James Bond-editor John Grover is overleden. Grover werkte mee aan zes James Bond-films in de jaren 70 en 80.
Grover begon begin jaren 60 als assistent-editor. Zo leverde hij een bijdrage aan grote films als Doctor Zhivago (1965) van David Lean, 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick, Nicholas and Alexandra (1971) van Franklin J. Schaffner en aan de Roger Moore-films The Wild Geese (1978) en The Sea Wolves (1980). Ook voor The Spy Who Loved Me (1977) en Moonraker (1979) assisteerde Grover nog als editor.
For Your Eyes Only (1981), met voormalig editor John Glen voor het eerst als regisseur, werd Grovers eerste klus als hoofdeditor. Deze functie bekleedde hij eveneens voor Octopussy (1983), (samen met Peter Davies voor) The Living Daylights (1987) en Licence to Kill (1989). Halverwege jaren 80 was hij nog verantwoordelijk voor de montage van Jim Hensons Labyrinth (1986).
In april dit jaar werd Grover door zijn vakgenoten van de British Film Editors (BFE) nog onderscheiden met een Life Achievement Award tijdens de BFE Cut Above Awards.
Elliot Graham, de filmeditor van de James Bond-film No Time
to Die, is op 50-jarige leeftijd overleden. Dat meldt onder meer The Hollywood Reporter.
Het nieuws over zijn overlijden werd maandag gedeeld door
Dan Jinks, producent van de film Milk (2008), die op Facebook een eerbetoon bracht aan de editor:
„Milk zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen
zonder het geweldige werk van onze editor Elliot Graham”, schrijft Jinks. „Hij
werd genomineerd voor een Oscar voor zijn rol. Ik hoorde dat hij het afgelopen
weekend uit het leven is gestapt. Ik heb zoveel gedachten en gevoelens over
deze lieve, vriendelijke en eigenzinnige man. Voor nu zeg ik alleen: rust in
vrede, Elliot.”
Graham oogstte veel lof voor zijn werk aan de biografische
film Milk van regisseur Gus Van Sant. De film, met Sean Penn als Harvey Milk
(de eerste openlijk homoseksuele man die werd verkozen in een openbaar ambt in
Californië), werd in totaal voor acht Academy Awards genomineerd.
Enkele jaren later werkte Graham opnieuw samen met Van Sant
aan het romantische drama Restless (2011).
Gedurende zijn meer dan twintigjarige carrière in Hollywood
werkte Graham aan uiteenlopende grote producties. In 2022 won hij samen met Tom
Cross een BAFTA Award voor Beste Montage voor No Time to Die (2021).
Elliot Graham en Tom Cross met hun BAFTA’s
Zijn overige werk omvat onder meer titels als: X2 (2003), Superman
Returns (2006), 21 (2008), Steve Jobs (2015), Beasts of No Nation (2015), Molly’s
Game (2017) en Captain Marvel (2019). No Time to Die was de laatste film waaraan Elliot Graham zijn medewerking verleende.
De Britse filmeditor Ian Crafford is op 82-jarige leeftijd overleden. Dat meldt onder meer The Hollywood Reporter. Samen met Robert Lawrence was hij verantwoordelijk voor de montage van Never Say Never Again.
Crafford werkte in zijn ruim veertigjarige carrière aan diverse bekende filmproducties. Zijn loopbaan in de filmindustrie begon toen hij op 17-jarige leeftijd een zomerbaan aannam bij Elstree Studios. Na aanvankelijk te hebben gewerkt als assistent-editor en geluidstechnicus, voor onder meer Monty Python and the Holy Grail (1975), stapte hij over naar de montage van speelfilms.
Naast Never Say Never Again verzorgde Crafford onder meer de montage van The Medusa Touch (1978), Hope and Glory (1987) – waarvoor hij een BAFTA-nominatie ontving – en de Amerikaanse film Field of Dreams (1989). Zijn laatste film als editor was The Hot Potato in 2012.
Crafford bracht zijn laatste jaren door in Brazilië, waar hij op 22 juli overleed aan de gevolgen van kanker. Hij laat zijn vrouw en vier kinderen achter.
De Britse acteur Tom Chadbon is op 80‑jarige leeftijd overleden, meldt de BBC. Chadbon had een acteercarrière van zestig jaar en speelde in een breed scala aan Britse series en films. Zo was hij onder meer te zien in de James Bond-films Casino Royale en The World Is Not Enough.
Chadbon verwierf bekendheid door zijn rol als privédetective Duggan in de Doctor Who-aflevering City of Death uit 1979. Later keerde hij terug in de serie en verscheen in tal van andere Britse producties als Peep Show, Midsomer Murders en Casualty.
In 1997 verscheen Chadbon in de ITV‑verfilming van Rebecca, samen met Charles Dance en Diana Rigg. Daarnaast stond hij veevuldig op het toneel.
In Casino Royale (2006) speelde hij de effectenmakelaar die
Le Chiffre waarschuwt dat speculeren tegen luchtvaartmaatschappij
Skyfleet onverstandig is. Le Chiffre gok namelijk dat de aandelenkoers
van Skyfleet zal kelderen, omdat hij een aanslag heeft gepland op een
prototype van het toestel. Als James Bond die aanslag op het vliegveld van Miami
verijdelt, stijgt de waarde van Skyfleet, waardoor Le Chiffre meer dan
honderd miljoen dollar verliest en in acute problemen komt met zijn
opdrachtgevers. Een verlies dat hem ertoe dwingt een pokertoernooi in Casino Royale in Montenegro te organiseren om zijn financiële positie te redden.
In The World Is Not Enough (1999) komen in de uiteindelijke versie van de film alleen Chadbons handen in beeld als hij vlak voor de aanslag op Sir Robert King diens teruggebrachte geld telt. In een verwijderde scène, te zien bij de extra’s van de film, heeft Chadbon een regel tekst.
Zijn laatste televisierol was die van High Septon Maynard in de seizoensfinale van Game of Thrones in 2017. Tom Chadbon was getrouwd en had vier kinderen. Waaraan de acteur is overleden, is niet bekendgemaakt.
De Duitse anatoom en uitvinder Gunther von Hagens is op 81-jarige leeftijd overleden. Von Hagens werd wereldberoemd als grondlegger van Body Worlds, de tentoonstelling waarin geplastineerde menselijke lichamen en organen worden getoond. Von Hagens en Body Worlds zijn kort te zien in de James Bond-film Casino Royale (2006).
Von Hagens ontwikkelde in de jaren 70 de zogeheten plastinatietechniek, een methode waarbij lichaamsvocht en vetten worden vervangen door kunststoffen om weefsel duurzaam te conserveren. Via de exposities van Body Worlds trok hij wereldwijd tientallen miljoenen bezoekers. De tentoonstellingen boden educatief inzicht in de menselijke anatomie, maar leidden door de jaren heen ook tot maatschappelijke en ethische discussies. In Amsterdam is sinds 2014 een vaste Body Worlds te bezoeken.
In Casino Royale achtervolgt James Bond tussenpersoon Alex Dimitrios door een Body Worlds-expositie in Miami (in werkelijkheid opgenomen op twee locaties in Praag), waar geplastineerde figuren onder meer aan een pokertafel zitten. Net op het moment dat Bond Dimitrios vermoordt, verschijnt op de achtergrond Gunther von Hagens in beeld; hij geeft een rondleiding door zijn eigen expositie.
Von Hagens wilde na zijn dood zelf ook geplastineerd worden. Zijn
familie heeft aangegeven die wens in te willigen, waarna zijn lichaam
een plek zal krijgen binnen de expositie.
Sam Neill, bekend van onder meer Jurassic Park en Peaky Blinders, is op 78-jarige leeftijd onverwachts overleden. In 1986 deed de acteur een screentest (zie de video verderop in dit artikel) voor de rol van James Bond in The Living Daylights. Producent Cubby Broccoli vond de Nieuw-Zeelandse acteur echter ongeschikt als 007. Dit tot grote opluchting van Neill zelf.
Het nieuws over zijn overlijden is via de Instagram-pagina van Neill bekendgemaakt: „Sam was omringd door zijn familie en is overleden met de waardigheid die zijn hele leven heeft gekenmerkt”, is te lezen in het bericht.
Volgens het bericht kwam het overlijden van Neill plotseling en onverwacht. De familie zegt dankbaar te zijn dat de acteur op dat moment kankervrij was. Neill maakte in 2022 bekend dat hij bloedkanker had. Neill werd daarvoor behandeld en deelde in april dat hij kankervrij was verklaard.
De familieleden vragen om privacy terwijl zij dit verlies verwerken en laten weten dat meer details later worden gedeeld.
Neill werd geboren in Noord-Ierland als zoon van een Engelse moeder en een Nieuw-Zeelandse vader, en verhuisde in 1954 met zijn gezin naar Christchurch. Hij verwierf zijn eerste bekendheid met de film Sleeping Dogs in 1977.
Het grootste succes boekte de acteur met zijn rol als paleontoloog Dr. Alan Grant in de hit Jurassic Park uit 1993. Die rol vertolkte hij later opnieuw in Jurassic Park III (2001) en Jurassic World Dominion (2022). Naast zijn filmrollen was Neill ook in verschillende series te zien. Zo vertolkte hij in de eerste twee seizoenen van Peaky Blinders de rol van de jaloerse majoor Chester Campbell.
De Britse actrice Joanna Pettet is dinsdag op 83-jarige leeftijd overleden. Dat laat haar vriendin en voormalig manager Pam DuBois donderdag weten op Facebook. Pettet speelde de rol van Mata Bond, de dochter van Sir James Bond (David Niven) in de Bond-parodie Casino Royale uit 1967.
Pettet stierf op de sterfdag van haar zoon Damien Zachary Cord, die ze kreeg met acteur Alex Cord. „We hielden allemaal van Jo”, schrijft DuBois. „Maar er was één persoon die meer van haar hield. En gisteren, precies 31 jaar na zijn overlijden, nam Damien Zach zijn moeder mee naar de hemel, waar ze voor altijd bij hem zal blijven.” Pettets zoon overleed in 1995 op 26-jarige leeftijd aan een overdosis heroïne.
Pettet had in 1966 haar grote doorbraak met haar rol in The Group, een film over acht studievriendinnen die na hun afstuderen uiteenlopende levensstijlen leiden. Een jaar later speelde ze in Casino Royale.
De actrice was verder bekend van haar rollen in televisieseries, waaronder Route 66, The Doctors, Charlie’s Angels, The Love Boat en Knots Landing. Ook was ze te zien in enkele Broadway-producties. Vanaf de jaren 80 was zij steeds minder in film- en tv-producties te zien. In 1991 was ze voor het laatst in een film te zien.
De Jamaicaanse muzikant Rupert Bent is op 83-jarige leeftijd overleden. Bent was bandlid van Byron Lee & The Dragonaires en trad als zodanig op in de eerste James Bond-film Dr. No.
Rubert Bent II was muzikant, ingenieur en piloot. Zijn vrouw Cindy Breakspeare heeft zijn overlijden bevestigd, zo is onder meer te lezen in de Jamaica Observer.
Naast de muziek werkte Bent als hoofdingenieur bij de omroep JBC. In 1973 werd hij piloot bij Air Jamaica. In 1988 verhuisde hij naar Canada om daar te vliegen.
Vorig jaar overleed Bents zoon Rupert Bent III, die ook gitarist was. Zijn vrouw Cindy Breakspeare omschrijft haar echtgenoot, met wie ze in 1999 trouwde, als een rustige en bescheiden man met een grote liefde voor vliegen, muziek en techniek.
Rupert Bent overleed op 22 juni in Kingston, Jamaica. Hij laat zijn vrouw Cindy, dochter Jana en kleinkind Salah achter.
De Britse acteur Michael Byrne is op 82-jarige leeftijd overleden, meldt onder meer The Guardian. Byrne was vooral bekend als toneelacteur en als bijrolacteur in vele films en tv-series. Zo had hij een kleine rol in de James Bond-film Tomorrow Never Dies (1997).
Bij het grote publiek was Byrne vooral bekend door zijn rol van nazikolonel Ernst Vogel in Indiana Jones and the Last Crusade (1989) tegenover Sean Connery en Harrison Ford. Eerder stond Byrne als nazikopstuk al tegenover Harrison Ford in Guy Hamiltons Force 10 From Navarone (1978).
In Tomorrow Never Dies (1997) is Michael Byrne te zien als Admiral Kelly van de HMS Bedford, een Brits marinefregat dat James Bond helpt om het stealthschip van vijand Elliot Carver uit te schakelen.
Een bijna onherkenbare rol speelde de acteur in Braveheart (1995) als de vuilak Smythe die de bruid van Mel Gibson aanrandt. Verder was hij te zien als de broer van Michael Caine in A Bridge Too Far (1977), in Gangs of New York (2002) en in Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) waar hij Dumbledores nemesis Gellert Grindelwald vertolkte.
Michael Byrne overleed op 20 juni, de doodsoorzaak is niet bekendgemaakt. Hij leefde gescheiden van zijn ex-vrouw, de actrice Carole Nimmons, en laat twee dochters en drie kleinkinderen achter.
De Amerikaanse posterontwerper en campagnestrateeg Tony Seiniger is op 87-jarige leeftijd overleden. Seiniger stond aan de wieg van de posters van Moonraker, Octopussy en A View to a Kill. Ook was hij verantwoordelijk voor de postercampagne en de filmtrailer van Licence to Kill.
Seiniger werd eind jaren 70 voor zijn eerste Bond-film benaderd door United Artist. Bond-producent Cubby Broccoli zat namelijk met een probleem bij zijn vorige film The Spy Who Loved Me. Hoewel de film het prima deed aan de kassa, vond Broccoli de poster van Bob Peak ondermaats. Roger Moore leek op de poster van The Spy Who Loved Me namelijk helemaal niet op Roger Moore! Aan Seiniger de taak om dat voor Moonraker beter te doen.
Het ontwerp begon met een uitgebreide fotoshoot met hoofdrolspeler Roger Moore in verschillende posities. Hieruit is onder meer het idee voor de teaser poster ontstaan. Seiniger huurde illustrator Dan Goozee in om Roger Moore op Roger Moore te laten lijken. Missie geslaagd.
Cubby Broccoli, apetrots
Ook voor Octopussy en A View to a Kill werd Goozee door Seiniger erbij gehaald. Het idee van de acht armen kwam direct van Seiniger, vertelde hij in 2018 in een interview met Illustrated 007. In de campagne van Roger Moores laatste film pakte Seiniger uit door de Eiffeltoren en de Golden Gate Bridge centraal te stellen. Weliswaar komen de iconische bouwwerken in de film zelf op een andere manier in beeld, maar het was de opdracht van Seiniger om het publiek lekker te maken voor James Bond. En dat deed hij met verve.
Voor Licence to Kill was Seiniger opnieuw van de partij. Hij ontwierp de Amerikaanse poster voor de tweede en laatste Bond-film met Timothy Dalton. Ook was hij verantwoordelijk voor de trailer waarin 007 een speciaal horloge draagt. Van het filmverhaal krijg je weinig mee, maar dat Timothy Daltons James Bond actie en explosies beloven is een zekerheid.
Seiniger had als stelregel dat een filmposter ‘anders’ moest zijn. Met name op de billboards langs de Amerikaanse snelwegen moest één beeld pakkend genoeg zijn om een complete film van twee uur te verkopen.
Dat wordt nog het best geïllustreerd door Seinigers posterontwerp voor Jaws. Van de ruim 2500 filmcampagnes waarbij de ‘godfather of movie advertising’ betrokken was, is en blijft dit toch wel de meest iconische.
Hoewel de minimalistische posters van For Your Eyes Only
(van Bill Gold) en The Living Daylights (van Bacon/Reneric Design) sterk
doen denken aan Tony Seinigers werk, is er nergens een duidelijke link
te vinden dat The Seiniger Advertising Agency aan deze campagnes heeft
meegewerkt.
Jan Williams, de actrice die de masseuse van Red Grant speelde in From Russia with Love (1963), is op 10 april overleden. Dat heeft Gareth Owen van Bondstars bevestigd aan Bond Blog, na contact met Williams’ dochter Emma. Jan Williams is 87 jaar geworden.
Hoewel het nieuws rond haar overlijden al bijna een week circuleerde op diverse sociale media en fansites, bleef een officiële bevestiging en een eenduidige bronvermelding lange tijd uit. Dit leidde tot de nodige onduidelijkheid over de exacte datum en details.
De filmcarrière van Williams besloeg voornamelijk de jaren zestig. In die periode genoot zij bekendheid als een van de meest gefotografeerde modellen van het Verenigd Koninkrijk. Naast haar bescheiden rol in de tweede James Bond-film, was zij ook te zien in producties als Carry On Cruising (1962) en de televisieserie The Rag Trade.
Vanaf de jaren negentig was Jan Williams een graag geziene gast op James Bond-evenementen. Voor liefhebbers zijn gesigneerde foto’s uit haar Bond-tijd nog steeds verkrijgbaar via Bondstars.
De Britse schrijver Len Deighton is op 97-jarige leeftijd overleden. Deighton was het bekendst van zijn spionageromans uit de jaren 60 en schreef later ook geschiedkundige en culinaire boeken. Ook schreef hij samen met Sean Connery aan een scenario voor de James Bond-film Warhead, dat de basis legde voor Never Say Never Again.
De schrijver is zondag overleden. „Hij was niet alleen een van de grootste spionage- en thrillerauteurs van de 20ste eeuw, maar ook een van onze grootste schrijvers in welk genre dan ook”, zegt zijn literair agent.
Deighton brak in 1962 door met The IPCRESS File, een spionagethriller over een naamloze Britse geheim agent. Het boek, in het Nederlands verschenen als Dossier Ipcress, werd drie jaar later verfilmd door James Bond-producent Harry Saltzman met Michael Caine in de hoofdrol, die de naam Harry Palmer kreeg. Ook de latere boeken Funeral in Berlin en Billion Dollar Brain werden door Saltzman verfilmd met Caine in de hoofdrol. In 2022 verscheen een tv-serie gebaseerd op The IPCRESS File.
Deightons spionagereeks deed het goed in de jaren 60, toen de Koude Oorlog op een hoogtepunt was en ook de eerste James Bond-films verschenen. Zijn naamloze hoofdfiguur stond evenwel in sterk contrast met de glamoureuze Bond.
Deightons spionnenwereld was groezelig en onoverzichtelijk. De naamloze spion kwam uit de arbeidersklasse en raakte vaak gefrustreerd door de incompetentie van zijn eigen land, schrijft de BBC. Volgens The Times was James Bond een sterker merk, maar was Deightons invloed op het spionagegenre uiteindelijk groter.
Deighton schreef bijna veertig boeken, zijn laatste verscheen in 1993. Het merendeel bestond uit spionageromans, maar hij schreef ook geschiedkundige boeken over de Tweede Wereldoorlog, een non-fictieboek over de moord op de Amerikaanse president John F. Kennedy en culinaire boeken.
Deze maand exact vijftig jaar geleden legde hij samen met Sean Connery en filmproducent Kevin McClory de laatste hand aan het script Warhead, de film die Connery terug zou brengen naar de rol die hem wereldfaam had bezorgd. Zo bedacht Deighton onder meer een schuilplaats voor SPECTRE onder het Vrijheidsbeeld in New York, om de stad via het riool aan te vallen met elektronisch aangedreven haaien.
Sean Connery, Len Deighton en Kevin McClory
Omdat het script van Warhead te veel afweek van het oorspronkelijke verhaal van Thunderball (het enige Bond-verhaal waarvan Kevin McClory de filmrechten had, zie ook dit recente artikel) verdween het grotendeels in de prullenbak en ging een nieuw schrijverscollectief aan de slag met de productie van wat later Never Say Never Again (1983) zou worden.
Len Deighton had naast zijn liefde voor het geschreven woord een culinaire passie en had een groot aandeel in het introduceren van de Franse en Italiaanse keuken in Engeland in de jaren 60. Hij was cartoonist bij de Britse krant The Observer en leerde lezers met zijn kookstrips klassiekers als minestrone en boeuf bourguignon te maken.
Behind the Stunts meldt dat de Britse stuntman en stuntdubbel Tony Van Silva is overleden. Van Silva werkte volgens IMDb mee aan twee James Bond-films: The World Is Not Enough (1999) en Skyfall (2012). Voor deze laatste was hij de stuntdubbel van Albert Finney.
Na een carrière als worstelaar begon Tony Van Silva in 1986 als stuntman. Tussendoor werkte hij als loodgieter en uitsmijter. Zo was hij als stuntman aan het begin en tegen het eind van zijn filmloopbaan betrokken bij onder andere drie verschillende Batman-films, in drie verschillende tijdlijnen: Batman (1989) van Tim Burton met Michael Keaton; The Dark Knight Rises (2012) van Christopher Nolan met Christian Bale en The Batman (2022) van Matt Reeves met Robert Pattinson als de vleermuisman.
Stuntdubbels in Skyfall: Tony Van Silva als Kincade en Tina Maskell als M
Daarnaast werkte hij mee aan: Patriot Games (1992); Hot Fuzz (2007) met Timothy Dalton; The Bourne Ultimatum (2007); The Wolfman (2010); Robin Hood (2010); Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 and 2 (2010/2011); Kingsman: The Secret Service (2014); Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016); Martin Campbells The Foreigner (2017) met Pierce Brosnan; Johnny English Strikes Again (2018); Hellboy (2019); Jurassic World: Dominion (2022) en How to Train Your Dragon (2025).
Cary-Hiroyuki Tagawa is op 75-jarige leeftijd overleden. De Japans-Amerikaanse acteur overleed in Santa Barbara aan de gevolgen van een beroerte, meldt entertainmentwebsite Deadline. In Licence to Kill (1989) speelde hij de rol van Kwang, een undercover narcotica-agent uit Hong Kong.
Tagawa was voornamelijk bekend als de slechterik Shang Tsung in bewerkingen van de videogameserie Mortal Kombat. De acteur speelde het personage voor het eerst in de gelijknamige liveactionfilm uit 1995.
De acteur brak door met een kleinere rol in The Last Emperor uit 1987. Hij was later te zien in films als Pearl Harbor, Planet of the Apes, Memoirs of a Geisha en Tekken. Vaak werd hij gecast als slechterik.
In Licence to Kill doet hij zich voor als Aziatische crimineel om het drugskartel van Franz Sanchez binnen te dringen. Wanneer James Bond zich ermee gaat bemoeien, verknalt hij het plan van de undercoveragent. Kwang reageert woedend op Bond en neemt hem mee naar zijn schuiladres. Het pand wordt al gauw onder vuur genomen door Sanchez’ mannen. Een gewonde Kwang wordt in zijn kladden gegrepen, maar nog voordat Sanchez iets kan uithalen, doodt de undercoveragent zichzelf met cyaankali.
De laatste hoofdrol van Tagawa in een grote productie was in de serie The Man in the High Castle (2015).
Op 72-jarige leeftijd is gisteren de Amerikaanse stuntman en acteur Carl Ciarfalio overleden. Dat meldt The Bond Archives op Instagram. Ciarfalio was te zien als bewaker in de opslagruimte van Milton Krest in Licence to Kill (1989) die, nadat hij James Bond onder vuur heeft genomen, in de tank met de sidderaal belandt.
Ciarfalio werkte als stuntman aan zo’n tweehonderd film- en tv-producties, daarnaast trad hij als acteur regelmatig op in kleine achtergrondrollen. Zo was hij te zien in uiteenlopende films als Fight Club, Con Air, Spyhard, Natural Born Killers, In the Line of Fire en Far and Away. Een memorabele rol had hij als Tony Dogs in Martin Scorseses Casino waarin zijn hoofd in een bankschroef wordt geplet.
In 1994 speelde hij als Thing mee in een vroege versie van The Fantastic Four van producenten Roger Corman en Bernd Eichinger. Een superheldenfilm die de bioscoop nooit heeft gehaald. Tien jaar geleden kwam zijn boek Stars, Stunts en Stories uit over zijn belevenissen als stuntman in Hollywood.
De Franse acteur Tchéky Karyo is op 72-jarige leeftijd aan kanker overleden. De van oorsprong Turkse Karyo was vooral bekend van zijn vele bijrollen. Met name in Hollywoodfilms werd hij vaak gecast als slechterik.
Zo was Karyo in 1995 de schurk die in Bad Boys de ex van Will Smith in koelen bloede vermoordde tijdens een drugsdeal. Met zijn strakke pakken, buitenlands accent en Europese arrogantie was hij de ideale eurotrash-tegenhanger van de no-nonsense politieagenten van Smith en Martin Lawrence.
Karyo werd in 1953 in Istanbul geboren, als zoon van een Spaans-Joodse vader en Griekse moeder. Hij groeide op in Parijs, waar hij na een theatercarrière de overstap maakte naar de film.
Hij kwam in 1990 bij Hollywood in beeld door zijn rol in La Femme Nikita van Luc Besson. In die film speelt hij Bob, de contactpersoon van de vrouwelijke crimineel die door een geheime overheidsorganisatie wordt getraind tot een koelbloedige moordenaar.
Daarna volgden meer rollen in Hollywood, zoals Ridley Scotts 1492: Conquest of Paradise over Columbus en een bijrol als minister van Defensie in de James Bond-film GoldenEye. Hij bleef ook actief in eigen land, zoals in Luc Besson’s The Messenger over Jeanne d’Arc. Ook speelde hij de hoofdrol in de verfilming van het leven van Nostradamus.
Op latere leeftijd nam hij nog de rol van inspecteur Julien Baptiste voor zijn rekening in de misdaadserie The Missing en de spin-off Baptiste. In de twee seizoenen van de tv-serie onderzocht hij de verdwijning van kinderen in Frankrijk en Duitsland. Karyo gooide hoge ogen voor zijn rol als agent die zich vastbijt in de zaken.
Op 89-jarige leeftijd is gisteren de Italiaanse illustrator Renato Casaro overleden. Casaro werkte aan twee Bond-films die in hetzelfde jaar uitkwamen: Octopussy en Never Say Never Again. Daarnaast was hij verantwoordelijk voor talloze nationale en internationale filmposters.
Casaro wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke ontwerpers van filmposters in de moderne cinema. Zijn werk omvat iconische posters voor producties als A Fistful of Dollars, Conan the Barbarian, Red Sonja en Rambo: First Blood Part II. Maar ook voor Flesh + Blood van Paul Verhoeven en Fire, Ice and Dynamite van skikampioen Willy Bogner met Roger Moore in de hoofdrol.Voor Octopussy werd Casaro gevraagd de achtergronden bij de figuren van James Bond en Octopussy van de vorig jaar overleden Dan Goozee te vervaardigen.
In
1998 stopte Renato Casaro met het maken van filmposters — filmstudio’s
waren toen al massaal overgegaan op het gebruik van Photoshop. Toch
keerde hij nog eenmaal terug naar de filmwereld toen Quentin Tarantino
een beroep op zijn kunstenaarschap deed met de vraag om voor Once Upon a Time in Hollywood
klassieke westernposters te ontwerpen. De handgeschilderde kunstwerken
zijn in de film zelf te zoen. Later liet Tarantino de posterartiest
weten: „Bedankt dat jouw kunst mijn film siert. Je bent altijd mijn
favoriet geweest.”
In 2020 werd Renato Casaro geëerd met een documentaire over zijn leven en werk: The Last Movie Painter.
Op 87-jarige leeftijd is Michael Dryhurst overleden. Dryhurst was associate producer van de James Bond-film Never Say Never Again (1983).
Geboren in Londen, begon Michael Dryhurst zijn loopbaan op jonge leeftijd in de filmindustrie en klom op tot producent. In Never Say Never Again werd hij officieel geciteerd als associate producer, naast Kevin McClory als uitvoerend producent en Jack Schwartzman als producent.
Ook werkte hij mee aan andere internationale films zoals Superman (1978), Excalibur (1981), Hope and Glory (1987) en Hudson Hawk (1991).
Naast zijn filmcarrière koesterde hij een levenslange passie voor openbaar vervoer, in het bijzonder voor bussen, waarover hij publiceerde en die hij soms van de sloop redde.
In 1993 verkreeg hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Michael Dryhurst overleed op 9 september in Hot Springs in Arkansas.
Maurice Binder, titelontwerper van veertien James Bond-films en bedenker van de gunbarrel; op social media verscheen hier een daar een herinnering aan zijn honderdste geboortedag op 25 augustus. Normaal gesproken sla ik hier gelijk op aan, ere wie ere toekomt, maar ik had Binders honderdste verjaardag al veel eerder gevierd. Ik wist niet beter of de titelontwerper werd geboren in 1918...
Met de volkstelling van de Verenigde Staten van 1930 (die van 1920 zijn online lastiger te raadplegen), is de familie Binder al snel te vinden: Vader Alex(ander), moeder Fannie (Baruch), beiden afkomstig uit Roemenië, en hun zonen Mitchell en Maurice, die werden geboren in New York.
De 1930 Census (klik op de afbeelding voor een vergroting)
Op de betreffende pagina van de volkstelling (de 1930 Census, hier te vinden) die werd uitgegeven op 11 april 1930, was Maurice Binder 11 jaar oud, wat maakt dat hij in december dat jaar 12 zou worden en dus inderdaad werd geboren in 1918. Hij had ook een broer, Mitchell, die op het moment van de telling 16 jaar oud was.
Nu kunnen er meer Binders zijn van rond die leeftijd, ware het niet dat in Maurice Binders necrologie in de New York Times van 15 april 1991, zijn broer Mitchell wordt genoemd. Kleine omissie: de krant schrijft dat Maurice Binder 73 jaar oud was, maar hij moest in december van dat jaar nog 73 worden.
Op Wikipedia werd deze week gauw nog wat geknutseld aan Binders geboortedatum; 25 augustus werd vervangen door 4 december, maar het foutieve jaartal staat er nog steeds.
Wikipedia van 27 augustus 2025
We kunnen er inmiddels vrij zeker van zijn dat Maurice Binders honderdste geboortedag op 4 december 2018 was. Het is overigens nooit verboden om de man te eren die ons op veertien James Bond-titels trakteerde en ons de gunbarrel schonk...
Joseph ‘Joe’ Caroff, de ontwerper van het beroemde 007-logo, is gisteren op 103-jarige leeftijd overleden. Vandaag zou hij 104 zijn geworden. De Amerikaanse grafisch ontwerper kreeg in 1962 de opdracht om nog iets ‘decoratiefs’ voor bovenaan de poster van de eerste James Bond-film Dr. No te bedenken. Spontaan kwam hij met het 007-logo op de proppen.
Terwijl hij de 7 tekende, viel het hem op dat het getal wel iets weg heeft van een pistoolhandgreep. Het kostte hem verder weinig moeite er een loop en een trekker aan te maken, en binnen mum van tijd had hij het gun symbol logo ontworpen. Hij kreeg er 300 dollar voor.
Caroff was bekend van tal van posterontwerpen als West Side Story (1961), A Fistful of Dollars (1964), Last Tango in Paris (1972), Rollerball (1975), Manhattan (1979), Gandhi (1982). Ook verzorgde hij de begintitels van onder meer A Bridge Too Far (19778) en The Last Temptation of Christ (1988).
In 2022 kwam de documentaire By Design: The Joe Caroff Story uit. Zijn echtgenote Phyllis, met wie hij 81 jaar samen was, overleed in februari dit jaar.
Ondanks dat zijn 007-logo wereldberoemd werd, heeft Caroff na die ene opdracht in 1962 nooit meer iets gedaan voor de James Bond-films. Voor zijn honderdste verjaardag vier jaar geleden kreeg hij van toenmalig Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson een Omega-horloge met 007-inscriptie.
Het 007-logo staat tot vandaag de dag synoniem voor James Bond. Zie hier een compleet overzicht van de evolutie van het mooiste logo ter wereld. Ontworpen door Joe Caroff.
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
