Een nacht vol filmmuziek

Complimenten voor Jan-Willem Bult, Martijn Grimmius en Jan van Houten voor de Nacht van de Filmmuziek. Vannacht draaide de KRO in vier uur tijd de Soundtrack Top 40, waar ruim de tijd werd genomen om James Bond onder de loep te nemen. Hoe meer aandacht voor Bond, hoe beter. Maar het gaat altijd wel ergens mis. Dat neem ik verder niemand kwalijk, maar het had niet gehoeven.


Leuk idee van film- en muziekjournalist Jan van Houten om de oorsprong van de James Bond Theme uit te pluizen (beluister hier boven vanaf 2:37:13). Alleen biedt de beschikbare soundtrack van Dr. No van Monty Norman weinig houvast. Dat is namelijk een samengeraapt zootje. The James Bond Theme (let op 'The') die daar als 17e track staat, is namelijk nergens in de film te horen. Sterker nog, van de 18 nummers op de plaat zitten er slechts 7 in de film. 

Monty Norman

De muziek die Monty Norman oorspronkelijk als Bond-thema had willen gebruiken, komt voor in Twisting with James, Dr. No's Fantasy en dus in The James Bond Theme. Norman vond dat hij beter kon, schrijft Jon Burlingame in The Music of James Bond. Zie daar de echte James Bond Theme om de hoek kijken. Gecomponeerd door John Barry, met behulp van wat flarden Bad Sign, Good Sign van Norman. Dit nieuwe thema van Barry maakte het oorspronkelijke thema van Norman totaal overbodig.

Van Houten illustreert dat goed met het Indiase geluid van Normans Bad Sign, Good Sign. Nieuw voor mij was Barry's Poor Me uit Beat Girl uit 1960. Voeg die twee samen en je hebt de basis voor de James Bond Theme.

De kwestie wie nu de echte componist van de James Bond Theme is, blijft een lastige. Op zich komt Jan van Houten daar goed uit. Al is het wel verwarrend om met Under the Mango Tree gezongen door Diana Coupland te beginnen, dit nummer is namelijk pas na een klein uur in de film op de platenspeler van Miss Taro te horen.

De man die niet vaak genoeg genoemd kan worden: John Barry

Ook al liggen de credits van de James Bond Theme bij Monty Norman, John Barry is de onbetwiste winnaar. Hij heeft daarna voor alle zes vervolgfilms (van From Russia with Love tot en met Diamonds Are Forever) de muziek geschreven - maar, Jan van Houten, daarna is hij met wat tussenpozen gewoon verder gegaan: The Man with the Golden Gun, Moonraker, Octopussy, A View to a Kill en The Living Daylights. Ook allemaal van John Barry. Daarmee komt, inclusief Dr. No, de teller op 12.

Maar de grootste verrassing van de Nacht van de Filmmuziek is het nieuws dat Adele terugkomt om de titelsongs van de volgende Bond-films in te zingen! ...Het zou kunnen, natuurlijk. Maar daar is momenteel totaal niets over bekend. Daniel Craig zou het graag willen, en The Sun was er in maart al zeker van. Maar dat is vooralsnog totale onzin.

En zo is er altijd wel wat te zeuren als er over Bond gesproken wordt. Gewoon blijven proberen. Of neem van te voren even contact op, dan had ik er gelijk een mooie aankondiging van kunnen maken.

Verboden te kijken

Casino Royale komt maandag op tv. Voor de eerste keer op de Nederlandsche buis. De Vara-gids geeft deze Bond-film uit 2006 vijf van de vijf sterren. En terecht. Het is een kei van een film. 

Maar... ga hem alsjeblieft niet kijken! SBS zendt 'm namelijk uit. Niks mis met SBS, als je er maar niet naar kijkt. De prent kán namelijk niet goed zijn als er om de vijf minuten een reclameblok van tien minuten doorheen wordt geperst. Zo is filmkijken namelijk niet bedoeld.

Nadat de film uit de bios is, wordt het al moeilijk om 'm te zien zoals de maker het bedoeld heeft. Het kleine scherm thuis haalt het nooit bij het witte doek. Maar niet iedereen heeft een bioscoop in z'n kelder, dus zijn we al gauw overgeleverd aan een dvd'tje. So be it. En eerlijk gezegd is daar niets mis mee. Gordijnen dicht, telefoon uit, babyfoon op nul. Geen probleem om je te laten meevoeren door een goed verhaal. By the way: The Blair Witch Project vond ik op dvd vele malen spannender dan in de bioscoop.

Maar nu Bond op de campingzender; dat kán geen goede film opleveren. Bouw voor en na die tijd een reclameblok van een half uur in, en desnoods een break van vijf minuten tussendoor, het is nogal een lange zit. Maar ga die film niet in stukken hakken!

Een roepende in de woestijn. Maandagavond stuiteren de rollen Page over de casinotafel, krijgt Bond klop met een Swiffer, rijdt hij waarschijnlijk in de nieuwste Citroën Berlingo, heet zijn Bond-girl Robijntje...

Ach, het leukste van alles: de Bond-films zitten op zich al vol met sluikreclame. Die commercials tussendoor zijn helemaal niet nodig. Toch blijf ik verzuchten: gelukkig heb ik kennis mogen maken met 007 in de jaren tachtig. Toen zonder poespas, gewoon bij de KRO.