Films en seriesFilms en series
Posts tonen met het label a-ha. Alle posts tonen
Posts tonen met het label a-ha. Alle posts tonen

zaterdag 12 november 2022

Kijktips

Even een inhaalrondje op documentairegebied. Naast The Sound of 007 als schraal alternatief voor een jubileumfilm, zijn daar een uur Sean Connery, een uur Judi Dench en meer dan anderhalf uur a-ha. Alleen de documentaire over Joseph Caroff van HBO heb ik nog niet kunnen zien.


Allemaal aanraders. Vooral de film over a-ha is een traktatie. Ik moet bekennen dat ik een liefhebber ben van de Noorse popgroep. Als kind heb ik hun muziek veel voorbij horen komen op de radio. Dat daar in 1987 een Bond-song bij kwam, had ik op dat moment nog niet eens door. Het album Headlines and Deadlines heb ik stukgedraaid. Deze best of-songs komen gefaseerd allemaal terug in de documentaire. Neem daarbij de speelse montage in Take On Me-stijl en de feel en look is compleet.

Het hoofdstuk The Living Daylights is maar kort (vanaf 58:00) en spitst zich vooral toe op de slechte relatie tussen maestro John Barry en de Vikingen in hun twintiger jaren. De clash tussen de ego’s is al veel vaker uitgemeten. Maar ach, als dat als resultaat een kneiter van een titelsong oplevert, zijn alle strubbelingen het waard geweest. Daarnaast is van a-ha een keur aan alternatieve Living Daylights te vinden, met de unplugged-versie uit 2017 als fraaie aanvulling. Dat hele concert is trouwens een must. Met name de toegift is van kippenvelniveau.

Die onprettige omgang met John Barry is trouwens exemplarisch voor de bandleden; ook onderling kunnen de heren het moeilijk vinden met elkaar. Zoals wordt verwoord in de documentaire, bestaat a-ha niet uit een groep vrienden, maar uit jongens die elkaar uit afzonderlijke liefde voor muziek bijeen heeft gedreven. De film is een rauw document met vele worstelingen en zelfs een defibrillatie bij een van de bandleden.

Maar hoe de band nu aan zijn naam komt...

Dan is er het interview met Judi Dench door Louis Theroux. Ook hier maar een klein stukje Bond, en een deurmat. Het gesprek is ongedwongen en grand lady Dame Judi is op haar 87e in haar element. Het levert een fijn en soms hilarisch gesprek op met de bijna blinde actrice.


Sean Connery kwam ook nog even langs in een Frans-Duitse documentaire. Met alles wat je al wist over de oer-007, zit er wellicht toch nog iets nieuws bij (de kleine omissies daargelaten). Het tv-portret met als insteek ‘Connery versus Bond’ lijkt met zorg en liefde gemaakt.

By Design: The Joe Caroff Story is vooralsnog de enige die ontbreekt in dit rijtje. De ontwerper van het 007-logo, zoals voor het eerst gebruikt op de Amerikaanse poster van Dr. No (1962), is inmiddels 101 jaar oud, is al bijna 80 jaar getrouwd met zijn jeugdliefde Phyllis, en al helemaal een unicum, hij is mentaal en fysiek nog in orde.

Voor wie daar geen bezwaar tegen heeft, kijkt naar: The Sound of 007, a-ha The Movie, Louis Theroux Interviews... Dame Judi Dench en Sean Connery vs James Bond. Wie nog een tip heeft voor iemand met alleen een HBO-diploma maar geen abonnement...

vrijdag 6 mei 2022

Nu in de bioscoop: ‘a-ha The Movie’

Het is vandaag de dag moeilijk te geloven dat a-ha’s Take on Me (1985) bij de eerste release helemaal niet aansloeg buiten hun geboorteland. Toch gaven de jongens van de band niet op, ze waren er heilig van overtuigd dat ze een wereldhit in handen hadden.

Take on Me wist een paar maanden later alsnog een wereldhit te worden en haalde prijs na prijs naar Noorwegen. Een sprookje volgde, nooit eerder haalde een Noorse band zoveel internationale successen. Toch waren de bandleden niet altijd tevreden. Veel liever droomden ze ervan om serieuze rocksterren te zijn, geen tieneridolen die in glossy magazines stonden.

Het is de liefde voor muziek die de band al veertig jaar bij elkaar houdt, niet de vriendschap. Niet geïnteresseerd in rijkdom of glorie, is het drietal wanhopig op zoek naar erkenning. Dit en zoveel meer is wat ze met elkaar gemeen hebben en het is daardoor zo onbegrijpelijk dat ze niet met elkaar door één deur kunnen.

Thomas Robahm en Aslaug Holm combineren archiefbeelden met nieuwe opnamen en interviews van de groep, en verwerken een aantal geanimeerde scènes nadrukkelijk in de stijl van Steve Barrons werk, in de destijds baanbrekende Take on Me-muziekvideo.

In 1987 wordt de populaire band gevraagd om de titelsong van de nieuwe James Bond-film The Living Daylights te verzorgen. Samen met de vaste Bond-componist John Barry duikt a-ha de studio in. Ook met Barry wil het niet klikken; de verschillende werkmethoden botsen nogal en a-ha wil meer een eigen sound in het nummer aanbrengen. Barry daarentegen giet er een Bond-sausje overheen, waardoor het nummer duidelijk een Bond-klank krijgt en minder klinkt als de nieuwe hit van a-ha.

Barry trekt uiteindelijk aan het langste eind. De Noorse band blijft met een bittere smaak achter en besluit voor hun volgende album Stay on These Roads hun eigen versie van The Living Daylights op te nemen. De strijd is niet voor niets geweest; deze James Bond-titelsong wordt door vele 007-fans op handen gedragen.

Hieronder de officiële versie, de versie van het album Stay on These Roads en de demoversie van The Living Daylights:



zondag 1 september 2019

‘Duet als titelsong No Time to Die’

Ed Sheeran en Andrea Bocelli bundelen krachten


Ed Sheeran en Andrea Bocelli zouden getekend hebben voor de titelsong van de nieuwe James Bond-film No Time to Die (2020). Het is de website Sassi Live die met deze scoop komt, niets is bevestigd, dus neem het vooral met een korrel zout. Maar... je weet het nooit.

Andrea Bocelli en Ed Sheeran: Perfect Symphony (2017)

Sheeran is in de lijn Adele (Skyfall, 2012) en Sam Smith (Spectre, 2015) een logische opvolger; een jonge Brit met hitpotentie. Zo schijnt hoofdrolspeler Daniel Craig het ook wel te zien zitten met Sheeran, werd eerder deze zomer opgetekend. Bocelli is wegens de grote Italiaanse setting van de nieuwe Bond-film een andere richting waarop kan worden gedacht. Het duo nam twee jaar geleden al gezamenlijk een song op. Dat maakt een vernieuwde samenwerking misschien iets te doorzichtig.

Aangezien bij de nieuwste Bond-productie niets verloopt zoals gebruikelijk, kan de nieuwste Bond-song gisteren zomaar online zijn gegooid. Bij een normaler productieproces verschijnt de titelsong zo'n maandje voor de release van de film, zodat het publiek via de hitparade al even goed in de stemming kan komen.

Volgens Sassi Live nemen Sheeran en Bocelli de clip op in Matera en op het strand van Marina di Pisticci, waar eveneens filmopnamen plaatsvinden.



Mocht het allemaal zo zijn, niets is uitgesloten, dan is het voor de tweede keer in de geschiedenis van de James Bond-films dat er een duet als titelsong wordt gekozen. De eerste was nog niet eens zo lang geleden in de Bond-serie; Jack White en Alicia Keys voor Quantum of Solace (2008), de tweede film met Daniel Craig als 007.

Als we het dan toch van de landen waar gefilmd wordt laten afhangen: ik zie de Noorse popgroep a-ha nog wel een Bond-deuntje zingen, wellicht gecombineerd met Duran Duran. Ben heel benieuwd wat daaruit voortkomt...

dinsdag 28 december 2010

Duran Duran gratis

De heren van de enige nummer 1 Bond-hit A View to a Kill doen het nog steeds. Ik vind ze wel goed. Vandaag zijn drie nummers van From Mediterranea With Love (what's in a name) gratis te downloaden via iTunes.

Die andere band, waarmee ze vaak verward worden, a-ha, heeft begin deze maand het allerlaatste concert gegeven.

Ik heb er niemand over gehoord...

zondag 24 januari 2010

Botsende ego's

Herrie rondom de beste Bond-song. Zie hier de botsende ego's van meester John Barry en de jonge honden van a-ha. Met een resultaat om trots op de te zijn. Is het toch nog ergens goed voor geweest...



En van diezelfde film If There Was a Man van The Pretenders. Ik kende deze videoclip nog niet.

donderdag 15 oktober 2009

Twintig jaar te laat

Popgroep a-ha kapt er mee. De Noorse band houdt het voor gezien na een laatste concert in 2010. Twintig jaar te laat als je 't mij vraagt.

Ik ben een grote fan van de Bond-song The Living Daylights. Hunting High and Low vind ik ook een goed nummer. Take On Me is simpelweg jeugdsentiment en zo is er nog een handvol jaren tachtig songs die ik kan waarderen. Maar echt indrukwekkend is het oeuvre niet te noemen.

The Living Daylights heeft een hoog John Barry gehalte. Zo vonden de Noren zelf, zodat op hun album Stay On These Roads een andere versie van de Bond-song is opgenomen. Meer in de stijl van de andere nummers, meer a-ha en dat pakt minder goed uit. Maar ik ben dan ook een Bond-fan, geen fan van a-ha.

Het is tijd om iets anders te doen, meldt het drietal eenstemmig op hun website. Zoals ontwikkelingswerk en, jawel, de politiek.

Bij de laatste concert in december 2010 in Oslo is te hopen dat Morten Harket de eer aan zichzelf houdt en gaat playbacken. Want zoals eerder besproken: zuiver is het nooit geweest…

maandag 25 mei 2009

Vals

Op zoek naar een Youtube-filmpje van a-ha's The Living Daylights, ben ik een hoop crap tegengekomen. Eigenlijk is alles wat de Noorse band live ten gehore brengt bagger. Zanger Morten Harket heeft een stem als een bos wortelen.

The Living Daylights is mijn favoriet onder de Bond-songs. Goed tempo, fijne afwisseling – alles klinkt lekker. Zelfs Harket, zeker op de momenten dat hij niet de hoogte in hoeft.

Bij ieder live-optreden komt de klassieker uit 1987 uit de oude doos. Het publiek is ook dol op de Bond-song. Maar wat een teleurstelling. Op de muziek is niets aan te merken, maar de zang is bar en boos. En dat blijft zo. Harket grijpt naar zijn oortje – om de schuld bij de techniek te leggen. Dan denk je: het zal een eenmalige uitglijder zijn. Maar nee hoor, tijdens ieder optreden is het weer mis. In Chili (1991), Noorwegen (2001), Switzerland (2005), Senegal (2006). Het is overal even triest. Zeker als Harket de hoogte in moet. En dan de uitspraak van 'going' en 'showing'. Uitgesproken alsof Sean Connery drie flessen Scotsh achter de kiezen heeft.

Wat is hier aan de hand? Of a-ha had moeten stoppen na de hoogtepunten uit de jaren tachtig óf de band is gewoon slecht – want in een opname zuiver zingen, kan iedereen met wat trucjes. Als we het voordeel van de twijfel bij a-ha zelf leggen: misschien is dit het Noorse antwoord op zuiver óf de Youtube-filmpjes zijn gewoon te slecht en live is het prachtig. Dat laatste zou ik graag willen geloven, maar lijkt mij een sprookje.

Wie ook zijn medelijden aan castraatzanger Morten Harket wil betuigen: zoek de optredens zelf maar op via Youtube. En denk je met het optreden in Montreux in 1987 een zuivere versie te hebben gevonden – dit is playback.

dinsdag 12 mei 2009

Onderkast

Fout, voor de zoveelste keer. De schrijfwijze van zangeres k.d. lang. Zonder kapitalen dus. Onthoud dat toch eens!

Gisteren bij De wereld draait door (een enkele hoofdletter want een Nederlandse titel) werd een opsomming gemaakt van artiesten die Hallelujah van Leonard Cohen hebben gezongen. Van zuiver tot vals stond ook de zangeres van de prima Bond-song Surrender hier tussen.

Nog zo één: a-ha. De band die het gelijknamige nummer voor The Living Daylights verzorgde. Ook zo'n perfecte Bond-song. En ook hier geldt: zónder kapitalen (en met een streepje ertussen). Waarom? Omdat de muzikanten dat zo willen! Zo heten de zangeres en de band nu eenmaal.

En in het geval van a-ha werd de bandnaam vroeger ook nog eens geschreven in Times New Roman met de A's cursief gedrukt. Dus: a-ha. Dat hoeft tegenwoordig niet meer. Nu zit er een raar kringeltje aan de eerste A dat het streepje vervangt.

Toegegeven, ze maken het niet makkelijk die artistieke bende. Daar zijn het nu artiesten voor.


© Bond Blog 2009 — 2026
Video- en fotorechten voorbehouden aan
Danjaq LLC. / Eon Productions, United Artists Co., Amazon MGM Studios, Columbia Pictures, 20th Century Fox Home Entertainment, Sony Pictures Inc., Universal Pictures