Joanna Pettet (83) uit Bond-parodie overleden

De Britse actrice Joanna Pettet is dinsdag op 83-jarige leeftijd overleden. Dat laat haar vriendin en voormalig manager Pam DuBois donderdag weten op Facebook. Pettet speelde de rol van Mata Bond, de dochter van Sir James Bond (David Niven) in de Bond-parodie Casino Royale uit 1967.

Pettet stierf op de sterfdag van haar zoon Damien Zachary Cord, die ze kreeg met acteur Alex Cord. „We hielden allemaal van Jo”, schrijft DuBois. „Maar er was één persoon die meer van haar hield. En gisteren, precies 31 jaar na zijn overlijden, nam Damien Zach zijn moeder mee naar de hemel, waar ze voor altijd bij hem zal blijven.” Pettets zoon overleed in 1995 op 26-jarige leeftijd aan een overdosis heroïne.

Pettet had in 1966 haar grote doorbraak met haar rol in The Group, een film over acht studievriendinnen die na hun afstuderen uiteenlopende levensstijlen leiden. Een jaar later speelde ze in Casino Royale.

De actrice was verder bekend van haar rollen in televisieseries, waaronder Route 66, The Doctors, Charlie’s Angels, The Love Boat en Knots Landing. Ook was ze te zien in enkele Broadway-producties. Vanaf de jaren 80 was zij steeds minder in film- en tv-producties te zien. In 1991 was ze voor het laatst in een film te zien.

Componist Burt Bacharach (94) overleden

De Amerikaanse zanger, componist en producer Burt Bacharach is op 94-jarige leeftijd overleden. Hij schreef de muziek van tientallen hits van onder anderen The Carpenters, Aretha Franklin, Tom Jones en vooral Dionne Warwick. In 1967 verzorgde hij de muziek voor de James Bond-parodie Casino Royale, waarvoor hij onder meer het nummer The Look of Love van Dusty Springfield schreef.

Bacharach stond bekend als de koning van ‘easy listening’, met opvallende melodielijnen en een licht klassiek georiënteerde stijl. Veel van zijn hits schreef hij samen met tekstdichter Hal David.

Met Dionne Warwick had Bacharach een speciale band. In de jaren 60 en 70 produceerde hij twintig top-40-hits voor haar, zoals Walk On By, I Say a Little Prayer en Do You Know the Way to San Jose?

Burt Bacharach, Dionne Warwick en Hal David

Voor andere artiesten schreef Bacharach liedjes als Raindrops Keep Falling on My Head (B.J. Thomas), Alfie (Cilla Black) en Close to You van The Carpenters.

Hoewel Bacharachs bekendste composities voor anderen waren, bracht hij als zanger ook veel solo-albums uit. Zijn meest recente plaat, Blue Umbrella, verscheen in 2020.

Deze eeuw werkte Bacharach verder samen met moderne artiesten als Rufus Wainwright en Dr. Dre. In Nederland nam Trijntje Oosterhuis enkele albums op met zijn liedjes. Oosterhuis herinnert zich Bacharach met grote dankbaarheid, schrijft ze vandaag op Instagram. Ze noemt hem ‘mijn grootste inspiratie’.



Bacharach ontving meerdere Grammy’s en Oscars voor zijn liedjes. In 2012 kreeg hij samen met Hal David door president Obama de Gershwin-prijs uitgereikt voor hun hele oeuvre.

Hal David overleed niet veel later, Bacharach bleef nog jarenlang optreden. Zo stond hij in 2019 nog op North Sea Jazz in Rotterdam. Zijn zaakwaarnemer meldt dat hij gisteren overleed, thuis in Los Angeles.

Bron: NOS

Catweazle overleden

De Britse acteur Geoffrey Bayldon, in Nederland vooral bekend van de kinderserie Catweazle, is vandaag overleden. Bayldon speelde ook de rol van Q in Casino Royale uit 1967. Hij is 93 jaar oud geworden.

Bayldon speelde in de serie de tovenaar Catweazle uit de elfde eeuw, die door een foutje met zijn getover plots in de twintigste eeuw terechtkomt. Van de serie zijn slechts 26 afleveringen gemaakt, maar ze was erg populair. In Nederland zond de NOS deze kinderserie uit in 1970 en 1971.

Catweazle

Na zijn studie aan het Hull College of Architecture, begon Bayldon met acteren aan een theaterschool in Bristol. Het resultaat was dat hij in tal van films en tv-shows figureerde, waaronder in de in 1967 uitgebrachte filmkomedie Casino Royale, een parodie op de James Bond-films.

Geofrey Bayldon met Peter Sellers in Casino Royale (1967)

In het Verenigd Koninkrijk werd hij ook populair door zijn rol als Crowman in Worzel Gummidge. Ook speelde hij rollen in To Sir with Love (1967) en The Pink Panther Strikes Again (1976). Bayldon sloeg daarnaast twee keer de hoofdrol af in de bekende Britse sciencefictionserie Doctor Who, maar maakte in 1979 toch zijn debuut in de show.

Bron: NRC

Daliah Lavi uit Casino Royale-parodie overleden

Op 74-jarige leeftijd is gisteren actrice en zangeres Daliah Lavi overleden. Lavi was te zien in een aantal komische spionnenfilms uit de jaren 60, waaronder Casino Royale van Charles K. Feldman, de James Bond-parodie die dit jaar precies vijftig jaar geleden uitkwam.

Lavi werd op haar tiende ontdekt door (de inmiddels honderdjarige) Kirk Douglas, die ervoor zorgde dat het Israëlische meisje ballet kon gaan studeren in Stockholm. Op vijftienjarige leeftijd had zij vervolgens haar eerste filmrol te pakken, vanaf de jaren 60 werd zij een veelgevraagd actrice.

Lavi met Woody Allen in Casino Royale (1967)

Zo speelde ze onder meer in The Silencers (1966), de eerste van de vier Matt Helm-films met Dean Martin. Andere films in het spionnenparodiegenre waarin zij te zien was, waren The Spy With a Cold Nose (1966) en Some Girls Do (1969).

Vanaf de jaren 70 begon Lavi een carrière als schlagerzangeres in Duitsland, waar zij hits scoorde met Oh, wann kommst du? en Willst du mit mihr geh'n? Vanaf de jaren 90 was zij als actrice nog in een klein aantal Duitse producties te zien.

Daliah Lavi, wiens echte naam Daliah Lewinbuk was, overleed gisteren op 74-jarige leeftijd in Los Angeles.

The Look of Love

50 jaar Casino Royale, die van Charles K. Feldman

Als er één ding na vijftig jaar overeind is gebleven van Casino Royale uit 1967, is het de muziek van Burt Bacharach, de rest is op zijn zachts gezegd een rommeltje.

Deze week precies een halve eeuw geleden verscheen deze rariteit onder de Bond-films (als we de prent dit predicaat mogen geven) in de bioscopen. Nederland volgende overigens pas in december van dat jaar. Dit is hoe de kranten destijds oordeelden:

Spektakelstuk van allure

Casino Royale is een groot circus

Charles K. Feldman laat zijn met sterren overladen „Casino Royale” eindigen met een chaos van kleuren, vechtende, schaterlachende mensen en enkele elkaar gelukwensende James Bonds. Een derde, het neefje van de hele echte, van Sir James Bond, loopt zijn atoompil af te tellen en als het ding in zijn maag ontploft gaat de hele troep floep de lucht in.

Ze krijgen vleugeltjes — de nare Bond ook per vergissing maar dat wordt gecorrigeerd — en leven nog lang en gelukkig in de hemel. Een symbolisch slot: Feldman heeft een eenzame Bond gevonden in de roman van lan Fleming, de filmrechten van de andere Bondboeken zijn in handen gekomen van Harry Salzman die haastig Dr. No heeft gemaakt. Een van de vele gevolgen was dat Feldman later de Bond-figuur met al zijn attributen niet meer kon gebruiken.
Casino Royale bleef liggen tot het publiek Bond-minded was. Toen werd het idee uitgevoerd om achter de titel van de roman een film te bouwen die wel op Bond zou zijn geïnspireerd maar meer ook niet. Zo is Casino Royale ontstaan, een spektakelstuk van allure.

Er is een staf regisseurs, scenaristen en dure acteurs aan te pas gekomen om deze film inhoud en tempo te geven. Het resultaat is een verzameling geparodieerde Bondavonturen met veel vrouwelijk schoon die geheel voldoet zolang Feldman de kolder sec vakkundig bedrijft.

Als hij, wat meermalen gebeurt, toch de echte Bond imiteert, blijft de film vanzelfsprekend beneden het gewenste peil want onmiddellijk gaat de toeschouwer dan toch vergelijken. En dan moet Feldman het afleggen tegen Harry Salzman.

Oer-Bond

De sterren: David Niven als de oer-Bond, zijn neef Bond Woody Allen, Peter Sellers als Bond nummer 1 en zijn tegenspeler in de film Orson Welles als Le Chiffre, Ursula Andress als de vrouwelijke 007, Jean Paul Belmondo, Deborah Kerr, Terence Cooper komen uiteraard slechts zelden tot prestaties welke van hen worden verwacht op grond van hun reputatie.

Zij verdwijnen voor een deel in de massa. Dat is niet zo erg, want er staat telkens weer een andere grootheid klaar om de taak „vermaak het publiek’ over te nemen. Casino Royale is een groot circus en daarmee bedoelen we beslist geen kwaad te zeggen. Een goed circus is een fantastisch ding om zich te vermaken.

Feldman goochelt uitstekend met zijn gadgets, er zijn waarachtig enkele nieuwe en van prima kwaliteit bij. Zijn grappen zijn voor een groot deel uit het arsenaal van de Sennet-periode en Feldman wil dat best weten; af en toe is zijn film een puur stukje nickelodeon. En het publiek zal dat wel weten te waarderen, het is een eenvoudige humor van man tot man.

MENNO HIELKEMA

Het Vrije Volk, 22 december 1967

David Niven en Ursula Andress

Casino Royale: gekste Bond-film ooit gemaakt

Superlatieven schieten tekort bij het schrijven over de nieuwste James Bond in Casino Royale. Het is de Bond met de meeste Bonds, de meeste dure acteurs en de meeste regisseurs, die ooit is gemaakt. Of het ook de duurste is, durf ik niet te zeggen, maar ver er vanaf kan het in elk geval niet zijn. Zeker is het de gekste Bond, die ik ooit heb gezien, in deze zin dan dat de gekheid opzettelijk is en geen gevolg van slechte smaak bij de makers van de film. Duidelijk is de opzet eens en voor altijd af te rekenen met de Bond-mythe op een wijze, die de toeschouwer met pijn in de buik van het lachen de bioscoop doet verlaten.

Het is moeilijk te zeggen of die opzet volledig is geslaagd. Ik voor mij vond het allemaal zo nu en dan wat teveel worden: als je voortdurend moet lachen krijg je kramp in je kaken en dan is de lol er gauw af. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Fleming, maar het gegeven is wel zozeer op zijn essentialia uitgebeend, dat het er nog slechts als een uiterst summier aangegeven rode draad doorheen loopt. Daardoor is Casino Royale een nogal warrig geheel geworden, waar zo nu en dan geen touw aan vast te knopen valt.

Het verhaal, voorzover het in woorden weer te geven valt: de chefs van de geheime diensten van de Grote Vier hebben er genoeg van, dat Smersh (de onafhankelijke spionageorganisatie, die in alle Bondverhalen 007's tegenstandster vormt) voortdurend hun spionnen uitroeit en besluit de hulp in te roepen van de enige echte Bond. Dat blijkt een nogal excentriek gentleman te zijn, die op een buitenissig buiten yogaoefeningen afwisselt met mijmeringen over zijn laatste geliefde Mata Hari en het spelen van Debussy „totdat het te donker is om de toetsen van de piano nog te zien”.

In tegenstelling tot de pseudo-Bonds, die wij in alle vorige films te zien hebben gekregen is deze Bond een uiterst kuis heer, die er nog zeer romantische ideeën op na houdt.

Hoe hij erin slaagt Smersh ditmaal schaakmat te zetten, moet u zelf maar gaan zien. Wel wil ik hier nog noteren, dat de film volgepropt is met een ongelooflijk aantal vondsten. Tot de uitschieters daarvan behoort het gedeelte, dat zich in Berlijn afspeelt. De Smersh-spionageschool met zijn prachtig surrealistisch decor hoort stellig tot de hoogtepunten van de film.

Casino Royale — ik zei het al — is gemaakt door een groot aantal regisseurs, van wie dan in de eerste plaats John Huston moet worden genoemd, die ook zelf een rol meespeelt. David Niven is een kostelijke antieke en preutse 007, Peter Sellers een prachtige beroepsgokker en Woody Allen zeker de krankzinnigste van alle kwade geniussen, die ooit in Bondfilms hebben gefigureerd.

A. t. O.

Nieuwsblad van het Noorden, 22 december 1967

Ursula Andress en Peter Sellers

GEKKE Bond
 

Tja, of dit de echte James Bond is ... een halve gare is hij zeker. Hij beweert de originele te zijn, als Sir James op een Engels buiten te rusten op zijn spionage-lauwren, nogal verbitterd omdat ze zijn beroemde naam gegeven hebben aan een onverlaat die hij een sexmaniak vindt. Hij keert terug in de dienst en zal eens laten zien dat hij het vak niet verleerd is en geen behoefte heeft aan die malle apparatuur en trucages die zijn verachte jonge collega wel gebruikt, showbink die hij is.

TROEP

Zijn trekken zijn dan duidelijk anders: niet he-man Sean Connery verschijnt in beeld maar in „Casino Royale” opereren de droogkomieken David Niven, Peter Sellers en Woody Allen onder code 007. Er wordt op een luxueuze manier dan ook een flinke troep van gemaakt, met slapstick, een crazy-show en grappen, soms leuk, soms erg flauw. Ze hangen als een serie gekke (en dure) invallen nogal onlogisch aan elkaar en hun som is een wel aardige film. Het is overmoedig maar best plezierig om met het gezag van 007 eens de draak te steken.

Henk ten Berge

De Telegraaf, 22 december 1967

David Niven en Barbara Bouchet

Daliah Lavi en Woody Allen

Vijf maal JAMES BOND: verbazingwekkend spektakel

JAMES BOND is zo dood als een pier. Hij is aan het opblazen van zijn eigen legende bezweken. Dat betreft dus DE cinematografise beststeller van de laatste jaren en dat wil zeggen dat de fameuze held allerminst een rustig sterfbed gegund is. Tot en met zijn allerlaatste kik moet hij nog mee en het is op die conditie, dat men hem op zijn laatste benen kan gadeslaan.

Casino Royale, de nieuwste Bond is overigens geen echte, want van een andere firma, die de befaamde titelrolvertolker niet op de betaalrol heeft. Om in dit welhaast onoverkomelijk gemis te voorzien, werd teruggegrepen op de dolste kunstgrepen. Niet één Bond treedt aan, maar wel een stuk of vijf! De ware blijkt nu achteraf Sir James Bond B. te zijn geweest, een onvergetelijke veteraan, nog uit de grote tijd van Mata Hari. Bij die legendarische vrouwelijke spion heeft deze zuivere figuur, die sterk blijkt neer te kijken op de „sexuele acrobaat”, die zijn naam misbruikt, nog indertijd een dochter weten te verwekken.

Voor die dochter is een belangrijke rol in de film weggelegd, naast een hele rij nep-Bonds.

Casino Royale moest nu kennelijk de allergrootste en allesovertreffende parodie worden op het geheimeagententhema. Een dol spectakel, waarbij waarlijk niet op een dubbeltje werd gekeken.

Zo is er een film ontstaan als een kerstboom, vol bonte krullen, veel engelenhaar, maar ook zonder duidelijk voor- en achterkant. De duurste sterren lopen erin rond alsof het allemaal niets kost. Orson Welles, Peter Sellers, Ursula Andress, David Niven, Woody Allen, Daliah Lavi, John Hutson en ook nog even Jean-Paul Belmondo.

Een vijftal regisseurs is aangetreden, waaronder ook Huston.

De beslissende en pijnlijke vraag bij een dergelijk alles of niets spectakel is of het nu ook leuk geworden is. Het antwoord op die vraag is: een beetje. Er zijn enkele heel komische scènes, maar voor de rest wordt door al die hevige toestanden eerder de verbazing dan de lachlust geprikkeld.

A. de L.

 De Waarheid, 22 december 1967

Orson Welles als Le Chiffre

De laatste James Bond

DIT IS een James Bond-film geschikt om aan alle Bond-films een einde te maken. Waren de oorspronkelijke films over de geheim agent 007 bedoeld als louter krachtpatserij en persiflage van een lang beoefend genre, en ware de navolgers — van James Tont tot Matt Helm — vooral komische lachertjes — „Casino Royale” verbindt alle tot nu toe vertoonde genres en vertoont nog meer. Een overdaad aan filmsterren van klasse, een logische situaties een veelvoud van opeenstapeling van de dolste, ook onvrouwelijk schoon — en waren we op dit punt al niet verwend?

Eén bezwaar: de film heeft niet minder dan vijf regisseurs en vertoont daardoor een ratjetoe van stijlen met zulke overdadige interieurs dat het echt te veel wordt. Er wordt verder weinig moeite gedaan in het verwarde verhaal althans enige lijn te brengen. Maar kom — u ziet de enige echte James Bond (tegenwoordig Sir ...) met zijn dochter — ook die van ... Mata Hari — de meest bizarre avonturen beleven en u maakt een oorverdovend, daverend, sensationeel filmslot mee zoals u nog niet hebt gezien. Een echte Kerstfilm? Nee. Maar zeker heel plezierig amusement.

De Tijd, 22 december 1967

Burt Kwouk (85) uit Goldfinger overleden

De Chinees-Britse acteur Burt Kwouk is op 85-jarige leeftijd overleden. De meeste mensen kennen hem als Cato, het hulpje van inspecteur Clouseau in de Pink Panther-films. Maar Kwouk had ook drie kleine rollen in de James Bond-films.

Cato had de opdracht om inspecteur Clouseau (gespeeld door Peter Sellers) op de meest onverwachte momenten aan te vallen met oosterse vechttechnieken om hem scherp te houden. Dat deed hij meestal als Clouseau thuiskwam. Als het gevecht was afgelopen was er gewoonlijk niet veel meer over van het interieur van Clouseau.

Kwouk speelde ook mee in drie James Bond-films: Goldfinger (1964), de parodie Casino Royale en You Only Live Twice (beide 1967).

Gert Fröbe en Burt Kwouk in Goldfinger (1964)

Burt Kwouk werd in Engeland geboren, maar groeide op in Shanghai. Op zijn 17e keerde hij met zijn ouders terug naar Engeland. Via een vriendin kwam hij terecht in de acteerwereld. In Groot-Brittannië was Kwouk op televisie een bekend gezicht. Hij was te zien in de langlopende dramaseries Tenko en Last of the Summer Wine.

In de jaren 60 speelde hij mee in een aantal afleveringen van The Saint, waarin Roger Moore de hoofdrol speelde, en hij trad in de jaren 90 regelmatig op als gastacteur in The Harry Hill Show.

Zijn laatste rol was in 2010 toen hij voor de BBC fantasy-serie Spirit Warriors zijn stem gaf aan een Chinese waterdraak.

Bron: NOS

Stemacteur Robert Rietti (92) overleden

Op 92-jarige leeftijd is deze maand acteur en stemacteur Robert Rietti overleden. Dat meldt 007 Travelers. Rietti voorzag in de vroege Bond-films een aantal acteurs van een nieuwe stem, waarvoor hij onvermeld bleef in de credits. 

In Dr. No (1962) vertolkte hij volgens IMDb de stem van John Strangways (Timothy Moxon). Hoewel Rietti van geboorte zelf Italiaans was, mocht hij in Thunderball (1965) Emilio Largo (een rol van de Italiaan Adolfo Celi) een nieuw geluid geven, en in You Only Live Twice (1967) Tiger Tanaka (gespeeld door de Japanner Tetsuro Tamba). Ook werkte hij als stemartiest mee aan de Bond-parodie Casino Royale, eveneens uit 1967.

In On Her Majesty's Secret Service (1969) krijgen we Rietti voor het eerst te zien in een Bond-film. Daar speelt hij de casinomedewerker die perplex staat als Tracy haar verloren bedrag niet kan betalen: 'Je regrette, mais c'est impossible.' Waarop Bond haar te hulp schiet: 'Forgive me. My mind was elsewhere.'

'Je regrette, mais c'est impossible'

Waarschijnlijk het meest bekend is Robert Rietti als de stem van wraakzuchtige Blofeld (officieel: 'Man in wheelchair') in de pre-title sequence van For Your Eyes Only (1981).

'Hahaha. Good afternoon, Mr. Bond. Don't concern yourself with the pilot. One of my less useful people. You are now flying Remote Control Airways.'

De enige credit in een (zogenaamde) Bond-film, kreeg Rietti als Italian Minister in de concurrerende Bond-film Never Say Never Again (1983).

All the Time in the World

Songwriter Hal David (91) overleden

Op 91-jarige leeftijd is gisteren tekstschrijver Hal David overleden. De man achter We Have All the Time in the World en Moonraker, overleed aan de gevolgen van een beroerte. 

We Have All the Time in the World is afkomstig uit On Her Majesty's Secret Service. Voor deze film schreef David ook de tekst van Do You Know How Christmas Trees Are Grown? 

Twee jaar eerder werkte hij met Burt Bacharach al aan de Bond-parodie Casino Royale. Hiervoor componeerden zij het onvergetelijke The Look of Love, uitgevoerd door Dusty Springfield.

Met Burt Bacharach schreef Hal David veel beroemde liedjes. Zoals Raindrops Keep Fallin' on My Head, gezongen door B.J. Thomas. Dat nummer kwam uit de film Butch Cassidy and the Sundance Kid. In 1970 kreeg het nummer de Oscar voor het beste filmlied.

Andere klassiekers van het duo zijn What the World Needs Now Is Love, I Say a Little Prayer en Close To You. Dat laatste nummer was geschreven voor Richard Chamberlain, maar werd vooral bekend door de cover van The Carpenters.

Componist David Arnold reageert via Twitter op het overlijden van Hal David:

'Wie ooit een tekst bij een liedje heeft proberen te schrijven, weet dat het talent van Hal David extreem zeldzaam was. En als er iemand overlijdt die iets heeft geschreven dat speciaal voor jou bedoeld lijkt te zijn, komt het overlijden hard aan. Hij begreep hoe mensen zich voelen en dat is waarover hij schreef. Dat is waarom we zijn liedjes zo goed begrijpen.'

Hal David en Burt Bacharach kregen in 1997 een Grammy Award voor hun bijdragen aan de popmuziek. Vorig jaar kregen ze een Gershwin-prijs voor hun oeuvre.

Film kijken met je ogen dicht

En dan nu die andere spoof uit 1967: Casino Royale. Deze krijgt volgende maand een compleet geremasterde soundtrack. En dat is meteen de enige reden om deze film te zien: de muziek. Film kijken met je ogen dicht dus.

Burt Bacharach is de naam van de componist. Met 82 jaar still live and kicking. The Look of Love, Dusty Springfield, Herb Alpert - om nog maar wat namen te droppen. Dik in orde dus die muziek.

Op een of andere manier heb ik deze complete cd al. En voor wie die niet heeft: je kunt hem hier alvast pre-orderen.

Overigens: wat een pracht aan Engelands (Engels/Nederlands) wordt in dit artikel gebezigd. En geen mens die het niet begrijpt...

Voor eigen risico

Internet, telefoon en tv lag er een paar dagen uit, vandaar dat ik maandag niemand heb kunnen wijzen op de tweede tv-vertoning van Casino Royale op de Nederlandse televisie. Komt dat even goed uit, want het blijft verboden om een Bond-film te bekijken met reclameblokken tussendoor.

Zaterdag komt deze titel in de herhaling, weliswaar betreft het de komedieversie uit 1967 - dat mag dan nog net. Zeker voor degenen die de film nog nooit hebben gezien. En zo rond middernacht zullen die commerciële onderbrekingen toch wel meevallen? Toch?

Dan alvast een waarschuwing voor maandag 29 maart: de tv-première van Quantum of Solace. De kortste Bond-film uit de geschiedenis. Kijken op eigen risico. De reclameblokken duren langer dan de film zelf.

David Niven Centenary

Vandaag hiep hiep hoera voor David Niven. Hij heeft er weinig aan, want de goede man is al meer dan 25 jaar dood. Maar toch, hij zou vandaag 100 jaar geworden zijn.

David Niven, de gentleman die Ian Fleming voor ogen had toen Bond naar het witte doek werd vertaald. Niven werd het niet. Nog niet. Want in 1967 mocht hij dan tóch Sir James Bond spelen in de komedie Casino Royale. Het werd een van de weinige redenen om die film te bekijken...

Onterechte winnaar

Casino Royale (2006) is volgens bezoekers van website Love Film verkozen tot beste remake. Met ruim 90 duizend stemmen liet de eerste Bond-film met Daniel Craig King Kong (bijna 74 duizend stemmen) en Ocean's Eleven (ruim 55 duizend) achter zich. Dat lijkt geen slechte score voor Bond, ware het niet dat de eerste Casino Royale uit 1967 niet moeilijk te verslaan is. Neem daarbij dat de versie uit 2006 ook nog eens één van de beste Bond-films ooit is, en de buit is bijna als vanzelf binnen.

Toch fijn dat Casino Royale weer even wordt genoemd. Dat bevestigt eens te meer de status van de nieuwe 007.

Als we eerlijk zijn hoort de film uit 2006 helemaal niet in het rijtje remakes thuis. De versie uit 1967 heeft enkel dezelfde titel, en min of meer een hoofdpersoon/hoofdpersonen die James Bond heet/heten. En ze hebben als basis hetzelfde boek. Veel meer dan dat zit er niet in. Tot op heden is alleen het onofficiële Never Say Never Again (1983) een remake van Thunderball (1965). En voorzover ik uit mijn hoofd kan oplepelen was er in 1984 al een tv-film met Denzel Washington die de titel License to Kill droeg. Die film heeft in 1989 echt geen remake gekregen met Timothy Dalton als Bond in de hoofdrol.

Een prachtige eerste plaats voor Casino Royale op Love Film, maar geheel onterecht.