Iggy Pops ‘James Bond’

Hoewel de intro lekker in het gehoor ligt, is het niet te hopen dat de nieuwe Iggy Pop is bedoeld als titelsong voor Bond 25. Op het nog te verschijnen album Free van Iggy Pop staat het nummer James Bond. Wellicht geïnspireerd door deze recente geschiedenis.



Dat Iggy Pop op sublieme wijze ook een echte Bond-song kan coveren, bewees David Arnold in 1997:

Arnold wil terug naar Bond

Als componist David Arnold terug wordt gevraagd, zal hij geen moment twijfelen om weer aan een Bond-film mee te werken. Dat zegt de componist van vijf Bond-films tegen ScreenDaily.

Arnold heeft altijd aangegeven dat hij zich niet gepasseerd voelde toen Thomas Newman werd aangetrokken om de score van Skyfall te verzorgen. Voor het eerst sinds 1997 was Arnold niet betrokken bij een Bond-film en kon hij zich volledig richten op de muziek voor de openingsceremonie van de Olympische Spelen.

David Arnold werd in 1997 benaderd voor zijn eerste Bond-film Tomorrow Never Dies. Vlak daarvoor had hij Shaken and Stirred uitgebracht, een album met James Bond-covers. De componist dacht altijd dat Shaken and Stirred en de Amerikaanse blockbusters Stargate en Independence Day de aandacht van de Bond-producenten had getrokken. Maar het bleek dat een medewerker van een Londense platenzaak hem had aanbevolen bij de filmmakers.

David Arnold met Shirley Bassey tijdens de opnames van het album The Performance (2009)

Over Bond 24 is momenteel nog weinig bekend, behalve dat Daniel Craig, Ralph Fiennes, Naomie Harris en Ben Whishaw terug zullen keren als respectievelijk Bond, M, Moneypenny en Q.

Hoewel niet altijd even origineel of baanbrekend als zijn grote voorbeeld John Barry, bewijst David Arnold al jarenlang een prima alternatief te zijn. Thomas Newman was een verfrissende onderbreking, maar Arnold maakt naar mijn idee de beste kans voor Bond 24. En daarbij, er moet gewoon geleverd worden.

Een van de weinige foto's waarop David Arnold en John Barry samen te zien zijn (2002)

Keerden de filmmakers in het verleden daarom vaak terug naar John Barry, die kon namelijk een maand voor de release nog een complete score in elkaar draaien, Arnold lijkt uit hetzelfde hout gesneden. En toegegeven, hij lijkt tijd te hebben, op filmgebied heeft hij het beduidend minder druk dan Barry in zijn hoogtijdagen. Dat blijft toch een klasse apart.

We Have All the Time in the World

Sinds lange tijd heb ik het album Shaken and Stirred van David Arnold weer beluisterd. Een van de beter geslaagde herkauw-uitgaven.

Toen ik het album in 1997 kocht, was ik bang dat het een nieuwe verzamel-cd zou zijn van nummers die ik allang had. Alleen Space March zou in dat geval een nieuwe track zijn. Niets bleek minder waar en tot mijn grote verrassing hoorde ik oude bekende Bond-songs in een compleet nieuw jasje.

Toegegeven: in de meeste gevallen is het origineel beter. In het geval van de James Bond Theme van LTJ Bukem is het zelfs goed zoeken naar een herkenbare melodie. Veelal hebben de extra’s geen toegevoegde waarde. Zoals een ruis-intermezzo in Nobody Does It Better, geluid van een ademautomaat voor duikers in From Russia with Love, een pianoklep die dichtslaat in Thunderball.

Een aantal tracks daarentegen is juist weer erg goed uitgewerkt. Space March heeft een zeer prettige deun, ook On Her Majesty’s Secret Service (die ik later trouwens in drie verschillende versies heb aangeschaft) van Propellerheads klinkt heerlijk, maar het hoogtepunt van deze cd is het laatste nummer: We Have All the Time in the World van Iggy Pop. Wat is dat een goed nummer!

Het origineel van Louis Armstrong (geschreven door John Barry en Hal David) is al een heel fijn nummer, hoewel atypisch voor een Bond-song. Maar deze versie van Iggy Pop ruilt een oubollige gitaarklank in voor een ruige elektrische. Afgewisseld met een prima orkestratie van David Arnold (of eigenlijk dirigent Nicholas Dodd) en natuurlijk het prachtig donkerbruine geluid van engerd Iggy Pop zelf. Dit nummer is overigens een van de meest herkauwde van alle Bond-songs. Fun Lovin’ Criminals, Vic Damone, Michael Ball, Amalia Grè, The Puppini Sister, The Fairly Handsome Band en Thindersticks deden ook al eens een duit in het zakje.

Tijdens de opname van dit album kreeg David Arnold trouwens het telefoontje van Eon Productions dat hij de muziek voor de volgende Bond-film, Tomorrow Never Dies, mocht maken. Zoals Arnold met Shaken and Stirred al had bewezen: het werk van John Barry past hem als gegoten.