Bond-klassieker Goldfinger draait op zaterdag 5 september in 4K in filmhuis Milûk in Harlingen. De inleiding van de voorstelling wordt verzorgd door Bond-liefhebber Thomas Hobma.
Stap in de wereld van glamour, gadgets en spionage met de klassieker die de standaard zette voor alle Bond-films. Goldfinger brengt spanning, stijl en iconische scènes samen in een tijdloos avontuur met Sean Connery als de onvergetelijke James Bond. Van de legendarische Aston Martin en de iconische titelsong van Shirley Bassey tot de sinistere plannen van Goldfinger — dit is Bond op zijn best.
Veel Bond-fans noemen Goldfinger nog steeds de meest perfecte klassieke Bond-film, omdat hij humor, spanning, gadgets en stijl precies in balans heeft. De film bracht vele malen zijn budget op en zorgde voor een wereldwijde ‘Bondmania’.
Leeuwarder Courant, 04-02-1966
In de Bond-reeks bij Milûk waren eerder Dr. No en From Russia with Love te zien. Deze laatste voorstelling in april vertoonde enkele technische problemen. Thomas Hobma verzekert dat deze voor de filmvertoning op 5 september zijn verholpen.
Kaarten voor Goldfinger zijn verkrijgbaar bij Milûk.
Lees hier nog eens terug hoe Goldfinger in 4K was bevallen op het grote doek.
In navolging van Dr. No brengt filmhuis Milûk in Harlingen op 11 april de tweede James Bond-film From Russia with Love (1963). De inleiding wordt wederom verzorgd door Bond-liefhebber Thomas Hobma.
Deze film geldt niet alleen als Sean Connery’s persoonlijke favoriete Bond-film, maar ook als één van de allerbeste Koude Oorlog-thrillers ooit gemaakt. Dit keer opereert James Bond in Istanboel — aan boord van de legendarische Oriënt-Express, door zinderende bazaars en aan de oevers van de Bosporus — in een verhaal vol intrige, paranoia en Hitchcockiaanse spanning.
De film is indrukwekkend gerestaureerd in haarscherp 4K, rechtstreeks vanaf de originele cameranegatieven. Elk detail spat van het doek, stijlvol, dreigend en tijdloos.
Dr. No is volgende week zondag 14 december te zien in filmhuis Milûk in het Friese Harlingen. De eerste James Bond-film uit de reeks wordt vertoond in 4K met een Dolby Atmos-mix. Bond-liefhebber Thomas Hobma verzorgt de inleiding van de Bond-klassieker uit 1962.
Mocht deze voorstelling een succes worden, dan staat bij Milûk de volledige Bond-catalogus in de planning, aldus Hobma.
De film draait vanaf 14:00 uur. Klik hier voor meer informatie. En lees hier nog eens terug hoe Dr. No een aantal jaren geleden imponeerde op een snikhete dag in Purmerend.
GoldenEye keert op 5 oktober eenmalig terug bij de Kinepolis-bioscopen. De James Bond-film met Pierce Brosnan en Famke Janssen viert dit jaar zijn dertigjarige jubileum. Die dag markeert tevens de releasedatum van de eerste James Bond-film Dr. No 63 jaar geleden.
De zeventiende film uit de Bond-reeks staat geprogrammeerd bij de volgende Nederlandse Kinepolis-bioscopen:
Almere
Breda
Den Bosch
Emmen
Enschede
Groningen
Hoofddorp
Jaarbeurs Utrecht
Leidschendam
Spijkenisse
Zoetermeer
De film bevat Nederlandse ondertitels. Klik hier voor meer informatie.
De officiële website 007.com heeft ter gelegenheid van het jubileum vijf iconische scènes uit GoldenEye uitgelicht.
De 23e James Bond-film Skyfall keert op zondag 15 juni eenmalig terug bij Pathé. Speciaal voor Vaderdag draait de film in 23 theaters in het land.
Skyfall (2012) is een moderne James Bond-klassieker. Met een Javier Bardem als fijne schurk, een dijk van een titelsong door Adele en verder een film vol verrassingen, zoals ik schreef ten tijde van de filmrelease.
Skyfall is op 15 juni te zien in de volgende Pathé-bioscopen:
Amersfoort
Amsterdam Noord
Arnhem
Breda
Buitenhof
City
De Kuip
De Munt
Delft
Ede
Eindhoven
Groningen
Haarlem
Helmond
Leeuwarden
Maastricht
Nijmegen
Rembrandt
Schouwburgplein
Tilburg-centrum
Ypenburg
Zaandam
Zwolle
Met dank aan Leijo Van Aubel voor de melding. Zie hier voor meer informatie.
Jubilaris Spectre keert terug bij Vue Cinemas. Op 14 en 15 juni is de Bond-film van tien jaar geleden in de meeste Vue-bioscopen te zien.
Dit vond Bond Blog destijds van de vierde Bond-film met Daniel Craig in de hoofdrol:
Een enkele (grote) verrassing daargelaten, maakt van Spectre een vermakelijke film, maar wel eentje waar je met gemengde gevoelens op terugkijkt. Na alle uitmuntende recensies waren de verwachtingen misschien iets te hooggespannen.
Het uitgebreide oordeel van tien jaar geleden is hier terug te lezen.
Inmiddels is de mening van ondergetekende in het voordeel van de film bijgesteld; Spectre is een fijn Bond-avontuur dat lekker wegkijkt. Daniel Craig is er op zijn meest relaxed, de muziek van Thomas Newman is bijzonder sfeerverhogend en Hoyte van Hoytema levert een piekfijn beeld af. En mis vooral het fabelachtige beginshot in Mexico City niet.
Klik hier voor meer informatie over de voorstellingen in Vue.
Diamonds Are Forever is op 4 december te zien bij filmmuseum Eye. De vertoning van de zevende James Bond-film maakt onderdeel uit van Amsterdam Forever Young, waarin Eye een jaar lang films draait die de hoofdstad in meer of mindere mate als decor gebruiken. Dit alles in verband met het 750-jarige bestaan van de stad in 2025.
Op 4 december staat Amsterdam door de ogen van internationale filmmakers centraal. Veel grote regisseurs streken neer in Amsterdam. Samen met de Nederlandse acteur Gijs Naber (onder voorbehoud) kijkt filmmuseum Eye naar de representatie van de Nederlandse hoofdstad in internationale speelfilms, zoals melodrama The Fault in Our Stars (2014), de deels in Amsterdam opgenomen historische film Girl with a Pearl Earring (2003), misdaadfilms Ocean’s Twelve (2004) en The Hitman’s Bodyguard (2017), Wim Wenders’ road movie Alice in den Städten (1974), The Diary of Anne Frank (1959) en marihuanakomedie Still Smokin’ (1983).
Aansluitend volgt de vertoning van Diamonds Are Forever (1971) van Guy Hamilton op 35mm uit de Eye-collectie, waarin James Bond (Sean Connery) moet onderzoeken wat er toch aan de hand is met de internationale diamantmarkt. Het spoor leidt onder andere naar Amsterdam en Las Vegas, terwijl 007 het aan de stok krijgt met de amusante slechteriken Mr. Wint en Mr. Kidd.
Pathé brengt deze maand James Bond-klassiekers terug in de bioscoop. Vanaf donderdag 13 juni is dat The Spy Who Loved Me (1977), de derde Bond-film met Roger Moore in de hoofdrol met een glansrol voor de boomlange Richard Kiel als Jaws. Kijk hier waar de film draait.
Een week later op 20 juni is GoldenEye (1995) van Martin Campbell aan de beurt. Het James Bond-debuut van Pierce Brosnan als 007 met Famke Janssen als de dame met de dodelijke dijen. Kaarten voor GoldenEye zijn hier te verkrijgen.
Tot slot op 27 juni Casino Royale (2006). Wederom een Bond-debuut, ditmaal van Daniel Craig als de geheim agent die wederom onder regie van Martin Campbell de serie nieuw leven inblies. Meer info over Casino Royale bij Pathé is hier te vinden.
Wie snel is kan deze dagen nog terecht bij Goldfinger (1964). De derde film uit de Bond-reeks die een ware goudader voor de producenten bleek te zijn. Nog steeds zeer de moeite waard. Goldfinger draait nog in een beperkt aantal bioscopen.
Na het grote succes van de James Bond-avonden bij Koolhovens Keuze, werd filmmaker Martin Koolhoven vaak gevraagd of de Bond-colleges ook ‘los’ konden worden aangeboden. Dat kan nu. Speciaal voor groepen die een vermakelijk onderhoudende avond of middag willen.
Bij deze voorstelling loopt Martin Koolhoven chronologisch van de eerste tot de laatste James Bond en laat hij uit deze films de meest iconische en vermakelijkste fragmenten zien. De regisseur en filmfanaat vertelt erbij welke ideeën hij geweldig vindt en welke volkomen misplaatst. Ook passeren Bond-replica’s en look-a-likes de revue.
Martin Koolhoven brengt From Russia with Love en Octopussy eenmalig terug in de bioscoop.
Vorig jaar maakte de filmmaker een rondje langs de Nederlandse filmtheaters met zijn James Bond-colleges. In dit theaterprogramma Koolhovens Keuze liet hij eerder al twaalf Bond-klassiekers zien. In de loop van 2024 komen hier nog twee bij:
7 juni: From Russia with Love (1963) Forum Groningen
From Russia with Love wordt gezien als een van de beste uit de reeks. Deze tweede James Bond-film laat zien dat voorganger Dr. No geen toevalstreffer was. De internationale cast aangevoerd door Sean Connery is om van te watertanden: Pedro Armendáriz, Lotte Lenya, Robert Shaw, Bernard Lee, Vladek Sheybal en Daniela Bianchi. De filmmuziek is van John Barry, die hiermee zijn ticket als huiscomponist van James Bond verzilvert. De regie is voor de tweede keer in handen van Terence Young.
Octopussy is de persoonlijke favoriet van Martin Koolhoven; het is de eerste Bond-film die de regisseur zag. Of zoals hij zelf zegt: ‘The first cut is the deepest’. Roger Moore speelt hier voor de zesde keer 007, met naast hem (voor de tweede keer) Maud Adams, Louis Jourdan, Kristina Wayborn en Kabir Bedi. Ook weer met muziek van John Barry, de titelsong All Time High gezongen door Rita Cooldige en de tweede regieklus van John Glen (die hierna nog drie Bond-films zou maken). Actie en avontuur in kleurrijk India.
Kijk voor andere filmcolleges en meer informatie op Koolhovens Keuze.
De vijfde James Bond-film uit de reeks You Only Live Twice (1967) is toegevoegd aan de speellijst van Koolhovens Keuze. De film wordt op zondag 17 september vertoond in Hanze Art Station in Zwolle. Het aantal filmcolleges over James Bond dat filmmaker Martin Koolhoven in de Nederlandse bioscopen brengt, komt daarmee op twaalf.
Donderdag bijt Koolhoven het spits af met For Your Eyes Only (1981) in Corendon Cinema in Badhoevedorp. Om vanaf dan iedere week ergens in het land een aantal Bond-klassiekers in te leiden met een college.
Hanze Art Station vertoont bovendien op zaterdag 16 september, maar dan zonder Martin Koolhoven, Casino Royale (2006), de eerste James Bond-film met Daniel Craig in de hoofdrol van 007.
Zie hier voor meer informatie over de speellijst van Koolhovens Keuze.
Of hij er al aan had gedacht om Jeroen Krabbé te vragen. Aardige man, maar nee, niet aan gedacht. Bovendien, gaat Martin Koolhoven verder: „We rijden wel terug, we rijden alleen niet heen. We zijn daar al in de buurt.” Geen probleem, geef ik aan, ik wel hem best ophalen. „Meen je dat?” In dat geval: „Check eerst of hij überhaupt wel kan.”
De laatste maanden heb ik regelmatig contact met Martin Koolhoven. De regisseur gaat vanaf september de Nederlandse bioscopen langs met James Bond-colleges. En als dat net zo leuk wordt als het voorproefje dat hij in april gaf met Goldfinger, wordt dat smullen. Een uur, anderhalf uur lullen over Bond, in interactie met het publiek en na een korte pauze de hoofdfilm; een Bond-klassieker. Waarna je Koolhoven na afloop ook nog aan de bioscoopbar kunt treffen om verder te kletsen. Want hij blijft er de hele voorstelling bijzitten om zo nu en dan door de film heen te roepen.
Op deze manier brengt het programma Koolhovens Keuze elf Bond-films eenmalig terug in de bioscoop. Bond blijft toch een cinema-ervaring, hoe vaak je de film thuis al hebt gezien. De mogelijkheid om je favoriete Bond-films op het witte doek te aanschouwen, is een must voor de liefhebber.
Onlangs vertoonde Koolhoven de film Karakter in bijzijn van hoofdrolspeler Fedja van Huêt; in september is filmproducent Dave Schram aanwezig bij het Vlaamse epos Daens. Zodoende dacht ik: dan mag Jeroen Krabbé niet ontbreken als Martin Koolhoven The Living Daylights vertoont.
Jeroen Krabbé is mijn held. Dat was hij al voordat ik hem in 2012 ontmoette. Iedereen die aan een James Bond-film heeft meegewerkt is een held, maar als Nederlander net iets meer. Het is niet veel Nederlanders gegeven in een Bond-film op te treden. We tellen er in totaal vier met een rol, twee daarvan een significante, en één daarvan als belangrijkste tegenstander, die dus samen met de Bond-acteur en diens verovering de pers te woord mag staan. Joe Don Baker was op die persbijeenkomsten nergens te bekennen (dit voor degenen die Brad Whitaker als hoofdboef van de film denken te zien).
In 2012 werkte ik als regisseur en redacteur aan een aantal radioprogramma’s van de NTR. Dat jaar markeerde 50 jaar James Bond en 25 jaar The Living Daylights, dus ja, ik moest maar eens een belletje naar Amsterdam plegen. Een belletje waar ik best tegenop zag, omdat ik zomaar oor aan oor met mijn held kon komen te staan.
Omdat ik vreesde te gaan hakkelen aan de telefoon, leek dit mij de beste oplossing: enkele dagen in de vooravond moest ik voor een ander programma in de AKN-studio zijn. Vanaf het NTR-paviljoen op het mediapark, met de auto het kippeneindje naar de AKN (omdat ik daarna altijd meteen naar huis ging), de parkeergarage in, trap op langs de receptie en gelijk door naar de redactieruimte waar ik de juiste muzieknummers en bumpers in het Avid-systeem moest slepen. Ik kwam daar toch altijd enigszins gehaast aan. Mooi. Dat leek mij de beste dekmantel om gelijk even te bellen.
En zo belde ik al hijgend naar het vaste nummer in Amsterdam en na een aantal keren overgaan werd de telefoon opgenomen. Geen naam, alleen een vriendelijk ‘Hallo’. Dat was hem. General Koskov in hoogst eigen persoon, zomaar op een dinsdagavond. Of ik hem even mocht storen. Dat mocht.
Na een kort gesprek had ik het e-mailadres van mijn held ontfutseld. „Waar slaat dat op?”, vroeg ik oprecht toen ik het noteerde. „Dat leg ik nog wel een keer uit”, was zijn respons. Ik zou hem een aantal beschikbare data toesturen en hij zou kijken of daar een geschikte tussen zat. Het hele gesprek had niet veel langer dan een paar minuten geduurd, maar ik had beet, ik had gewoon met mijn held gesproken! Ik glom van trots.
Mijn uitnodiging per e-mail volgde de dag erna. Daar moest ik echt even voor gaan zitten, ik moest immers tactisch te werk gaan. Natuurlijk mocht, nee móest hij weten van mijn jarenlange Bond-liefde en van mijn Bond Blog. De mail moest ook zakelijk zijn, want hij moest weten niet met een geobsedeerde fan te maken te hebben. Van mij hoefde hij niets anders te vrezen dan waardering.
En toen. Toen hoorde ik niets…
Zo stom, ik had natuurlijk een verkeerd e-mailadres genoteerd. Het klonk al zo vreemd. Dan moest ik hem na het weekend nogmaals schoorvoetend opbellen dat ik het fout had opgeschreven. Wat was ik toch een amateur.
Op zondagavond checkte ik nogmaals mijn werkmail. Ik durfde bijna niet te hopen. Stond daar toch zijn naam! Een alleraardigste reactie met een datum waarop hij kon komen. Hij zou mijn website eens bekijken.
Op de dag van de opname stierf ik van de zenuwen. Zo dadelijk zou ik mijn held ontmoeten. Je weet wat ze zeggen over het ontmoeten van helden: niet doen! Een telefoontje van de receptie: onze gast zat te wachten. Ik naar het Net 3-gebouw om hem op te halen.
Daar zat hij rustig op een bankje. Colbertje aan, wit overhemd. Een grote leren tas naast zich. De tas met plakboeken, daar had ik om gevraagd. Een glimlach, een stevige handdruk. Wat voor mij blijkbaar heel belangrijk was, is of hem mocht tutoyeren. Het was het eerste wat ik hem vroeg. Geen probleem!
Jeroen en ik liepen over het dak naar het paviljoen, waar we staande werden gehouden door Lex Uiting. Hij had een vraag over seks. Mijn held gaf mij vleugels; ik reageerde opmerkelijk ad rem, daar had de Limburger niet van terug. Ik probeerde te lopen zoals ik met iedere bekende Nederlander naar het paviljoen liep. Maar al die anderen, al waren zij Hans van Breukelen, Jan Zwartkruis, IJf Blokker, Penney de Jager, Jan Terlouw, Sjaak Swart of Reinier Paping, zij waren geen van allen Jeroen Krabbé.
Voor de opnamen verlekkerde ik mij aan zijn plakboeken. Zes stuks vol met unieke foto’s van de Bond-set. Jeroen zag mijn enthousiasme. Als hij er niet meer zou zijn, zouden de plakboeken mijn kant op gaan. Maar blijf alsjeblieft nog heel lang bij ons, ik heb je pas één keer ontmoet!
Het radiogesprek waarvoor hij was gekomen, liep als een zonnetje. Jeroen was welbespraakt, voelde zich zichtbaar op zijn gemak. Na de opname een fotosessie, een handtekening en de grootste troef: hij mocht beschermheer van mijn Bond Blog worden. Nou, dat wilde hij wel. Dat was hem nog nooit aangeboden!
Na een warm afscheid zie ik hem nog zwaaien vanaf de achterbank van de taxi. Wat een avontuur. Ik was in de wolken. Maar toen moest het mooiste nog komen. Nog geen uur later: pling! Een mailtje. Of Jeroen mijn thuisadres mocht hebben, hij had iets voor me. Ik had hem desnoods mijn pincode toevertrouwd!
De volgende dag: een dreun op de deurmat. Een vuistdikke enveloppe. In mijn handen hield ik het officiële script dat Jeroen Krabbé had gebruikt op de set van The Living Daylights… On-ge-loof-lijk. Een relikwie. Vijfentwintig jaar lang had het boekwerk dode huidcellen verzameld in het huis van mijn held, en nu, zomaar, was het in mijn bezit. Mijn heilige graal! Er zat een briefje bij: ‘Beste Jasper, dit is voor jou omdat je zo’n Bond-allesweter bent! Ik ontdekte nu dat er op het titelblad staat: ‘this screenplay must be returned to the production office at the end of your involvement with the film’! Nooit geweten… Dus wees er maar zuinig op! Dag, Jeroen’
Sinds die tijd hebben we regelmatig contact, zwaaien we naar elkaar in het Vondelpark, houden we logeerpartijen, vieren we vakanties in Zuid-Frankrijk en krijg ik fanmail van hem als hij mij ergens heeft horen praten: ‘Wat leuk om je te horen op de radio met je ‘Heilige Graal’! Het is bij jou in goede handen!’
Met die man zou ik graag twee uur heen en terug in de auto naar Steenwijk zitten om hem bij Martin Koolhoven af te leveren. Wat een show moet dat worden. Een echte Hollywoodster in Overijssel! Alleen maar bewonderaars. Leuk uitje ook voor een acteur van bijna tachtig. Wat doe je anders op een zaterdagavond in september? Maar dan moet je net Jeroen Krabbé als held hebben… Hij heeft het te druk! ‘Mijn beste Jasper, een Bond-tournee! Goed idee, maar helaas kan ik niet (ben zó druk bezig met m’n nieuwe schilder-programma!) Maar neem vooral het script mee, ze zullen jaloers op je zijn!’
Het was het proberen waard en wie weet, als het straks september is, en die zaterdagavond nadert, dat hij toch zin heeft in een ritje naar Steenwijk. Ik zal, net als James Bond met zijn Walther, mijn autosleutel onder het kussen in de aanslag houden. Klaar om de motor te starten.
Maar waar dat e-mailadres van Jeroen Krabbé op slaat? Ik heb nog steeds geen flauw idee…
De definitieve speeldata van Martin Koolhovens colleges over James Bond zijn bekend. Er is een aantal kleine wijzigingen ten opzichte van de speellijst zoals aangekondigd in april.
Onder voorbehoud zijn dit de meest actuele data waarop de
regisseur zijn licht laat schijnen over het fenomeen James Bond.
Kaarten voor de speciale Bond-avonden zijn bij de meeste bioscopen
inmiddels te bestellen:
7 september: For Your Eyes Only (1981) Corendon Cinema Badhoevedorp
8 september: The Spy Who Loved Me (1977) UITVERKOCHT Forum Groningen
Zie de website van Koolhovens Keuze voor meer informatie en hier voor een impressie van het voorproefje dat Martin Koolhoven recentelijk gaf met Goldfinger (1964) in Eye Amsterdam.
Prima, als we geen nieuwe Bond-film krijgen, dan kijken we die ouwe films wel in de bioscoop. Voordeel is dat je precies weet waar je aan toe bent; je zult nooit teleurgesteld de zaal verlaten en naderhand zeurt er niemand dat James Bond is vermoord. Win-win. En wat is er nou fijner dan een Bond-film op het grote scherm?
De zaal met driehonderd stoelen zit op 20 april bommetje vol. In het kader van James Bond Night vertonen filmregisseur Martin Koolhoven en filmprogrammeur Ronald Simons in Cinema 1 van filmmuseum Eye de gerestaureerde versie van de Bond-klassieker Goldfinger. In 4K glinstert alles nog gouder dan daarvoor.
Als dikke extra worden vooraf aan de filmvertoning pre-title sequences uit verschillende Bond-films vertoond, aan elkaar gepraat door een vapende Martin Koolhoven. De bevlogen filmverteller beheerst de kunst om gelijkertijd te enthousiasmeren en te schofferen. Wie het breken van de vierde wand in het begin van On Her Majesty’s Secret Service afkeurt, is een sukkel. Zitten er eigenlijk medewerkers van Eye in de zaal? Want de vorige keer werd er geklaagd dat de spreker vapete tijdens de voorstelling. Fuck you!
Met een flesje Westmalle (een tripel zo te zien) langs zijn zijde, kletst de filmmaker de beginsequenties van de Bond-films aan elkaar. Toen hem werd gevraagd een keuze te maken, wilde hij ze allemaal laten zien. Dat werd een beetje te gortig op een reeks van 25 films met een gemiddelde speeltijd van 7 minuut 20 per sequentie. Hij koos er daarom in ieder geval van iedere Bond-acteur één.
Dr. No kent er geen. Vandaar dat we daar alleen de gunbarrel te zien krijgen met de titelsequentie er gelijk achteraan. Wie dacht vroeger trouwens, net als Koolhoven, dat die pistoolloop het diafragma van een camera was? Vingers? De regisseur blijkt een van de weinige losers in de zaal te zijn. En met die Bond-muziek is iets aan de hand. De namen Monty Norman en John Barry worden geroepen. Klopt allemaal, en er zitten in de zaal grotere Bond-kenners dan de spreker zelf is, schat de regisseur juist in, maar luister eens naar het deuntje van Monty Norman waarop het Bond-thema is gebaseerd. Koolhoven zingt de eerste regels van Bad Sign, Good Sign.
From Russia with Love (met 2 minuut 38 de kortste pre-title) met Robert Shaw als badguy is de eerste met het kenmerkende Bond-begin. Eentje die productioneel nog goed te overzien is. Wie vindt From Russia with Love de beste Bond-film? Vingers.
On Her Majesty’s Secret Service is de volgende in de rij. Zijn er mensen in de zaal die George Lazenby de beste James Bond vinden? Niet de film zelf, want die is goed, maar de James Bond-acteur? Het blijft bijna stil in de zaal. Gert Watering van James Bond Nederland weet nog te melden dat Lazenby een Golden Globe-nominatie voor zijn rol heeft gekregen. Dat zegt genoeg, besluit Koolhoven met een glimlach.
Live and Let Die met de dan nieuwe Bond Roger Moore slaat hij over, want daar komt James Bond helemaal niet in de beginsequentie voor. Octopussy, Koolhovens favoriete Bond-film, want de eerste die hij zag, heeft hij enkele jaren geleden al in Eye vertoond, vandaar dat hij kiest voor een prachtige opening in, volgens de regisseur, een van de minste Bond-films: Moonraker.
Tijdens de vrije val op het grote doek van 11 bij 5,5 meter krijg ik, voor de eerste in de honderd keer dat ik deze scène al heb gezien, spontaan last van hoogtevrees. Ik ben het met Koolhoven eens dat dit een fantastische opening is. Waar ik mij niet in kan vinden, is zijn lage waardering voor het eindproduct. Oké, James Bond was inmiddels trendvolger geworden in plaats van setter, maar in zijn tijd werd Moonraker bijzonder positief ontvangen, en nog steeds is het een heerlijke verstand-op-nul-film. Niet in de laatste plaats door de onvergetelijke muziek van John Barry en de grandioze sets van Ken Adam.
Tussendoor nog even die vreemde eend: Never Say Never Again, Connery’s eenmalige terugkeer. Hoe dat precies zit, voert te ver om hier uit de doeken te doen. Feit is dat deze Bond-film geen gebruik mocht maken van de gunbarrel-opening en ook niet van de James Bond-muziek. Wat ze daarom hebben gedaan, is de titels óver de beginsequentie heen plaatsen. Moet je opletten hoe gek dat is:
Dat is inderdaad een mankement waar de film verder weinig aan kan doen. Op internet mag dat allemaal wel, vandaar nog een keer de opening van Never Say Never Again maar dan in Eon-stijl. De begeleidende muziek is afkomstig uit From Russia with Love en Thunderball. Daar knapt de film inderdaad van op. Erachteraan krijgen we Dionne Warwicks Mr. Kiss Kiss Bang Bang over de titelsequentie van Thunderball en vreemd genoeg niet Lani Halls Never Say Never Again, wat overigens een prima Bond-nummer is.
Dan is het de beurt aan The Living Daylights, met, in Koolhovens optiek, de minste Bond van het stel: houten klaas Timothy Dalton. Maar Dalton is de enige 007 die de Bond van Fleming wist te benaderen, klinkt het uit de zaal. Die heb ik vaker gehoord, dat is geen criterium, aldus de alleswetende regisseur. En let vooral op hoe achteloos Dalton de beroemde woorden ‘Bond, James Bond’ uitspreekt. Totaal Bond-onwaardig. Toegegeven, Timothy Dalton had de jaren 80 ook tegen zich. Ook de titelsong van de Noorse popgroep a-ha kan Koolhovens goedkeuring niet dragen. Boegeroep vanuit het publiek. En terecht.
Tot grote opluchting van de Brimstone-regisseur is het daarna tijd voor Pierce Brosnan, een heel goede Bond. Om dat te illustreren laat hij de pre-titles van Die Another Day zien. Wie vindt dit de slechtste Bond-film? Vingers vanuit de hele zaal. Maar we hebben het mis, de minste is toch echt Quantum of Solace, vindt de filmkenner. Die Another Day is te leuk om als slechtste Bond-film de boeken in te gaan. De badguy die de hele film rondloopt met diamanten in zijn gezicht, is een geniale vondst.
Ook slechte Bond-films kennen hun hoogtepunten, Martin. Het eerste uur van Die Another Day is ook echt wel te doen. Maar alle credits die de film in het eerste uur heeft opgebouwd, worden in het tweede uur verspeeld.
De pre-title van Die Another Day is oké. Lijkt overigens verdacht veel op Tomorrow Never Dies waar Bond aan een bende snoodaards moet zien te ontkomen en daarbij het complete strijdveld vernietigt, waarna hij ternauwernood ontsnapt per vliegtuig of hovercraft. En nee, dit is net niet de langste pre-title. Voorganger The World Is Not Enough is met 13:48 een minuut langer en No Time to Die gooit daar met tien minuten extra helemaal roet in het eten.
De producenten zagen net als wij dat het na Die Another Day niet lang op deze manier door kon gaan. En toen kwam Quentin Tarantino, die met Pierce Brosnan Casino Royale wilde maken. Eon Productions, dat op dat moment al jaren de rechten bezat van de eerste Bond-roman, wilde niet dat Tarantino zich met Bond ging bemoeien, maar gebruikte het eerste Bond-verhaal wel als uitgangspunt voor de volgende film, net zoals Tarantino had geopperd. Tarantino meent dat hij Eon op een idee had gebracht. Ook Koolhoven gaat mee in het idee dat Casino Royale door Tarantino naar de oppervlakte is gebracht.
De waarheid hierover ligt ergens in het midden. Eon zal het nooit toegeven en voor de Amerikaan is het een mooi verhaal dat hij de James Bond-makers heeft geforceerd Casino Royale te maken — alsof hij deze credits werkelijk nodig heeft.
Met Casino Royale keerden de filmmakers terug naar Ian Fleming, naar de oorsprong van James Bond. Vraag aan de zaal wat de beste Bond-film met Daniel Craig is, waarbij je van de vijf automatisch keuze uit twee hebt. De meeste vingers gaan op voor Skyfall. Koolhoven geeft zijn goedkeuring. Van Casino Royale vindt hij met name de pokergame en de uitleg van ‘geen idee wie de mensen zijn’ (Vesper en Mathis) saai.
De laatste pre-title sequence is afkomstig uit deze film; na From Russia with Love de kortste uit de reeks. Wel eentje om trots op te zijn.
En dan is het pauze, roept de filmmaker vanaf de eerste rij. Na een kwartier is het de bedoeling dat Goldfinger gaat beginnen. Dat duurt iets langer, omdat de rij van 300 gasten die een drankje willen nogal lang is. Eye is daar, gek genoeg, niet op ingesteld.
Na de pauze neemt Ronald Simons kort het woord om Goldfinger in te luiden. Hij was ooit in Berlijn waar hij production designer Ken Adam (geen ‘Adams’) ontmoette. De Duitser van geboorte mocht op honderd meter afstand komen van het echte Fort Knox om het vervolgens op het studioterrein na te bouwen. Het interieur komt geheel uit het brein van de Bond-architect, en het moet gezegd dat het echte Fort Knox er vast niet zo imposant uitziet als in de film. Bijna niemand die het kan controleren, zelfs Joe Biden mag er niet naar binnen. En let vooral op de beroemdste eend uit de filmgeschiedenis, daar waar de film mee begint. Een eend die overigens verdacht veel op een zeemeeuw lijkt…
Tijd voor de blauwdruk aller Bond-films, Goldfinger. De film waar we voor zijn gekomen. Niet helemaal natuurlijk, want de introductie van Martin Koolhoven was om van te smullen, ook al ben je het niet altijd met hem eens. De regisseur is er in de pauze trouwens niet stiekem vandoor gegaan. De Westmalle is inmiddels ingeruild voor een fles rode wijn en vanaf de eerste rang kijkt hij de film gezellig mee. Af en toe roept hij nog iets.
Bij iedere herbeleving van welke Bond-film dan ook, zijn er altijd details die mij eerder niet zijn opgevallen. Zo maakt Bond bij zijn ontmoeting met Tilly Masterson zijn zin niet af: ‘By the way, my name is Bond, J…’ Ook is op het immense bioscoopscherm de pleister om zijn ringvinger goed zichtbaar. Die pleister droeg hij om zijn trouwring te verbergen. Bij Thunderball was het hem wel gelukt de ring af te schuiven.
De achtergrondprojecties en de Thunderbird-vliegtuigjes zijn in 4K onbedoeld nog lachwekkender, vindt ook het publiek, dat trouwens ook lacht waar het wel de bedoeling is.
Als bijna zestigjarige film doet Goldfinger het nog behoorlijk. Slimme keus van de heren om deze film te programmeren. Deze derde Bond-film blijkt nog altijd een publiekslieveling te zijn. Ik prijs de snelheid van de oude rolprent; Gosse Drent van James Bond Nederland vindt hem juist aan de trage kant. Grappig dat we allebei een andere film hebben gezien.
Je zou bijna vergeten dat de vertoning van Goldfinger is begonnen met het zeventigjarige jubileum van James Bond een week daarvoor. De literaire Bond uiteraard die nog altijd aan de basis staat van het veel grotere succes van de filmserie. Ian Flemings James Bond wordt al lang niet meer gelezen, enkel door de verstokte Bond-fan. De films zijn hun geestelijk vader al geruime tijd ontgroeid. De herdruk van Casino Royale bij HarperCollins Holland kwam net een halfjaar te vroeg. Zeventig jaar James Bond kun je daarom het beste eren met de vertoning van een film, dat trekt tenminste volle zalen. Zeker met Martin Koolhoven aan het roer.
En het allermooiste is dat het niet bij die ene vertoning in Eye blijft. Vanaf september gaat Koolhoven het land in met meer James Bond. Hij gaat naar Badhoevedorp, Groningen, Sittard, Deventer, Goes, Voorburg, Den Bosch, Wageningen, Steenwijk, Amstelveen en Enschede waar kriskras de klassiekers Dr. No, Thunderball, On Her Majesty’s Secret Service, Live and Let Die, For Your Eyes Only, A View to a Kill, The Living Daylights, Licence to Kill, GoldenEye en Die Another Day de revue passeren.
Klik hier rechts op de banner om te zien welke film waar en wanneer wordt vertoond. Als Goldfinger een voorbode is op de reeks in september, gaan we een fijne Bond-herfst tegemoet. O ja, volgende maand Casino Royale in Concert in enkele concertzalen in Nederland en België.
Je moet toch wat als er geen nieuwe Bond-films worden gemaakt.
Klik hier voor een overzicht van de pre-title sequences.
Regisseur Martin Koolhoven reist vanaf september het land door met filmcolleges die in het teken staan van James Bond. Na het college vindt de vertoning van een Bond-klassieker plaats op het grote doek. Kaarten zijn nu te bestellen.
De data voor de meeste voorstellingen zijn als volgt:
7 september:For Your Eyes Only (1981) Corendon Cinema Badhoevedorp
8 september: The Spy Who Loved Me (1977) Forum Groningen
15 september: On Her Majesty’s Secret Service (1969) De Domijnen Sittard
Het British Film Institute houdt op 30 september een James Bond-weekend ter ere van Bonds zestigste filmverjaardag. Zes Bond-films staan op de rol vertoond te worden, inclusief een gesprek met producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson, een gesprek met James Bond-stuntlieden en de makers van de visuele effecten én een preview van de documentaire The Sound of 007.
Daarvoor moet je natuurlijk wel in Londen zijn. Het programma ziet er dag voor dag als volgt uit:
Vrijdag 30 september:
18:15 Barbara Broccoli and Michael G. Wilson in conversation: 60 years of James Bond>>>
Jubilaris Dr. No is donderdag 23 juni nog te zien in twee bioscopen: Vue Nijmegen Walstraat (15:00 uur) en Vue Hilversum (17:50). Aanvankelijk stond de film alleen geprogrammeerd voor 18 en 20 juni.
Dit weekend was de eerste Bond-film te bewonderen bij bijna alle Nederlandse Vue-bioscopen. Ondanks dat het volgens de getuigenissen niet stormliep, was het voor de Bond-liefhebber een fijn weerzien en een unieke kans deze klassieker op het grote doek te aanschouwen.
De eerste film die ik in 2022 keek, was jubilaris Dr. No. Gewoon thuis, zoals ik de film gewend ben. Weliswaar met een verbetering van heb ik jou daar ten opzichte van de eerste tv-vertoning in 1991, maar het was nog steeds een blu-ray’tje op een tv-scherm. Ik moet zeggen dat ik nooit eerder zo had genoten van deze eerste Bond-film dan dat moment. Dit weekend is die beleving van eerder dit jaar ruim overtroffen door de filmvertoning in Vue. De bioscoopketen brengt Dr. No alleen morgen nog op het grote scherm. Als je nog niet bent geweest: doe jezelf een plezier en gaat dat zien.
Hoewel de film verhaaltechnisch uiteraard nul verrassingen meer heeft, is het juist de herkenbaarheid die het plezier geeft. Ik keek enorm uit naar de titelsequentie van Maurice Binder. De gekleurde dots, hoe simpel ook, zijn een lust voor het oog. Bij de gunbarrel viel trouwens gelijk al op dat het rood van het scherm spat. Als de naam van cinematograaf Ted Moore groot in beeld verschijnt met rode stippen op de achtergrond en overschakelt naar Ken Adam, ligt een epileptische aanval op de loer.
Van de verwonding op Bonds knokkels nadat hij Mr. Jones een pak rammel heeft gegeven tot het onmiskenbare felgekleurde shirt van Quarrel — de kleur rood domineert de film: het petje van de eerste blinde muis, Sylvia’s jurk, de lederen deur en stoel in M’s office (zijn rode telefoon is hier nog groen), de bloemen op Crab Key, en ga zo maar door. Technicolor wordt hier flink uitgebuit.
Dat we hier (Vue Cinemas Purmerend) te maken hadden met een puike kopie, bleek al gelijk bij het logo van MGM; de versie die gebruikt wordt sinds Skyfall (2012), waar wordt uitgezoomd vanuit het oog van de leeuw. Een film van zestig jaar oud voor het oog van het filmpubliek van nu.
Geluidstechnisch blijft deze eerste Bond-film iets achter. Het monogeluid is jaren geleden al vervangen door een DTS-HD Master Audio 5.1. Dat zijn we inmiddels wel gewend. Dr. No heeft nog niet dat opzwepende geluid van latere Bond-films. Het bassniveau dat je doet meetrillen in je stoel kwam van Jurassic World in de zaal ernaast.
Het gemis van een film als Dr. No is John Barry. Naast de James Bond Theme heeft de toekomstige huiscomponist verder geen bijdrage geleverd aan de eerste film. Met Barry kwam de Bond-sound en daarmee het ultieme James Bond-gevoel. Daarvoor komen we bij de volgende films aan ons trekken, in overvloed.
Dr. No op het grote doek doet sterk verlangen naar meer. Een uniek moment voor eenieder, waaronder ikzelf, die Sean Connery als James Bond nooit eerder in de bioscoop zag.
Wat betreft de opkomst op een warme zaterdagmiddag: vier toeschouwers, waarvan twee liefhebbers en tweemaal aanhang uit medelijden. Dat is voor een bioscoop geen directe reden om From Russia with Love als volgende klassieker te programmeren. Volgend jaar, wanneer de tweede Bond-film zijn diamanten jubileum bereikt, is een mooie gelegenheid om het nog eens te proberen.
De bioscoopbeleving van Dr. No bij Vue Cinemas op 18 en 20 juni verschilt per theater. Zo zal de film in sommige Vue-bioscopen in 4K te zien zijn en in andere bioscopen in 2K. Dit is te checken bij het online reserveren. Momenteel heeft alleen Vue Alkmaar deze aanpassing doorgevoerd. Daar wordt Dr. No vertoond als XD Experience.
De kwaliteit in 2K zal onverminderd goed zijn, verzekert Tamara de Koning, theatermanager van Vue Alkmaar. De vestiging in Alkmaar heeft de luxe over zeven zalen te beschikken, waardoor een oudje als Dr. No eenzelfde voorkeursbehandeling krijgt als de meest recente films; Dr. No staat in Alkmaar gepland voor zaal 1.
Vue-bioscopen met minder capaciteit moeten zelf bepalen of ze de film in 4K of 2K aangeleverd willen krijgen. Voor theaters zonder 4K-projector is die keuze snel gemaakt.
Dr. No draait in juni tweemaal in de meeste Vue-bioscopen onder de noemer Vue Classic. Het is dit jaar zestig jaar geleden dat de film zijn première beleefde. Alleen de theaters in Alphen aan den Rijn en Gorinchem hebben de eerste Bond-film niet in hun programma opgenomen.
Wie wil weten welke bioscoop welke beeldkwaliteit van Dr. No afspeelt, kan het beste de website van Vue in de gaten houden. Ook tickets zijn via diezelfde link te bestellen.
De Vue-bioscopen brengen Dr. No terug op het grote doek. De eerste James Bond-film, met Sean Connery als 007, is te zien op zaterdag 18 en maandag 20 juni. De Bond-film wordt ‘vermoedelijk’ vertoond in 4K, laat Vue Cinemas desgevraagd weten.
Dit jaar is het zestig jaar geleden dat Dr. No in première ging. De eerste Bond-film zette direct de toon met harde actie, idyllische locaties, vrouwelijk schoon, een megalomane schurk en een onuitwisbare held. Een must voor iedereen die deze filmklassieker nooit eerder in de bioscoop heeft gezien.
Video- en fotorechten voorbehouden aan Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures
