Componist Burt Bacharach (94) overleden

De Amerikaanse zanger, componist en producer Burt Bacharach is op 94-jarige leeftijd overleden. Hij schreef de muziek van tientallen hits van onder anderen The Carpenters, Aretha Franklin, Tom Jones en vooral Dionne Warwick. In 1967 verzorgde hij de muziek voor de James Bond-parodie Casino Royale, waarvoor hij onder meer het nummer The Look of Love van Dusty Springfield schreef.

Bacharach stond bekend als de koning van ‘easy listening’, met opvallende melodielijnen en een licht klassiek georiënteerde stijl. Veel van zijn hits schreef hij samen met tekstdichter Hal David.

Met Dionne Warwick had Bacharach een speciale band. In de jaren 60 en 70 produceerde hij twintig top-40-hits voor haar, zoals Walk On By, I Say a Little Prayer en Do You Know the Way to San Jose?

Burt Bacharach, Dionne Warwick en Hal David

Voor andere artiesten schreef Bacharach liedjes als Raindrops Keep Falling on My Head (B.J. Thomas), Alfie (Cilla Black) en Close to You van The Carpenters.

Hoewel Bacharachs bekendste composities voor anderen waren, bracht hij als zanger ook veel solo-albums uit. Zijn meest recente plaat, Blue Umbrella, verscheen in 2020.

Deze eeuw werkte Bacharach verder samen met moderne artiesten als Rufus Wainwright en Dr. Dre. In Nederland nam Trijntje Oosterhuis enkele albums op met zijn liedjes. Oosterhuis herinnert zich Bacharach met grote dankbaarheid, schrijft ze vandaag op Instagram. Ze noemt hem ‘mijn grootste inspiratie’.



Bacharach ontving meerdere Grammy’s en Oscars voor zijn liedjes. In 2012 kreeg hij samen met Hal David door president Obama de Gershwin-prijs uitgereikt voor hun hele oeuvre.

Hal David overleed niet veel later, Bacharach bleef nog jarenlang optreden. Zo stond hij in 2019 nog op North Sea Jazz in Rotterdam. Zijn zaakwaarnemer meldt dat hij gisteren overleed, thuis in Los Angeles.

Bron: NOS

De Bond-song van Martine Bijl

Voor zover bekend is Martine Bijl de enige Nederlandse artieste die een James Bond-song op haar naam heeft staan. Voor het album Kerstmis met Martine (1970) hertaalde zij Do You Know How Christmas Trees Are Grown? van John Barry en Hal David, het nummer dat te horen is in On Her Majesty's Secret Service (1969).



Bijl is niet de enige die de van oorsprong Engelstalige song coverde. Voor de Duitse en Franse nasynchronisaties zijn de desbetreffende nummers in vertaling zelfs in de film te horen: Wovon Träumt Ein Weihnachtsbaum Im Mai? van Katja Ebstein en Savez vous ce qu'il faut au sapin de Noël? van Isabelle Aubret.

Vandaag is bekend geworden dat Martine Bijl donderdag 30 mei op 71-jarige leeftijd is overleden.

All the Time in the World

Songwriter Hal David (91) overleden

Op 91-jarige leeftijd is gisteren tekstschrijver Hal David overleden. De man achter We Have All the Time in the World en Moonraker, overleed aan de gevolgen van een beroerte. 

We Have All the Time in the World is afkomstig uit On Her Majesty's Secret Service. Voor deze film schreef David ook de tekst van Do You Know How Christmas Trees Are Grown? 

Twee jaar eerder werkte hij met Burt Bacharach al aan de Bond-parodie Casino Royale. Hiervoor componeerden zij het onvergetelijke The Look of Love, uitgevoerd door Dusty Springfield.

Met Burt Bacharach schreef Hal David veel beroemde liedjes. Zoals Raindrops Keep Fallin' on My Head, gezongen door B.J. Thomas. Dat nummer kwam uit de film Butch Cassidy and the Sundance Kid. In 1970 kreeg het nummer de Oscar voor het beste filmlied.

Andere klassiekers van het duo zijn What the World Needs Now Is Love, I Say a Little Prayer en Close To You. Dat laatste nummer was geschreven voor Richard Chamberlain, maar werd vooral bekend door de cover van The Carpenters.

Componist David Arnold reageert via Twitter op het overlijden van Hal David:

'Wie ooit een tekst bij een liedje heeft proberen te schrijven, weet dat het talent van Hal David extreem zeldzaam was. En als er iemand overlijdt die iets heeft geschreven dat speciaal voor jou bedoeld lijkt te zijn, komt het overlijden hard aan. Hij begreep hoe mensen zich voelen en dat is waarover hij schreef. Dat is waarom we zijn liedjes zo goed begrijpen.'

Hal David en Burt Bacharach kregen in 1997 een Grammy Award voor hun bijdragen aan de popmuziek. Vorig jaar kregen ze een Gershwin-prijs voor hun oeuvre.

Just like the Moonraker goes

Wat een ontdekking! Zit ik in de auto luidkeels mee te zingen met Shirley Bassey’s discoversie van Moonraker, blijkt opeens dat ze er helemaal naast zit!

Ik vergis mij namelijk ook altijd. Blijkbaar blijft het moeilijk of het goes of knows moet zijn in de zin ‘Just like the Moonraker goes, eh, knows’. In het eerste couplet moet het ‘goes’ zijn en in de tweede ‘knows’. De G komt eerder in het alfabet dan de K, dat is mijn niet-werkende ezelsbrug. Maar wat blijkt: Dame Shirley heeft er zelf ook moeite mee.

Vergelijk deze twee, de titelsong en de discoversie:

Louis Armstrong (1901 — 1971)

Vandaag veertig jaar geleden overleed de legendarische jazztrompettist Louis Armstrong. Armstrong werd in 1969 door componist John Barry gekozen om het door hem en Hal David geschreven nummer We Have All the Time in the World voor On Her Majesty's Secret Service te zingen. Het werd een van Armstrongs laatste opnamen. Louis Armstrong overleed op 6 juli 1971 op 69-jarige leeftijd.

„Satchmo” in slaap overleden

NEW YORK, woensdag

Louis Armstrong, de veelzijdige jazztrompettist en zanger, is gistermorgen in zijn slaap aan een hartaanval overleden. Begin mei werd hij uit het Beth-Israël-ziekenhuis in New York ontslagen na hersteld te zijn van een zware hartaanval.

Een week na zijn ontslag uit het ziekenhuis stond hij weer op de planken in een t.v.-show van David Frost, waar hij met Bing Crosby oude nummers zong. Zondag vierde Satchmo zijn 71e verjaardag* en bij die gelegenheid verklaarde hij tegen journalisten dat hij weer trompet speelde en van plan was weer op te gaan treden.

Louis Armstrong te midden van John Barry en Hal David (1969)

Satchmo leeft voort zolang er jazz is

LOUIS ARMSTRONG heeft nooit een eretitel gekregen, maar was onbetwist een van de grootsten, die de jazz-wereld heeft gekend. Armstrong: een kleine beminnelijke man, met een groot gevoel voor humor, dat typerend was voor zijn spel, de blues en de jazz tot lang na de beginperiode. Zelden ook heeft iemand de jazz zo beïnvloed als „Satchmo" heeft gedaan. Zijn Invloed ging verder dan de trompet, strekte zich uit tot de piano en zelfs vocaal heeft hij grote invloed uitgeoefend. Hij is de uitvinder van de „scat-vocal", een uitsluitend uit klanken bestaande zang.

Uit 1925 stamt zijn eerste plaatopname, waarop hij ook vocaal te horen is: een grove, schorre stem van uitzonderlijke, natuurlijke schoonheid. In dat jaar had hij zijn eerste band, toen alleen nog voor de plaat: „Louis Armstrong and his Hot Five".

Louis Armstrong's jeugd is het klassieke verhaal van de arme stadsneger uit de achterbuurten die door schade en schande wijs wordt en zijn scholing voornamelijk krijgt in het gesticht, al kwam dit bij de kleine Armstrong door een noodlottig toeval.

Tehuis

Op oudejaarsavond vuurde hij met een oud pistool enkele schoten af en prompt verdween hij in een tehuis voor verwaarloosde kinderen. Daar maakte hij voor het eerst kennis met de kornet en speelde hij in de brass-band van de school. Met tegenzin verliet hij in 1914 het tehuis.

In New Orleans, meer dan welke stad in Amerika verbonden-met de jazz, werd Louis Armstrong op 4 juli 1900* geboren. Hij bleef er tot 1922. ln dat jaar vroeg zijn grote voorbeeld Joseph „King" Oliver hem naar Chicago te komen om als tweede kornettist in zijn groep te spelen. De jonge Louis zou gauw zijn meester overtroeven.

Chicago werd het nieuwe centrum toen op last van de marine de kroegen en bordelen, de bakermat. van de jazz, in New Orleans gesloten werden. Voor Armstrong zich daar vestigde had hij gespeeld bij trombonist Kid Ory, in het orkest van pianist Fate Marable en vooral op de riverboats, die de Mississippi bevoeren.

Hot Seven

Lilian Harding, King Oliver's pianiste, leerde Armstrong het noten lezen. In 1923 trouwde hij met Lil en op haar aanraden vertrok hij naar New York, nadat in 1925 Oliver's groep ontbonden werd. Hij hield het er één jaar uit en keerde terug naar Chicago.

Zijn aanhang was toen al zo groot, dat een platenmaatschappij hem vroeg een eigen groep te formeren. Armstrong breidde de „Hot Five" uit tot de „Hot Seven" en maakte daarmee een van zijn mooiste opnamen: „Potato Head Blues". Joe Claser (met zijn hulp kon Satchmo een eigen groep oprichten) werd zijn manager en is dat gebleven.

Armstrongs stijl had zich inmiddels drastisch gewijzigd. Technisch beheerste hij zijn instrument perfect en hij was de eerste, die met een oude bandtraditie brak; hij trad meer en meer op de voorgrond en de band naar de achtergrond. In 1929 keerde Louis terug naar New York. In 1932 maakte hij zijn eerste toernee door Europa, met een uit Europese musici samengestelde groep.

Aan het eind van de jaren dertig raakte de door zijn persoonlijk spel vermaarde trompettist op de achtergrond. De „swing" had zijn intrede gedaan, met aan de top de „King of Swing": Benny Goodman.

Louis' spel werd in die dagen steeds spectaculairder, het showelement, kwam erbij evenals de commercie. Zijn grootste successen zou hij dan ook beleven na de tweede wereldoorlog met zijn „All Stars", een zes man sterke formatie.

Bestormd

Hij bezocht verschillende keren ons land. In 1952 zorgde Armstrong zelfs voor een ongekende sensatie. Het Amsterdamse Concergebouw werd bestormd door duizenden enthousiasten die op alle mogelijke manieren de zaal probeerden binnen te dringen. Louis Armstrong liet zich toen kennen als een sympathieke man en een boeiend verteller.

Dat hij steeds meer het commerciële pad opging is begrijpelijk. Armstrong wist dat hij zich niet meer kon vernieuwen. Louis Armstrong trad op in een tiental films, waaronder kortgeleden nog de musical „Hello Dolly" met Barbara Streisand, en is de auteur van het schitterende boekje „Satchmo, My Life in New Orleans."

Hulde

In Nederland zou hij ten slotte een van de mooiste momenten uit zijn leven meemaken. In 1959 haalde Ben Essing hem naar Blokker, waar duizenden hem zo'n spontane hulde brachten dat „Satch" snikkend zei: „Dit zal ik nooit vergeten". Zo lang er jazz gespeeld wordt, zal ook Louis „Satchmo" Armstrong niet vergeten worden.

BOB SINKELER.
De Telegraaf, 7 juli 1971

*Armstrong werd op 4 augustus 1901 geboren en overleed op 69-jarige leeftijd

Hal David 90 jaar

Vorig jaar precies een dag te laat, maar dit jaar precies op tijd aandacht voor Hal David. En dat is veel belangrijker, want precies vandaag is de tekstschrijver 90 jaar geworden.

Bond Blog is ruim op tijd voordat hij in Amerika ontwaakt. Wat zal hij opkijken als hij het internet opent!

Hal David schreef de tekst voor de nummers We Have All the Time in the World en Do You Know How Christmas Trees Are Grown voor On Her Majesty's Secret Service. Tien jaar later werkte hij mee aan Moonraker. En sinds vandaag is hij dus 90.

Hal David

Ja, nu moet ik niet gaan valsspelen en gewoon eerlijk toegeven dat ik het gisteren niet heb gezien: de respectabele leeftijd die liedjesschrijver Hal David heeft bereikt. De goede man is 89 jaar geworden. Op 25 mei dus. Tijdsverschil met Amerika.

Hal David heeft grote indruk gemaakt met zijn tekst voor We Have All the Time in the World uit OHMSS in 1969. Ook Do You Know How Christmas Trees Are Grown? uit diezelfde film is van hem. Tien jaar later mocht David nogmaals meedoen, nu aan Moonraker. Wat ik persoonlijk een prachtig nummer vind.

Al eerder schreef Hal David onsterfelijke teksten voor de Bond-parodie Casino Royale in 1967. Een film die je beter kunt beluisteren dan bekijken, want de muziek van Burt Bacharach is werkelijk fantastisch.

Nog geregeld duiken nummers van zijn hand op in diverse films en tv-shows. Dat maakt Hal David nu al onsterfelijk. Neemt niet weg dat we er volgend jaar van uitgaan een groot feest te vieren. Op 25 mei dus. Niet de 26e.

We Have All the Time in the World

Sinds lange tijd heb ik het album Shaken and Stirred van David Arnold weer beluisterd. Een van de beter geslaagde herkauw-uitgaven.

Toen ik het album in 1997 kocht, was ik bang dat het een nieuwe verzamel-cd zou zijn van nummers die ik allang had. Alleen Space March zou in dat geval een nieuwe track zijn. Niets bleek minder waar en tot mijn grote verrassing hoorde ik oude bekende Bond-songs in een compleet nieuw jasje.

Toegegeven: in de meeste gevallen is het origineel beter. In het geval van de James Bond Theme van LTJ Bukem is het zelfs goed zoeken naar een herkenbare melodie. Veelal hebben de extra’s geen toegevoegde waarde. Zoals een ruis-intermezzo in Nobody Does It Better, geluid van een ademautomaat voor duikers in From Russia with Love, een pianoklep die dichtslaat in Thunderball.

Een aantal tracks daarentegen is juist weer erg goed uitgewerkt. Space March heeft een zeer prettige deun, ook On Her Majesty’s Secret Service (die ik later trouwens in drie verschillende versies heb aangeschaft) van Propellerheads klinkt heerlijk, maar het hoogtepunt van deze cd is het laatste nummer: We Have All the Time in the World van Iggy Pop. Wat is dat een goed nummer!

Het origineel van Louis Armstrong (geschreven door John Barry en Hal David) is al een heel fijn nummer, hoewel atypisch voor een Bond-song. Maar deze versie van Iggy Pop ruilt een oubollige gitaarklank in voor een ruige elektrische. Afgewisseld met een prima orkestratie van David Arnold (of eigenlijk dirigent Nicholas Dodd) en natuurlijk het prachtig donkerbruine geluid van engerd Iggy Pop zelf. Dit nummer is overigens een van de meest herkauwde van alle Bond-songs. Fun Lovin’ Criminals, Vic Damone, Michael Ball, Amalia Grè, The Puppini Sister, The Fairly Handsome Band en Thindersticks deden ook al eens een duit in het zakje.

Tijdens de opname van dit album kreeg David Arnold trouwens het telefoontje van Eon Productions dat hij de muziek voor de volgende Bond-film, Tomorrow Never Dies, mocht maken. Zoals Arnold met Shaken and Stirred al had bewezen: het werk van John Barry past hem als gegoten.