Sam Neill (78) plots overleden

Sam Neill, bekend van onder meer Jurassic Park en Peaky Blinders, is op 78-jarige leeftijd onverwachts overleden. In 1986 deed de acteur een screentest (zie de video verderop in dit artikel) voor de rol van James Bond in The Living Daylights. Producent Cubby Broccoli vond de Nieuw-Zeelandse acteur echter ongeschikt als 007. Dit tot grote opluchting van Neill zelf.

Het nieuws over zijn overlijden is via de Instagram-pagina van Neill bekendgemaakt: „Sam was omringd door zijn familie en is overleden met de waardigheid die zijn hele leven heeft gekenmerkt”, is te lezen in het bericht.

Volgens het bericht kwam het overlijden van Neill plotseling en onverwacht. De familie zegt dankbaar te zijn dat de acteur op dat moment kankervrij was. Neill maakte in 2022 bekend dat hij bloedkanker had. Neill werd daarvoor behandeld en deelde in april dat hij kankervrij was verklaard.

De familieleden vragen om privacy terwijl zij dit verlies verwerken en laten weten dat meer details later worden gedeeld.

Neill werd geboren in Noord-Ierland als zoon van een Engelse moeder en een Nieuw-Zeelandse vader, en verhuisde in 1954 met zijn gezin naar Christchurch. Hij verwierf zijn eerste bekendheid met de film Sleeping Dogs in 1977.

Het grootste succes boekte de acteur met zijn rol als paleontoloog Dr. Alan Grant in de hit Jurassic Park uit 1993. Die rol vertolkte hij later opnieuw in Jurassic Park III (2001) en Jurassic World Dominion (2022). Naast zijn filmrollen was Neill ook in verschillende series te zien. Zo vertolkte hij in de eerste twee seizoenen van Peaky Blinders de rol van de jaloerse majoor Chester Campbell.

Joanna Pettet (83) uit Bond-parodie overleden

De Britse actrice Joanna Pettet is dinsdag op 83-jarige leeftijd overleden. Dat laat haar vriendin en voormalig manager Pam DuBois donderdag weten op Facebook. Pettet speelde de rol van Mata Bond, de dochter van Sir James Bond (David Niven) in de Bond-parodie Casino Royale uit 1967.

Pettet stierf op de sterfdag van haar zoon Damien Zachary Cord, die ze kreeg met acteur Alex Cord. „We hielden allemaal van Jo”, schrijft DuBois. „Maar er was één persoon die meer van haar hield. En gisteren, precies 31 jaar na zijn overlijden, nam Damien Zach zijn moeder mee naar de hemel, waar ze voor altijd bij hem zal blijven.” Pettets zoon overleed in 1995 op 26-jarige leeftijd aan een overdosis heroïne.

Pettet had in 1966 haar grote doorbraak met haar rol in The Group, een film over acht studievriendinnen die na hun afstuderen uiteenlopende levensstijlen leiden. Een jaar later speelde ze in Casino Royale.

De actrice was verder bekend van haar rollen in televisieseries, waaronder Route 66, The Doctors, Charlie’s Angels, The Love Boat en Knots Landing. Ook was ze te zien in enkele Broadway-producties. Vanaf de jaren 80 was zij steeds minder in film- en tv-producties te zien. In 1991 was ze voor het laatst in een film te zien.

‘Goldfinger’ in 4K eenmalig terug in Harlingen

Bond-klassieker Goldfinger draait op zaterdag 5 september in 4K in filmhuis Milûk in Harlingen. De inleiding van de voorstelling wordt verzorgd door Bond-liefhebber Thomas Hobma.

Stap in de wereld van glamour, gadgets en spionage met de klassieker die de standaard zette voor alle Bond-films. Goldfinger brengt spanning, stijl en iconische scènes samen in een tijdloos avontuur met Sean Connery als de onvergetelijke James Bond. Van de legendarische Aston Martin en de iconische titelsong van Shirley Bassey tot de sinistere plannen van Goldfinger — dit is Bond op zijn best.

Veel Bond-fans noemen Goldfinger nog steeds de meest perfecte klassieke Bond-film, omdat hij humor, spanning, gadgets en stijl precies in balans heeft. De film bracht vele malen zijn budget op en zorgde voor een wereldwijde ‘Bondmania’.

Leeuwarder Courant, 04-02-1966

In de Bond-reeks bij Milûk waren eerder Dr. No en From Russia with Love te zien. Deze laatste voorstelling in april vertoonde enkele technische problemen. Thomas Hobma verzekert dat deze voor de filmvertoning op 5 september zijn verholpen.

Kaarten voor Goldfinger zijn verkrijgbaar bij Milûk.

Lees hier nog eens terug hoe Goldfinger in 4K was bevallen op het grote doek.

Rupert Bent (82) van The Dragonaires overleden

De Jamaicaanse muzikant Rupert Bent is op 83-jarige leeftijd overleden. Bent was bandlid van Byron Lee & The Dragonaires en trad als zodanig op in de eerste James Bond-film Dr. No.

Rubert Bent II was muzikant, ingenieur en piloot. Zijn vrouw Cindy Breakspeare heeft zijn overlijden bevestigd, zo is onder meer te lezen in de Jamaica Observer.

Naast de muziek werkte Bent als hoofdingenieur bij de omroep JBC. In 1973 werd hij piloot bij Air Jamaica. In 1988 verhuisde hij naar Canada om daar te vliegen.

Vorig jaar overleed Bents zoon Rupert Bent III, die ook gitarist was. Zijn vrouw Cindy Breakspeare omschrijft haar echtgenoot, met wie ze in 1999 trouwde, als een rustige en bescheiden man met een grote liefde voor vliegen, muziek en techniek.

Rupert Bent overleed op 22 juni in Kingston, Jamaica. Hij laat zijn vrouw Cindy, dochter Jana en kleinkind Salah achter.

A long time ago, in a galaxy far, far away....

Ineens had ik heel veel zin om Star Wars weer eens te kijken. De dvd’s die ik van de originele trilogie heb, voldoen niet meer aan mijn zicht, dus zocht ik naar een 4K-versie. Aangezien ik die prijs nogal overdreven vond – zo’n fan ben ik toch ook niet? – werd het een mooie blu-raybox. Ik heb een week gedaan over Episode II. Wat een verschrikking…

Star Wars zag ik eerder dan James Bond. Een klasgenoot van de lagere school had van die poppetjes; die vond ik fantastisch. Hij had ze in een speciaal ontworpen kast staan, met voor ieder figuurtje een apart vakje. De grotere sets, zoals die van Jabba de Hutt op een platform met valluik, stonden daar weer bovenop. Het was beter dan een speelgoedwinkel. Hier mocht ik gewoon mee spelen…

Daarna volgenden de films, die ik steevast door elkaar haalde. Voor mij is het toch vooral één vermakelijk ruimte-epos met een kop en een staart. Dat dit nog maar het midden van de filmserie was, daar hield ik mij niet mee bezig. Het waren de sfeer, de muziek en de immense ruimteschepen waar ik mij aan vergaapte.

Bij ieder weerzien, later dus op dvd, werd ik toch weer even die basisschoolleerling en dacht ik terug aan die poppetjes. Met de originele trilogie voel ik dan ook zeker een nostalgische band. De latere films vanaf de jaren 90, daarvan zag ik een enkeling in de bioscoop, pas helemaal aan het einde van de rit in een nagenoeg lege zaal — het moet toen zijn begonnen, dat ik nogal makkelijk in slaap val als de zaallichten eenmaal doven…

Voor de laatste drie ging ik al niet meer naar de bios. Ergens, tijdens drie maanden gratis Disney+, heb ik nog eens een nieuwe Star Wars aangeklikt. Al snel vroeg ik mij af: waar zit ik in godsnaam naar te kijken?

En toen dus recentelijk de fraaie blu-raybox met alle negen delen. Een bestelling die ik overigens op een vrijdagavond online had geplaatst met een leveringsbelofte van de volgende dag… Eenmaal raden… Inderdaad, ik kon de eerste film pas halverwege de volgende week in de speler steken. ‘U was niet thuis.’ Ammehoela! Ik zat ín de brievenbus! PostNL heeft gelijk een miljoenenclaim aan de broek gekregen. Zal ze leren. Ook ik heb mijn grenzen.

De originele trilogie ging erin als koek. Net als bij James Bond uit de jaren 70 en 80 zie je waar de visuele effecten het moeilijk hebben. Je ziet ook wat er naderhand nog is ingeknutseld door George Lucas. Dat had in veel gevallen allemaal niet gehoeven.

Dan Episode I, The Phantom Menace, die ik dus ooit in een lege bioscoop zag. Deze film was verre van goed, maar best te pruimen. Het begon pas echt taai te worden bij Attack of the Clones. Ik had hier het gevoel dat ik naar een voorloper van de computeranimatie zat te kijken. Een videogame waar je zo gauw mogelijk door je levens hoopt te zijn. Een brei aan peperdure effecten gepresenteerd door Wibra. Het deed letterlijk pijn aan mijn ogen.

Ik had zo’n zin om Christopher Lee te zien, en het duurde en duurde maar. Ik heb de film zo vaak afgezet – om de volgende dag toch weer een poging te wagen – dat het leek alsof de acteur zichzelf met terugwerkende kracht uit de film had teruggetrokken. Uit schaamte. Tot hij op dag vijf toch in beeld verscheen. Eindelijk iemand die al die onzin een beetje kon relativeren. Als er iemand in staat was te schitteren tussen een berg rommel, was het Dracula wel. En dan die uitgestreken kop en niet te vergeten: die stem…

Maar als de man met het gouden pistool het enige lichtpuntje van een twee uur durende marteling is… Dat volwassen mensen zoiets kunnen bedenken en willen uitvoeren. Ik kan er met mijn hoofd niet bij.
Zullen Star Wars-fans zo ook naar James Bond kijken, vroeg ik mij af. De nostalgie waar ik zo aan hang, waar de Star Wars-clan op neerkijkt? Of dat zij vinden, net als ik bij het sterrenepos, dat het na drie prima basisfilms na Goldfinger wel genoeg was met James Bond? Maar ze kunnen You Only Live Twice toch moeilijk net zo belabberd vinden als Attack of the Clones? En alles wat daarna kwam van On Her Majesty’s Secret Service en The Spy Who Loved Me tot GoldenEye en Skyfall, ieder zijn smaak natuurlijk, maar die films trekken de gemiddelde kwaliteit van de Bond-serie toch duidelijk omhoog?

Nou zijn de kritieken over deze vijfde Star Wars-film niet van de lucht; de hausse aan tegenvallende reacties die ik online raadpleegde, bevestigde mijn gevoel. Ik moest mijn hart zelfs even luchten bij Gemini, dat vertelde dat vooral de liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé als bijzonder stroperig wordt ervaren. Daaraan toevoegend dat ook deze film zijn fans heeft — áls dit de eerste Star Wars was die zij zagen. Net zoals Die Another Day ook fans van James Bond heeft voortgebracht.

Episode III laat ik voorlopig nog even in de box zitten, die zit daar prima. Ondertussen bekeek ik een jongere klassieker: de eerste The Lord of the Rings. Inmiddels ook 25 jaar oud. Ik had deze tijdens de kerstdagen al eens voorgesteld aan de dochters, maar geen haar op hun hoofden dat ze naar dwergen, elven en orcs gingen kijken. Tot ik de oudste onlangs influisterde dat het eigenlijk een soort Harry Potter is, maar dan voor volwassenen. Ineens had zij hier wel puntoren naar.

Het was prachtig om deze film door andere ogen te bekijken. Ook The Fellowship had ik in geen jaren gezien, maar het beviel mij gelijk meer dan welke Star Wars ook. De trilogie van Peter Jackson vond ik bij hun releases al fantastisch en ook dat is daarna met The Hobbit allemaal overdadig geworden. Lichtpunt blijkt ook hier weer: Christopher Lee.

Om de grote filmfranchisemarathon af sluiten, nam ik als toetje nog de derde Indiana Jones. Dit keer zonder Christopher Lee, maar met Sean Connery, Alison Doody, Julian Glover, John-Rhys Davies, de vorige week overleden Michael Byrne en Vernon Dobtcheff uit de Bond-films. En zelfs bijna-Bond Hans de Vries heeft hier als Luke Hanson op de aftiteling nog een kleine rol.

Ook voor Indiana Jones geldt: de twee films die daarna kwamen, steken in schril contrast af tegen de originele trilogie. Wat dat betreft heeft James Bond zich niet ondanks, maar dankzij een ijzersterk begintrio als stevig fundament, steeds weten te vernieuwen. Er is niemand die zal zeggen dat Attack of the Clones de beste Star Wars is, niemand die een Hobbit-film beter vindt dan een Lord of the Rings en niemand die Kingdom of the Crystal Skull verkiest boven een van de eerdere Indiana Joneses.

Maar als het om Bond gaat, dan zijn er steevast fans te vinden die Thunderball boven de eerste drie plaatsen. Of Moonraker, Octopussy of A View to A Kill op één zetten. Terwijl weer een ander zweert bij Licence to Kill of Casino Royale.

Toen ik in de nacht van maandag 29 op dinsdag 30 juni een voetbalveldslag aanschouwde, vond ik het in de verlenging welletjes. Ik had het licht nog niet uitgedraaid of ik zakte – net als bij Star Wars in de bioscoop – in een korte maar diepe slaap. Nooit eerder was een penaltyreeks zo rustgevend…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.