Hoewel de intro lekker in het gehoor ligt, is het niet te hopen dat de nieuwe Iggy Pop is bedoeld als titelsong voor Bond 25. Op het nog te verschijnen album Free van Iggy Pop staat het nummer James Bond. Wellicht geïnspireerd door deze recente geschiedenis.
Dat Iggy Pop op sublieme wijze ook een echte Bond-song kan coveren, bewees David Arnold in 1997:
Posts tonen met het label We Have All the Time in the World. Alle posts tonen
Posts tonen met het label We Have All the Time in the World. Alle posts tonen
dinsdag 30 juli 2019
maandag 25 maart 2019
Only Myself to Blame
Scott Walker overleden
De Amerikaanse zanger Scott Walker is overleden. Dat heeft zijn platenfirma vandaag bekendgemaakt. Walker zong voor The World Is Not Enough (1999) de Bond-song Only Myself to Blame van David Arnold en Don Black in. De song werd uiteindelijk niet gebruikt voor de film, maar belandde wel op de soundtrack-cd.
„My heart sank , like it can only do when you hear something you hope isnt true. Goodbye #ScottWalker . Anyone who has ever sung , or written , or aspired to be an artist will appreciate how incredibly important and vital Scott was . he could interpret and deliver a song like no one else . He was fearless and pure and driven and magnificent . I was beyond lucky he agreed to sing a song I’d written with Don Black that I still can’t believe he did . R.I.P. #Scottwalker”
David Arnold op Twitter
Walker werd vooral bekend als tieneridool, toen hij in de band The Walker Brothers zong (van het nummer The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore). Van de band, die overigens niet uit broers bestond, werd Walker, altijd met zonnebril, de blikvanger.
Later werd hij ook een inspiratiebron voor artiesten als David Bowie en Jarvis Cocker. Maar hij had ook invloed op andere bekende rockbands. Zoals The Last Shadow Puppets, de band van Alex Turner van Arctic Monkeys, op Thom Yorke van Radiohead en The Smiths.
Verder staat Walker bekend om zijn experimentele en onvoorspelbare stijl. Zijn eerste solo-albums heten 1, 2, 3 en 4. Soms liet hij jarenlang niks van zichzelf horen en kwam dan ineens met een plaat.
Waaraan Walker is overleden, is niet bekend. Hij is 76 jaar geworden.
Bron: o.a. NOS
woensdag 6 juli 2011
Louis Armstrong (1901 — 1971)
Vandaag veertig jaar geleden overleed de legendarische jazztrompettist Louis Armstrong. Armstrong werd in 1969 door componist John Barry gekozen om het door hem en Hal David geschreven nummer We Have All the Time in the World voor On Her Majesty's Secret Service te zingen. Het werd een van Armstrongs laatste opnamen. Louis Armstrong overleed op 6 juli 1971 op 69-jarige leeftijd.
„Satchmo” in slaap overleden
NEW YORK, woensdag
Louis Armstrong, de veelzijdige jazztrompettist en zanger, is gistermorgen in zijn slaap aan een hartaanval overleden. Begin mei werd hij uit het Beth-Israël-ziekenhuis in New York ontslagen na hersteld te zijn van een zware hartaanval.
Een week na zijn ontslag uit het ziekenhuis stond hij weer op de planken in een t.v.-show van David Frost, waar hij met Bing Crosby oude nummers zong. Zondag vierde Satchmo zijn 71e verjaardag* en bij die gelegenheid verklaarde hij tegen journalisten dat hij weer trompet speelde en van plan was weer op te gaan treden.
Satchmo leeft voort zolang er jazz is
LOUIS ARMSTRONG heeft nooit een eretitel gekregen, maar was onbetwist een van de grootsten, die de jazz-wereld heeft gekend. Armstrong: een kleine beminnelijke man, met een groot gevoel voor humor, dat typerend was voor zijn spel, de blues en de jazz tot lang na de beginperiode. Zelden ook heeft iemand de jazz zo beïnvloed als „Satchmo" heeft gedaan. Zijn Invloed ging verder dan de trompet, strekte zich uit tot de piano en zelfs vocaal heeft hij grote invloed uitgeoefend. Hij is de uitvinder van de „scat-vocal", een uitsluitend uit klanken bestaande zang.
Uit 1925 stamt zijn eerste plaatopname, waarop hij ook vocaal te horen is: een grove, schorre stem van uitzonderlijke, natuurlijke schoonheid. In dat jaar had hij zijn eerste band, toen alleen nog voor de plaat: „Louis Armstrong and his Hot Five".
Louis Armstrong's jeugd is het klassieke verhaal van de arme stadsneger uit de achterbuurten die door schade en schande wijs wordt en zijn scholing voornamelijk krijgt in het gesticht, al kwam dit bij de kleine Armstrong door een noodlottig toeval.
Tehuis
Op oudejaarsavond vuurde hij met een oud pistool enkele schoten af en prompt verdween hij in een tehuis voor verwaarloosde kinderen. Daar maakte hij voor het eerst kennis met de kornet en speelde hij in de brass-band van de school. Met tegenzin verliet hij in 1914 het tehuis.
In New Orleans, meer dan welke stad in Amerika verbonden-met de jazz, werd Louis Armstrong op 4 juli 1900* geboren. Hij bleef er tot 1922. ln dat jaar vroeg zijn grote voorbeeld Joseph „King" Oliver hem naar Chicago te komen om als tweede kornettist in zijn groep te spelen. De jonge Louis zou gauw zijn meester overtroeven.
Chicago werd het nieuwe centrum toen op last van de marine de kroegen en bordelen, de bakermat. van de jazz, in New Orleans gesloten werden. Voor Armstrong zich daar vestigde had hij gespeeld bij trombonist Kid Ory, in het orkest van pianist Fate Marable en vooral op de riverboats, die de Mississippi bevoeren.
Hot Seven
Lilian Harding, King Oliver's pianiste, leerde Armstrong het noten lezen. In 1923 trouwde hij met Lil en op haar aanraden vertrok hij naar New York, nadat in 1925 Oliver's groep ontbonden werd. Hij hield het er één jaar uit en keerde terug naar Chicago.
Zijn aanhang was toen al zo groot, dat een platenmaatschappij hem vroeg een eigen groep te formeren. Armstrong breidde de „Hot Five" uit tot de „Hot Seven" en maakte daarmee een van zijn mooiste opnamen: „Potato Head Blues". Joe Claser (met zijn hulp kon Satchmo een eigen groep oprichten) werd zijn manager en is dat gebleven.
Armstrongs stijl had zich inmiddels drastisch gewijzigd. Technisch beheerste hij zijn instrument perfect en hij was de eerste, die met een oude bandtraditie brak; hij trad meer en meer op de voorgrond en de band naar de achtergrond. In 1929 keerde Louis terug naar New York. In 1932 maakte hij zijn eerste toernee door Europa, met een uit Europese musici samengestelde groep.
Aan het eind van de jaren dertig raakte de door zijn persoonlijk spel vermaarde trompettist op de achtergrond. De „swing" had zijn intrede gedaan, met aan de top de „King of Swing": Benny Goodman.
Louis' spel werd in die dagen steeds spectaculairder, het showelement, kwam erbij evenals de commercie. Zijn grootste successen zou hij dan ook beleven na de tweede wereldoorlog met zijn „All Stars", een zes man sterke formatie.
Bestormd
Hij bezocht verschillende keren ons land. In 1952 zorgde Armstrong zelfs voor een ongekende sensatie. Het Amsterdamse Concergebouw werd bestormd door duizenden enthousiasten die op alle mogelijke manieren de zaal probeerden binnen te dringen. Louis Armstrong liet zich toen kennen als een sympathieke man en een boeiend verteller.
Dat hij steeds meer het commerciële pad opging is begrijpelijk. Armstrong wist dat hij zich niet meer kon vernieuwen. Louis Armstrong trad op in een tiental films, waaronder kortgeleden nog de musical „Hello Dolly" met Barbara Streisand, en is de auteur van het schitterende boekje „Satchmo, My Life in New Orleans."
Hulde
In Nederland zou hij ten slotte een van de mooiste momenten uit zijn leven meemaken. In 1959 haalde Ben Essing hem naar Blokker, waar duizenden hem zo'n spontane hulde brachten dat „Satch" snikkend zei: „Dit zal ik nooit vergeten". Zo lang er jazz gespeeld wordt, zal ook Louis „Satchmo" Armstrong niet vergeten worden.
BOB SINKELER.
De Telegraaf, 7 juli 1971
*Armstrong werd op 4 augustus 1901 geboren en overleed op 69-jarige leeftijd
„Satchmo” in slaap overleden
NEW YORK, woensdag
Louis Armstrong, de veelzijdige jazztrompettist en zanger, is gistermorgen in zijn slaap aan een hartaanval overleden. Begin mei werd hij uit het Beth-Israël-ziekenhuis in New York ontslagen na hersteld te zijn van een zware hartaanval.
Een week na zijn ontslag uit het ziekenhuis stond hij weer op de planken in een t.v.-show van David Frost, waar hij met Bing Crosby oude nummers zong. Zondag vierde Satchmo zijn 71e verjaardag* en bij die gelegenheid verklaarde hij tegen journalisten dat hij weer trompet speelde en van plan was weer op te gaan treden.
 |
| Louis Armstrong te midden van John Barry en Hal David (1969) |
Satchmo leeft voort zolang er jazz is
LOUIS ARMSTRONG heeft nooit een eretitel gekregen, maar was onbetwist een van de grootsten, die de jazz-wereld heeft gekend. Armstrong: een kleine beminnelijke man, met een groot gevoel voor humor, dat typerend was voor zijn spel, de blues en de jazz tot lang na de beginperiode. Zelden ook heeft iemand de jazz zo beïnvloed als „Satchmo" heeft gedaan. Zijn Invloed ging verder dan de trompet, strekte zich uit tot de piano en zelfs vocaal heeft hij grote invloed uitgeoefend. Hij is de uitvinder van de „scat-vocal", een uitsluitend uit klanken bestaande zang.
Uit 1925 stamt zijn eerste plaatopname, waarop hij ook vocaal te horen is: een grove, schorre stem van uitzonderlijke, natuurlijke schoonheid. In dat jaar had hij zijn eerste band, toen alleen nog voor de plaat: „Louis Armstrong and his Hot Five".
Louis Armstrong's jeugd is het klassieke verhaal van de arme stadsneger uit de achterbuurten die door schade en schande wijs wordt en zijn scholing voornamelijk krijgt in het gesticht, al kwam dit bij de kleine Armstrong door een noodlottig toeval.
Tehuis
Op oudejaarsavond vuurde hij met een oud pistool enkele schoten af en prompt verdween hij in een tehuis voor verwaarloosde kinderen. Daar maakte hij voor het eerst kennis met de kornet en speelde hij in de brass-band van de school. Met tegenzin verliet hij in 1914 het tehuis.
In New Orleans, meer dan welke stad in Amerika verbonden-met de jazz, werd Louis Armstrong op 4 juli 1900* geboren. Hij bleef er tot 1922. ln dat jaar vroeg zijn grote voorbeeld Joseph „King" Oliver hem naar Chicago te komen om als tweede kornettist in zijn groep te spelen. De jonge Louis zou gauw zijn meester overtroeven.
Chicago werd het nieuwe centrum toen op last van de marine de kroegen en bordelen, de bakermat. van de jazz, in New Orleans gesloten werden. Voor Armstrong zich daar vestigde had hij gespeeld bij trombonist Kid Ory, in het orkest van pianist Fate Marable en vooral op de riverboats, die de Mississippi bevoeren.
Hot Seven
Lilian Harding, King Oliver's pianiste, leerde Armstrong het noten lezen. In 1923 trouwde hij met Lil en op haar aanraden vertrok hij naar New York, nadat in 1925 Oliver's groep ontbonden werd. Hij hield het er één jaar uit en keerde terug naar Chicago.
Zijn aanhang was toen al zo groot, dat een platenmaatschappij hem vroeg een eigen groep te formeren. Armstrong breidde de „Hot Five" uit tot de „Hot Seven" en maakte daarmee een van zijn mooiste opnamen: „Potato Head Blues". Joe Claser (met zijn hulp kon Satchmo een eigen groep oprichten) werd zijn manager en is dat gebleven.
Armstrongs stijl had zich inmiddels drastisch gewijzigd. Technisch beheerste hij zijn instrument perfect en hij was de eerste, die met een oude bandtraditie brak; hij trad meer en meer op de voorgrond en de band naar de achtergrond. In 1929 keerde Louis terug naar New York. In 1932 maakte hij zijn eerste toernee door Europa, met een uit Europese musici samengestelde groep.
Aan het eind van de jaren dertig raakte de door zijn persoonlijk spel vermaarde trompettist op de achtergrond. De „swing" had zijn intrede gedaan, met aan de top de „King of Swing": Benny Goodman.
Louis' spel werd in die dagen steeds spectaculairder, het showelement, kwam erbij evenals de commercie. Zijn grootste successen zou hij dan ook beleven na de tweede wereldoorlog met zijn „All Stars", een zes man sterke formatie.
Bestormd
Hij bezocht verschillende keren ons land. In 1952 zorgde Armstrong zelfs voor een ongekende sensatie. Het Amsterdamse Concergebouw werd bestormd door duizenden enthousiasten die op alle mogelijke manieren de zaal probeerden binnen te dringen. Louis Armstrong liet zich toen kennen als een sympathieke man en een boeiend verteller.
Dat hij steeds meer het commerciële pad opging is begrijpelijk. Armstrong wist dat hij zich niet meer kon vernieuwen. Louis Armstrong trad op in een tiental films, waaronder kortgeleden nog de musical „Hello Dolly" met Barbara Streisand, en is de auteur van het schitterende boekje „Satchmo, My Life in New Orleans."
Hulde
In Nederland zou hij ten slotte een van de mooiste momenten uit zijn leven meemaken. In 1959 haalde Ben Essing hem naar Blokker, waar duizenden hem zo'n spontane hulde brachten dat „Satch" snikkend zei: „Dit zal ik nooit vergeten". Zo lang er jazz gespeeld wordt, zal ook Louis „Satchmo" Armstrong niet vergeten worden.
BOB SINKELER.
De Telegraaf, 7 juli 1971
*Armstrong werd op 4 augustus 1901 geboren en overleed op 69-jarige leeftijd
woensdag 26 mei 2010
Hal David
Ja, nu moet ik niet gaan valsspelen en gewoon eerlijk toegeven dat ik het gisteren niet heb gezien: de respectabele leeftijd die liedjesschrijver Hal David heeft bereikt. De goede man is 89 jaar geworden. Op 25 mei dus. Tijdsverschil met Amerika.Hal David heeft grote indruk gemaakt met zijn tekst voor We Have All the Time in the World uit OHMSS in 1969. Ook Do You Know How Christmas Trees Are Grown? uit diezelfde film is van hem. Tien jaar later mocht David nogmaals meedoen, nu aan Moonraker. Wat ik persoonlijk een prachtig nummer vind.
Al eerder schreef Hal David onsterfelijke teksten voor de Bond-parodie Casino Royale in 1967. Een film die je beter kunt beluisteren dan bekijken, want de muziek van Burt Bacharach is werkelijk fantastisch.
Nog geregeld duiken nummers van zijn hand op in diverse films en tv-shows. Dat maakt Hal David nu al onsterfelijk. Neemt niet weg dat we er volgend jaar van uitgaan een groot feest te vieren. Op 25 mei dus. Niet de 26e.
zondag 10 mei 2009
We Have All the Time in the World
Sinds lange tijd heb ik het album Shaken and Stirred van David Arnold weer beluisterd. Een van de beter geslaagde herkauw-uitgaven.Toen ik het album in 1997 kocht, was ik bang dat het een nieuwe verzamel-cd zou zijn van nummers die ik allang had. Alleen Space March zou in dat geval een nieuwe track zijn. Niets bleek minder waar en tot mijn grote verrassing hoorde ik oude bekende Bond-songs in een compleet nieuw jasje.
Toegegeven: in de meeste gevallen is het origineel beter. In het geval van de James Bond Theme van LTJ Bukem is het zelfs goed zoeken naar een herkenbare melodie. Veelal hebben de extra’s geen toegevoegde waarde. Zoals een ruis-intermezzo in Nobody Does It Better, geluid van een ademautomaat voor duikers in From Russia with Love, een pianoklep die dichtslaat in Thunderball.
Een aantal tracks daarentegen is juist weer erg goed uitgewerkt. Space March heeft een zeer prettige deun, ook On Her Majesty’s Secret Service (die ik later trouwens in drie verschillende versies heb aangeschaft) van Propellerheads klinkt heerlijk, maar het hoogtepunt van deze cd is het laatste nummer: We Have All the Time in the World van Iggy Pop. Wat is dat een goed nummer!
Het origineel van Louis Armstrong (geschreven door John Barry en Hal David) is al een heel fijn nummer, hoewel atypisch voor een Bond-song. Maar deze versie van Iggy Pop ruilt een oubollige gitaarklank in voor een ruige elektrische. Afgewisseld met een prima orkestratie van David Arnold (of eigenlijk dirigent Nicholas Dodd) en natuurlijk het prachtig donkerbruine geluid van engerd Iggy Pop zelf. Dit nummer is overigens een van de meest herkauwde van alle Bond-songs. Fun Lovin’ Criminals, Vic Damone, Michael Ball, Amalia Grè, The Puppini Sister, The Fairly Handsome Band en Thindersticks deden ook al eens een duit in het zakje.Tijdens de opname van dit album kreeg David Arnold trouwens het telefoontje van Eon Productions dat hij de muziek voor de volgende Bond-film, Tomorrow Never Dies, mocht maken. Zoals Arnold met Shaken and Stirred al had bewezen: het werk van John Barry past hem als gegoten.
Abonneren op:
Posts (Atom)
