Continuity supervisor Elaine Schreyeck (100) overleden

James Bond-continuity supervisor Elaine Schreyeck is op honderdjarige leeftijd overleden. Dat meldt Really, 007! Podcast vanavond. Schreyeck was betrokken bij zes Bond-films in de jaren 70 en 80.

Elaine Schreyeck kwam in 1971 bij Diamonds Are Forever mee met regisseur Guy Hamilton, voor wie zij eerder werkte aan Battle of Britain (1969). Na Hamiltons laatste twee Bond-films Live and Let Die (1973) en The Man with the Golden Gun (1974), werkte zij onder zijn regie nog mee aan de Agatha Christie-verfilmingen The Mirror Crack’d (1980) en Evil Under the Sun (1982).

Elaine Schreyeck rechts naast Sean Connery en Guy Hamilton in Amsterdam, 1971

Elaine Schreyeck vanaf de rug te zien tijdens The Man with the Golden Gun (1974)

Andere bekende titels waarvoor Schreyeck de continuïteit verzorgde, zijn onder andere: Cleopatra (1963), The Taming of the Shrew (1967), Fiddler on the Roof (1971), Sleuth (1972), The Omen (1976), Superman en Superman II (1978/1980), Trail en Curse of the Pink Panther (1982/1983), Ladyhawke (1985) met Rutger Hauer en Labyrinth (1986).

Na ruim veertig jaar zette zij eind jaren 80 een punt achter haar filmcarrière. Schreyeck was als geïnterviewde te zien in de Inside-documentaires op de dvd’s en blu-rays van de Bond-films waaraan zijn meewerkte.

‘Diamonds Are Forever’ te zien bij Eye

Diamonds Are Forever is op 4 december te zien bij filmmuseum Eye. De vertoning van de zevende James Bond-film maakt onderdeel uit van Amsterdam Forever Young, waarin Eye een jaar lang films draait die de hoofdstad in meer of mindere mate als decor gebruiken. Dit alles in verband met het 750-jarige bestaan van de stad in 2025.

Op 4 december staat Amsterdam door de ogen van internationale filmmakers centraal. Veel grote regisseurs streken neer in Amsterdam. Samen met de Nederlandse acteur Gijs Naber (onder voorbehoud) kijkt filmmuseum Eye naar de representatie van de Nederlandse hoofdstad in internationale speelfilms, zoals melodrama The Fault in Our Stars (2014), de deels in Amsterdam opgenomen historische film Girl with a Pearl Earring (2003), misdaadfilms Ocean’s Twelve (2004) en The Hitman’s Bodyguard (2017), Wim Wenders’ road movie Alice in den Städten (1974), The Diary of Anne Frank (1959) en marihuanakomedie Still Smokin’ (1983).

Aansluitend volgt de vertoning van Diamonds Are Forever (1971) van Guy Hamilton op 35mm uit de Eye-collectie, waarin James Bond (Sean Connery) moet onderzoeken wat er toch aan de hand is met de internationale diamantmarkt. Het spoor leidt onder andere naar Amsterdam en Las Vegas, terwijl 007 het aan de stok krijgt met de amusante slechteriken Mr. Wint en Mr. Kidd.

Kijk hier voor tijden en tickets.

Op 9 november is ook Octopussy in de bioscoop te zien als onderdeel van het programma Koolhovens Keuze.

Beter een slechte dan geen Bond-film

Het leven is leuker met een nieuwe Bond-film op komst. Zo simpel is het. De zinderende voorpret waar we nu al zo lang van verstookt zijn. De eerste foto’s, de speculaties, de geruchten, de nieuwe soundtrack. Het maakt het leven van een Bond-fan aangenamer.

Zonder nieuwe film is het leven ook best te doen; ik krijg tenminste geen bommen op mijn dak, dus reden tot klagen heb ik allerminst. Zo kun je natuurlijk alles relativeren, maar daar krijg je geen stukje mee vol.

De nieuwe lente begint met de aankondiging van de nieuwe nul-nul-zeven. Als dat op enig moment aan de orde is, dan mogen we weer gericht dagdromen. Iedere frutsel van de filmset wordt met chirurgische precisie ontleed. De online fanbase gaat lekker los en speculeert dat het een lieve lust is. Dat is waar wij hoognodig aan toe zijn.

Dat geldt niet alleen voor ondergetekende en alle Bond-fans met mij, ook de gemiddelde bioscoopganger ziet James Bond graag. Twee uurtjes verstand op nul, het vertrouwde recept, een nieuw hoofdstuk aan de jarenlange saga. Met andere woorden: de wereld wordt er in zijn geheel beter van.

Ik durf zelfs te stellen: geef ons liever een slechte Bond-film dan geen Bond-film. Er zitten in de Bond-canon genoeg vijfjes en zesjes waar ik met plezier naar kijk: Diamonds Are Forever, The Man with the Golden Gun, Moonraker, A View to a Kill, Quantum of Solace, Spectre — ik doe maar een greep uit het minder beoordeelde repertoire. Allemaal films die ik met regelmaat en met veel smaak kan waarderen.

Die Another Day is een historisch dieptepunt waar de filmmakers hun best voor moeten doen om daar enigszins bij in de buurt te komen. Zo slecht dat het bijna knap is. Zelfs met een mindere Bond-film ben ik niet bang daar te geraken. Daarbij heeft ieder wangedrocht zijn liefhebbers: ook de aller slechtste Bond-film weet zijn publiek te bereiken. Slecht is slechts een mening.

Bijkomend voordeel is dat mindere en betere Bond-films elkaar dikwijls afwisselen. Beginnen we met een zesje, dan ligt de lat minder hoog voor de volgende en kan het in principe alleen maar meevallen. Ik zie louter voordelen om dit jaar gewoon lekker te beginnen met filmen.

Het kon ooit en het moet wéér kunnen. Huur een regisseur in die van aanpakken weet. Type Terence Young, Guy Hamilton, Lewis Gilbert of de laatste der Mohicanen John Glen. Deze klassiekers hebben met z’n vieren vijftien Bond-titels op hun naam. Vijftien! Dat is met z’n vieren zestig procent van alle Bond-films!

‘Heb je geen zin, dan maak je maar zin.’ Dit is richting de producenten. Tip aan de veel te late kant: doe het nu eens om en om. Je bent al jaren met z’n tweeën, net als Saltzman en Broccoli in de jaren 60, die namen om en om het voortouw. Dan draaiden ze er in het begin zelfs ieder jaar een productie uit! Nu jullie weer.

Het lijkt alsof scepterzwaaister Barbara Broccoli ons moedwillig aan het tarten is. Zolang zij geen zin maakt, gaat er niks gebeuren. Ik krijg steeds meer het gevoel dat zij daar genoegdoening van krijgt en dat nog héél lang kan volhouden. Heerlijk die macht en dan gewoon niks doen. Daniel Craig is volgens haar nog steeds James Bond en zolang er geen opvolger komt, blijft dat ook.

Dat is ook de reden dat de boel niet wordt verkocht. Het is net als Gollem die die ring in zijn reet had gestopt; er zo lang op zitten dat het je wezen aantast. Gelukkig word je er niet van en knapper ook niet. James Bond (lees: Daniel Craig) is Barbara’s precious, daar moet verder iedereen met z’n tengels van afblijven.

Nu is het beslist niet zo dat ik enkel James Bond-pulp verorber, zo zie ik af en toe ook best een aardige film of serie. Laatst nog het wonderschone Ripley. Man, wat een verslaving. Het recente Scoop vond ik goed, Anatomy of a Fall. Grâce á dieu en Tout s’est bien passé van Ozon, een dosis Lanthimos met onder meer The Lobster en Dogtooth (Poor Things mag ik nog zien), en deze kan ik niet vaak genoeg noemen: Watcher van aanstormend talent Chloe Okuno.

Maar voor al deze producties geldt dat ze komen op het moment dat ik ermee in aanraking kom. Ik kijk er niet reikhalzend naar uit. Vaak zijn het verrassingen, want als ik er sporadisch wel op zat te wachten, valt het dikwijls tegen, zoals met Napoleon, de laatste Indiana Jones en Mission: Impossible en om eerlijk te zijn ook met No Time to Die en Spectre daarvoor…

Laat die nieuwe Bond-film ook maar tegenvallen. We tellen dan tenminste weer mee in de bioscoop en hopelijk kunnen we gauw door naar een betere tweede film. Connery deed nummer één en twee in 1962 en 1963, Moore in 1973 en 1974, Dalton in 1987 en 1989, Brosnan in 1995 en 1997 en zelfs Craig had de smaak heel even te pakken voor nummer één en twee in 2006 en 2008. Deel drie gooide in de meeste gevallen helemaal hoge ogen. Ik zie een geruststellende trend.

Wees blij met wat je krijgt en stel je er van te voren niet teveel van voor; een advies dat ik vooral aan mijzelf moet geven…

Het leven is nu eenmaal leuker met een nieuwe Bond-film op komst. Zo simpel is het.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

‘Goldfinger’ eenmalig terug in de bioscoop

James Bond Night in Eye Amsterdam

Dit jaar is het 70 jaar geleden dat Casino Royale werd gepubliceerd, de eerste James Bond-roman. Om dat te vieren is op donderdag 20 april Goldfinger (4K) te zien in filmmuseum Eye. Tijdens de inleiding van de film vertonen Martin Koolhoven en Ronald Simons openingsscènes uit hun favoriete Bond-films.

Goldfinger introduceerde twee van de meest memorabele schurken in de filmgeschiedenis: Gert Fröbe als de joviale maar kwaadaardige Auric Goldfinger en Harold Sakata als zijn zwijgende butler Oddjob, die een voorliefde heeft voor het gebruik van een dodelijke bolhoed om zijn doelwitten te onthoofden.

James Bond (Sean Connery) spoedt zich dit keer naar Fort Knox, waar Goldfinger en zijn handlanger van plan zijn de goudvoorraad aan te vallen om de wereldeconomie te laten instorten. En om flink te cashen met zijn eigen omgesmolten goudstaven die hierdoor in waarde zullen stijgen. Met glansrollen voor Goldfingers persoonlijke piloot, Pussy Galore (Honor Blackman) en de volledig met goud bedekte Shirley Eaton.

Vooraf een selectie van openingsscènes van de favoriete Bond-films van Martin Koolhoven en Ronald Simons, zoals From Russia with Love, Live and Let Die en On Her Majesty’s Secret Service.

Klik hier voor meer informatie en tickets.

Honderd jaar Guy Hamilton

Guy Hamilton was nooit beroerd over zijn James Bond-films te praten. Met plezier vertelde de regisseur van vier Bond-klassiekers over zijn avonturen op de filmset. Hamilton was de regisseur die het plezier van de films die hij maakte hoog in het vaandel had staan. Vandaag markeert de honderdste geboortedag van de Bond-veteraan.

Guy Hamilton overleed in 2016 op 93-jarige leeftijd na een productief leven. Zijn nalatenschap is van onmisbare waarde voor de James Bond-geschiedenis.

Goldfinger is de Bond-klassieker bij uitstek; Diamonds Are Forever de terugkeer van oer-Bond Sean Connery; Live and Let Die de introductie van een nieuwe, Roger Moore, die een blijvertje bleek te zijn en zelfs bij The Man with the Golden Gun, volgens Hamilton zelf zijn minst geslaagde Bond-productie, blijft er genoeg te smullen, al is het maar om Christopher Lee in zijn iconische schurkenrol.

John Glen, de regisseur van alle vijf de Bond-films uit de jaren tachtig, is recordhouder onder de 007-filmmakers. Daarna meldt voorganger Hamilton zich met vier Bond-films. Films met een hoog entertainmentgehalte die na al die jaren nog niets aan kracht hebben ingeboet.

Fotoboek over Goldfinger’s ‘Alpine Drive’

Bijna 200 pagina’s en 350 foto’s telt dit nieuwe boek The Goldfinger Files, waarin de auto-achtervolging in de Alpen uit de derde Bond-film centraal staat. Het naslagwerk komt volgende week op de markt.

De James Bond-films herbergen een grote hoeveelheid auto-achtervolgingen. Vele daarvan zijn spectaculairder dan de ‘Alpine Drive’ uit Goldfinger (1964). Maar juist die scène is destijds minitieus gedocumenteerd.

Goldfinger is de Bond-film die de naam van 007 definitief een gouden toekomst beloofde. Niet in de minste plaats door een uitgekiende promotiecampagne. In het teken daarvan nodigden producenten Saltzman en Broccoli voor de opnamen op de Furkapas in Zwitserland de wereldpers uit om een kijkje te komen nemen op hun Bond-set, inmiddels beter bekend als ‘James Bond Straße’.

 

Honderden unieke beelden, met name afkomstig van de Duitstalige pers, aangevuld met persoonlijke foto’s van regisseur Guy Hamilton, kopies van het originele filmscript en nooit eerder vertoond behind-the-scenesmateriaal, vormen de inhoud van dit fotoboek uit de gouden era van de James Bond-films.

The Goldfinger Files komt op 27 augustus uit. Zie hier voor meer informatie. Het boek is ook te bestellen bij Bol.com.

Guy Hamilton geëerd tijdens filmfestival Mallorca

Viervoudig James Bond-regisseur Guy Hamilton wordt dit jaar geëerd tijdens het Atlántida Film Fest op Mallorca. Het Spaanse eiland waar Hamilton zich na zijn werkzame leven terugtrok en waar hij vorig jaar op 93-jarige leeftijd overleed.

Tijdens het filmfestival (gehouden van 26 juni tot 2 juli) is een fototentoonstelling over Guy Hamilton te zien. De foto's zijn beschikbaar gesteld door Hamiltons familie, MGM en Eon Productions. Verder vinden tijdens en na het festival enkele vertoningen plaats van zijn films, waaronder Goldfinger (1964), Live and Let Die (1973) en The Man with the Golden Gun (1974).

Het openingsgala op 27 juni in Castell De Bellver zal worden bijgewoond door onder meer Britt Ekland, de Bond-girl uit The Man with the Golden Gun. Een herinnering van de onlangs overleden Roger Moore aan zijn samenwerking met de regisseur zal worden voorgelezen. Ook wordt stilgestaan bij het overlijden van de Bond-acteur.

Roger Moore, Britt Ekland en Guy Hamilton in Thailand voor The Man with the Golden Gun

Het gala zal worden afgesloten met een live-concert met muziek uit films van Guy Hamilton en een diner.

Guy Hamilton (93) overleden

Regisseur van vier Bond-klassiekers

Viervoudig Bond-regisseur Guy Hamilton is overleden. Dat meldt onder meer The Guardian vandaag. Hamilton was verantwoordelijk voor twee van Sean Connery's meest succesvolle Bond-films: Goldfinger (1964) en Diamonds Are Forever (1971). Ook wist hij met succes een nieuwe James Bond te introduceren: Roger Moore in Live and Let Die (1973) en The Man with the Golden Gun (1974).

De in 1922 in Parijs geboren Hamilton stond bekend als de James Bond-regisseur die vooral plezier wilde maken. Dat lukt hem met verve met Goldfinger, de eerste James Bond-film die de status van blockbuster bereikte. Deze derde Bond werd het gouden ei van de reeks, de blauwdruk voor zowat alle vervolgfilms. Alles klopte aan die film: humor, vaart, gadgets, een über coole Bond, de schurk, zijn handlanger, tal van iconische scènes.

Guy Hamilton regisseert Sean Connery en Shirley Eaton op de set van Goldfinger

Aanwijzingen voor Honor Blackman

Met Connery op de set van Goldfinger

Do you expect me to talk?

Hamilton werd vriendelijk verzocht datzelfde trucje nogmaals over te doen, nadat On Her Majesty's Secret Service (1969) met George Lazenby als minder gelukt werd beschouwd. Gert Fröbe als Goldfingers tweelingbroer, die het nu voorzien had op diamanten in plaats van goud, zou terugkeren, evenals Mr. Bond Sean Connery himself voor een recordbedrag van 1,25 miljoen dollar.

Guy Hamilton met Sean Connery op locatie in Amsterdam voor Diamonds Are Forever

Hamilton regisseert Denise Perrier en Sean Connery in de pre-titles van Diamonds

Dat idee van die tweelingbroer werd geschrapt, daarvoor in de plaats werd een droom van producent Cubby Broccoli tot uitgangspunt verwerkt. Broccoli had gedroomd dat hij op het kantoor van zijn goede vriend (de filmmaker, aviator, kluizenaar) Howard Hughes belandde, maar in plaats van Hughes zat daar een volstrekte vreemdeling. Terwijl beneden alles doorging, werd het imperium van Hughes in werkelijkheid bestuurd door iemand anders.

Op locatie met Connery en Jill St. John in Las Vegas

Opnieuw slaagde Hamilton erin met dit idee een amusante Bond-film te maken, maar waar het bij Goldfinger allemaal in balans was, liep het bij Diamonds Are Forever nogal mank. De humor voerde de boventoon. Soms geslaagd, zoals de heerlijke paljassen Wint en Kidd, maar dan weer tenenkrommend, zoals een travestiete Blofeld!

Toch ging de film erin als koek. Het publiek smulde van de eenmalige terugkeer van Connery en de opmaat was gemaakt voor nog meer kolder met Roger Moore.

Guy Hamilton, met achter zich Roger Moore, tussen de opnames door voor Live and Let Die

Op locatie in New Orleans

Was het met George Lazenby eerder niet gelukt een nieuwe Bond te introduceren, met Roger Moore lukte dat wel. Het geheim: laat hem in niets lijken op zijn voorganger. Dus droeg deze 007 geen tuxedo net als Connery, rookte hij geen sigaretten maar sigaren, dronk hij geen wodka martini's maar bourbon.

Met Live and Let Die bewees Roger Moore de juiste man op de juiste plaats te zijn. De komieke weg die de filmmakers, met Hamilton voorop, met Diamonds waren ingeslagen, paste de nieuwe Bond als een handschoen. Het vervolg, The Man with the Golden Gun, dat in rap tempo een jaar later verscheen, was van hetzelfde laken een pak.

Met Roger Moore in de wateren van Phuket

Te midden van Christopher Lee, Cubby Broccoli, Britt Ekland en Roger Moore

Karateles voor Roger Moore

Guy Hamilton had James Bond opnieuw op de kaart gezet en aangetoond dat 007 ook zonder Sean Connery levensvatbaar was. Met uiteindelijk een recordaantal van zeven Bond-films op zijn naam heeft Roger Moore dat ruimschoots beaamd.

Naast James Bond regisseerde Hamilton nog een kleine twintig films gedurende de jaren 50, 60, 70 en 80. Waaronder Funeral in Berlin (1966), Battle of Britain (1969) en Force 10 from Navarone (1978).

De viervoudig Bond-regisseur overleed gisteren in zijn woning op Mallorca. Guy Hamilton is 93 jaar geworden.

007 in Amsterdam

Zomaar zonder enige aanleiding, mooie foto's van de opnames van Diamonds Are Forever op 3 juli 1971 in Amsterdam. Klik hier voor dat leuke Polygoontje.

Foto's: Rob Mieremet / Anefo

Mendes slaat aanbod Bond 24 af

Skyfall-regisseur Sam Mendes heeft geen tijd voor Bond 24. Dat zegt hij in een exclusief interview met filmmagazine Empire.

Sam Mendes met DOP Roger Deakins op locatie voor Skyfall (2012)

Zoals wellicht bekend, regisseert Mendes komende jaren Charlie and the Chocolate Factory en King Lear voor toneel. Met nog een aantal andere projecten op stapel, past een Bond-film simpelweg niet in dat schema.

Mendes heeft wel aangegeven dat het afwijzen van de volgende Bond-film een moeilijke beslissing voor hem is geweest. Skyfall is de beste filmervaring die hij ooit heeft meegemaakt. Onlangs nog leek een deal al bijna rond.

Daniel Craig en Sam Mendes

Producers Barbara Broccoli en Michael G. Wilson zeggen in een reactie het besluit van Mendes te respecteren. Ze houden een optie om Mendes een andere Bond-film te laten regisseren open. De samenwerking is de producers goed bevallen en hopen ooit op een vervolg

Voorgangers Terence Young, Guy Hamilton, Lewis Gilbert en Martin Campbell zijn, na een kortere of langere pauze, allemaal weer teruggekeerd naar 007. Never Say Never...

Honderd jaar Gert Fröbe

Maandag is het precies honderd jaar geleden dat Gert Fröbe werd geboren. De Duitse acteur die wereldberoemd zou worden als misschien wel de meest legendarische tegenstander van James Bond ooit: Auric Goldfinger.

Fröbe was in zijn geboorteland een gevierd acteur, toen hij benaderd werd voor de rol in de derde Bond-film. Hoewel zijn agent had verzekerd dat Fröbe prima Engels sprak, verstond regisseur Guy Hamilton niets van wat hij zei. Maar de gelijkenis van Fröbe met het karakter Goldfinger was zo treffend, dat hij andere gegadigden als Theodore Bikel en Tito Vandis deed verbleken bij zijn optreden.

De stem van Goldfinger werd naderhand opnieuw ingesproken door stemacteur Michael Collins. Gek genoeg deed Collins dit met een Duits-klinkend accent, terwijl Goldfinger gewoon een Engelsman is. In de Duitse nasynchronisatie is het wel de echte stem van Fröbe die je hoort.

Do you expect me to talk? No Mr. Bond, I expect you to die!

In Israël werd de film Goldfinger aanvankelijk verboden, toen bleek dat Fröbe tijdens de Tweede Wereldoorlog lid was geweest van de NSDAP. Op het moment dat zich Joodse mensen meldden die juist vertelden dat de acteur zijn lidmaatschap had gebruikt om hen te helpen, ging Goldfinger in Israël een jaar later alsnog in roulatie.

Chitty Chitty Bang Bang (1968)

Na het succes van Goldfinger was Fröbe onder meer te zien in de filmversie Chitty Chitty Bang Bang, als de luidruchtige Baron Bomburst. Een verhaal geschreven door Ian Fleming en gemaakt door onder meer Bond-producer Cubby Broccoli. Verder was Fröbe vooral weer in Duitsland op film, tv en op de planken te bewonderen. 

Even werd gedacht om hem in Diamonds Are Forever weer terug te laten keren, nu als de tweelingbroer van Auric Goldfinger. Die niet verzot was op goud, maar op diamanten. Dit idee belandde als snel in de prullenbak omdat het verhaaltechnisch erg vreemd was om Bond niet (weer) op Blofeld te laten jagen. De nummer één van Spectre had tijdens het vorige avontuur immers Bond vrouw Tracy gedood.

Gert Fröbe in januari 1988

Fröbe speelde tot het eind van zijn leven. In september 1988 overleed hij op 75-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. De herinnering aan Goldfinger houdt hem tot de dag van vandaag in leven.

Guy Hamilton negentig jaar

Hiep hiep hoera! Guy Hamilton, regisseur van vier Bond-films, mag vandaag negentig kaarsen uitblazen.

In 1964 volgende Hamilton, in eerste instantie eenmalig, Terence Young op als regisseur van een Bond-film. Young had met succes Dr. No (1962) en From Russia with Love (1963) gemaakt. Een klus die Hamilton eerder overigens had afgewezen, maar nu de Bond-films duidelijk op de kaart stonden, had hij er uiteindelijk toch wel oren naar.

De nieuwe regisseur deed er een schepje bovenop en kwam met de snelste Bond-film van dat moment. Alle plotgaten werden door dat moordende tempo overschreeuwd, wat resulteerde in de lekkere film die Goldfinger tot vandaag de dag is.

Guy Hamilton regisseert Sean Connery en Honor Blackman in Goldfinger (1964)

Na een afwezigheid van drie films, werd Hamilton begin jaren zeventig weer teruggevraagd. Te meer omdat On Her Majesty's Secret Service (1969) van Peter Hunt wat tegen was gevallen aan de kassa. Eon Productions had weer een hit nodig, en wie kon daar beter voor zorgen dan de man achter Goldfinger?

Diamonds Are Forever (1971) werd een succes, dat zeker. Maar alle elementen die bij Goldfinger zo goed samenvielen, lopen hier wat mank. De humor is te absurd, zoals de clowneske killers Wint en Kidd en Blofeld die zich nota bene verkleedt als vrouw! Met de vervolgen Live and Let Die (1973) en The Man with the Golden Gun (1974) werd het er allemaal niet veel beter op.

Met Roger Moore en Britt Ekland op locatie voor The Man with the Golden Gun (1974)

Hamilton heeft altijd benadrukt dat hij plezier wilde maken met de Bond-films. De entertainmentwaarde van zijn films zijn dan ook de grootste troef. Echter het artistieke succes van Goldfinger heeft hij nooit meer kunnen overtreffen.

Naast de vier Bond-films, heeft hij onder meer ook Funeral in Berlin (1966), Battle of Britain (1969) en Force 10 from Navarone (1978) gemaakt. Zijn laatste productie als regisseur was de misdaadfilm Try This One for Size uit 1989.

Guy Hamilton is nog regelmatig te gast bij diverse Bond-evenementen.

Zie hier een overzicht van alle Bond-regisseurs.

007 in Amsterdam (1971)

Het Polygoon was er destijds bij in de zomer van 1971:

Evenals Simon van Collem:

Goldfingers tweelingbroer

Ik vertrouwde het meteen al niet. Als iemand zijn artikel begint met het neersabelen van On Her Majesty's Secret Service - immers de beste Bond-film ooit gemaakt - dan is er iets niet in de haak.

Filmblad Variety recenseert dit jubileumjaar alle Bond-films nog eens dunnetjes over. Deze week is Diamonds Are Forever aan de beurt. Dat filmcriticus Peter Debruge geen fan is van OHMSS, dat mag natuurlijk. Maar hij blijkt ook nog eens geen verstand van zijn onderwerp te hebben.

Debruge schreef namelijk (het artikel is na een reactie van mijn kant inmiddels in stilte gecorrigeerd) dat in Ian Flemings Diamonds Are Forever Goldfingers tweelingbroer de boevenrol speelt. Hier haalt Debruge twee zaken door elkaar.

In een eerdere versie van het filmscript van Diamonds leek het de filmmakers inderdaad een goed idee om de prestatie van Goldfinger (1964) te evenaren. OHMSS was niet het succes wat ze hadden gehoopt (de grote rehabilitatie van die film zou pas decennia jaren later plaatsvinden) en met Goldfinger-regisseur Guy Hamilton voor de tweede keer aan boord, wilden de makers teruggrijpen naar hun grootste artistieke en commerciële triomf.

Gert Fröbe als Auric Goldfinger

Gert Fröbe in de titelrol van de gelijknamige film was goed bevallen. De lichte touch van Hamilton viel in de smaak, en de terugkeer van Sean Connery in Diamonds zou het succes van 1964 naar de kroon kunnen steken. Dus bedacht scenarioschrijver een tweelingbroer voor Goldfinger, die ditmaal geen fetisj had voor goud, maar voor diamanten.

Het idiote idee werd in de prullenbak gegooid nadat producer Cubby Broccoli een nog krankzinniger droom had - bij een bezoek aan zijn vriend, de kluizenaar Howard Hughes, bleek niet dat Hughes de touwtjes van zijn imperium in handen had, maar een onbekende megalomaan. Die rol werd gegeven aan aartsvijand Blofeld (dit keer in de gedaante van de over-Britse Charles Gray) die ongemerkt het imperium van Hughes-persiflage Willard Whyte bestierde. Ze konden Blofeld immers niet straffeloos negeren nadat hij in de vorige film Bonds vrouw had gedood.

Charles Gray als Ernst Stavro Blofeld

En zo ontstond een van de meest bizarre Bond-films, Diamonds Are Forever dus, en niet zoals sommigen menen te beweren On Her Majesty's Secret Service...

O ja, wat die omissie van Debruge betreft, dat is allemaal zo erg niet. Maar let wel, wie en wat moeten we nu nog vertrouwen als we een artikel lezen van een onderwerp waar we geen verstand van hebben? Mijn hemel wat wordt er toch veel onzin gepubliceerd...