Editor ‘Never Say Never Again’ overleden

De Britse filmeditor Ian Crafford is op 82-jarige leeftijd overleden. Dat meldt onder meer The Hollywood Reporter. Samen met Robert Lawrence was hij verantwoordelijk voor de montage van Never Say Never Again.

Crafford werkte in zijn ruim veertigjarige carrière aan diverse bekende filmproducties. Zijn loopbaan in de filmindustrie begon toen hij op 17-jarige leeftijd een zomerbaan aannam bij Elstree Studios. Na aanvankelijk te hebben gewerkt als assistent-editor en geluidstechnicus, voor onder meer Monty Python and the Holy Grail (1975), stapte hij over naar de montage van speelfilms.

Naast Never Say Never Again verzorgde Crafford onder meer de montage van The Medusa Touch (1978), Hope and Glory (1987) – waarvoor hij een BAFTA-nominatie ontving – en de Amerikaanse film Field of Dreams (1989). Zijn laatste film als editor was The Hot Potato in 2012.

Crafford bracht zijn laatste jaren door in Brazilië, waar hij op 22 juli overleed aan de gevolgen van kanker. Hij laat zijn vrouw en vier kinderen achter.

Ook ‘Never Say Never Again’ op dubbel-cd

Michel Legrands Never Say Never Again verschijnt half augustus op dubbel-cd bij La-La Land Records. Ten tijde van de release van deze James Bond-film uit 1983 is er voor de westerse markt nooit een soundtrack-cd uitgebracht. Pas in 1993 verscheen bij Silva Screen een uitgebreide cd met het originele werk van Michel Legrand. La-La Land Records doet daar, zoals gebruikelijk, nog een schep bovenop.

Disc 1
Score Presentation 1:06:41
1. Never Say Never Again (Performed By Lani Hall) 3:03
2. Prologue 0:28
3. Fatima Blush, SPECTRE Hitwoman 2:22
4. Hello Nurse 0:43
5. Dinner With 007 1:07
6. Smoking Is Dirty 0:41
7. Bond Watches Jack 1:25
8. In Jack’s Room 0:18
9. Plunder Of Cruise Missiles 1:55
10. Death Of Jack Petachi 1:43
11. Missile Recovery 1:05
12. Dance Studio 1:23
13. Bahama Island 2:48
14. Bahamas — Boat 1:21
15. Fight To The Death With Tiger Sharks 4:50
16. Bahamas — Band 0:24
17. Bahamas — Hotel 2:00
18. Domino Petachi 2:03
19. Harbour Arrival 0:40
20. Une Chanson d’Amour (Vocal Version) 4:25
(Performed By Sophie Della)
21. Casino 1:27
22. Domination 1:50
23. Tango To The Death 2:22
24. Charleston 0:30
25. Bond Returns Home / Nicole Dead / Pursuit 1:35
26. Chase 0:52
27. Boxers 0:38
28. Enjoy The Ship 0:34
29. Jealousy (Domino’s Dance) 3:15
30. The Game Is Over 4:42
31. Escape From Palmyra (Film Version) 1:18
32. Tears Of Allah 2:22
33. A Last Blow To Largo (Extended Version) 5:05
34. Underwater Fight 3:04
35. James Bond — Retired? (Extended Version) 1:23

TOTAL DISC 1 TIME: 1:06:41

Disc 2
Original Soundtrack Album 42:18
1. Never Say Never Again (End Titles) (Performed By Lani Hall) 3:11
2. Prologue 0:27
3. Fatima Blush, SPECTRE Hitwoman 2:22
4. Plunder Of Cruise Missiles 1:55
5. Death Of Jack Petachi 1:42
6. Bahama Island 2:48
7. Fight To The Death With Tiger Sharks 4:49
8. Never Say Never Again (Instrumental) 1:51
9. Une Chanson d’Amour (Vocal Version) 4:25
(Performed By Sophie Della)
10. Tango To The Death 2:21
11. Chase 0:52
12. Jealousy (Domino’s Dance) 3:15
13. Escape From Palmyra 1:20
14. Tears Of Allah 2:21
15. A Last Blow To Largo 4:37
16. James Bond — Retired? 0:31
17. Never Say Never Again (Performed By Lani Hall) 3:04

Additional Music 5:25
18. Une Chanson d’Amour 3:33
19. Never? 0:44
20. Tango To The Death (Alternate Fragment) 1:06

TOTAL DISC 2 TIME: 47:50
TOTAL ALBUM TIME: 1:54:31

Zie de website van La-La Land Records voor meer informatie. 

Spionageschrijver Len Deighton (97) overleden

De Britse schrijver Len Deighton is op 97-jarige leeftijd overleden. Deighton was het bekendst van zijn spionageromans uit de jaren 60 en schreef later ook geschiedkundige en culinaire boeken. Ook schreef hij samen met Sean Connery aan een scenario voor de James Bond-film Warhead, dat de basis legde voor Never Say Never Again.

De schrijver is zondag overleden. „Hij was niet alleen een van de grootste spionage- en thrillerauteurs van de 20ste eeuw, maar ook een van onze grootste schrijvers in welk genre dan ook”, zegt zijn literair agent.

Deighton brak in 1962 door met The IPCRESS File, een spionagethriller over een naamloze Britse geheim agent. Het boek, in het Nederlands verschenen als Dossier Ipcress, werd drie jaar later verfilmd door James Bond-producent Harry Saltzman met Michael Caine in de hoofdrol, die de naam Harry Palmer kreeg. Ook de latere boeken Funeral in Berlin en Billion Dollar Brain werden door Saltzman verfilmd met Caine in de hoofdrol. In 2022 verscheen een tv-serie gebaseerd op The IPCRESS File.

Deightons spionagereeks deed het goed in de jaren 60, toen de Koude Oorlog op een hoogtepunt was en ook de eerste James Bond-films verschenen. Zijn naamloze hoofdfiguur stond evenwel in sterk contrast met de glamoureuze Bond.

Deightons spionnenwereld was groezelig en onoverzichtelijk. De naamloze spion kwam uit de arbeidersklasse en raakte vaak gefrustreerd door de incompetentie van zijn eigen land, schrijft de BBC. Volgens The Times was James Bond een sterker merk, maar was Deightons invloed op het spionagegenre uiteindelijk groter.

Deighton schreef bijna veertig boeken, zijn laatste verscheen in 1993. Het merendeel bestond uit spionageromans, maar hij schreef ook geschiedkundige boeken over de Tweede Wereldoorlog, een non-fictieboek over de moord op de Amerikaanse president John F. Kennedy en culinaire boeken.

Deze maand exact vijftig jaar geleden legde hij samen met Sean Connery en filmproducent Kevin McClory de laatste hand aan het script Warhead, de film die Connery terug zou brengen naar de rol die hem wereldfaam had bezorgd. Zo bedacht Deighton onder meer een schuilplaats voor SPECTRE onder het Vrijheidsbeeld in New York, om de stad via het riool aan te vallen met elektronisch aangedreven haaien.

Sean Connery, Len Deighton en Kevin McClory

Omdat het script van Warhead te veel afweek van het oorspronkelijke verhaal van Thunderball (het enige Bond-verhaal waarvan Kevin McClory de filmrechten had, zie ook dit recente artikel) verdween het grotendeels in de prullenbak en ging een nieuw schrijverscollectief aan de slag met de productie van wat later Never Say Never Again (1983) zou worden.

Len Deighton had naast zijn liefde voor het geschreven woord een culinaire passie en had een groot aandeel in het introduceren van de Franse en Italiaanse keuken in Engeland in de jaren 60. Hij was cartoonist bij de Britse krant The Observer en leerde lezers met zijn kookstrips klassiekers als minestrone en boeuf bourguignon te maken.

Bron: voor een groot deel NOS

Hoe zat het ook alweer met ‘Never Say Never Again’?

Even voor dat handjevol kijkers dat tijdens het kijken naar de James Bond-films op Netflix ineens Never Say Never Again tegenkomt en zich afvraagt hoe die film in de chronologie van de reeks past. Want hoezo is er weer een Largo en een Domino en gaat Bond opnieuw achter gestolen nucleair materiaal op de Bahama’s aan?

Niet verder vertellen, maar niet iedereen vindt dat Never Say Never Again bij de Bond-serie hoort. Hoe dat komt? Deze film uit 1983 met Sean Connery als James Bond in de hoofdrol is niet geproduceerd door de familie Broccoli. De familie die al die andere 25 films wél heeft gemaakt.

Dat heeft weer te maken met filmplannen van eind jaren 50 waar Bond-schrijver Ian Fleming bij betrokken was, die het samen met wannabe filmmaker Kevin McClory tijd vond voor een heuse James Bond-film. Samen met scenarioschrijver Jack Whittingham werkten zij aan een filmscript dat uiteindelijk nooit van de grond kwam.

Fleming op zijn beurt leverde in die tijd nog ieder jaar trouw een Bond-boek af en aangezien het filmplan strandde, gebruikte hij het verhaal dat hij met McClory en Whittingham had ontwikkeld, hoppa, voor zijn volgende roman: Thunderball. Zonder vermelding van het eerder genoemde tweetal.

Dat had hij beter niet kunnen doen...

Fleming voelde zich onaantastbaar; James Bond was toch immers zijn geesteskind?  

McClory spande een rechtszaak aan die Fleming niet in de koude kleren ging zitten. De fragiele vijftiger die stevig rookte en dronk, kampte al met hartklachten. Deze stressvolle periode deed hem weinig goed.

Ondertussen klopten Harry Saltzman en Albert R. Broccoli bij hem aan. Ook zij wilden films maken van zijn boeken. Thunderball, het nieuwste avontuur van dat moment, leek ze een mooi project om mee te beginnen. De filmrechten van het eerste Bond-boek Casino Royale waren namelijk al in handen van een ander, maar de rest van de filmrechten lag nog open. Het drietal kwam overeen dat alle filmrechten naar het producentenduo ging, inclusief alle verhalen die Fleming nog zou gaan schrijven.

Door de rechtszaak rond Thunderball besloten Saltzman en Broccoli zich verder niet aan dat dossier te branden, ze richtten hun pijlen op Dr. No om mee te beginnen. Er waren immers genoeg verhalen voorhanden om zich in vast te bijten.

Albert R. Broccoli, Ian Fleming, Sean Connery en Harry Saltzman

Dr. No verscheen in de herfst van 1962 en werd een bescheiden succes. De volgende film From Russia with Love stond al in de steigers en met de komst van de derde, Goldfinger, kon niemand meer om James Bond heen. Binnen twee jaar tijd verschenen drie Bond-films, het succes van de serie werd groter en groter.

De filmrechten van Thunderball waren inmiddels bij Kevin McClory beland. Ian Flemings gezondheid ging hard achteruit. Een maand voordat Goldfinger in première ging, overleed de geestelijk vader van James Bond.

Door het succes van de films rook McClory zijn kans. Ook hij wilde een graantje meepikken van de Bond-manie die was gecreëerd door Saltzman en Broccoli. Er was alleen één probleem: hoe kon hij ooit gebruikmaken van de grote troef van Saltzman en Broccoli? Namelijk de man die voor bioscoopbezoekers over de hele wereld de belichaming was geworden van James Bond: Sean Connery.

Saltzman en Broccoli zaten op hun beurt met McClory in hun maag. De eenling had immers de filmrechten van Thunderball en daar mocht hij mee doen wat hij wilde. Wat nu als zij McClory eenmalig zouden inlijven?

Kevin McClory

McClory hapte toe. Voor de verfilming van Thunderball (1965) stelden Saltzman en Broccoli zich op als ‘presenters’, McClory kreeg de eervolle vermelding als ‘producent’. In het contract dat zij McClory lieten ondertekenen, stond dat hij de komende tien jaar niets met zijn Thunderball-rechten mocht doen. Het producentenduo had op dat moment geen plannen om nog tien jaar met James Bond door te gaan. Win-win.

Voor McClory was het een buitenkansje. Hij stapte een geoliede filmproductiemachine binnen, hij kon op de Bahama’s zijn contacten en liefde voor de duiksport inzetten, ook stond hij erop dat deze Bond-film in het brede Panavision zou worden geschoten. En wie weet kon hij voor de volgende Bond-productie ook een plaatsje veroveren naast Saltzman en Broccoli...

Na Thunderball was het exit Kevin McClory. Saltzman en Broccoli bouwden gestaag verder aan hun James Bond-filmimperium. Dit keer met het megalomane plan van een uitgeholde vulkaan. McClory had zijn dienst bij de vorige film bewezen – Thunderball was een officiële James Bond-film geworden – ze hadden hem verder niet meer nodig.

In de loop van de jaren die volgden, nam de frequentie van de James Bond-films iets af; in plaats van ieder jaar verscheen er nu om de twee jaar een nieuwe film. Tussen het ooit zo succesvolle duo Saltzman en Broccoli liep het inmiddels wat stroef. Broccoli bleef zich, met uitzondering van Chitty Chitty Bang Bang uit 1968 (ook naar een verhaal van Ian Fleming), volledig inzetten voor James Bond. Saltzman op zijn beurt produceerde talloze andere films. Soms met succes, maar ook met minder succes.

Saltzman had zijn hand verspeeld en moest zijn Bond-rechten verkopen. In plaats van die rechten te verkopen aan een andere producent, sprong filmdistributeur United Artists in dat gat. Vanaf dat moment werd Albert R. Broccoli als soloproducent verantwoordelijk voor James Bond met United Artists als mede-eigenaar.

Broccoli bracht een team samen om voor het eerst zonder Saltzman een Bond-film van de grond te krijgen: The Spy Who Loved Me. Op dat moment een enorme gok. Aartsvijand Ernst Stavro Blofeld, de baas van misdaadorganisatie SPECTE die het James Bond in vele eerdere avonturen moeilijk maakte, zou terugkeren met een nieuw wereldvernietigend plan.

Maar daar had Broccoli even niet meer op Kevin McClory gerekend. De tien jaar sinds Thunderball waren inmiddels verstreken en alles wat dat verhaal aanging, zoals Blofeld en SPECTRE die voor het eerst opdoken in het gelijknamige boek van Ian Fleming, behoorden toe aan McClory.

Broccoli zette een streep door zijn plannen en maakte van Blofeld een nieuwe boef: Karl Stromberg. Andere naam, zelfde streken. Kwestie opgelost.

Kevin McClory op zijn beurt probeerde vanaf dat moment zijn eigen Bond-film te maken, zíjn remake van Thunderball, getiteld Warhead. Grootste troef: de terugkeer van Sean Connery! Broccoli filmde stug verder met zijn James Bond, Roger Moore, die inmiddels een eigen fanschare had gecreëerd en bewezen had een lucratieve 007 te zijn.

Broccoli maakte het McClory ook niet makkelijk, want door alles wat te ver afweek van het originele Thunderball-verhaal en te veel aanschurkte tegen de James Bond van Broccoli, moest een streep. De productie van de McClory-film liet daarom jaren op zich wachten, totdat begin jaren 80 dan eindelijk het startsein kon worden gegeven. Inclusief Sean Connery na twaalf jaar terug als James Bond. Had hij bij zijn afscheid van de Saltzman/Broccoli-film Diamonds Are Forever (1971) gezworen nooit meer James Bond te spelen, daar moest hij nu op terugkomen. Dat bracht zijn vrouw Micheline op een idee: Never Say Never Again opperde zij. En zo geschiedde.

Het werd in 1982/1983 The Battle of the Bonds genoemd: Broccoli met de productie van Octopussy tegen McClory met Never Say Never Again. Oftewel: Roger Moore tegen Sean Connery. Die laatsten hadden hier echter alleen maar schik in, ze werden er immers leuk voor betaald. De acteurs gingen al jaren vriendschappelijk met elkaar om, van rivaliteit tussen die twee was geen sprake.

En ook aan de kassa mochten beide films niet klagen. Octopussy trok volle zalen in de zomer van 1983, terwijl Never Say Never Again naar het najaar van 1983 werd verplaatst. Het publiek kreeg dat jaar de kans twee James Bond-films in de bioscoop te bezoeken. En die kans werd gretig benut.

Kevin McClory heeft daarna nog verschillende pogingen gewaagd een remake van een remake te maken. Hij had immers enkel de rechten van één Bond-verhaal. Zover is het nooit gekomen. Toen de producent in 2006 overleed, bleven zijn erven met de Bond-rechten achter. Die werden in 2013 verkocht aan de erven-Broccoli, die op dat moment al jaren de Bond-films produceerden na het overlijden van hun vader Albert R. ‘Cubby’ Broccoli in 1996.

Met de filmrechten van SPECTRE terug bij de Broccoli’s, bedachten zij zich geen moment. Met wat kunst- en vliegwerk werd de misdaadorganisatie die eind jaren 50 werd bedacht, ingebed in de verhaallijn van de James Bond-films met Daniel Craig. Zie daar de film Spectre uit 2015 in de officiële Bond-canon.

Never Say Never Again valt net als alle andere Bond-films ook onder Amazon, vandaar dat er op Netflix nu 26 Bond-films staan. Never Say Never Again werd gedistribueerd door Orion Pictures, dat later werd overgenomen door MGM en vervolgens terechtkwam bij Amazon toen de techgigant enkele jaren geleden MGM inlijfde. MGM had United Artists, de mede-eigenaar van James Bond na het vertrek van Harry Saltzman, begin jaren 80 al overgenomen.

Hoezeer Never Say Never Again ook op een James Bond-film lijkt en hoe fantastisch Sean Connery er uitziet met zijn toupet en tuxedo, de film blijft toch altijd een buitenbeentje. Geen James Bond Theme, geen gunbarrel, geen 007-logo. Je zult de film niet in een officiële Bond-box aantreffen. Zo werd Never Say Never Again recentelijk uitgesloten van de Sean Connery 6-film Collection op 4K van vorig jaar en de telling voor de volgende Bond-film gaat, na de 25e film No Time to Die, verder met Bond 26. Als ze bij Amazon MGM Studios niet opnieuw bij 1 beginnen.

Never Say Never Again verscheen op 14 februari 1990 als eerste James Bond-film op de Nederlandse tv. De commerciële zender RTL Veronique (RTL 4) was op dat moment net in de lucht en loofde prijzen uit aan kijkers die 4 op 4 zetten (het zoeken van zenders ging in die tijd nog handmatig): ‘Als ze Veronique op de voorkeuzetoets 4 van hun toestel hebben gezet en een grote opvallende 4 op hun raam hebben geplakt, lopen ze kans vier maal vierhonderd gulden te winnen en misschien een auto.’ Rob Out, destijds programmabaas bij Veronica, leek het een goede idee om James Bond voor de publieke omroep in te zetten, zodat niet iedereen op RTL 4 zou afstemmen.

De uitkomst laat zich raden. Met James Bond valt niet te spotten...

De Telegraaf, 16 februari 1990

Posterartiest Renato Casaro (89) overleden

Op 89-jarige leeftijd is gisteren de Italiaanse illustrator Renato Casaro overleden. Casaro werkte aan twee Bond-films die in hetzelfde jaar uitkwamen: Octopussy en Never Say Never Again. Daarnaast was hij verantwoordelijk voor talloze nationale en internationale filmposters.

Casaro wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke ontwerpers van filmposters in de moderne cinema. Zijn werk omvat iconische posters voor producties als A Fistful of Dollars, Conan the Barbarian, Red Sonja en Rambo: First Blood Part II. Maar ook voor Flesh + Blood van Paul Verhoeven en Fire, Ice and Dynamite van skikampioen Willy Bogner met Roger Moore in de hoofdrol.

Voor Octopussy werd Casaro gevraagd de achtergronden bij de figuren van James Bond en Octopussy van de vorig jaar overleden Dan Goozee te vervaardigen.

In 1998 stopte Renato Casaro met het maken van filmposters — filmstudio’s waren toen al massaal overgegaan op het gebruik van Photoshop. Toch keerde hij nog eenmaal terug naar de filmwereld toen Quentin Tarantino een beroep op zijn kunstenaarschap deed met de vraag om voor Once Upon a Time in Hollywood klassieke westernposters te ontwerpen. De handgeschilderde kunstwerken zijn in de film zelf te zoen. Later liet Tarantino de posterartiest weten: „Bedankt dat jouw kunst mijn film siert. Je bent altijd mijn favoriet geweest.”

In 2020 werd Renato Casaro geëerd met een documentaire over zijn leven en werk: The Last Movie Painter.

Associate producer ‘Never Say Never Again’ overleden

Op 87-jarige leeftijd is Michael Dryhurst overleden. Dryhurst was associate producer van de James Bond-film Never Say Never Again (1983).

Geboren in Londen, begon Michael Dryhurst zijn loopbaan op jonge leeftijd in de filmindustrie en klom op tot producent. In Never Say Never Again werd hij officieel geciteerd als associate producer, naast Kevin McClory als uitvoerend producent en Jack Schwartzman als producent.

Ook werkte hij mee aan andere internationale films zoals Superman (1978), Excalibur (1981), Hope and Glory (1987) en Hudson Hawk (1991).

Naast zijn filmcarrière koesterde hij een levenslange passie voor openbaar vervoer, in het bijzonder voor bussen, waarover hij publiceerde en die hij soms van de sloop redde.

In 1993 verkreeg hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Michael Dryhurst overleed op 9 september in Hot Springs in Arkansas.

Liedjesschrijver Alan Bergman (99) overleden

De Amerikaanse songwriter Alan Bergman is op 99-jarige leeftijd overleden. Hij schreef met zijn vrouw Marilyn de teksten van veel hits voor met name film en televisie. Het leverde het duo onder meer drie Oscars op.

Het echtpaar Bergman had vooral in de jaren 60, 70 en 80 succes met liefdesballades, die ze schreven voor uiteenlopende artiesten. Onder hen waren Frank Sinatra, Tony Bennett en Michael Jackson. In 1983 schreef het tweetal de tekst bij de titelsong van de James Bond-film Never Say Never Again.

Een bijzondere band had het duo met zangeres en actrice Barbra Streisand. Die scoorde hits met de Bergman-composities You Don’t Bring Me Flowers (een duet met Neil Diamond, voor de serie All That Glitters) en The Way We Were (voor de gelijknamige film).

In 2011 bracht Streisand het album What Matters Most uit, met alleen liedjes die door het echtpaar Bergman waren geschreven.

Alan en Marilyn (die in 2022 overleed) Bergman werden voor hun werk talloze keren onderscheiden. Oscars kregen ze voor Windmills of Your Mind van Noel Harrison (uit The Thomas Crown Affair), The Way We Were en de soundtrack van Yentl, een door Streisand geschreven en geregisseerde film waarin zij ook zelf de hoofdrol speelde. Verder wonnen de Bergmans meerdere Grammy’s en Emmy’s.

Bron: NOS

Onderwatercameraman Jordan Klein (98) overleden

Onderwatercameraman Jordan Klein Sr. is eerder deze maand overleden, dat laat zijn zoon Jordan Klein Jr. weten via Instagram. Klein Sr. werkte mee aan drie James Bond-films: Thunderball (1965), Live and Let Die (1973) en Never Say Never Again (1983).

Voor Thunderball werd Jordan Klein ingehuurd om de door Ken Adam bedachte onderwatervoertuigen en -apparatuur aan te passen zodat ze daadwerkelijk in het water gebruikt konden worden. Zo was Klein verantwoordelijk voor de vele ‘sleeën’ van de SPECTRE-duikers, de bommendrager en de jet-pack die James Bond gebruikt in het eindgevecht.

Ook bestuurde de ‘underwater engineer’, zoals hij op de begintitels staat vermeld, de bommendrager, aangezien hij de enige was die het fragiele bouwwerk onbeschadigd liet. Klein werkte tijdens de opnamen van Thunderball nauw samen met de vorig jaar overleden onderwaterregisseur Ricou Browning.

Jordan Klein werd teruggevraagd voor Live and Let Die om de eindscène met de haaien te filmen. Voor de Thunderball-remake Never Say Never Again verzorgde hij als cameraman onderwateropnamen en was hij opnieuw verantwoordelijk voor de onderwatervoertuigen.

In 2002 won hij een Academy Award voor zijn revolutionaire toepassingen voor onderwatercamerabehuizingen.

Jordan Klein overleed op 1 oktober op 98-jarige leeftijd. Zie voor meer informatie jordanklein.com. Met dank aan Bondesque Magazine voor de melding.

Muzikant en producent Sergio Mendes (83) overleden

De Braziliaanse muzikant Sergio Mendes is overleden. Dat heeft zijn familie bekendgemaakt. De 83-jarige zanger, pianist en arrangeur kampte met long covid. Mendes produceerde in 1983 de titelsong van de James Bond-film Never Say Never Again.

Mendes verwierf in de jaren 60 wereldwijde bekendheid met het nummer Mas que nada. Het lied, opgenomen met zijn band Brasil ’66, hielp het grote publiek kennis te maken met de Braziliaanse muziekstijl bossanova. Binnen het genre wereldmuziek won Mendes in 1992 een Grammy voor zijn album Brasileiro.

De zanger was ook bij jongere generaties bekend. Dat was onder meer vanwege de in 2006 uitgebrachte versie van Mas que nada in samenwerking met de Amerikaanse band Black Eyed Peas.



Het gemoderniseerde nummer stond in veel landen hoog in de hitlijsten en kwam in Nederland op nummer 1 in de Top 40. In 2012 werd Mendes’ lied Real in Rio gebruikt in de animatiefilm Rio, waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg.

Zijn familie schrijft dat de zanger in november vorig jaar voor het laatst optrad ‘in uitverkochte en dolenthousiaste zalen’ in Parijs, Londen en Barcelona. De Amerikaanse trompettist en producer Herb Alpert noemt Mendes ‘een extreem getalenteerde muzikant die de Braziliaanse muziek in al zijn verschijningsvormen op een elegante manier met de wereld deelde’.

Mendes produceerde de titelsong van Never Say Never Again samen met Herb Alpert. Alperts echtgenote Lani Hall mocht de titeltrack inzingen. Hall was in de jaren 60 en 70 te horen als leadzangeres van Brasil ’66.

 

Tijdens de Oscar-uitreiking van 1968 trad Brasil ’66 op met The Look of Love uit de Bond-parodie Casino Royale. Het nummer was genomineerd in de categorie Beste Song. Sergio Mendes wist met zijn versie een grotere hit te scoren dan het origineel van Burt Bacharach, Hal David en Dusty Springfield.

Bron: grotendeels NOS

Eenmalig Miss Moneypenny overleden

Eenmalig Miss Moneypenny Pamela Salem is overleden, melden diverse berichten op Twitter. Salem speelde de secretaresse van M in Never Say Never Again, de terugkeer van Sean Connery als James Bond. Pamela Salem is 80 jaar geworden.

Salem trad tijdens haar acteercarrière vooral op in het theater. Daarnaast was zij te zien in enkele films, zoals, eveneens met Connery, The Great Train Robbery (1978) en Gods and Monsters (1998) over Frankenstein-regisseur James Whale. Ook maakte zij haar opwachting in een groot aantal televisieseries als The Onedin Line, Magnum, P.I., Doctor Who, ER en The West Wing.



In de James Bond-serie van Eon Productions werd de rol van Miss Moneypenny veertien maal gespeeld door Lois Maxwell. In hetzelfde jaar als Never Say Never Again (1983) was Maxwell in Octopussy voor de dertiende keer te zien als Moneypenny. Lois Maxwell overleed in 2007 op eveneens tachtigjarige leeftijd.

De nog levende Miss Moneypenny’s uit de Eon-serie zijn Caroline Bliss uit de Timothy Dalton-films, Samantha Bond uit de Pierce Brosnan-films en Naomie Harris uit de Daniel Craig-films.

In november 1983 was Pamela Salem samen met tegenspelers Sean Connery en Saskia Cohen-Tanugi te gast bij de galapremière van Never Say Never Again in Theater Tuschinski in Amsterdam. Het was voor het eerst dat castleden van een James Bond-film een Nederlandse Bond-première bijwoonden.

Saskia Cohen-Tanugi, Sean Connery en Pamela Salem in Tuschinski
(De Telegraaf, 26 november 1983)

Verboden te kijken

Aan de ene kant ‘verboden te kijken’ en tegelijkertijd is het een goed teken dat de James Bond-films op tv zijn. RTL 7 gooit ze er deze dagen allemaal doorheen, inclusief No Time to Die. Dat is goed nieuws voor het merk 007. Want wie de films écht eens wil zien, moet de tv-uitzendingen als teaser beschouwen.

In het verleden berichtte ik nog wel eens dat een Bond-film op tv ‘verboden te kijken’ is. Je kunt een film niet om de tien minuten onderbreken omdat er zo nodig een wasmiddel moet worden aangeprezen. Hoeveel popcornplezier een rolprent ook uitdraagt; wie een beetje liefde voor film heeft, voelt ook wel aan dat al die reclameblokken onkies zijn. De bulk aan hijgerige spulletjes die je door de strot wordt geduwd, houdt mij sowieso tegen om naar een commerciële zender te kijken. En daar ben ik trots op. Ik heb namelijk niet het gevoel dat ik iets mis.

Waarom het nog meer verboden is een film te kijken op tv, ik heb even een paar uitzendingen gecheckt, ze worden namelijk vertoond in dat vermaledijde pan-en-scanformaat, waardoor je grofweg een derde van het beeld mist. De titelsequenties zijn dan bij hoge uitzondering wel weer in breedbeeldformaat, anders zou de helft van de letters verdwijnen.

En toch. Als je er eenmaal in zit, boeit dat allemaal niet zo. Zeker als je niet beter weet. Ik zie mijzelf nog zitten als jongetje. Bij een vriendje op zaterdagavond op zo’n minuscuul tv’tje waar we computerspelletjes op konden spelen en waar amper nog kleur in zat. Daar verscheen James Bond in zijn vliegmachientje boven de Japanse vulkanen. Het beeld zal niet veel groter zijn geweest dan dertig bij dertig en toch keek ik geboeid naar een helikopter die met een magneet een auto oppikt en in de baai van Tokyo dumpt. En dat allemaal tijdens een potje Risk. Multitaskers dat wij waren.

Het was in de winter van 1992 en ik had al eerder iets van James Bond gezien. Maar het mooiste van alles: het merendeel van wat 007 te bieden had, was nog onontgonnen terrein.

In die periode deed de AVRO het iets rustiger aan dan RTL nu: vanaf oktober 1991 stond iedere maand een Bond-film geprogrammeerd, en zo waren Dr. No, From Russia with Love, Goldfinger en Thunderball de revue al gepasseerd. Van Thunderball móet ik een deel gezien hebben, en beschouw ik al zodanig als mijn eerste kennismaking met James Bond, maar mijn vuurdoop zou net zo goed Never Say Never Again geweest kunnen zijn, die was op dat moment namelijk al twee keer op tv geweest.

Hoewel wij heden ten dage al lang niet meer afhankelijk zijn van de Bond-films op tv, is dat lange tijd wel het geval geweest. Toen ik halverwege de jaren 90 steeds verder ingevoerd raakte in het onderwerp 007, en de volgende tv-vertoning van On Her Majesty’s Secret Service uitbleef (een vreemde eend waar ik mij niets meer van kon herinneren), werd het hoog tijd de videotheek eens te bezoeken.

Ondanks dat ik een rolprent van een kwart eeuw oud zag, kreeg ik een fantastische film voorgeschoteld. Steven Jay Rubin en Raymond Benson hadden gelijk in hun boeken; dit was echt een van de beste James Bond-films. Zul je net zien dat hij niet veel later toch in het tv-uitzendschema opdook — de vertrouwde videorecorder snorde gedwee mee en zo had ik ineens een dijk van een film in handen voor wanneer ik maar wilde!

Het viel me wel op dat de gehuurde video niet de complete film was. De gehele Gumbold-scène was hier niet in opgenomen en na de gunbarrel werd er direct overgeschakeld naar de dialoog tussen M en Q, dus zónder de opening op het plaquette van Universal Exports met in de weerspiegeling regisseur Peter Hunt als haastige voorbijganger.

Inclusief die spannende scène in Bern bleek de film nóg beter. En het is gelijk het stukje waarin Bonds helper Shaun Campbell wordt geïntroduceerd. Mis je dat gedeelte, dan zie je Campbell pas voor de eerste keer op het station van Lauterbrunnen en heb je geen idee waarom de regisseur hem steeds in beeld neemt en waarom hij zo onheilspellend naar Bond en Bunt loert vanachter zijn Daily Express.

Het goede aan de Bond-cyclus bij RTL is dat er ook nu weer jongetjes zullen zijn die op hun zolderkamertjes op een klein schermpje kennismaken met geheim agent 007… Althans, dat is mijn romantische kijk. De oude Bond-films zijn namelijk ook best… oud. Eigenlijk vrees ik dat die oudjes vooral worden bekeken door andere oudjes. Die zagen de vroege films in de bioscoop en daarna, gelijk met mij, voor de tweede keer op tv. Om er nu af en toe eentje mee te pikken, lekker relaxed met een biertje of een wijntje, en meer dan genoeg pauzes om de stoma te legen.

Hopelijk haakt daar een zoon of kleinzoon mee aan om dat onschuldige Bond-zaadje te planten. Bij mijn eigen kinderen heb ik jammerlijk gefaald, misschien dat ik mijn neefjes nog kan omkopen…

Grotere kans van slagen dat James Bond bij een nieuwe generatie aanslaat vanaf de films met Pierce Brosnan. Die zijn inmiddels net zo oud als toen ik de Bond-films voor het eerst ontdekte. Ziet er toch allemaal iets gelikter uit als je de computers en telefoons niet meerekent. Wat telefoons betreft ogen zelfs Casino Royale en Quantum of Solace ouderwets.

Meest benieuwd ben ik natuurlijk naar de reacties.

Zoals die van @ruurdpostma op Twitter die het niet helemaal heeft begrepen met de hastags: ‘Ik kijk maar een oude James Bond. Daar wordt ik vrolijk van # thunderball # jamesbond’

Of @ericweijers: ‘Die ouwe Bond-films… heerlijk!’ #goldfinger #rtl7’

En @Martinus63 die nog een paar spaties in de aanbieding had: ‘Ja zeker de hele film serie wordt uitgezonden op rtl7. Blijft toch leuk om te zien’

@coolen_maarten vat het mooi samen: ‘Tis toch #verschrikkellijk probeer een James Bond film te kijken op #RTL7. Maar wat een reclame blokken’

@MrHappylife: ‘James Bond op RTL7; hoogtepunt van de tv-avond’

@hcouzijn ‘je bent integer, of je bent het niet’ moet de pret weer bederven: ‘Die traditionele (lees: seksistische) films van James Bond kunnen echt niet meer @RTL7. Gelijk zwarte Piet.’

Deze stelt mij dan weer gerust, een ‘feministe fatale met humor’ @Msgrumpytoyou: ‘Ohh jongens #jamesbondmaand op @RTL7. I LOVE IT #DrNo’

De James Bond-films zijn tot op kerstavond op tv te zien. Verboden te kijken. Natuurlijk. Maar dat heeft gelukkig nog nooit iemand weerhouden…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

‘Echte’ Bond-films

Het is de eeuwige kwestie over die twee ‘andere’ Bond-films. Mogen die überhaupt Bond-films worden genoemd? Casino Royale uit 1967 en Never Say Never Again. De één was onlangs weer even kort in het nieuws, de ander viert dit jaar zijn veertigste jubileum. Zelf heb ik nogal ambivalente gevoelens over beide films.

Bond 26 die er op enig moment aan zit te komen heet niet voor niets Bond 26. Het is de 26e film uit de Eon-reeks, en daar negeren ze die andere twee. Alhoewel, het officiële naslagwerk The James Bond Archives van Taschen vermeldt tussen al die 25 films wel degelijk die andere twee.

Over Casino Royale uit 1967 kunnen we op zich kort zijn: dat is geen Bond-film zoals we een Bond-film willen zien. Ik heb de film op dvd, heb hem tien jaar geleden eens uitgeleend, en ik heb hem nog steeds niet terug. Ik heb daar nochtans geen haast mee, wetende dat degene aan wie ik hem destijds heb uitgeleend geen idee heeft dat dit ooit heeft plaatsgevonden. Het is een film die ik één keer in zijn geheel heb gezien en daarna grotendeels ben vergeten. Ik heb geen behoefte om hem op korte termijn weer te bekijken.

De film was onlangs weer even in het nieuws door het overlijden van diens componist, Burt Bacharach. En dan ineens is Casino Royale wel van belang, want daar wil ik dan een berichtje aan wijden.

Hetzelfde geldt voor de jaarlijkse obituary-regen die ik sinds enkele jaren maak; een video met alle belanghebbenden die ooit aan Bond-productie hebben meegewerkt. Ik spaar ze het hele jaar op om in december een tearjerker eersteklas te produceren. Opdat wij niet vergeten.

Over 2022 had ik echter maar een kort lijstje (het merendeel was de jaren daarvoor al overleden), waardoor ik op het laatste moment Bernard Cribbins er nog even tussen heb geplakt. De hoogbejaarde Engelse komiek verzorgde, zoals zoveel prominenten uit de jaren 60, een kort optreden in Casino Royale. Ik moest even zoeken wáár precies, maar Youtube bood uitkomst en zo kon ik mijn schamele dodenlijstje met in ieder geval één-plus aanvullen. Van zijn overlijden had ik, net als destijds van Jean Paul Belmondo en Ronnie Barker, niet eens een vermelding op mijn blog gemaakt. Omdat ik er even geen tijd voor had, omdat er ander nieuws was, en vooral omdat hun rollen in Casino Royale uit 1967, een Bond-film die voor mij toch niet echt meetelt, marginaal waren.

Burt Bacharach is een ander verhaal. Hij ligt amper onder de grond of hij staat al te trappelen voor een plaatsje in de komende editie van de jaarlijkse necrologie. Natuurlijk komt hij er op, graag zelfs. Iedereen die op mijn blog de illustere eer krijgt vereeuwigd te worden met een speciaal plakkaat, wordt automatisch in het filmpje vereeuwigd. Bacharach is vooral een ander verhaal omdat ik er tijd voor had, er geen ander nieuws was en vooral om zijn bijdrage aan Casino Royale uit 1967 het enige waardevolle aan de film is. Want de muziek van die film is fantastisch. En The Look of Love is een prachtige song die zich mag meten met het beste wat James Bond op muziekgebied te bieden heeft. Daarmee telt de film als Bond-film overigens nog steeds niet mee.

Never Say Never Again daarentegen is een Bond-film zoals we de Bond-films liever zien. Actie, avontuur, snode schurken en the one and only Sean Connery. Het moet een van mijn vroegste Bond-ervaringen op tv zijn geweest. Never Say Never Again werd op 14 februari 1990 als allereerste Bond-film vertoond op de Nederlandse tv. Op 29 maart 1991 was de film voor de tweede keer op de vaderlandse beeldbuis te bewonderen; de tv-première van Dr. No geschiedde ruim een halfjaar daarna op 5 oktober 1991, op de dag af 29 jaar na de wereldpremière.

Toen ik mijn weg in het Bond-universum nog moest vinden, begreep ik niet veel van een Largo die in Thunderball om het leven was gekomen en in Never Say Never Again opeens terug was. Ik haalde de Bond-films in die tijd nog geregeld door elkaar, had een handvol nog nooit gezien, en ik had vooral niet door dat Never Say Never Again zonder gunbarrel begon. Voor mij was Connery genoeg om te doen geloven dat ik naar een Bond-film keek.

Toch als ik mijn Bond-lijstje maak, zit Never Say Never Again daar niet bij. Ik heb in mijn James Bond-muzieklijst geen tracks van Michael Legrand opgenomen. Zijn bijdrage staat in schril contrast met wat John Barry in die tijd afleverde en geeft mij totaal geen Bond-gevoel, terwijl er soms echt wel iets aardigs tussen zit. De Fransen blijken geen geboren Bond-componisten, al doet Éric Serra mij dan wel weer enige deugd, maar dat is meer vanwege zijn unieke GoldenEye-sound.

De titelsong van Never Say Never Again is er wel weer eentje om over naar huis te schrijven. De song van Lani Hall (de vrouw van Herb Alpert, de trompettist van Casino Royale uit 1967) had zo in een Eon-film gekund. De titel zelf is er ook een om in te lijsten. Het is een song die ik graag tussen de andere Bond-songs hoor, al staat -ie in mijn muzieklijst niet tussen de Bond-muziek.

Waarom eigenlijk niet? Waarom accepteer ik Never Say Never Again niet als volwaardige Bond-productie? Ben ik bang dat Cubby Broccoli ’s nachts komt spoken? Deze alternatieve Bond-film heeft niemand enig kwaad gedaan. De Bond-films van Broccoli worden tot de dag van vandaag gemaakt en tot de laatste met succes. Ja, er zitten steeds meer jaren tussen de laatste Bond-producties, maar dat is Never Say Never Again niet aan te rekenen.

Kevin McClory

In november 2006, kort na de première van de échte Casino Royale, overleed Kevin McClory, de producent van Thunderball en de drijvende kracht achter Never Say Never Again. McClory heeft een leven lang gewijd aan het opzetten van een alternatieve Bond-serie — het is er bij één gebleven. Wat als de Ierse pain-in-the-ass voor Broccoli middelen had gevonden na Never Say Never inderdaad zijn volgende Bond-film, het aangekondigde Spectre, te kunnen vervaardigen? Dan hadden we wellicht twee naast elkaar concurrerende Bond-series gehad.

Zo hadden de erven-McClory in de tussentijd dat de Broccoli’s even geen zin hadden (zoals nu) prima in dat gat kunnen springen. Zo bleef het publiek bediend van Bond-films en had Never Say Never, net als Dr. No in de begintijd van de serie, het voordeel van de eersteling gehad. Alles moest zijn juiste plaats nog vinden, maar de tijd zou het leren en voor je het wist had Kevin McClory een hele rij prima vervolgfilms kunnen maken. Met in de hoofdrollen al die andere oud Bond-acteurs. Dat zou toch heerlijk zijn?

Enig nadeel is dat McClory enkel de rechten van Thunderball bezat. Dus het zou remake op remake worden, maar wel met een organisatie als SPECTRE als ultieme dreiging en Blofeld als eeuwige schurk.

Op 1 januari 2035 liggen de rechten van James Bond voor het oprapen. Het is dan zeventig jaar geleden dat Ian Fleming overleed. Eon Productions, maak je borst maar nat, de fans kunnen hun lol op.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Onderwaterregisseur Ricou Browning (93) overleden

Laatste Universal Classic Monster en medebedenker ‘Flipper’

Ricou Browning is gisteren op 93-jarige leeftijd overleden. Browning regisseerde de onderwateropnamen van Thunderball (1965) en diens remake Never Say Never Again (1983), twee James Bond-films die zich voor een groot deel onder water afspelen.

Browning was naast onderwaterregisseur ook stuntman. Zo werd hij het bekendst als The Gill-Man, het monster uit The Creature from the Black Lagoon (1954) en de twee vervolgen daarop. Browning speelde The Creature in alle onderwaterscènes, voor de landscènes werd een andere acteur gebruikt. Ricou Browning was sinds lange tijd de laatst levende van de Universal Classic Monsters.

Ook werkte Browning mee aan wateropnamen van tientallen Hollywoodfilms en was hij de medebedenker van Flipper, de tv-serie uit de jaren 60 over de gelijknamige dolfijn.

De Amerikaan werkte voor film en televisie tot in de jaren 80. Zijn zoon Ricou Browning jr. trad in zijn voetsporen. Zijn dochter Renee Le Feuvre bracht anderhalf jaar geleden naar buiten dat haar vader in slechte gezondheid verkeerde en riep fans op om The Creature een hart onder de riem te steken.

Acteur Gavan O’Herlihy (70) overleden

update 12 november 2021

Never Say Never Again-acteur Gavan O’Herlihy is in september overleden, meldt The Hollywood Reporter. O’Herlihy stierf in het Engelse Bath. Zijn familie heeft het nieuws onlangs pas naar buiten gebracht. Een oorzaak voor het overlijden wordt niet gegeven. De in Ierland geboren acteur is 70 jaar geworden.

O’Herlihy speelde de rol van Jack Petachi, de broer van Kim Basingers Domino Petachi in Never Say Never Again. Naast zijn optreden in deze onofficiële Bond-film, was Gavan O’Herlihy onder meer te zien in Happy Days (1974), Superman 3 (1983), Death Wish 3 (1985), Willow (1988), Twin Peaks (1990/1991) en de niet onaardige horrorfilm The Descent: Part 2 (2009). Hij was een zoon van acteur Dan O’Herlihy.

De rol van Jack Petachi is afgeleid van het personage Giuseppe Petacchi uit het boek Thunderball (1961) van Ian Fleming. In de gelijknamige film uit 1965 is deze Petacchi hernoemd tot François Derval. In alle gevallen is hij een piloot die atoombommen steelt voor SPECTRE.

In Never Say Never Again doet Jack Petachi dit met behulp van een hoornvliesimplantaat die een exacte kopie is van het oog van de Amerikaanse president. Op deze manier lukt het de piloot om dummybommen om te ruilen voor echte wapens, die vervolgens door SPECTRE worden gekaapt.

Als hij zijn taak eenmaal heeft volbracht, wordt Jack Petachi overbodig verklaard en wordt hij door SPECTRE-agent Fatima Blush vakkundig uit de weg geruimd.

Ronald Pickup uit ‘Never Say Never Again’ overleden

De Britse acteur Ronald Pickup is op tachtigjarige leeftijd overleden. Hij stierf woensdag omringd door zijn vrouw en familie na een lang ziekbed, zegt zijn agent tegen Britse media. In 1983 speelde Pickup naast Sean Connery en Edward Fox in de James Bond-film Never Say Never Again, waarin hij de rol van M’s hulp Elliott gestalte gaf.

Pickup had een lange carrière en speelde talloze rollen in theater, films en in tv-series. Hij brak in 1964 door dankzij een rol in Doctor Who en ging door tot op hoge leeftijd.

Ronald Pickup in Never Say Never Again (1983)

Recenter speelde hij in films als Prince of Persia: The Sands of Time (2010), The Best Exotic Marigold Hotel (2012) en het vervolg daarop, The Second Best Exotic Marigold Hotel (2015).

Daarna volgden rollen in de populaire Netflix-serie The Crown in 2016, als de aartsbisschop van Canterbury, en de film Darkest Hour (2017). Hierin speelde Pickup de rol van de Britse politicus Neville Chamberlain.

Bron: gedeeltelijk ANP

Sean Connery (90) overleden

Sean Connery is vandaag op negentigjarige leeftijd overleden. Dat meldt de BBC zojuist. De James Bond-acteur overleed in zijn slaap in zijn huis op de Bahama’s. Volgens zoon Jason Connery voelde zijn vader zich al enige tijd niet goed.

Een legende is heengegaan. Sir Sean Connery. Oer-Bond. Voor velen de eerste, volgens velen de beste. Maar de liefde voor James Bond lag voor Connery zelf in een ver verleden. De aandacht voor iedere nieuwe Bond-film waarin hij speelde nam zulke hysterische vormen aan, dat hij een hekel aan de geheim agent begon te krijgen. Alhoewel — na zijn aftreden is Connery tot tweemaal teruggekeerd naar de spion die hem beroemd maakte...

Being a Scot

Sean Connery als zeesoldaat

Thomas Sean Connery wordt geboren op 25 augustus 1930 in het Schotse Edinburgh. Zijn ouders hebben het niet breed en de jonge Thomas Connery doet het niet goed op school. Op zijn dertiende verlaat hij de schoolbanken om vervolgens allerhande klusjes aan te nemen, van melkboer tot polijster van doodkisten. Vervolgens sluit hij zich voor korte tijd aan bij de marine, waar hij na enkele jaren weer vertrekt met een maagzweer.

Een ommekeer in zijn leven komt als Connery deelneemt aan de Mr. Universe-verkiezing in 1953. Hij eindigt daar als derde, maar misschien wel belangrijker is dat hij zijn eerste rol in een toneelstuk krijgt toegewezen.

Mr. Universe-verkiezing 1953

Another Time, Another Place (1958)

Dit brengt hem vervolgens onder de aandacht van filmmakers en al gauw speelt hij in filmproducties als Another Time, Another Place (1958), Darby O’Gill and the Little People (1959) en The Longest Day (1962). Inmiddels is hij opgemerkt door Albert R. Broccoli en Harry Saltzman die bezig zijn met de eerste film rond Ian Flemings geheim agent James Bond. Vooral Broccoli’s vrouw Dana ziet wel wat in de stoere Schot, en ze blijkt niet de enige die Connery aantrekkelijk vindt. Toch is er één persoon die minder enthousiast over hem is...

Het succes van 007

Ian Fleming, Bonds geestelijk vader, vindt de keuze van Broccoli en Saltzman maar niets. Fleming heeft liever een gentleman als David Niven in de rol van Bond en niet die lompe krachtpatser. Maar de schrijver verandert zijn mening snel als hij de eerste beelden van Dr. No (1962) te zien krijgt. Fleming besluit daarop om Bond in de boeken zelfs een Schotse achtergrond te geven.

1962: Sean Connery met producent Albert R. Broccoli, Bond-auteur Ian Fleming en producent Harry Saltzman

Niet alleen Fleming is overtuigd van de Bond van Connery, ook het bioscooppubliek blijkt geen genoeg van hem te kunnen krijgen. De eerste Bond-film is een groot succes, gevolgd door een nog hogere opbrengst voor From Russia with Love (1963) om vervolgens met Goldfinger (1964) een totale Bond-manie te ontketenen.

Met Ursula Andress in Dr. No (1962)

Met Lotte Lenya in From Russia with Love (1963)

Met Gert Fröbe in Goldfinger (1964)

Connery kan niet meer stuk en de filmmakers filmen stug door. De vierde film in de reeks, Thunderball (1965), belooft nog grootser van opzet te worden, en opnieuw is het bioscooppubliek niet te stuiten.

Sean Connery, die inmiddels een wereldster van formaat is geworden, is iets minder enthousiast over zijn alter ego. Overal waar hij komt, wordt hij geconfronteerd met James Bond. Wanneer hij voor de opnames van You Only Live Twice (1967) tot op het toilet wordt achtervolgd door fotografen, vindt hij het welletjes. Hij speelt Bond in deze vijfde film op de automatische piloot en besluit er daarna mee te stoppen.

Thunderball (1965)

Met Donald Pleasence in You Only Live Twice (1967)

Voor altijd James Bond

Door zijn populariteit als James Bond is het voor Connery moeilijk om andere goede rollen te krijgen. Nadat George Lazenby zonder al te veel succes de rol van Bond één keer heeft overgenomen in On Her Majesty’s Secret Service (1969), wordt Connery voor een toentertijd recordbedrag van 1,2 miljoen dollar nog één Bond-film aangeboden.

Connery hapt toe en speelt met zichtbaar gemak en plezier in Diamonds Are Forever (1971). Dit is de Bond die het publiek graag ziet, het maakt de toeschouwer blijkbaar niet veel uit dat de film voornamelijk uit grappen en grollen bestaat. Ook is dit gelijk een prima opmaat voor opvolger Roger Moore. Want Connery laat het er nu écht bij.

Tegenover Charles Gray in Diamonds Are Forever (1971)

Zeg nooit nooit

De jaren zeventig brengen Connery een aantal hoogtepunten na zijn Bond-carrière. Zo speelt hij prachtige rollen in The Wind and the Lion, The Man Who Would Be King (beide 1975), een Robin Hood op leeftijd in Robin and Marian (1976) en in A Bridge Too Far (1977) over de Slag om Arnhem.

Connery lijkt het 007-personage van zich te hebben afgeschud. Tot daar begin jaren tachtig opnieuw een bedrag met ‘zes nullen’ om de hoek komt kijken en de Schot zwicht: ditmaal voor de rol van James Bond in de film Warhead, een remake van Thunderball door een concurrerende filmmaatschappij. De film wordt al gauw omgedoopt tot Never Say Never Again, omdat Connery had gezworen nooit meer in de huid van Bond te kruipen. Zeg nooit nooit.

Never Say Never Again (1983)

Never Say Never Again is een bescheiden succes voor Connery. In datzelfde jaar (1983) moet hij het opnemen tegen de officiële Bond: Roger Moore in Octopussy. Ondanks dat de makers van de verschillende Bond-films denken het tegen elkaar op te moeten nemen, vindt de bioscoopbezoeker het wel prima, die heeft twee Bond-films in één jaar.

Nog even is er sprake van een vervolg op Never Say Never Again, maar Connery houdt het voor gezien en richt zich op rollen die beter bij zijn leeftijd passen. Zie daar Highlander, The Name of the Rose (beide 1986), The Untouchables (1987) waarvoor hij een Oscar ontvangt en Indiana Jones and the Last Crusade (1989).

Een imposante filmcarrière

The Rock (1996)

Vanaf de jaren negentig kabbelt Connery’s carrière gematigd verder met films als The Hunt for Red October (1990), The Russia House (1990), Medicine Man (1992), Rising Sun (1993), Just Cause (1995), First Knight (1995), The Rock (1996), The Avengers (1998), Entrapment (1999) en Finding Forrester (2000) en kan hij vooral bogen op een imposante filmloopbaan. Mogelijk interessante filmrollen in The Matrix en The Lord of the Rings wijst hij af.

Na het teleurstellende The League of Extraordinary Gentlemen (2003) besluit de beroemdste Schot van de twintigste eeuw dat het mooi is geweest en kondigt hij aan met pensioen te gaan. Zelfs Steven Spielberg kan hem niet overhalen uit zijn luie stoel te komen voor de vierde Indiana Jones-film in 2008.

The League of Extraordinary Gentlemen (2003)

Een klein klusje waarvoor hij alleen zijn stem hoeft te lenen, wil Connery nog best aanpakken. Zoals hij in 2005 onder meer doet voor de videogame From Russia with Love. Als de zoveelste keer opnieuw in de rol van James Bond. En in 2006 en 2011 als titelfiguur in de korte animatiefilms rond Sir Billi the Vet.

Sir Sean Connery

Sean Connery trouwde twee keer. Met Diane Cilento (van 1962 tot 1973) en met Micheline Roquebrune (sinds 1975). Met Cilento heeft hij een zoon: acteur en regisseur Jason Connery (1963).

In 2000 wordt Sean Connery door koningin Elisabeth II van Engeland geridderd voor zijn verdiensten voor de Britse filmindustrie. Sindsdien gaat hij door het leven als ‘Sir Sean Connery’.

Sir Sean Connery

Met het overlijden van Sean Connery is de tweede acteur die James Bond speelde heengegaan. In mei 2017 overleed Roger Moore (89), Connery’s opvolger in zeven James Bond-films. George Lazenby, eenmalig 007 in On Her Majesty’s Secret Service (1969), is met 81 jaar op dit moment de oudst levende James Bond-acteur.