De nieuwe Kevin McClory’s

James Bond will return. In ieder geval in 2035. Moeten we dan zo lang wachten tot Bond 26? Liever niet natuurlijk, maar één ding staat vast: over tien jaar zijn de voorbereidingen voor een Bond-productie in volle gang. Met een beetje mazzel kunnen we zelfs in meervoud spreken: Bond-productíes.

Ian Fleming by Jeff Marshall

Ian Flemings James Bond 007 ligt per 2035 te grabbel. Dan is Bonds geestelijk vader zeventig jaar dood en vervalt de geheim agent tot het publieke domein. Iedereen mag vanaf 1 januari 2035 met hem doen wat hij wil. De Kevin McClory’s van deze wereld staan handenwrijvend in de coulissen tot het zover is, want met Bond valt een berg poen binnen te harken.

Dat betekent dat er tegen die tijd ongetwijfeld allerhande Bond-gerelateerde producten op de markt gaan verschijnen. Let wel, we hebben het hier over Ian Flemings James Bond, niet over Eon Productions’ James Bond.

Het werk van Fleming mag vanaf 2035 tot de laatste komma worden uitgeperst. Ik voorzie in ieder geval een streamingserie die het werk van de auteur eens stevig onderhanden neemt. James Bond zoals Ian Fleming heeft bedoeld. Een directe vertaling van boek naar thuisscherm verdeeld over een x-aantal seizoenen. Met één hoofdrolspeler die in twaalf avonturen en een handvol korte heldendaden de jaren 50 van de vorige eeuw doet herleven.

Bijvoorbeeld: geef Steven Zaillian de kans om er een Ripley-achtig geheel van te brouwen. In vlekkeloos zwart-wit, prettig tempo, niet te snel, met aandacht voor detail, waar Flemings werk in floreert. Een idee waar ik direct voor zou vallen.

Iets totaal anders dan de filmserie waar wij zo verknocht aan zijn. Dat kan ook niet anders. De filmserie behoort toe aan Eon Productions. Dat is de James Bond met zijn James Bond Theme, zijn gunbarrel, zijn gun symbol logo. En daar blijven anderen voorlopig van af.

De oude Kevin McClory

De vraag is natuurlijk hoe de nieuwe Kevin McClory’s hun handeltje gaan aanvliegen. Een James Bond-productie zonder James Bond Theme, zonder gunbarrel en zonder gun symbol logo is als een Never Say Never Again zónder Sean Connery.

Hoe belangrijk zijn al die vaste Eon-elementen voor het succes van James Bond? Of anders gezegd: kan James Bond ook succesvol zijn zonder dit stramien? Hoogstwaarschijnlijk is het enkel een kwestie van gewenning. Een nieuw deuntje moet wel te componeren zijn. Gooi het over een compleet andere boeg; John Barry heeft immers ook ooit de Bond-sound uitgevonden. Een heruitvinding van een nieuw Bond-thema door een beetje handige componist is echt wel te doen. Met de juiste instelling kan er veel moois voortkomen uit de vrijstelling van 007.

Dan Eon Productions. Hoe gaat de ‘officiële’ James Bond-filmproductiemaatschappij om met al die concurrentie? Als over een aantal jaren blijkt dat Eon met terugwerkende kracht al was afgehaakt na de 25e Bond-film en de hele toko in handen komt van Amazon, dan staat Amazons Eon de schone taak te wachten oude vertrouwde James Bond-films te produceren. Verstand-op-nul-vermaak met een martini en een knipoog plus de James Bond Theme, de gunbarrel en het gun symbol logo.

Amazons Eon moet het onderscheid maken tussen de ‘onofficiële’ en de ‘officiële’ kant van James Bond. Een bijltje waar het oude Eon met succes eerder mee heeft gehakt. Natuurlijk bestaat er niet zoiets als officieel en onofficieel, maar als je het wél zo kunt verkopen dat er een ‘echte’ en een ‘nep’ James Bond is — dat is de kracht van het merk dat Eon ruim zestig jaar uitbuit. De herkenbaarheid. En daarbij het terugwinnen van de liefde voor de filmserie.

Uiteraard hoop ik van harte dat die liefde eerder terug wordt gewonnen met Bond 26 in 2025. Laten we vooral positief blijven. Echter, als dit gebeurt met dezelfde slakkengang als de tien jaar hiervoor, dan hebben we welgeteld Bond 26 en 27 voor de boeg voordat bovengenoemd scenario in werking treedt.

En die hele vrijstelling van Ian Flemings James Bond hoeft de 007-filmserie niet per definitie in de weg te zitten. Niets inspirerender voor James Bond dan concurrentie in de vorm van James Bond! Laat ze het maar uitvechten op het witte doek. Die enkele keer in 1983 dat dat gebeurde, is daar niemand slechter van geworden.

Wat dat betreft kunnen die verlopen auteursrechten niet vroeg genoeg komen. Wat is er mis met zestig jaar na iemands overlijden? Dan kan de concurrentiestrijd per direct aanvangen en zitten we de komende jaren met een palet aan James Bond-producties. Prachtig!

Voor hetzelfde geld interesseert het Eon allemaal geen barst, die hele te vervallen auteursrechtenkwestie. Als Barbara Broccoli de komende tien jaar geen nieuwe Bond-films produceert, vervaagt de naam van de geheim agent hoe dan ook. Het merk 007 verliest zijn waarde en wordt daarmee onaantrekkelijker voor geldschieters. Heeft het tegen de tijd dat Bond publiek bezit wordt überhaupt nog zin om films rond de geheim agent te maken?

Al lijkt het er momenteel op dat de honger is gestild, het knagende gevoel naar Bond zal terugkeren. De wetenschap dat er een slapend filmpersonage bestaat waar je een kwartje ingooit dat er als een euro uitrolt — dat idee blijft onweerstaanbaar. Het kan daarom niet anders dat James Bond op enig moment nieuw leven in wordt geblazen. Door Eon, door Amazon, door een nieuwe Kevin McClory. Bond heeft ooit in een lang vervlogen verleden bewezen tot de top van het filmamusement te behoren. Er is geen Bond-film die ooit verlies heeft geleden. James Bond is altijd serious business geweest.

Daarom blijf ik erbij: James Bond will return. Met een beetje geluk binnen nu en een paar jaar. En anders toch zeker in 2035.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

De toekomst van James Bond

Barbara en ik zijn het er over eens; we willen dolgraag een nieuwe James Bond-film. Of eigenlijk: films. En we zijn eruit hoor! Het heeft ons liters latte macchiato van drie perfecte laagjes gekost. Er waren momenten bij dat we dachten: het lukt ons verdomme niet! Dan konden we er net de vinger niet achter krijgen. Of we dachten dat we de code hadden gekraakt, blijkt er één puzzelstukje niet te passen. Ken je dat? Na vele middagen koffiedrinken waarbij de cafeïne letterlijk mijn oren uitkwam (ze vergeet die foto steeds te appen), weten we welke kant we met onze liefdesbaby uit moeten.

Wat in eerste aanzet een fijn idee leek, is die jaren 50/60 vibe terug. De tijd waarin de boeken werden geschreven en de films hun grootste successen vierden. Een period piece, midden in de Koude Oorlog, waarin mooi goed was en lelijk kwaad. Lekker overzichtelijk allemaal.

Ik heb het zelf ook vaker genoemd: ga terug naar de basis en plaats James Bond in de tijd waarin hij het beste tot zijn recht kwam. Barbara heeft daar altijd haar twijfels over gehad. Vooral het kostenplaatje baart haar zorgen, daar heeft zij kijk op. Films die zich afspelen in een andere tijd zijn zoveel duurder door alle aanpassingen die moeten kloppen. Daarbij: welke sponsor is gek genoeg om te investeren in technologische achteruitgang? Ja, het Archeon had er wel oren naar. Sympathieke lui, daar niet van, en ze dachten ook goed mee. Kon Bond gelijk naar Avifauna, hoefden we niet helemaal naar de tropen te gaan.

Ian Fleming (1908 - 1964)

Het idee van een period piece hebben we uiteindelijk naast de koelkast gezet. Dat is meer voor over tien jaar als 007 in publiek domein valt. Een sterke literaire vertaling door Amazon Prime. Prima tegen die tijd. Voor nu hebben wij iets anders nodig, dat ontbrekende puzzelstukje…

En opeens was daar dat lampje: pling! Als in een stripverhaal. De energie die vrijkomt na een krachtige brainstormsessie. Dit is de sleutel!

Waar Barbara en ik keer op keer nog steeds van kunnen genieten, zijn de oude James Bond-films. En dat zijn er inmiddels tientallen. Met geen nieuwe films op komst, worden die oudere films vanzelf alleen maar ouder. Hoef je niks voor te doen. Maar, en nu komt het, die oude films doen het alleen nog goed bij een bepaald publiek. Voor de tieners van deze tijd is het allemaal echt te traag en het lukt ze simpelweg niet door de green screen-achtergrond te prikken. En ik moet zeggen, ze hebben een punt.

Sean Connery níet op locatie in Miami

Voor dat probleem hebben Barbara en ik een oplossing. In het kielzog van Disney die al die animatieklassiekers in een live-action jasje gooit, gaan we de Bond-films re-maken. De grote vraag: waar beginnen we? Bij Dr. No? Bij Casino Royale? Nee, bij Goldfinger! De James Bond-klassieker bij uitstek.

En nu mogen Purvis en Wade lekker losgaan. Wat wordt de nieuwe insteek? Bond die in het eerste shot met een vogel op zijn kop komt aanzwemmen, dat trucje kennen we uit de voorbeeldfilm. Nee, de remmen moeten los en de heren mogen verzinnen wat ze willen, als ze maar trouw blijven aan die man die verzot is op goud en, wellicht, Fort Knox wil ‘beroven’ of iets van dien aard. Verder krijgen ze carte blanche om van de nieuwe Goldfinger een moderne film maken.

Fleming wordt er opnieuw bij gepakt; wat is blijven liggen bij de eerste verfilming? Er wordt geleend van Richard Maibaum en Paul Dehn, mag allemaal, met uiteraard een eervolle vermelding in de credits.

Wat betreft de muziek: ook John Barry blijft overeind. Zij het met een moderne touch aangevuld met nieuw gecomponeerde muziek. De titelsong; daar kunnen we niet omheen. Die ligt bij veel van de oude Bond-films zo in het gehoor verankerd, daar blijven we in principe van af, bij de nieuwe Disney-vertellingen zingen ze immers ook nog hetzelfde lied. Echter, Shirley Bassey maakt voor de huidige plaat ruimte voor een nieuwe strot. Beatje eronder en knallen!

Bond met trouwring

Goldfinger in een compleet nieuw jasje. Barbara en ik zien het helemaal zitten. De klassieker blijft wat het is; de nieuwe moderne versie hoeft de oude niet te overtreffen, het ziet er alleen uit als een film die vandaag de dag is geschoten. Niet zo gek, want dat is ook zo. Geen achtergrondprojectie waar dat niet nodig is. De acteurs worden gewoon ingevlogen als er aan de andere kant van de wereld een scène wordt opgenomen. Suggestie: een iets andere kledingkeuze dan het blauwe rompertje? Ik noem maar iets geks hoor. Dan de vliegmachines: die komen niet uit de Thunderbird-fabriek. En de Bond-acteur schuift gewoon zijn trouwring af als hij zich in zijn rol begeeft, zodat we het niet met een afplakkertje hoeven te doen.

Alles wat de vorige keer niet werkte, of niet meer door de beugel kan in deze moderne tijd, wordt sowieso overboord gekieperd. Sta dus niet gek te kijken als straks Kitty Galore opduikt. Het is zoals Casino Royale in 2006 onderhanden is genomen. Het stramien geschapen door Fleming blijft overeind, alles eromheen is aangepast aan deze tijd.

Casino Royales martelscène: overgenomen en aangepast

We krijgen een vooruitzicht om van te smullen. Wat zullen de schrijvers gaan doen met From Russia with Love, met Thunderball, met Diamonds Are Forever? Want ook die komen aan de beurt. Het is iedere keer weer een feest om te ontdekken welke elementen uit de originele films en uit de boeken is overgenomen en welke nieuwe draai de makers aan de re-make hebben gegeven. Het gevecht in de Orient Express, Fort Knox, Piz Gloria. Het is niet te overtreffen, totdat je ziet wat de huidige filmmakers ervan hebben gebrouwen.

Op deze manier kunnen we echt weer eens verrast worden met iets dat we denken te kennen, maar met wat slimme vondsten een totaal andere kijk op de zaken geeft. ‘Ik vond het origineel toch echt beter.’ Natuurlijk! Die film zit in je poriën. Het heeft even tijd nodig, maar vind je ook niet dat het veel logischer is om On Her Majesty’s Secret Service éérst te verfilmen en dan pas You Only Live Twice? Dáárom herkent Blofeld Bond niet, ze hebben elkaar nog nooit ontmoet! ‘O, moest dat Blofeld voorstellen…’

Nogmaals: de oude films blijven de oude films. Daar blijven we van af en daar blijven we van genieten. Maar die nieuwe films verdienen ook een kans. Barbara Cavolfiori en ik hebben er in ieder geval zin in. Nu het plan onder ogen van Barbara Broccoli zien te krijgen. Dat zal nog een hele missie worden…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.