonden.

Bij sommige films wordt in februari al gewaarschuwd. Zo speelt You Only Live Twice (1967) zich grotendeels in Azië af. Deze film zou gedateerde stereotypen bevatten als het gaat om ras. Zo probeert geheim agent 007, gespeeld door Sean Connery, zich te vermommen als Aziaat.

Sean Connery en Akiko Wakabayashi in You Only Live Twice (1967)

Bij Goldfinger (1964) wordt gewaarschuwd dat de manier waarop James Bond het vrouwelijke personage Pussy Galore (Honor Blackman) ertoe overhaalt seks te hebben niet goed is. Zij zegt namelijk duidelijk nee.

Het personage Pussy Galore was in het boek van schrijver Ian Fleming duidelijk lesbisch. Fleming zei in een toelichting bij zijn boek dat hij dacht dat zij ‘met de aanraking van de juiste man’ wel van gedachten zou kunnen veranderen.

Honor Blackman als Pussy Galore in Goldfinger (1964)

Bron: NU.nl

Zie ook: Misogynist dinosaur; James Bond en de Millennials

Oude mannenfilms

James Bond is voor oude mannen. James Bond is verworden tot een geschiedenis. Een rijke geschiedenis weliswaar, maar James Bond is passé. Dat is niets om van te schrikken, want dat is hij al heel lang. Ook Mission: Impossible en zeker Indiana Jones behoren tot die categorie oude mannenfilms. Oude mannen willen ook wel eens naar de bioscoop.

En dat is gelijk het probleem: films worden niet louter voor oude mannen gemaakt. Oude mannen gaan heus wel naar de film, met in sommige gevallen een kind of kleinkind in het kielzog, maar voor de jeugd in de pyjama- en broodtrommelgeneratie, bestaat James Bond niet.

Mijn kinderen (15 en 12) kennen James Bond omdat ze vanaf baby al niets anders horen. Voor hen is het een buitenlandse oom die nooit op de koffie komt. Mijn jongste neefje van 4 daarentegen loopt rond in een Spidermanpak, speelt met Batmanpoppen van Barbieformaat en slaapt onder een Captain America-dekbed.

Nu zijn kleuters niet direct het speerpunt van 007. Het geeft alleen wel aan dat zij opgroeien met superhelden en vanzelf instromen als bioscoopkijker. De jeugd van de jaren 60 was wat dat betreft heel anders bedeeld. Tieners aten uit James Bond-lunchtrommels, droegen James Bond-sokken en legden James Bond-vloerpuzzels. Alles wat er nu in de 007-shop te vinden is, is van een overmatige luxe waar je niet eens meer ‘u’ tegen durft te zeggen, laat staan dat het voor kinderen is bedoeld.

Het is voor de filmmakers van James Bond altijd een sport geweest om met het verstrijken der jaren een jonger publiek aan te trekken. Eerst had je de Connery-generatie die in de jaren 60 op zijn wenken werd bediend. Een gedeelte daarvan haakte af toen Roger Moore voet aan wal zette, maar die bracht op zijn beurt weer een eigen schare fans op de been, zodat Bond met behulp van leentjebuur bij de blaxploitationfilms, de kungfurage en het ruimtegeweld vanzelf in de jaren 80 belandde.

Het bleek voor een jonger publiek steeds moeilijker om 007 te vinden. Maar kwam dat door de rimpels van Roger Moore, door de kwaliteit van de Bond-films of door het concurrerende aanbod? Bond was inmiddels door alle kanten ingehaald en al tien jaar geen trendsetter meer. Zo bont als in de jaren 60 heeft hij het niet meer gemaakt, toch draaiden de Bond-films ook in de jaren 80 geen cent verlies.

James Bond is wat dat betreft altijd lucratief geweest. Wat er in werd gepompt, kwam er dubbel en (in de meeste gevallen) dwars weer uit. Kijk maar naar Skyfall, een ware revival van de vijftigjarige filmheld. Bond had aan de kassa nooit eerder zo hoog gescoord. Dat jubileum hielp ongetwijfeld. Het steengoede nummer van Adele ook. Dat James Bond helemaal passé is, spreekt Skyfall dan ook sterk tegen. Deze miljarden-Bond staat sterk op zichzelf. Bond was even weer helemaal terug en moest aan de kassa alleen The Avengers voor laten gaan.

Derde Bond-films van een Bond-acteur bleken overigens eerder schoten in de roos: Goldfinger, The Spy Who Loved Me. Over The World Is Not Enough zijn de meningen sterk verdeeld, maar dat ligt niet aan de hoofdrolspeler. Pierce Brosnan doet het hartstikke fijn in zijn derde Bond. Maar als we drie derde Bond-films als hoogtepunt uit de serie mogen aanwijzen, bieden Goldfinger, Spy en Sky een mix van puik Bond-vermaak.

Toch beklijfde de populariteit van James Bond niet. Opvolger Spectre had het drie jaar later duidelijk moeilijker. Het bleek maar weer dat Bond zijn strepen iedere keer opnieuw moet verdienen, ongeacht zijn jarenlange heldendaden.

Lange tijd was James Bond voor de bioscoopexploitant een zegen. Er was een duidelijk verschil te zien in een jaar mét of zónder Bond. Dat adagium gaat inmiddels niet meer op. Al is het maar omdat er tegenwoordig vaker een jaar zónder dan mét Bond is.

Een nieuwe James Bond-acteur moet een kentering zijn. Het vertrouwen in geheim agent 007 ligt op dit moment op een dieptepunt. Het zijn alleen de oude mannen die sinds de aftiteling van No Time to Die met smart wachten op een volgende aankondiging, de rest van de wereldbevolking vermaakt zich prima met Barbie en Super Mario.

Om ook anno nu relevant te blijven, moet de nieuwe Bond de tienergeneratie aanspreken. Dat kan alleen met een jongere acteur in de hoofdrol. Van de buitenlandse oom naar de vroegrijpe neef die jou stiekem een haaltje van zijn stickie geeft, een slok van zijn biertje. Het is altijd een avontuur als jullie samen zijn. Hij durft en doet dingen waar jij in je jongensbedje alleen maar van droomt. En voor de tienermeisjes: jullie zijn heimelijk verliefd op jullie neef. Daarom hangen er posters van hem op jullie zolderkamertjes. Een killerbody onder dat smetteloze tuxedoshirt; jullie hebben dat allemaal al lang gedeeld op Tiktok.

Voor moeders is de neef oud genoeg om een beschuitje mee te eten. Leuke brutale kop en tegelijkertijd heeft hij ook iets schattigs over zich. Om op te vreten. En hoewel de oude man met zijn uitgezakte lijf zich bij lange na niet kan meten met deze godheid, is de neef de katalysator van alle avonturen die deze veertiger van z’n lang zal ze leven nooit zal beleven. De vrouwen, de auto’s, een potje schieten. Even twee uur verstand op nul, op reis in een fantasie; het ultieme Bond-gevoel.

Het is natuurlijk mijn eigen Bond-fantasie dat het met deze insteek allemaal wel goed komt. Hij zou ook best wat zuiniger aan kunnen doen. In een film die leunt op het verhaal in plaats van op de stunts en locaties in alle uithoeken van onze aardkloot. Een art-house Bond. Die echt niet iedere twee jaar zijn kunstje hoeft te komen vertonen; eens in de vier/vijf is snel genoeg. Zodat de filmmakers tijd en geld steken in de ontwikkeling van het beste verhaal. Het zal een kolfje naar Barbara Broccoli’s hand zijn, dus waarom niet?

Daar is James Bond, met de beste wil van de wereld, niet voor opgericht. Bond is vermaak. Escapisme. Het is het succes van de geheim agent uit de jaren 60 dat hij toegang kreeg tot een uitgeholde vulkaan. Totaal absurd natuurlijk, maar het was de heren Saltzman en Broccoli (en Adam) maar mooi wel gelukt een dergelijk extravagant decor uit de grond te stampen, in een omvang zoals niemand ooit op het witte doek had gezien.

Moet deze luxe daarom, film in film uit, tentoongespreid blijven worden? Na zestig jaar weten we inmiddels toch wel waartoe 007 in staat is? Dat is nu juist waarom die oude mannen naar James Bond toe blijven gaan. Er is er maar één die dat te bieden heeft, de complete mix van ouderwets avontuur en escapisme.

James Bond komt heus wel weer terug, want die superhelden beginnen onderhand ook de keel uit te hangen. Maar heb geduld. De noodzaak om het snel te doen is er niet. Want behalve die oude mannen zit momenteel niemand op hem te wachten…