Villeneuve zoekt ‘onbekende’ Engelsman als 007

De nieuwe James Bond-regisseur Denis Villeneuve heeft plannen om voor de volgende 007 een relatief onbekende Britse acteur te kiezen. Dat schrijft Baz Bamigboye in Deadline. De casting richt zich specifiek op een Britse man van eind 20 tot begin 30 jaar oud.

Villeneuve wil het personage opnieuw definiëren zonder het gewicht van een bekende naam die al een eigen imago mee zou brengen. Hij is op zoek naar een acteur die fris is. Iemand die niet meteen gelinkt wordt aan eerdere rollen, zodat het karakter de ruimte krijgt om te groeien in deze nieuwe fase.

Dit is zoals de iconische rol tot nu toe altijd werd ingevuld. Alleen Bond nummer drie, Roger Moore, was een bekendere (televisie)acteur voordat hij begin jaren 70 de rol een nieuwe invulling gaf.

Roger Moore in The Saint

Volgens bronnen moet de nieuwe James Bond een fysiek aanwezige uitstraling hebben, zodanig dat je vanaf zijn eerste verschijning kunt voelen dat hij gevaarlijk is. Iemand die je met blote handen in een oogwenk kunt doden.

Villeneuve zal pas beginnen met de casting wanneer hij klaar is met de productie van Dune: Part Three, dat gepland staat voor een release in december 2026. Tot die tijd staat de zoektocht op een laag pitje, maar de regisseur zal ongetwijfeld enkele namen van potentiële kandidaten in gedachte hebben.

Denis Villeneuve

De film staat naar verwachting gepland voor een release in 2028, met opnames die vermoedelijk in 2027 beginnen. De laatste Bond-film No Time to Die ging deze week vier jaar geleden in première. Het lijkt er hiermee op dat de zes jaar en vijf maanden tussen Licence to Kill (1989) en GoldenEye (1995), tot nu toe het grootste gat tussen twee opeenvolgende Bond-films is, wordt ingehaald.

Volgens geruchten is het mogelijk dat het script van de nieuwe Bond-film een soort origin story bevat, waarin wordt getoond hoe Bond uiteindelijk 007 wordt, mogelijk vanuit zijn carrière in de Royal Navy.

Scenarioschrijver Steven Knight werkt momenteel aan het verhaal van de volgende James Bond-film. Vooralsnog voelt de bedenker van onder meer Peaky Blinders totaal geen druk, liet hij recentelijk weten.

‘Mijn leven als Roger Moore’

Het Uur van de Wolf, dinsdag 15 juli om 22.10 uur op NPO 2

Een opgetrokken wenkbrauw, een smetteloos pak, een onweerstaanbare lach en een leven dat leest als een Hollywoodfilm — dat is het beeld dat acteur Roger Moore bij velen oproept en dat zorgvuldig door hemzelf is gecreëerd.

In de geanimeerde documentaire Mijn leven als Roger Moore (From Roger Moore with Love, 2024) vertellen vrienden, familie en collega-acteurs openhartig over het fascinerende leven van de charmantste 007 aller tijden. Van verlegen schooljongen in Londen tot gevierd tv-ster in The Saint en The Persuaders. Van meer dan zestig filmrollen, vier huwelijken en zeven James Bond-films tot zijn uiteindelijke status als geridderde wereldster: Sir Roger Moore.

De film laat zien hoe Moore zijn imago zorgvuldig opbouwde. Met discipline, charme en een flinke dosis zelfspot creëerde hij het karakter ‘Roger Moore’: de elegante Engelsman die zich even soepel bewoog over de rode loper als aan tafel met Frank Sinatra, Gregory Peck en Joan Collins. Gedurende zijn indrukwekkende carrière verfijnde hij zijn stem, zijn houding, zijn timing. Zo werd hij niet alleen een fenomeen, maar gaandeweg ook steeds meer de echte Roger Moore.

Zijn charme op het witte doek was onweerstaanbaar, maar achter de schermen was hij minstens zo geliefd. Mijn leven als Roger Moore brengt een ode aan de man achter de legende, met openhartige interviews en uniek privé-archiefmateriaal: intieme beelden, door Moore zelf gefilmd, van zijn kinderen, familie en beroemde vrienden als Kirk Douglas, Elton John en Olivia Newton-John. Acteur Steve Coogan voorziet de documentaire van gevat commentaar en maakt Mijn leven als Roger Moore tot een soepele, zomerse hommage aan een geliefde wereldster.

Met dank aan Guuz Hoogaerts voor de melding.

Trailer ‘From Roger Moore with Love’

Eerste Kerstdag om 22:00 uur te zien op BBC Two.

Documentaire over Roger Moore

Eind dit jaar vertoont BBC de documentaire My Life As Roger Moore. In de film van Jack Cocker zijn onder meer nooit eerder vertoonde privébeelden en brieven van zevenvoudig 007 Roger Moore te zien.

Moore stond als jongeling al vroeg in de schijnwerpers als model voor breiwerken. Van daaruit groeide hij uit naar acteur voor televisie en via James Bond kwam hij ook op het bioscoopscherm terecht. De laatste 25 jaar van zijn leven zette hij zich als goodwill ambassador in voor Unicef. Roger Moore overleed in 2017 op 89-jarige leeftijd.

My Life As Roger Moore is gemaakt in samenwerking met de nabestaanden van de acteur. Wanneer de documentaire op tv verschijnt is nog niet bekend.

Roger Moores graf vernield

Het graf van oud-007 Roger Moore is vernield. Dat bevestigt kleindochter Ambra Moore tegenover Bond Blog.

Eerder deze week werd de tombe op Cimetère de Monaco bezocht door een fan van Roger Moore. Deze fan was de eerste die de diefstal van het familiewapen van de Moore Family op het graf van de Bond-acteur opmerkte.

Beeld: TMZ

Roger Moore overleed in mei 2017 op 89-jarige leeftijd. De Engelse acteur speelde van 1973 tot en met 1985 zevenmaal de rol van 007.

Deep-fake James Bonds

Te zien op International Film Festival Rotterdam

Klik hier voor meer informatie.

Volg live de veiling van de Roger Moore-collectie

Volg hier vanaf 14:00 uur live de stream van veilinghuis Bonhams waar persoonlijke spullen uit de collectie van oud-007 Roger Moore worden geveild.

Zie dit artikel voor meer informatie.

Oud-burgemeester San Francisco overleden

Dianne Feinstein maakte het filmen voor 007 gemakkelijk

De democratische senator Dianne Feinstein is vandaag op 90-jarige leeftijd overleden. Feinstein was burgemeester van San Francisco ten tijde van de opnamen van A View to a Kill en groot fan van toentertijd 007 Roger Moore. Zodoende kreeg de filmcrew carte blanche om zonder problemen in de stad te kunnen filmen.

Dianne Feinstein met Roger Moore tijdens de première van A View to a Kill

In tegenstelling tot veel eerdere en latere James Bond-wereldpremières die plaatsvonden op Leicester Square in Londen, werd de vuurdoop van A View to a Kill gehouden in San Francisco. Op de aftiteling van de film staat bovendien speciale dank vermeld aan ‘The mayor and city of San Francisco’.

Dianne Feinstein bleef burgemeester van San Francisco tot 1988. In 1992 werd ze als eerste vrouw uit Californië in de Senaat gestemd, daar bleef zij zitten tot aan haar dood. Feinstein was de langstzittende senator namens Californië en tevens de oudste senator in de Verenigde Staten.

Talkshowhost Michael Parkinson (88) overleden

De man die alle Bond-acteurs te spreken kreeg

De Britse talkshowhost Sir Michael Parkinson is gisteren op 88-jarige leeftijd overleden. Tijdens zijn lange televisiecarrière kreeg Parkinson alle James Bond-acteurs te spreken. Hierbij een impressie:

Bond-attributen van Roger Moore geveild

Voorwerpen uit de persoonlijke collectie van oud-James Bond Roger Moore komen dit najaar onder de hamer. Veilinghuis Bonhams in Londen veilt op 4 oktober verschillende spullen van Moore. Dat meldt onder meer De Telegraaf vandaag.

Tot de topstukken van de veiling behoren twee kostuums die gebruikt werden in de Bond-films Octopussy (1983) en A View to a Kill (1985). Beide pakken moeten naar verwachting 20 tot 30 duizend pond (23 tot 34 duizend euro) opleveren. Eenzelfde prijs wordt verwacht voor een speciaal horloge voor het 50-jarig jubileum van James Bond.

Een ander opvallend voorwerp is een gedenkplaat voor de ster van Moore op de Hollywood Walk of fame, die in oktober 2007 werd onthuld.

In totaal worden 180 voorwerpen aangeboden door de familie van de acteur. Een deel van de opbrengst gaat naar Unicef. Moore was naast zijn werk als acteur lange tijd ambassadeur van de kinderrechtenorganisatie van de Verenigde Naties.

Roger Moore overleed in mei 2017 op 89-jarige leeftijd. Hij speelde van 1973 tot en met 1985 zeven maal de rol van James Bond.

Een nieuwe 007 is veel interessanter dan een oude

Ondanks dat het merk James Bond momenteel op sterven na dood is, of volgens sommigen simpelweg morsdood, gloort er hoop aan de horizon met de komst van een nieuwe acteur in de hoofdrol. Want ja, die gaat er komen. Al duurt het tien jaar, James Bond zal worden gereanimeerd. Met die nieuwe man genereert het merk James Bond bakken aan publiciteit. Dat is hard nodig.

Er is geen filmpersonage dat zoveel stof doet opwaaien als James Bond. David Corenswet... Iemand? Vingers graag. Nou, dat is dus de nieuwe Superman. Maar who cares? Super- of Batman, het is leuk voor de die hard fan, maar een beetje serieus nieuwsprogramma maakt zich er niet belachelijk mee. Het is immers puur entertainment.

James Bond is dat ook, en toch is James Bond meer dan dat. James Bond weet de nieuwsbulletins overal ter wereld te bereiken. Als cultureel fenomeen van zestig plus zit hij namelijk veel dieper in het collectieve geheugen van de gemiddelde bioscoopbezoeker gebakken. Al kan het nooit lang meer duren voordat Bond enkel nog wordt herinnerd door de Alzheimergeneratie.

Daarom is het van belang dat James Bond zich binnenkort opnieuw introduceert. Ook om al die schapenkoppen die blaten dat Bond dood is, en daarom dat er geen nieuwe film kan komen, te laten zien dat het maar een sprookje is.

De introductie van de nieuwe James Bond en daarmee de heropleving van het merk, belooft een spetterend spektakel te worden dat niemand mag missen en ook niemand zál missen. Dit keer niet de fout in met een zwemvest over de Thames, maar met een parachute langs de Big Ben. Die nieuwe nul-nul-zeven heeft de juist branie en spot om een speelse draai aan de rol te geven. Hij heeft zin in de job en belooft de productie serieus te nemen, maar niet het personage. Zo je wilt de nieuwe Roger Moore.

Neem als voorbeeld de introductie van Gustav Graves in Die Another Day (2002)

Op dit moment, en dat al sinds geruime tijd, piekert Barbara Broccoli zich suf welke kant ze op moet met het merk dat wijlen haar vader groot heeft gemaakt. Ze heeft inmiddels haar lievelingsfilms waar geen hond op zit te wachten kunnen maken, hoog tijd om de kas te spekken met een kraker in de vorm van een Bond-film, daar waar generaties smachtend naar uitkijken. Kwestie van iets voor je medemens terugdoen. Wij beloven oprecht dat we komen kijken, met busladingen tegelijk.

En ja, als je daar geen zin in hebt, dan verkoop je de boel maar. Lijkt me tegelijkertijd ook eng, heel eng eerlijk gezegd. Zo dadelijk belandt Bond in handen van Disney en mag de nieuwe 007 op wereldreis in een groen gestoffeerde studio.

Dat het anders gaat worden dan de vorige films, dat mag duidelijk zijn. En daar zijn we eerlijk gezegd ook wel aan toe. Of we mogen hopen op een heropleving van de oude frequentie met om het jaar een film — hopen mag altijd natuurlijk, maar of het realistisch is? Wil Bond een nieuw publiek aan zich binden, dan is het opschroeven van de verschijningsdata onvermijdelijk, net zoals de Marvels doen.

Barbara Broccoli hier nog met de oude Roger Moore in 2003

Zo’n nieuwe gozer is daar uiterst geschikt voor. Het is een oudere neef die je stiekem een haaltje van zijn sigaret geeft en je op het erf van opa en oma een rondje op zijn brommer laat rijden. Iemand die de wereld verkent en jij bent daar getuige van. Iemand waar je tegenop kijkt: zo wil ik ook worden.

Anders dan al die ooms en opa’s die hem voorgingen, daar kun je je niet mee vergelijken. Vandaar dat een nieuwe Bond veel interessanter is dan een oude. Die nieuwe begrijpt jou tenminste en doet de dingen die jij ook zou willen. Hij beleeft de avonturen waar jij van droomt, in verre landen op hagelwitte stranden. Het gevaar op de loer, dat moet, en dat wil je ook voor de adrenalinestoot, daarbuiten is het vooral genieten van... vul zelf maar in.

Giet daar het sausje nul-nul-zeven overheen door de muziek, de tuxedo en de andere standaardingrediënten en de doorgewinterde kijker krijgt zijn Bond-film waar hij zo van houdt. En hé, Barbara, je kunt nooit iedereen tevreden stellen. Het is nu van belang dat je de juiste man aan de haak slaat zodat je een nieuwe film aan kunt kondigen. Want wie het ook wordt, uiteindelijk staat het eindproduct voorop: ein-de-lijk een nieuwe film.

Wat dacht je van 5 oktober aanstaande voor de grote onthulling? Hebben we een deal?

Erkenning voor ‘The Elephant Boy’

Een leuke vondst in de podcast van Really 007! Hierin wordt deze week Sayun Jantanarat opgevoerd. De man die in 1974 als 14-jarige een piepklein maar opvallend rolletje had in The Man with the Golden Gun. Hij staat bekend als The Elephant Boy. Niet op de aftiteling van de film trouwens. Daar komt zijn naam niet eens voor.

Lange tijd was dan ook onduidelijk wie deze jongen was. In de podcast blijkt waarom. Het gesprek met de podcastmakers is trouwens het tweede media-optreden dat de inmiddels 64-jarige Jantanarat heeft; de eerste was zijn medewerking aan de Bond-film.

Via een tolk, zijn goede vriend Rusty Lerner en tevens herontdekker, vertelt Jantanarat dat hij leefde als straatjongen en alles deed om aan geld te komen. Op een dag werd hij aangesproken door een man met een wandelstok die hem vroeg of hij bij de film wilde. Jantanarat nam het aanbod zonder aarzelen aan en deed met zes/zeven andere kinderen een screentest door in het water te springen en een stukje te zwemmen. Uiteindelijk werd hij verkozen. Hij kreeg er 250 Thaise baht voor, zo’n 12 dollar.

Sayun Jantanarat (in een bekend shirt) met zijn vriend Rusty Lerner

Sayun Jantanarat, die toen geen enkel woord Engels sprak en vandaag de dag nog steeds niet, kreeg zijn tekst voorgezegd. Hij hoefde dit enkel te herhalen.

Hij had geen idee dat hij in een James Bond-film zat. Roger Moore kende hij als The Saint. Jantanarat wist niet dat Moore de rol van Bond had overgenomen van Sean Connery. Ook na de opnamedag had hij nog geen flauw benul in welke film hij zat. Pas toen hij lukraak plaatsnam in de bioscoop, waar hij bevriend was met de manager en altijd gratis naar voorstellingen mocht, zag hij zichzelf op een goed moment.

Zijn familie geloofde hem ook helemaal niet toen Jantanarat hen vertelde dat hij in een film had gespeeld. Zijn ouders hadden zelfs nog nooit een bioscoop van binnen gezien. Pas met de komst van Youtube zagen zijn broers en zussen dat hun broertje in 1974 niet had gelogen.

Op de website 007elephantboy.com zijn gepersonaliseerde foto’s van Sayun Jantanarat te koop.

Bond-doolhof in maisveld

Je móet het wel van de bovenkant zien, anders heb je geen idee dat je door de beeltenis van de James Bond-acteurs loopt. In de Amerikaanse staat Illinois is een maisveld van 28 hectare omgetoverd tot een James Bond-doolhof.

Mocht je in de buurt zijn: hier is meer informatie te vinden over Richardson Farm, maar het ging mij vooral om het waanzinnige plaatje.

Met dank aan Malou van Zwieten voor de tip!

Bond-loos

We zijn Bond-loos dames en heren! Voor het eerst in heel veel jaren is er geen actieve of zelfs maar inactieve 007. Dat doet wat met een mens!

Dat betekent first and foremost dat Jan en alleman de nieuwe James Bond heeft gezien en dat overal waar het maar mogelijk is gaat lopen verkondigen. Sociale media stroomt over, dagbladen laten hun ondeskundige licht schijnen over de volgende in de rij, talkshows stuntelen zich de Bond-geschiedenis door en zelfs je tante op een houtvlot waant zich plots castingdirector. Guttegut wat is iedereen plots toch begaan met die oude agent.

Oké, soms word ik met het mes op de keel ook wel eens gedwongen een uitspraak te doen. Doe ik liever niet, want mijn glazen bol is in dezen nogal wazig, en het is ook je reinste kinderachtigheid om je hiermee bezig te houden. Althans, om je hier serieus aan te wagen, en dat is nu eenmaal waarvoor ik word ingehuurd, om de materie met een bepaalde kundigheid te benaderen. Een serieuze naam is simpelweg niet te noemen. We weten het niet en dat blijft voorlopig ook even zo. Het uitkiezen van een nieuwe James Bond is nu eenmaal geen democratisch proces, het betreft hier een dictatuur.

Ga er maar van uit dat Bond-baas Barbara Broccoli met IEDEREEN in gesprek is. Iedereen wil zeggen: ieder menspersoon met een hartslag tussen de 25 en 45 jaar met een piemel. Dit laatste is nogal genderpartijdig, maar niettemin een vereiste; James blijft natuurlijk wel gewoon James. Sorry voor de dames die nu hun droom in rook zien opgaan, jullie kunnen altijd nog gaan voetballen.

Witte rook in deze hete brij kringelt pas op 5 oktober 2022. Hoe ik dat weet? Het is die dag Global James Bond Day en niet geheel toevallig op de kop af zestig jaar geleden dat Dr. No in première ging. Een nieuwe film is teveel gevraagd op deze jubileumdag, een nieuwe James Bond moet op z’n minst te doen zijn. Kunnen ze kort daarop lekker gaan filmen en kunnen wij eind 2023 naar Bond 26.

Betekent wel dat we nu nog elf maanden alle beschikbare piemels ons moeten laten welgevallen. Dat worden elf lange maanden met heel veel… Goed, je begrijpt ’m wel.

Wat vooral van belang is dat de nieuwe nul-nul-zeven van top tot teen nauwkeurig wordt gescreend. Zodat we niet na een aantal maanden plots zitten opgescheept met een Bond met kannibalistische trekjes, pedofiele neigingen, een beerput aan handtastelijke pogingen. James Bond moet een monnik zijn met een VOG om door een ringetje te halen. De ideale schoonzoon van de ideale schoonzoon en daar het liefst de ideale schoonzoon van. Dat kost allemaal tijd.

Als Barbara Broccoli haar nieuwe speeltje straks heeft gevonden, laat ze hem voorlopig niet meer los. Heeft ook Daniel Craig ondervonden, die er bij de vorige film al geen zin meer in had, waardoor we in 2016 in principe ook Bond-loos zijn geweest. Maar Barbara bleef hem bellen, tot vervelens toe. Om voor eens en altijd van het gezeik af te zijn, kondigde Craig in de zomer van 2017 aan dat hij er nog ééntje ging doen. Zodat hij er uit kon gaan ‘on a high note’. Nou, dat hebben we geweten. Zie daar het einde van No Time to Die. Allemaal Barbara’s schuld.

Bond-baas Broccoli

Dat James Bond er mee wil stoppen, is overigens niets nieuws. Sean Connery riep al sinds Thunderball dat hij ermee zou kappen. Gebeurde niet, waardoor het nog één film rekken was tot de rol tussen 1967 en 1968 tijdelijk vacant was en we voor het eerst Bond-loos waren, natuurlijk in de hoop dat Connery alsnog zou toehappen. Deze keer hield hij voet bij stuk. Nog voordat de tweede Bond zijn kunstje had kunnen vertonen eind 1969, had George Lazenby er de brui al aan gegeven. Hij werd de Bond die kwam en ging en zo waren we weer Bond-loos.

In het jaar 1970 wilde Roger Moore maar al te graag. Hij kon alleen niet vanwege The Persuaders. De Amerikaan John Gavin werd gecontracteerd als derde 007, totdat begin 1971 plots een onverwachte kandidaat van zich liet horen: Mr Bond himself, Sean Connery. De broekband van zijn tuxedo moest een paar maten worden uitgelegd, maar hij stond er mooi wel weer. Eenmalig deze keer, dat had hij plechtig beloofd, zodat we na de première van Diamonds Are Forever opnieuw zonder James Bond zaten.

In de zomer van 1972 lukte het hem dan alsnog de rol te bemachtigen: Roger Moore zou het tot 1985 volhouden en liever nóg langer. In de media dreigde hij meerdere malen terug te keren, tot Pierce Brosnan eind voorjaar 1986 het Bond-contract ondertekende… met onzichtbare inkt. Timothy Dalton deed het uiteindelijk met pen en bleef ook na zijn tweede film in 1989 nog een poos aan, want een derde film stond op stapel. Dat duurde en duurde, totdat Cubby Broccoli in 1994 eindelijk het startschot kon geven voor Bond 17. Maar Dalton had geen zin meer…

Timothy Dalton: de Bond van begin jaren 90

Pierce Brosnan stond op dat moment nog immer te popelen en de deal was gauw beklonken. In al die jaren daarvoor was Timothy Dalton op papier nog James Bond, zonder ook maar één millimeter in dienst van Eon Productions te hebben gefilmd. Bond-loos zijn we in de langste pauze tussen tweede Bond-films niet tot nauwelijks geweest.

Brosnan op zijn beurt bleef na zijn vierde film in 2002 nog even bungelen, totdat hij in 2004 vriendelijk werd bedankt voor bewezen diensten: Bond-loos again. Een jaar later, in oktober 2005, was het Daniel Craig die mocht komen opdraven als de zesde acteur in de iconische rol.

Die Craig heeft het overigens wel bont gemaakt hoor. In 2005 benoemd en officieel pas in 2021 afgezwaaid, maakt dat hij zestien jaar in dienst van hare majesteit is geweest. In die zestien jaar heeft hij ‘slechts’ vijf films afgeleverd, met het grootste gat van zes jaar tussen Spectre en No Time to Die. Natuurlijk mogen we als boosdoener de pandemie niet vergeten, anders was het in het voorjaar van 2020 al met hem bekeken. Maar als je Craigs Bond-loopbaan afzet tegen die van Sean Connery; die deed er tussen zijn benoeming in 1961 zes jaar over om er vijf films uit te persen. Roger Moore had negen jaar nodig voor vijf films. Beiden gingen daarna nog even door.

Bond 2005

We kunnen deze Bond-loze periode ook omarmen. Uit ervaring weten we dat het een periode is die nooit lang duurt. Laten we er gewoon even van genieten. Genieten van de onwetendheid wie de nieuwe 007 gaat worden. Genieten dat álles mogelijk is. We kunnen fantaseren over de nieuwe Bond die het wiel weer helemaal opnieuw mag uitvinden, met alle mogelijkheden die daarbij komen kijken: nieuwe personages, een nieuwe tijdlijn. Of de oude tijdlijn, met dezelfde personages en wie weet wat er wordt verzonnen om met ‘James Bond’ te doen. Genieten van de oude Bond-collectie, die binnen afzienbare tijd wordt aangevuld met de thuiskopie van No Time to Die, zodat de serie na jaren eindelijk weer compleet is. En tot slot een portie persoonlijke ijdeltuiterij: genieten van de Bond-loze periode waarin ik mijzelf de nieuwe James Bond kan wanen, tot het tegendeel is bewezen. Waarom ook niet. Ik heb per slot van rekening ook zo’n ding.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Ster voor Daniel Craig op Walk of Fame

Daniel Craig is de derde James Bond-acteur die een ster op de Hollywood Walk of Fame heeft gekregen. De ceremonie vond gisteren plaats in bijzijn van onder meer James Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson. No Time to Die-tegenspeler Rami Malek was ook van de partij.

In zijn dankwoord zei de inmiddels ex-James Bond dat hij het een eer vond dat er nu over hem heengelopen kan worden. Drie jaar geleden werd al bekendgemaakt dat Daniel Craig door het selectiecomité van de Walk of Fame was uitverkoren.

De ster van Craig bevindt zich pal naast die van Roger Moore op 7007 Hollywood Blvd. Ook de tegel van Pierce Brosnan bevindt zich tussen de vele Hollywoodnamen.

Via Twitter bleek dat er nog een tweede ex-007 langskwam. Niemand minder dan George Lazenby.

Ex-vrouw Roger Moore overleden

Luisa Mattioli is overleden, melden diverse Britse tabloids vandaag. Mattioli was de ex-vrouw van Roger Moore en de moeder van hun drie kinderen. Mattioli was getrouwd met Moore van 1969 tot en met 2000. Het paar ging in 1993 uit elkaar.

De Italiaanse actrice Luisa Mattioli leerde haar latere echtgenote kennen op de set van Il ratto delle sabine (1961), waarin de toekomstige James Bond-acteur de hoofdrol speelde. Moore was op dat moment echter nog getrouwd met zangeres Dorothy Squires, die hij weer had ontmoet toen hij getrouwd was met zijn eerste echtgenote Doorn Van Steyn.

Mattioli was getrouwd met Moore tijdens zijn loopbaan als James Bond. Van haar eigen acteercarrière is sinds haar relatie met de acteur niets meer terechtgekomen.

In 1963 werd hun dochter Deborah geboren, gevolgd door zoon Geoffrey in 1966. Zoon Christian kwam ter wereld in 1973 toen zijn vader net zijn eerste Bond-film Live and Let Die had gemaakt. Deborah is in navolging van haar ouders ook actrice geworden. Zo is zij onder meer te zien als stewardess in de Bond-film Die Another Day (2002). Kleindochter Ambra (1998), de dochter van Geoffrey, acteert ook.

In 1993 kreeg Roger Moore een relatie met Kiki Tholstrup. Mattioli weigerde echter om te scheiden, waarna de ex-James Bond pas in 2002 met Tholstrup in het huwelijksbootje kon stappen. Moore had Tholstrup leren kennen via Mattioli; de vrouwen waren eerder bevriend.

Roger Moore overleed in 2017 op 89-jarige leeftijd. Luisa Mattioli is lange tijd verbitterd geweest dat Moore haar na een huwelijk van 24 jaar verliet. Later hebben de twee zich volgens de familie alsnog verzoend.

Luisa Mattioli overleed in Zwitserland. Ze was al langere tijd ziek. Ze is 85 jaar geworden.

Debuutfilms

Als de traditie wordt voortgezet, belooft Bond 26 veel goeds. Daniel Craig bereikt met Bond 25 (aka No Time to Die) zijn welverdiende 00-pensioen; tijd voor een nieuwe nul-nul-zeven. En dat is goed nieuws voor de volgende film, want alle debuterende double-o-sevens leverden in hun tijd een prima product af.

Sean Connery debuteert als James Bond in Dr. No (1962)

Soms nog een beetje eenkennig in de rol, eindigen de eerste films van de Bond-acteurs doorgaans hoog in de rankings. Dit ten opzichte van veel laatste films, die in de meeste gevallen juist achteraan bungelen.

In Dr. No (1962), de eerste aller Bond-films en dus ook die van Sean Connery, moest het wiel nog worden uitgevonden. Desondanks staat dit eerste Bond-product nog steeds overeind. Bij de film van bijna 60 jaar oud speelt de gunfactor sterk in het voordeel. Ten opzichte van volgende avonturen is deze film nogal lineair, heeft het overgrote deel van de muziek weinig om het lijf (waardoor het Bond-gevoel sporadisch wordt aangeboord) en oogt het allemaal minder spectaculair. Toch wordt ons hier een stevig spionnenverhaal voorgeschoteld dat zó’n goede aftrap voor een langlopende serie blijkt te zijn, dat we er meer van willen zien. Véél meer. En dat krijgen we. 

George Lazenby

Als George Lazenby in On Her Majesty’s Secret Service (1969) zijn intrede doet, is James Bond inmiddels een filmbegrip van wereldformaat. Lazenby mag zich bewijzen als opvolger van de geliefde Connery. Daar slaagt hij in de winter van 1969/1970 niet in. De nieuwe Bond moet in de nonchalante branie van Connery ontegenzeggelijk zijn meerdere erkennen. Maar wat een film levert de nieuwe Bond af! On Her Majesty’s Secret Service is in mijn optiek het beste dat Eon Productions ooit heeft voortgebracht. Een mening die in de loop der jaren door een groot deel van de wereldbevolking wordt gedeeld. En dan die muziek! John Barry op de toppen van zijn kunnen.

Dan is er niet lang daarna Live and Let Die (1973) met Roger Moore als debuterend geheim agent 007. Hij geeft een compleet andere invulling aan de rol. Een invulling die aanslaat bij een nieuwe generatie Bond-liefhebbers. Zijn debuutfilm is spectaculair, zit vol met originele stunts, is bij tijd en wijle behoorlijk grappig en kijkt daardoor makkelijk weg. De heerlijke muziekscore is deze keer van Beatle-producer George Martin en Paul McCartney levert een klassieke titelsong af. Al met al een prima aftrap voor een luchtiger Bond-tijdperk.

Roger Moore in zijn Bond-debuut Live and Let Die (1973)

Timothy Dalton

De volgende James Bond presenteert zich pas in The Living Daylights (1987) in de gedaante van Timothy Dalton; de tegenpool van Roger Moore. Dalton is de Bond die het personage direct in de vingers lijkt te hebben. Hij heeft Fleming gelezen en modelleert zich naar de literaire 007. Met een ervaren regisseur als John Glen zitten de actiescènes weer pico bello in elkaar en deze Bond lijkt ze dan ook nog eens zelf uit te kunnen voeren. Na de kluchtiger aanpak van Roger Moore mag Dalton een welkome vernieuwing heten. The Living Daylights belooft dat James Bond met zijn verse hoofdrolspeler de dertig wel haalt. Prima film met een fijne inbreng van Jeroen Krabbé.

Dat de geheim agent begin jaren 90 op sterven na dood is, ligt niet aan zijn vertolker. Als Bond na een afwezigheid van zesenhalf jaar eindelijk weer van zich laat horen in GoldenEye (1995), heeft hij inmiddels het toegankelijke gezicht van Pierce Brosnan gekregen; de enige Bond na Sean Connery aan wie ik niet heb hoeven wennen. Het publiek was na zoveel jaar duidelijk toe aan een nieuwe film en de nieuwe Bond levert een instant klassieker af waarin oude en nieuwe elementen lenig in elkaar overlopen. GoldenEye bewijst dat James Bond ook in de jaren 90 nog bestaansrecht heeft en 007 mag voorzichtig gaan warmlopen voor een volgend millennium.

De nieuwe James Bond Pierce Brosnan in GoldenEye (1995)

Als voorlopig laatste James Bond dient Daniel Craig zich aan in Casino Royale (2006). Een film die mij bijna letterlijk uit mijn bioscoopstoel heeft geblazen: de cold open in Praag, de keiharde vuisten van Craig, de nieuwe gunbarrel met de titelsong van Chris Cornell, de koprol van de Aston Martin. En dan dat ultieme einde: ‘The name’s Bond. James Bond.’ Dit is een droomdebuut. De tegenstand was niet mals voor de Bond met de boksersneus. Inmiddels hoeft niemand zich daar meer aan te storen, want Daniel Craig mag zich langer James Bond noemen dan wie dan ook van zijn klassieke voorgangers.

Daniel Craig in Casino Royale (2006)

Dr. No, On Her Majesty’s Secret Service, Live and Let Die, The Living Daylights, GoldenEye en Casino Royale: stuk voor stuk noemenswaardige James Bond-klassiekers. Vaak worden de derde films uitgelicht als de films waarin de Bond-acteur de rol het beste te pakken heeft, met als bijkomend voordeel een lekkere film die vaak moeten wedijveren met die eerste rolprent. Dat geldt zeker in het geval van Connery (Goldfinger, 1964), Moore (The Spy Who Loved Me, 1977) en Craig (Skyfall, 2012) en in mindere mate voor Brosnan (The World Is Not Enough, 1999). Lazenby en Dalton hebben een derde film niet gered.

De laatste films van de acteurs laten meestal wel wat steekjes vallen. Zoals het kolderieke Diamonds Are Forever (1971) met Sean Connery, A View to a Kill (1985) met een bejaarde Roger Moore en Pierce Brosnan die in Die Another Day (2002) in een onzichtbare auto moest rijden en over drijvende ijsbergen surfte. Spectre (2015) had volgens deze traditie een waardige afsluiter voor Daniel Craig geweest, maar de acteur zag ook wel in dat hij beter met een goede film kon eindigen.

En mocht No Time to Die onverhoopt tegenvallen, laten we afspreken dat we tegen Daniel Craig zeggen dat het zijn beste is. Anders krijgen we nooit een nieuwe debuutfilm.

Roger Moore langste aantal filmminuten James Bond

Daniel Craig nét boven Sean Connery

Roger Moore heeft in zijn loopbaan als 007 het langste aantal minuten aan James Bond-films gemaakt. De vier jaar geleden overleden Brit was tussen 1973 en 1985 te zien in zeven Bond-films met een totale duur van 886 minuten. De huidige James Bond Daniel Craig staat daar met vijf films en een totale speelduur van 704 minuten ruim onder. Sean Connery volgt op de voet met 701 minuten over zes films. Met Never Say Never Again meegerekend komt de vorig jaar overleden 007 alsnog op 835 minuten uit.

All Time High voor Roger Moore

Zoals bekend is No Time to Die met 163 minuten de langste Bond-film ooit. Samen met de lange speelduur van Daniel Craigs eerdere Bond-films Casino Royale, Skyfall en Spectre rees de vraag of de huidige Bond met ‘slechts’ vijf films misschien het langste aantal filmminuten als 007 heeft gediend.

Craigs tweede, Quantum of Solace, is met 106 minuten de kortste Bond-film uit de serie. Maar zelfs als die film een halfuur of drie kwartier langer zou duren, legt hij het nog af tegen Moore.

Quantum of Solace: de kortste

Bovenstaande berekeningen zijn gebaseerd op de totale speelduur per film. Dat is inclusief aftiteling. Zonder aftiteling meegerekend legt Daniel Craig het qua aantal minuten sterk af tegen Sean Connery. De Connery-films hebben, zeker voor de huidige maatstaven, bijzonder korte eindtitels. Die van Dr. No duren vanaf het moment ‘The End’ in beeld komt exact 30 seconden. De langste van Connery zijn die van You Only Live Twice met 98 seconden.

The End of Dr. No

De aftiteling van de Craig-films daarentegen zijn per film behoorlijk toegenomen: van 244 seconden (een dikke 4 minuten) van Casino Royale tot aan de 409 seconden (bijna 7 minuten) van Spectre. Aangezien die van No Time to Die nog niet beschikbaar zijn, zullen die waarschijnlijk meer in lijn liggen met diens directe voorganger. Daniel Craig zal met zijn vijfde Bond-film globaal meegerekend op ruim 20 minuten aan eindtitels komen; Connery zit op iets meer dan 6 minuten over zes films.

Hoe lang een James Bond-acteur werkelijk in beeld is; daarvoor moet iemand met alle tijd van de wereld bereid zijn met de stopwatch iedere seconde per film na te pluizen. Be my guest. Dan zou het kunnen dat Daniel Craig alsnog als winnaar uit de bus komt. Van Roger Moores laatste Bond-film A View to a Kill wordt gezegd dat de acteur slechts 8 minuten in beeld is, de rest van de 123 minuten wordt ingevuld door stand-ins en stuntlieden.

De enige echte Roger Moore in A View to a Kill

On Her Majesty’s Secret Service

Bij de gemiddelde totale speelduur van de films per Bond-acteur staat Daniel Craig met 141 minuten bovenaan, George Lazenby volgt direct met 140 minuten voor On Her Majesty’s Secret Service, Timothy Dalton komt met twee films op een gemiddelde van 132 minuten, gevolgd door Pierce Brosnan (128 minuten), Roger Moore (127 minuten) en Sean Connery (117 minuten).

Sinds 19 oktober 2019 is Daniel Craig de langstzittende James Bond. Met het almaar uitstellen van zijn  laatste film, en het uitblijven van een opvolger, is de teller sindsdien flink opgelopen. Als Craig nu nog één Bond-film van 182 minuten maakt, dan komt hij gelijk met Roger Moore. Dat mag dan inclusief 10 minuten aftiteling. Doen we niet moeilijk over.

Een ander verhaal

Allereerst: de beste wensen. Dat 2021 een ander verhaal mag worden. Móet worden. Een verhaal waarin we weer gewoon bij elkaar op bezoek kunnen. Naar het restaurant kunnen. En niet onbelangrijk: naar de bioscoop.

2021 wordt het jaar waarin we ein-de-lijk die nieuwe James Bond-film mogen zien. Eindelijk. Want wat heeft het lang geduurd. Inmiddels staan we al meer dan vijf jaar droog en willen we wel eens weten wat James en Madeleine hebben uitgespookt na hun ritje richting de horizon aan het einde van Spectre.

De toekomst ziet er rooskleuriger uit met een vaccin en de wetenschap dat het tot april nog maar drie maanden duurt. Drie maanden waarin we ons opnieuw kunnen warmlopen voor diezelfde premièredatum, zij het met een ander jaartal erachter.

Het zal deze keer voorzichtiger zijn. Want, zo is maar weer gebleken, niets is zeker. Pas als je met eigen ogen die dots over het scherm ziet rollen en het kippenvel op je armen voelt, pas dan weet je het zeker: dit is de nieuwe James Bond.

Voordat het zover is kunnen we met de jaartallen in ons achterhoofd mooi even terugblikken. Allereerst naar 1971, waar in december van dat jaar Diamonds Are Forever uitkomt. De zevende Bond-film uit de reeks binnen tien jaar tijd… Als je daar met het verstand van nu over nadenkt — om krankzinnig van te worden. Ter vergelijking: tien jaar geleden zaten we middenin het lege gat tussen Quantum of Solace en Skyfall. Skyfall werd in 2012 de eerstvolgende Bond-film, Spectre in 2015 de tweede en No Time to Die… Goed, je hoeft geen wiskundige te zijn om te zien dat dat een compleet ander verhaal is.

De laatste Bond-film die Sean Connery voor Eon Productions maakte, viert dit jaar zijn gouden jubileum. Een film waar ik een haat-liefdeverhouding mee heb, ondanks dat het een van mijn eerste Bond-ervaringen moet zijn geweest.

Sean Connery in Amsterdam (Diamonds Are Forever, 1971)

Waar Diamonds Are Forever de plank volledig misslaat, is als waardige opvolger van On Her Majesty’s Secret Service. Wat een persoonlijk verhaal van 007 tegen Blofeld had moeten worden na de moord op Bonds vrouw, verzandt in een komisch stripverhaal. Als we het allemaal niet te serieus nemen, en dat doet de film zelf allerminst, dan is Diamonds Are Forever niets meer dan een kleurrijk kolderavontuur geworden. Het werd de opmaat naar meer lolligheid, die niet, zoals velen zeggen, zijn intrede deed met de komst van Roger Moore, maar met het afscheid van Sean Connery.

Charles Gray als Blofeld

Wie ik in de loop der jaren wel ben gaan waarderen, is die gekke Charles Gray als Blofeld. Ergens een totale miscasting als je hem vergelijkt met zijn veel dreigender voorgangers. Maar als je die vergelijking niet maakt, dan past die Britse breedbekkikker als gegoten in een film als Diamonds Are Forever. Hij heeft zijn postuur mee, een hautaine oogopslag en zo’n Nehru jacket staat ’m hartstikke geinig.

Aanvankelijk hadden de filmmakers een heel ander verhaal voor Diamonds Are Forever voor ogen, waarin de tweelingbroer van Goldfinger aantreedt als antagonist. On Her Majesty’s Secret Service was namelijk niet het succes geworden waarop ze hadden gehoopt en met Goldfinger-regisseur Guy Hamilton voor de tweede keer aan het roer, wilden de makers teruggrijpen naar een van hun grootste artistieke en commerciële triomfen tot dan toe. 

Gert Fröbe als Goldfinger

Gert Fröbe in de titelrol van de gelijknamige film was goed bevallen. De lichte touch van Hamilton viel in de smaak, en de terugkeer van Sean Connery in Diamonds zou het succes van 1964 naar de kroon kunnen steken. Dus bedachten de scenarioschrijvers een tweelingbroer voor Goldfinger (opnieuw gespeeld door Fröbe, anders had het geen zin) die ditmaal geen fetisj had voor goud, maar voor diamanten.

Howard Hughes

Het idiote idee werd in de prullenbak gegooid nadat producent Cubby Broccoli een nog krankzinniger droom had over een bezoek aan zijn vriend, de kluizenaar Howard Hughes. In Broccoli’s droom bleek dat niet Hughes de touwtjes van zijn imperium in handen had, maar een onbekende megalomaan.

Die rol werd gegeven aan aartsvijand Blofeld die ongemerkt het imperium van Hughes-persiflage Willard Whyte bestiert. Ze konden Blofeld immers niet straffeloos negeren nadat hij de vorige keer Bonds kersverse vrouw had gedood. Alhoewel, over Tracy wordt in Diamonds Are Forever met geen woord gerept.

Dan is er nog die andere jubilaris waar een heel ander verhaal wordt verteld: For Your Eyes Only, de twaalfde Bond-film uit de reeks die dit jaar veertig jaar geleden in première ging. Waar Diamonds Are Forever zijn voorganger grotendeels negeert, kan For Your Eyes Only gezien worden als de serieuze opvolger van On Her Majesty’s Secret Service.

Dat begint gelijk al met de pre-titles waarin Bond voor de eerste en enige keer het graf van zijn vermoorde echtgenote bezoekt. Het is net alsof de jaren 70 niet hebben bestaan en Bond een reuzestap van 1969 naar 1981 maakt.

In zijn laatste jaren 70-film, Moonraker, beleeft Bond in de finale een buitenaards avontuur. Hoeveel verder dan dat had hij moeten gaan? In plaats van een bezoek aan Uranus, zetten de filmmakers hun held met beide voeten op de grond, pakken hem zijn gadgets af en moet hij het zien te rooien met zijn boerenverstand.

For Your Eyes Only (1981)

Hoewel ik Moonraker een heerlijke film vind vanwege de prachtige plaatjes en een majestueuze soundtrack van John Barry, behoort For Your Eyes Only tot een van mijn favoriete Bond-films. Een film die goed past in het rijtje van mijn eerdere favorieten From Russia with Love en On Her Majesty’s Secret Service, waar een spionnenverhaal wordt verteld en waar het écht weer eens spannend wordt.

In 2017 kort na het overlijden van Roger Moore heb ik mijzelf een plezier gedaan en ben ik For Your Eyes Only in de bioscoop gaan zien. Een film in een bioscoopzaal betekent naast het mooie grote beeld ook reacties uit de zaal. Die waren nogal opvallend. Zo te horen waren er genoeg mensen die of de film nooit eerder hadden gezien of hem al lang weer waren vergeten. Een jonger stel een paar stoelen achter mij begon plots alles lollig te vinden: de kleding van de acteurs, hun haardracht.

Het storende geluid verstomde geheel bij de beklimming in de derde akte van de film. Ineens werd het doodstil in de bioscoopzaal. Toen Bond voor de eerste keer bijna te pletter viel, voelde de zaal met hem mee. Het snijdende touw, de oplossing met de prusikknoop. Dit is altijd een van mijn favoriete scènes uit de gehele Bond-canon geweest. Beter dan deze keer had ik de beklimming nooit ervaren.

Roger Moore in For Your Eyes Only (1981)

Daarna mocht er weer gelachen worden. De eindscène met de Thatchers was voor het eerst ook echt leuk. De zaal reageerde optimaal. Een glunderende defensieminister, de flirtende look-a-like, en daar kwam de grootste troef: Denis Thatcher. Ik vond deze scène altijd teveel van het goede, zeker voor zo’n serieuze Bond-film als For Your Eyes Only. Maar het werkte. Dat hadden John Glen, Richard Maibaum en Michael G. Wilson destijds goed gezien.

Van de kolder in Amsterdam een halve eeuw geleden naar de down-to-earth avonturen van veertig jaar terug — in 1991, 2001 en 2011 bleef het vervolgens stil rond 007 in de bioscoop — verwacht ik in 2021 een geheel ander verhaal.

Rami Malek in vrouwenkleding zal zich beperken tot Bohemian Rhapsody en een cameo voor Boris Johnson aan het eind van de film is uitgesloten aangezien No Time to Die is geschreven toen Theresa May nog de scepter over het Verenigd Koninkrijk zwaaide. Overigens is May de enige Britse premier die tijdens haar termijn sinds het begin van de filmserie in 1962 geen James Bond-film in première heeft zien gaan. Maar dat is wéér een ander verhaal…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Jeremy Bulloch (75) overleden

Op 75-jarige leeftijd is de Britse bijrolacteur Jeremy Bulloch overleden. Hoewel Bulloch bij het grote publiek vooral onherkenbaar bekend werd als premiejager Boba Fett uit twee Star Wars-films, speelde hij ook in enkele James Bond-films met Roger Moore.

In de James Bond-films duikt Bulloch op als Q’s collega Smithers in respectievelijk For Your Eyes Only (1981) en opvolger Octopussy (1983). De gadgetmaster van MI6 heeft tal van personeelsleden rondlopen gedurende de filmserie. Echter blijven zij over het algemeen anoniem, laat staan dat ze nog een keer terug mogen komen. Het personage Smithers is hierop een uitzondering.

Eerder was Bulloch al te zien als bemanningslid van de HMS Ranger in The Spy Who Loved Me (1977), waar hij in de eerste onderzeeër zit die door de Liparus-tanker van Stromberg wordt opgeslokt.

Jeremy Bulloch was jarenlang een graag geziene gast tijdens evenementen voor met name Star Wars- en James Bond-fans. Door de ziekte van Parkinson waaraan hij leed, kon hij deze bijeenkomsten de laatste jaren niet meer bijwonen.

De acteur die in tal van in Engeland opgenomen film- en tv-producties te zien was, laat een vrouw, drie zonen en tien kleinkinderen na.