Voor even één

Je zal een dezer dagen maar naar RTL 7 kijken en worden gegrepen door het Bond-virus. Alles wat je hartje begeert, ligt voor het oprapen. Zelfs alle muziek van Moonraker is voorhanden alsof het er nooit niet is geweest. Het lijkt mij een heerlijke tijd om nu aan te haken, dan heb je tot de release van Bond 26 iets nieuws te ontdekken over 007.

‘Alles op z’n tijd’, zoals mijn goede vader zei. Het zijn ‘the very words I live by’, om Bommel en Bond maar eens op één regel te citeren. Zo is het nog steeds wachten op een uitgebreide soundtrack van A View to a Kill en GoldenEye — ik durf er mijn DB5 op te verwedden dat we die aankondiging nog vóór het eind van dit jaar krijgen. De nieuwe lichting Bond-fans wordt daarmee op zijn wenken bediend. En het zij ze gegund, omdat ik het ons zo gun.

Toch ben ik benieuwd welke jongeling daadwerkelijk blijft hangen bij alle doorzichtige trucages van zestig jaar geleden, zoals mijn eigen kinderen er een handje van hebben door bij alle capriolen die James Bond uithaalt met een filmprojectie in zijn rug te roepen: ‘nep!’ Dat doen ze om mij te pesten, dat is overduidelijk, want vorige week, tijdens de week tegen het pesten, hebben ze zich welgeteld één week weten in te houden.

Zoals een kijker via social media schrander opmerkte, ik citeer:

‘Alle 007-films keurig op volgorde in de kast staan en toch maar weer de 42 reclameblokken tijdens You Only Live Twice op RTL7 voor lief nemen. Is ooit wetenschappelijk onderzoek naar dit fenomeen gedaan?’

En zo werkt het wel. Ook ik ben dagelijks toch even benieuwd naar de aankondiging, de beeldkwaliteit en de beeldverhouding. Met dit verschil dat ik bij het eerste reclameblok steevast afhaak. De beeldkwaliteit is overigens bepaald niet slecht, de beeldverhouding daarentegen is een affront. Aan de andere kant, als dat wat je op het scherm ziet boeiend genoeg is, boeit het niet dat je een kwart aan beeld verliest. Zo ben ik ook ooit begonnen met James Bond, op een klein vierkant scherm nota bene. Je wist niet beter of een film zag er zo uit — en toch werd ik gegrepen.

Om terug te komen op de opmerking hoe het toch kan dat er weer massaal naar Bond op de buis wordt gekoekeloerd, terwijl velen de serie, of in ieder geval enkele favoriete delen, toch minimaal op een dvd van 25 jaar oud in de kast hebben staan. Voor een deel van de kijkers is het ongetwijfeld de hang naar nostalgie die de oude films met zich meebrengen. Het is het totaalpakket van beeld en geluid dat je weer even terugbrengt naar een onbezorgd gevoel van toen je jong was. Van het aankomende avontuur in een ongrijpbare wereld die ergens op de onze lijkt, maar zodanig is verpakt in luxecellofaan, dat het betoverend werkt.

Het is net als bij de Top 2000 het idee dat iedereen op hetzelfde moment naar hetzelfde liedje luistert. Dat we voor even één zijn, weg van de polarisatie waar we op elk ander moment mee te maken lijken te hebben. RTL 7 verbroedert; we houden immers allemaal van James Bond.

Bijna allemaal.

Bij een foto van een tv-scherm met een scène uit Dr. No, waarin Bond en Honey zojuist zijn schoongeschrobt in het hoofdkwartier van de dokter, schrijft een kijker op de socials: ‘Mijn god wat een niveau #007’. En ja, ook die heeft gelijk, want met de ogen van nu is veel niet meer om aan te zien. Wil je het niveau van 007 van zestig jaar geleden kunnen waarderen, dan moet je daar je best voor doen. Wie op de bio klikt van deze reageerder ‘love meat, rechts voor z’n raap’ kan overigens vraagtekens zetten bij diens bereidwilligheid te nuanceren…

Gaandeweg deze maand komen we steeds dichterbij de films van nu, met films van filmmakers van nu die de ogen van nu prima aankunnen. Zo valt er voor iedere smaak wel iets te vinden. Ook dat is James Bond.
En voor wie onverhoopt in geen van de 26 films iets herkent, is daar binnenkort (‘binnenkort’ als relatief begrip) de James Bond van Denis Villeneuve. De nieuwe regisseur raffelt eerst zijn Dune-trilogie af alvorens met 007 aan de slag te gaan. Dat stel ik mij tenminste zo voor. Nu hij eindelijk een Bond-film mag maken, moet dát toch de hoogste prioriteit hebben? Daar verbleekt zo’n Dune toch bij? Alle goede ideeën, alle ingevingen die hij krijgt, die moet hij bewaren voor zijn Bond-film. Want Bond verdient alleen het aller beste.

Dan wordt er gesproken over een origin-film, een film waarin we te zien krijgen hoe James Bond 007 is geworden, en daar zou hij dan een jonge, onbeschreven Bond voor nodig hebben. Ik vraag me sterk af of we zitten te wachten op zo’n verhaallijn. Dan kost het namelijk minstens nóg een film die een beetje voelt alsof we naar een Bond-film kijken.

Ik denk dat we met Casino Royale in 2006 al een aardige Bond Begins hadden, waarin we zien hoe hij zijn 00-status verdient. Dat is ver genoeg terug in de tijd. In Skyfall werd Bonds jeugd er handig bijgepakt, zonder te verzanden in flashbacks in sepiakleuren. Thank god… Ook voor The Living Daylights (1987) was ooit een beginnersverhaal bedacht, maar producent Cubby Broccoli besloot wijselijk om het met een nieuwe 007 toch bij het oude vertrouwde te houden.

Tegelijk vrees ik bij de nieuwe Bond voor een nieuwe trilogie. Opnieuw een doorlopend verhaal dat zijn uiteindelijk apotheose pas in deel drie krijgt ergens in 2035 als we mazzel hebben. Een pad dat we met de Bond-films van Daniel Craig al hebben bewandeld. Die kant zal het uiteindelijk toch op gaan, want Denis Villeneuve maakt graag films waar geen eind aan lijkt te komen. En daar is de jeugd van tegenwoordig wel voor te porren, aldus de regisseur. Zo houdt de jeugdige kijken van lange doorwrochte films, zag de regisseur aan het enthousiasme waarmee Oppenheimer van Christopher Nolan werd ontvangen; ik moet die film nog steeds af zien.

Ik ben wat dat betreft meer van de school van Alfred Hitchcock: ‘The length of a film should be directly related to the endurance of the human bladder.’ James Bond kan wel wat Hitchcock gebruiken, die zelfs zijn meest angstaanjagende films met een knipoog bracht.

Overigens kon ook Psycho (1960) rekenen op hoongelach bij de jonge kijkers bij mij thuis. Zelfs Jaws (1975) werd ‘saai’ gevonden. Toen ik het laatst probeerde met The Towering Inferno (1974) haakte de jongste al af bij de begintitels: ‘Zo’n lange intro, dan heb je je popcorn toch al op?’

Er is nog een lange weg te gaan…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

4K-Connery los verkrijgbaar

De 4K-schijfjes van de James Bond-films die Sean Connery maakte voor Eon Productions komen in september ook los op de markt. Zo staat op de website van Gruv te lezen. Veel meer is over deze lichting niet bekend. Oordeel zelf over de nieuwe covers. Lees hier over de voor- en nadelen van de complete Connery-Bond-box die recent verscheen.

4K-Connery-collectie heeft voor- en nadelen

In eerste instantie zag ik niet veel verschil tussen de blu-ray en de 4K-versie van de James Bond-films van Sean Connery. De blu-rays van James Bond behoren tot mijn meest gebruikte schijfjes — vooral omdat ik regelmatig een stukje film nodig heb ter illustratie van een of ander. De blu-rays die ik bezit, zijn afkomstig uit de Bond 50-box uit 2012; tot dan toe dé Bond-collectie met de beste beeldkwaliteit. Tot de 4K-films deze maand verschenen. Een mooie uitgave, maar beslist niet zonder nadelen.

Nu ik de tijd heb genomen er iets beter in te duiken, moet gezegd dat de 4K-films de voorkeur genieten, vooral door kleine verbeteringen die eerder stoorden. Neemt niet weg dat de blu-rays na al die jaren nog steeds het bekijken waard zijn.

Neem de strandscène uit Thunderball waarin Bond aan Domino vertelt dat haar broer François dood is. Hier zijn in de blu-ray verticale strepen over het beeld te zien. Op een kleiner beeldscherm valt dat allemaal wel mee, maar hoe groter en beter je scherm, hoe duidelijker deze oneffenheid.

Verticale strepen op de blu-ray van Thunderball (klik op de afbeelding voor beter beeld)

Zo zit er aan het eind van diezelfde scène ook vuil onderaan het kader. Zowel de verticale strepen als het vuil zijn op de 4K niet tot nauwelijks nog zichtbaar. Met een beetje goede wil kun je zeggen dat de strepen gewoon weg zijn.

Vuil onderaan het kader op de blu-ray van Thunderball

Een groot nadeel van een groot tv-scherm bij deze heruitgave is het gebruik van de oorspronkelijke grove filmkorrel waar 4K nogal trots op schijnt te zijn. Eerlijk gezegd: dit werkt mijns inziens niet op een tv-scherm. Neem het establishing shot van Londen in Goldfinger. Juist bij de blu-ray was dit bijzonder mooi gladgepoetst. Waardoor het ongetwijfeld minder natuurlijk en minder ‘filmisch’ oogt, maar je wordt in ieder geval niet getrakteerd op al dat dansende prut voor je ogen.

Establishing shot van de blu-ray van Goldfinger ziet er beduidend beter uit dan in 4K

Dr. No, From Russia with Love en Goldfinger werden eerder gepresenteerd in beeldverhouding van 1.66:1, dat wil zeggen met een stukje zwart links en rechts van het beeld. Op 4K is de beeldverhouding opgepompt naar 1.75:1, wat inhoudt dat de balkjes weg zijn en we dus onder en boven een klein stukje beeld verliezen. Het scherm is nu compleet gevuld, maar we missen dus wel iets.

Bij de extra’s ben ik nog niets nieuws tegenkomen. De Inside-documentaires die al op de Special Editions van de dvd’s zaten, zijn overgenomen. En daar waar sommige blu-rays (die al eerder dan 2012 buiten de complete box waren uitgebracht) verbeterd beeld bevatten dat meer voldeed aan de eisen van blu-ray, waren er ook Inside-docu’s die direct van dvd waren overgenomen. Daar is voor de 4K-lichting niets aan veranderd. En kon je voor de blu-ray nog kiezen voor de Nederlandse ondertiteling, die ontbreekt hier bij de extra’s.

De Sean Connery 6-film collection die in Nederland beschikbaar is, bevat zowel de 4K-schijfjes als de blu-rays. Echter zijn de blu-rays gewoon de oude Fox-versies. Ik had gehoopt dat de blu-rays ook de nieuwe scans zouden bevatten. Niet dus. Hierdoor is het voor mij nog niet mogelijk om screenshots of fragmenten van de nieuwe versies te nemen.

Fijn is de resume-optie als je de film opnieuw opstart. Dat ontbrak bij de oude blu-rays die steevast met het Fox-logo begonnen als je ze later weer terugkeek. De 4K’s zijn uitgegeven door Warner Bros., maar dat logo is nergens te bekennen. Het menu verschijnt al snel en je kunt gelijk beginnen met kijken.

Het keuzemenu is statisch, met voor iedere film hetzelfde beeld en de originele James Bond Theme. Enkel de kleur van de menubalk verschilt per film evenals als de bijbehorende filmtitel.

Een bijzonder aardige optie is de mogelijkheid om de film te laten vertellen door een Amerikaanse stem. Speciaal voor kijkers met een visuele beperking vertelt een mannen- of vrouwenstem dat wat er op het scherm gebeurt, tot en met het voorlezen van een groot deel van de credits aan toe.

Zo heb ik door die stem nu pas ontdekt dat Kerim Bey een mes in zijn rug heeft als hij dood wordt aangetroffen in de Oriënt Express. Was mij nooit eerder opgevallen. Maar dan moet de vertelstem niet zeggen dat in de eerste scène van Thunderball James Bond samen met ‘madame Boitier’ neerkijkt op de kist van Jacques Bouvar, terwijl de dame in kwestie ‘mademoiselle La Porte’ is. Of dat Bond in Dr. No in een Mercedes Benz rijdt in plaats van een Sunbeam Alpine. Dat er wordt verteld dat op de bommen van de Vulcan ‘Handle like eggs’ staat, is dan wel weer een scherpe aanvulling.

Dan is er bij Thunderball ook nog een alternatieve geluidstrack die op gezette tijden een net iets ander geluid laat horen; zoals bekend van de vierde Bond-film waren er verschillende versies in omloop. Nu is dus ook de aftiteling te beluisteren met het, in mijn optiek, beter passende Thunderball-thema in plaats van de James Bond Theme.

In You Only Live Twice is het ‘woosh’-effect verdwenen op het moment dat de gunbarrel opent, iets wat oorspronkelijk nooit zo was bedoeld. En zo zullen er ongetwijfeld meer kleinere aanpassingen zijn verdwenen die niet bij het origineel hoorden. De 4K belooft de meest pure weergave van deze oude James Bond-films te zijn. Met een fonkelnieuwe glinsterende brullende leeuw aan het begin, dat dan weer wel.

4K-Connery-box met Nederlandse ondertiteling

update 25 juni 2025

 

De 4K-box, met de zes door Eon Productions geproduceerde James Bond-films met Sean Connery, is vanaf 1 juli verkrijgbaar in Nederland. Via Bol.com zijn de films te koop voor 199 euro, ofwel 33,17 euro per film. De box bevat zes nieuw vervaardigde steelbooks, met daarin zowel een 4K-schijf als een blu-ray. Los zijn de films (nog) niet te koop. Een tweede boxversie met dezelfde films in een goedkopere verpakking, wordt niet aangeboden door Bol.com.

 

De films op 4K zijn vervaardigd naar de originele cameranegatieven. Dat wil zeggen dat de aanpassingen die Lowry Digital twintig jaar geleden doorvoerde, afwezig zijn. Lowry leverde destijds prima werk af, voor zowel de Ultimate Edition dvd’s (de koffer) als de complete blu-rayset ter viering van Bonds 50e verjaardag in 2012. Maar dat was toen, de standaard is inmiddels verschoven naar 4K.

 

Voor de puristen is deze nieuwe 4K-collectie een must. Al is het maar vanwege de optie om zowel de films met zijn oorspronkelijke monotracks af te spelen als met de nieuw vervaardigde Dolby Atmos-mix.

Blu-ray.com, die de inhoud van de box inmiddels heeft beoordeeld, komt wat betreft het beeld uit op een gemiddelde van 4,25 sterren (van de 5) en 4 sterren voor het geluid.

Interessante aantekening van Blu-ray com: (...) deze nieuwe restauratie is gebaseerd op bioscoopnauwkeurigheid. Dat wil zeggen dat het beeld er niet vlijmscherp uitziet, omdat het zo niet is bedoeld. Deze scans leveren een filmachtige ervaring op, waarbij veel meer is ingezet op details, diepte en levendige kleuren en minder op het zo gladjes mogelijk krijgen van het beeld (met bijbehorende nadelige compressiefoutjes).

Al met al presteert de nieuwe box volgens Blu-ray.com ruimschoots beter dan de blu-rays. De extra’s zijn gelijk aan eerdere uitgaven van de films.

Lees de recensies op highdefwatch van twee van de zes films uit deze box:

• From Russia with Love 
• Thunderball 

Ultra Bond

Binnenkort verkrijgbaar: 4K Connery. De enige Bond die tot nu toe in ultra-HD op home video te bewonderen was, is Daniel Craig. Gaan we de oude Connery’s opnieuw aanschaffen? De verleiding is groot, maar liever wacht ik op een complete 4K-Bond-set.

Mijn James Bond-filmverzameling begon later dan gewenst. Simpelweg omdat ik geen geld had om de films eerder aan te schaffen.

Zo heb ik nooit de door mij felbegeerde VHS-banden in bezit gehad. Op mijn jongenskamer had ik enkel een foto van de Bond-videocassettes op mijn prikbord hangen, afkomstig uit een foldertje van V&D. Zo kon ik toch dagelijks kijken naar de cover van Timothy Dalton in Licence to Kill en Roger Moore in Octopussy; de twee films die bovenop een stapel Bond-films waren afgebeeld.

Dan had je ook nog die eerdere VHS-box, die met het blauwe 007-logo op de zijkant. Dat vond ik werkelijk een prachtige uitgave. Toen twintig jaar geleden de opa van destijds mijn vriendin overleed, liet hij precies díe box na. Veel van de films zaten zelfs nog in het plastic. Hij meende een liefhebber van James Bond te zijn, hij had de films nooit bekeken.

De videobanden gingen naar een neefje, ik had toch immers de collectie al op dvd? Voor mij bleef de verzameling Fleming-boekjes over in een fijne boxset met de auteur achter zijn typemachine op de zijkant. Ook hier had de opa, getuige de perfecte staat waarin de boekencollectie verkeerde, nooit naar omgekeken.

Mijn James Bond-filmverzameling begon halverwege de jaren 90 met de video-cd’s, die kon ik afspelen op mijn Philips cd-i-speler. Ik zag zo’n apparaat voor het eerst in de speelhoek van een huisjespark waar wij met de familie verbleven. Ik was gelijk verknocht aan die hoek, niet alleen door het interactieve speelapparaat, waarop je zowel spellen kon spelen als films kon afspelen, maar nog meer door de poster die er hing van Roger Moore bungelend aan de Eiffeltoren.

Die poster had een magische aantrekkingskracht op mijn jongensfantasie en viel samen met de openbaring van het fenomeen 007. De Bond-films werden in die jaren voor de eerste keer vertoond op de Nederlandse tv, en ik zat als tiener aan de buis gekluisterd voor weer een nieuw Bond-avontuur.

Ik herinner mij zelfs dat ik het knap lastig vond om de Bond-films te filteren uit het algehele filmaanbod, omdat ik nog niet alle titels kende. The Spy Who Loved Me? Is dat er ook één? De tv-gids schreef over een chique James Bond-film. Bingo!

Die cd-i-speler kwam er uiteindelijk, en het jaar daarop op mijn verjaardag volgde de peperdure videocartridge; vóór die tijd kon ik er niet eens films op afspelen. En daar begon mijn James Bond-filmverzameling met de eerste film in eigen bezit: Live and Let Die. Nog steeds als ik de eerste klanken van George Martin hoor, denk ik terug aan het moment dat ik mijn eerste eigen James Bond-film in de speler stopte en op play drukte; de heerlijk hysterische gunbarrel, de vlekkerige ‘witte’ dots, het schokkerige beginshot vanuit een helikopter op het gebouw van de Verenigde Naties in New York, het uitgetrokken beeld.

Het was verre van zuiver allemaal, maar we wisten niet beter en het stoorde geenszins. Dit is zoals films eruit zagen. Later, toen mijn filmcollectie gestaag groeide, viel het mij bij You Only Live Twice op dat het water waarin het gemummificeerde lichaam van James Bond wordt gedropt, uit wel erg grote pixels bestond. Datzelfde gold voor de explosie achter 007 als hij in A View to a Kill per sneeuwscooter ontsnapt in Siberië.

Ondanks dat ik erg blij was dat ik binnen een paar jaar alle zes de Connery-Bonds had verzameld en vijf Bond-films met Roger Moore, knaagde het dat in Nederland geen werk werd gemaakt van de ontbrekende films op video-cd. Voor onduidelijke redenen: geen On Her Majesty’s Secret Service, geen The Man with the Golden Gun, geen The Spy Who Loved Me. Om over de Dalton-films maar te zwijgen. Daarvoor was ik alsnog aangewezen op de videorecorder én de hoop dat deze films weer eens op tv zouden worden uitgezonden.

Zodoende moest ik, omdat ik mij die film nauwelijks nog herinnerde en deze in de naslagwerken van Steven J. Rubin en Raymond Benson hoog stond aangeschreven, OHMSS bij de plaatselijke videotheek huren; de Warner Bros-uitgave met een benauwde George Lazenby en Diana Rigg op de voorkant, waar in was geknipt en de gehele Gumbold-scène ontbreekt.

Ondanks de gebreken vond ik het een fantastische kijkervaring en belandde OHMSS hoog bovenaan mijn Bond-lijstje, waar het nu al jaren de top aanvoert.

Mijn James Bond-videocollectie was pas compleet begin 2001, toen de laatste dvd’s uit de Special Editionserie verschenen. Die begon in het voorjaar van 2000 met de uitgave van de tot dan toe nieuwste film The World Is Not Enough. Ik weet nog dat ik die kocht bij de Fame in Amsterdam en in de trein naar Haarlem het plastic openmaakte en ik tot mijn stomme verbazing ontdekte dat dit het eerste (of eigenlijk laatste) deel van een complete (een COMPLETE!) Bond-set was. Mét 007-logo op de zijkant!

De rest van het jaar stond in het teken van de Special Editions. From Russia with Love, die voor juli stond gepland, kwam pas uit in de laatste week van die maand, maar dat was van te voren niet gemeld — ik ben in juli elke dag naar de Free Record Shop gefietst om te informeren of de film er al was… Vanaf oktober werden de uitgaven opgeschroefd naar twéé dvd’s per maand en zo groeide mijn collectie gestaag.

De dvd’s waar ik ooit zo blij mee was, zijn nu niet meer om aan te zien, en dienen nog enkel als museumstuk in mijn filmkast. Na zes jaar werden ze vervangen door de koffer van de Ultimate Editions, die na nog eens zes jaar werd vernieuwd door de blu-raybox. Daar teer ik sinds 2012 op. Het zijn onbetwist de schijfjes uit mijn videotheek die ik het meest heb afgespeeld. De laatste drie Bond-films volgden in hun steelbooks, waarvan ik enkel No Time to Die in 4K bezit; een film die ik zelden in de speler stop.

Hoewel ik best content ben met de blu-rays, kijk ik zeker uit naar een complete 4K-collectie, het wordt ook wel eens tijd. Maar of ik de Connery-films los ga aanschaffen? Ik twijfel nog.

Met de komst van blu-ray jaren en jaren geleden kon ik het nog best met een dvd’tje doen; tegenwoordig bestel ik toch liever een iets duurdere 4K. Zoals twee puike Hitchcocks, North by Northwest en Psycho, die beide een adembenemende transfer hebben. En wat betreft de eerstgenoemde Cary Grant-film, die begint dus met een MGM-logo op een groen veld. Laten we hopen dat de oude Bond-films precies diezelfde behandeling krijgen en dat we beginnen met de originele United Artists-logo’s van die tijd, als leuk extraatje voor de puristen.

O ja, als dat conclaaf volgende week gaat beginnen, kunnen ze dan ook gelijk een nieuwe 007 kiezen? Dan loopt het weer mooi gelijk. Sinds het begin van de James Bond-films zijn we precies zes pausen en zes Bonds verder. Als dat geen toeval is…

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Steelbooks

In het kader van ‘het is ook nooit goed’: het is ook nooit goed. Die nieuwe lichting steelbooks die eraan komt. Ze zijn nog niet eens officieel gepresenteerd of het gezeik begint al. Ik zeik even mee.

Het was in 2015 voor het eerst dat ik bij een videocover van James Bond zoiets had van: wow! Bijna alle, zo niet alle, James Bond-videocovers vallen namelijk tegen. Van de oudjes op VHS tot de laatste blu-rays; veelal is het amateuristisch bij elkaar geraapt broddelwerk. Maar deze keer waren de ontwerpen raak. Want wat was het geval? Een slimme ontwerper had bedacht om eens te rade te gaan bij de echte kunstenaars die aan de Bond-films meewerkten: de ontwerpers van de titelsequenties. Tot op de dag van vandaag huzarenstukjes uit de Bond-films, uitgevoerd door Maurice Binder (14 keer), Robert Brownjohn (2), Daniel Kleinman (8) en bureau MK12 (1).

Wat een vondst! Zo voor de hand liggend, maar zo nooit over nagedacht. De beelden uit de titelsequenties lenen zich bij uitstek voor een visueel meesterwerkje als videocover. Het lag op dat moment al vijftig jaar voor het oprapen.

Goed, onder het mom beter laat dan nooit, werd die eerste lichting ingevoerd. Dat had toen, in 2015, te maken met de komst van de nieuwe Bond-film Spectre. De misdaadorganisatie van weleer keerde na meer dan dertig jaar afwezigheid (of veertig, ligt eraan hoe je telt) terug in de Eon-serie. Oude blu-raytjes waarin Blofeld voorkwam plús alle voorgaande Bond-films met Daniel Craig (om de continuïteit tussen die films te accentueren) mochten in een nieuwe verpakking.

Natuurlijk in eerste instantie om ons uit te buiten, maar dit keer kreeg je er een wel een mooi metalen hoesje voor in je vitrinekast voor terug. Wie van fysieke schijfjes houdt, kijkt toch het grootste deel van de tijd tegen (de rug van) de hoesjes aan. Die hoef je niet in een speler te stoppen, die staan er gewoon, net als een boek, schilderij of een foto. En dan mag het maar beter een mooi hoesje zijn.

Waar deze 2015-lichting met name in uitblonk, was het oog voor detail van de covers. De kleuren, de afbeeldingen, die weliswaar rechtstreeks uit de begintitels van de betreffende film leken te komen, maar zodanig waren geïnspireerd door de titelsequenties, zodat van een perfect filmbeeld (in de breedte) een perfecte videocover (in de lengte) kon worden gemaakt. Stiekem leek het erop of hier met liefde aan was gewerkt.

De laatste Bond-titels van dat moment, Skyfall en Spectre, kenden een nieuwe plaatsing van het alom bekende 007-logo, namelijk onder de titel. Achter beide films zitten dezelfde makers. Aan alles is te zien en te horen dat deze films een twee-eiige tweeling zijn. Zoals daarvoor bij Casino Royale en Quantum of Solace het 007-logo in de O’s van de titels was verwerkt.

Bij de steelbooks van 2015 kwam het 007-logo terug zoals op dat moment gebruikelijk was: ónder de titel. Niet te groot, maar precies op maat. Groot genoeg als blikvanger, klein genoeg om als subtiel te mogen worden bestempeld. Vakwerk dus.

Niets dan lof over de steelbooks van 2015. Ware het niet dat het hier negen films betrof. Wie met deze nieuwe lijn zijn collectie compleet probeerde te krijgen, had pech. Niet meer dan dat, want de covers bleven onverminderd fraai, en het was duidelijk wat deze Blofeld-collectie wilde uitdragen.

Toch bleef het knagen, want hoe mooi zou het zijn om een gemankeerde Bond-collectie met de meest beeldige covers te complementeren. Er was nog genoeg fraais om watertandend naar uit te kijken. Maar al wat er gebeurde: van een continuering was geen sprake.

Tot deze week. Plots duikt daar de zestigjarige jubileumversie van Dr. No op. En wat blijkt: de cover lijkt zowaar uit de begintitels van de film te komen! Dr. No mag straks aan de steelbookcollectie worden toegevoegd en het past als een ontbrekend puzzelstukje. Wat fijn voor de verzamelaar!

Maar wie over de eerste euforie heenstapt en zich gaat verdiepen in het nieuwe ontwerp, begint iets op te vallen. Hé, waar is dat subtiele 007-logo onder de titel ineens gebleven? En wel verdraaid, dat is het posterfont dat wordt gebruikt, niet het font uit de films, zoals de lichting van 2015 aanhoudt. Dat het MGM-logo (dat op de rug te vinden is) in de loop der jaren is aangepast, dat is nu eenmaal zo. Jammer voor de eenheidsaanbidders. Zo heeft ook Warner de videolcentie in die tussentijd overgenomen van Fox. Kniesoor.

Dan blijkt dat niet alleen Dr. No een covermetamorfose heeft ondergaan, negen andere Bond-omslagen zijn eveneens onderhanden genomen. Verrassing! En ook deze covers vieren de titelsequenties in volle glorie. Op het eerste gezicht ziet het er weer prachtig uit, maar ook nu begint het al gauw te wringen.

De afbeeldingen lijken iets te makkelijk gekopieerd en geplakt uit de film; er is minder aandacht aan besteed, het is liefdelozer. De parachute uit The Spy Who Loved Me, wat een prima still is, zou bij de steelbooks uit 2015 bijvoorbeeld een effen achtergrond hebben gekregen, waardoor de afbeelding er beter uitspringt. Bovendien maakt de 2022-lichting in alle gevallen gebruik van het posterfont (enkel bij Tomorrow Never Dies en The World Is Not Enough gebruiken poster en titelsequentie hetzelfde lettertype) én, niet onbelangrijk, er ontbreken enkele titels!

De ontbrekende titels Goldfinger en GoldenEye hebben al eens een steelbookmakeover gekregen. Goldfinger in 2014 ter viering van het vijftigjarig jubileum (mét 007 logo onder de titel, maar met posterfont) en een afbeelding die uit de titelsequentie lijkt te komen. En dat lijkt alleen maar omdat de poster en de titelsequentie bij hoge uitzondering gebruikmaken van dezelfde beelden, want beide ontworpen door dezelfde maker: Robert Brownjohn. GoldenEye kent een nog vroegere steelbookcover uit 2012 met, ook niet mis, de posterplaat voorop. Hoewel een fraai exemplaar is dit niet in lijn met de twintig andere titels.

Blijven absent Live and Let Die (volgend jaar vijftig jaar) en Die Another Day (dit jaar twintig), en in zekere zin Spectre en No Time to Die, die wel in (meerdere) steelbookversies verkrijgbaar zijn, maar niet met titelsequentiecovers.

Als tegenvallendste klap op de vuurpijl: de inhoud (waar het eigenlijk over zou moeten gaan) wordt nog steeds aangeboden als blu-ray van tien-plus jaar oud. Eigenlijk nog ouder, want de opgepoetste Lowry-discs zijn al sinds de Ultimate Edition-dvd’s uit 2006 in omloop. Ook de extra’s zijn hetzelfde, wat hoogstwaarschijnlijk inhoudt dat de blu-rayschijfjes onveranderd zijn gebleven in een tijd dat 4K voor het oprapen ligt.

Gemiste kans? Gemiste kans. Het idee is goud, nu de perfecte uitwerking nog. Dus: terug naar de tekentafel, zoveel hoeft er niet te gebeuren, en plak er dan gelijk dat label 4K op. Of doe het lekker dubbel, blu-ray én 4K, dan heb ik er nu gelijk wat aan en later nog meer plezier.

‘No Time to Die’ vanaf vandaag te koop on demand

De nieuwste James Bond-film No Time to Die is vanaf vandaag on demand te koop bij Apple TV+ en Pathé Thuis. De film kost in beide gevallen € 16,99 in HD-kwaliteit. Bij Pathé kost de film in SD € 14,99. Bij Apple TV+, waar de films zelfs in 4K is te zien, krijg je de documentaire Being James Bond erbij, maar die is inmiddels ook gratis online te zien.

Vanaf 18 februari is No Time to Die tevens te huur via de streamingdiensten. KPN voegt zich vanaf dat moment bij het rijtje, aangezien KPN een huurovereenkomst heeft met Pathé.

Twee dagen eerder op 16 februari is de film ook te koop op dvd, blu-ray en 4K ultra HD blu-ray.

Bij James Bond Nederland legt Jorrit van der Valk uit of het verstandig is om de film nu al te kopen of nog even te wachten.

Terugkijkfilms

De meeste James Bond-films zijn typische terugkijkfilms. Althans voor mij en waarschijnlijk ook voor jou. Van veel van de films weten we nog precies wanneer of in welke periode we hem voor het eerst zagen en welke indruk de film achterliet. En zo heeft iedere Bond-film zijn eigen persoonlijke achtergrondverhaal.

Al die opvolgende terugkijkmomenten zijn veelal verworden tot een inwisselbare brei. Maar terugkijken zijn we blijven doen, en vaker dan ooit. Van tv via video naar dvd en on demand. Want wat is het ons in de loop der jaren een potje makkelijk gemaakt.

Vanaf deze maand kunnen we No Time to Die aan het terugkijkassortiment toevoegen. De film is vanaf 16 februari te koop als fysieke schijf, op 4 februari binnen te halen via Pathé Thuis en vanaf 18 februari te huur bij KPN. Het is na zes jaar sinds de thuisrelease van Spectre op 2 maart 2016 fijn om de collectie weer compleet te hebben, zodat we de laatste Bond-film van achter naar voren en achterstevoren kunnen beoordelen wanneer ons dat uitkomt.

Ik denk alleen niet dat No Time to Die een film is die ik heel vaak terug ga kijken. Niet op korte termijn tenminste, zo is mijn gevoel op dit moment. Ik heb de film drie keer in zijn geheel gezien. Als ik hem op 16 februari in handen heb, zet ik hem natuurlijk wel gelijk even op om de pre-titles en de begintitels op een meter afstand in blu-raykwaliteit met open mond te aanschouwen. De hele film bekijken zie ik alleen niet zitten, zeg ik nu.

Met het kijken naar James Bond werkt het over het algemeen zo: waar gaat mijn smaak op dat moment naar uit? Dikwijls val ik in herhaling met een klassieker uit de jaren 60 en 70. Puur voor de sfeer. Voor bijna ieder oudje heb ik wel een zwak, met een lichte voorkeur voor The Man with the Golden Gun (1974) en Moonraker (1979). Dat zijn beslist guilty pleasures. Diamonds Are Forever (1971) kan ik ook goed hebben. Blijkbaar bevalt mij de ongecompliceerde nonsens van bovenstaande titels. Ik hoef de films niet echt meer te zien, als ze op de achtergrond maar aanwezig zijn. De muziek van John Barry is daarbij van wezenlijk belang voor de vreugde.

De films die verhaaltechnisch steviger van kwaliteit zijn, zoals From Russia with Love (1963), For Your Eyes Only (1981) en Casino Royale (2006), bekijk ik sporadischer, maar daar wil ik dan ook echt voor gaan zitten. Met het overlijden van Jack Hedley in december heb ik For Your Eyes Only weer eens van kop tot staart bekeken. Wat blijft dat een geweldige film vol spectaculaire actiescènes en een zenuwslopende climax.

Tot mijn eigen stomme verbazing bevalt Casino Royale na al die jaren steeds minder. Inmiddels mag deze ruim vijftien jaar oude aflevering ook tot de klassiekers worden gerekend. En waar ik op 13 november 2006 volledig uit mijn bioscoopstoel werd geblazen, vind ik de film inmiddels – niet lachen – enigszins gedateerd. Het overgrote deel van David Arnolds muziekscore staat mij tegen en dat is, vermoed ik, de reden dat ik deze toch echt wel goede Bond-film minder vaak terugkijk.

Quantum of Solace (2008) doet het wat David Arnold betreft stukken beter en Skyfall (2012) en Spectre (2015) hebben een fabuleuze score van Thomas Newman, wat de zin om die drie terug te kijken (al dan niet gedeeltelijk) sterker maakt.

Enig nadeel van dat instant terugkijken, is dat de exclusiviteit er op die manier vanaf gaat. Kreeg ik vroeger bij het zien van zo nu en dan een Bond-film op tv écht een James Bond-gevoel als de witte dots in beeld verschenen; een kinderlijke opwinding die ik graag opnieuw zou beleven. In de hoop dat ouderwetse Bond-gevoel terug te krijgen, heb ik ooit een poging gedaan even geen Bond-films te kijken — het is me niet gelukt.

Hoe No Time to Die straks binnen de terugkijkserie gedijt, zal de toekomst uitwijzen. Voor nu zeg ik: hebben en de serie compleet maken. Dat kijken gaat in de loop der jaren echt wel gebeuren.

Meer over James Bond en No Time to Die: de hele maand februari op Plus TV van KPN (kanaal 41).

‘No Time to Die’ vanaf 16 februari bij Bol.com

Het ziet er naar uit dat No Time to Die in Nederland pas vanaf half februari te koop is op dvd, dat is twee maanden later dan verwacht. Bol.com heeft de thuiskopie sinds dit weekend in verschillende versies in de digitale etalage staan. Leverdatum: 16 februari 2022.

De nieuwe Bond-film wordt bij de webwinkel in vijf verschillende versies aangeboden:

Dvd: € 23,99

Blu-ray: € 28,99

Blu-ray Bol.com Exclusive: € 39,-

4K Ultra HD Blu-ray Steelbook: € 44,-

4K Ultra HD Blu-ray Limited Edition: € 249,-

Over de extra’s op de schijf wordt niets vermeld. Afgaand op de Engelse en Amerikaanse versies, zullen deze als volgt zijn (met de aantekening dat de laatste extra, Being James Bond, enkel op de 4K-versie zal staan):

• A Global Journey (7:29)
• Anatomy of a Scene: Matera (11:02)
• Designing Bond (10:35)
• Keeping It Real: The Action of No Time to Die (5:58)
• Being James Bond (44:38)

‘No Time to Die’ vóór de kerst op dvd

update 17 november 2021

No Time to Die komt in december beschikbaar op dvd, blu-ray en 4K Ultra HD. Althans in Engeland (20 december) en de Verenigde Staten (21 december). De verwachting is dat Nederland rond diezelfde tijd aan de beurt is. De 4K-versie komt ook beschikbaar als steelbook.

De extra’s op de schijf zijn:

• A Global Journey (7:29)
  
• Anatomy of a Scene: Matera (11:02)
  
• Designing Bond (10:35)
  
• Keeping It Real: The Action of No Time to Die (5:58)
  
• Being James Bond* (44:38)
  

*Being James Bond, de documentaire over de Bond-jaren van Daniel Craig, is enkel te vinden op de 4K-schijf.

Eerder vandaag werd bekend dat No Time to Die vanaf dit weekend in een recordaantal van 166 bioscopen draait.

Thuisbeleving

Omdat mijn tienerbeurs begin jaren 90 niet toereikend genoeg was, moest ik het doen met folderknipsels. De afbeelding hieronder, uit een folder van V&D, heeft jarenlang op mijn prikbord gehangen. Gezien de kreukels heb ik 'm uit frustratie ook wel eens weggegooid, en weer uit de prullenbak gevist; de afbeelding alleen al deed mij watertanden.

Ik heb de collectie van James Bond nooit op VHS gehad.

V&D (1993/1994)

James Bond thuis vanuit je luie stoel, daar is het uiteindelijk allemaal om te doen. De films terugkijken, favoriete scènes uitpluizen, weer even onderdompelen in dat avontuur, de muziek, de beelden, keer op keer.

Zo'n eerste bioscoopervaring is eenmalig. Dat is de ultieme beleving, uiteraard, maar daarna ben je voor de rest van je leven grotendeels overgeleverd aan de thuisbioscoop. Of er moet weer zo'n oudje als curiositeit ergens in een bios draaien. Uiteindelijk komt het hier op neer: de Bond-films zie je voor het overgrote deel gewoon op je eigen tv.

Hoewel mij de aangename geur van de warme tape uit de machine nog levendig voor de geest staat, zijn we al lang niet meer overgeleverd aan de beeld- en geluidskwaliteit van de VHS. Voorlopig word ik nog gelukkig van de kwaliteit van een blu-ray, maar dat werd ik destijds ook van de dvd, van de video-cd en voor die tijd voldeed VHS op een vierkante tv.

ECI (1995/1996)

Met nog ruim een maand voordat de nieuwe filmsensatie No Time to Die in de bioscoop draait, heeft de echte Bond-aficionado volgend jaar rond deze tijd de thuisversie van de film al lang en breed in huis. Die zal zo ergens in het najaar verschijnen. Een feestdag voor de liefhebber, want de Bond-collectie is weer compleet. De prijs van het schijfje rond de 20 euro doet er op dat moment niet toe. Het maakt al helemaal niet uit dat de film in de loop van 2021 voor een prikkie in de grabbelbak ligt. Daar staan wij boven.

Voor de thuisversie gaat het in mijn geval, hopelijk, om een fraaie blu-ray-steelbook, zoals Skyfall (2012) en Spectre (2015) inclusief karige extra's ook zijn afgeleverd. Het schijfje is verder precies hetzelfde als die uit de goedkoper ogende blauwe amaray. Maar je wilt natuurlijk wel een beetje kwaliteit vasthouden.

Uit het cellofaan rechtstreeks de speler in, de onbestemde en hinderlijke trailers die volgen vlug doorklikken en daar is het menu van de fonkelnieuwe Bond-film, bijgestaan door onheilspellende klanken van maestro Hans Zimmer.

En daar gaat -ie dan, met je snufferd een meter van het scherm om iedere pixel te absorberen: de leeuw van MGM, de globe van Universal, voordat Daniel Craigs vijfde gunbarrel uit de speakers knalt. Dat heerlijk opzwepende begin in Italië, uitzonderlijk lang, maar wat een spektakel! En dan: Billie Eilish, naadloos ingekort tot 3 minuten, gecombineerd met het visuele meesterschap van Daniel Kleinman, wetende dat de film eigenlijk nog moet beginnen...

Ook al heb je de nieuwe Bond minimaal drie keer in de bioscoop gezien, de film bezitten is bijna net zo speciaal als de eerste keer op het grote scherm.

Bond is en blijft bij uitstek dé film die je op het witte doek moet zien, maar daarna voldoet de film ook prima in de huiskamer. Daar waar je zelf alles in de hand hebt en je even op pauze kunt klikken om een volle blaas te legen.

Welke versie kan ik waar het beste kopen?

Vergelijking Spectre blu-ray en dvd

Het ziet er naar uit dat we het in Nederland met één versie van Spectre op blu-ray (en dvd) moeten doen. Dat wil zeggen dat we kunnen kiezen tussen een normaal blu-rayhoesje en een steelbook (exclusief bij Mediamarkt), de inhoud is verder hetzelfde.

Spectre is vanaf 2 maart verkrijgbaar op blu-ray en dvd. Scroll naar beneden voor het verschil in de prijzen.

Spectre blu-ray

Spectre blu-ray steelbook

Spectre dvd

In de VS is een 2-discversie beschikbaar. Naast de film op blu-ray en de standaard extra's, bevat de uitgave nog een dvd met 20 minuten aan extra materiaal. Volgens 20th Century Fox komt deze versie niet uit in Nederland.

Wat wij in ieder geval wel op de blu-ray aan extra's krijgen:
• Bonds grootste openingsscène
• Videoblogs
• Galerij
• Bioscooptrailers

Wat wij niet te zien krijgen:
• From Title Song to Title Sequence (06:27)
• The Shadow of SPECTRE (10:15)
• Videoclip Writing's on the Wall (04:45)

De dvd bevat als extra enkel de videoblogs die eerder online verschenen.

Hierbij de bekendste online verkooppunten van de blu-ray en dvd inclusief de prijs:

• Blu-raykopen.nl
blu-ray: 18,00 + 2,50 verzendkosten = 20,50 

• Bol.com
blu-ray: 24,99 (gratis verzending)
dvd: 19,99 + 1,99 verzendkosten = 21,98

• Cosmox:
blu-ray: 22,99 (gratis verzending)
dvd: 19,90 + 1,99 verzendkosten = 21,89 

• ECI 
blu-ray: 22,99 (gratis verzending)
dvd: 19,90 + 1,99 verzendkosten = 21,89

• Mediamarkt
blu-ray: 19,99 + 1,99 verzendkosten = 21,98
blu-ray steelbook: 19,99 + 1,99 verzendkosten = 21,98
dvd: 17,99 + 1,99 verzendkosten = 19,98

• Wehkamp
blu-ray: 19,99 + 1,95 verzendkosten = 21,94
dvd: 17,99 + 1,95 verzendkosten =  19,94