Dragon Tattoo

Omdat die nieuwe Bond-film toch niet van de grond komt, heeft Daniel Craig wel even de tijd om de Millennium-trilogie te doen. Ook leuk!

Een hype, ineens. Die boeken van de dooie Zweed Stieg Larsson. Ik ben in de tweede pil blijven steken bij het hoofdstuk From Russia with Love. Geen geintje. Het leest makkelijk weg. En het eerste boek vond ik zelfs intrigerend. Maar ze zijn zo dik. Te dik om in mijn tas mee te zeulen de trein in. En tja, buiten de trein lees ik eigenlijk niet.

In Zweden zijn alle drie de delen inmiddels verfilmd. Deel 2 (De vrouw die met vuur speelde) ligt nu in de winkel. Maar daar schijnt Hollywood zich niets van aan te trekken. Alles wat buiten de eigen taalgrens valt vinden ze niet te pruimen. Dus zal het binnenkort allemaal opnieuw gedaan worden.

Daniel Craig wordt genoemd als hoofdrolspeler. Daar kan ik me bijzonder goed in vinden. En zodoende ziet het er naar uit dat de Engelsman eerder drie Millennium-films op zijn naam heeft staan dan Bond-films. Dat is toch een zorgelijke constatering.

Nu maar hopen dat ze het hele verhaal naar Amerika (of Engeland) vertalen. Dus een Engels alternatief voor Mikael Blomkvist.

En dan de titel van het eerste boek, Mannen die vrouwen haten, dat is een ijzersterke vondst. Voor mij een reden het boek te kopen. In Engeland hebben ze een zwakkere variant: The Girl with the Dragon Tattoo.

Ach, ze zullen er ongetwijfeld iets fraais van maken. Zeker als je bedenkt dat de regisseur David Fincher is. De man achter Seven, Fight Club en een het verrassende Zodiac, een van mijn recente favorieten.

The Dragon Tattoo staat gepland voor december 2011. Bond 23 gaat nóg langer op zich laten wachten…

Stiekem fan

Film is universeel. Dat is zo makkelijk aan film. Een Chinees begrijpt het verhaal van een Hollandse boer als er ondertitels onder staan. Wij kunnen een Russische geschiedenis volgen als we er een vertaling bij krijgen. De Nederlandse film, die bestaat niet. Film is film. In welke taal dan ook. 

Tot zover mijn stelling.

De Nederlandstalige film, die bestaat wel. Dat is, de naam zegt het eigenlijk al, een film waarin, voor het overgrote deel, Nederlands gesproken wordt. Het gaat relatief goed met de Nederlandstalige films. Er wordt niet met geld gesmeten, zodat spektakelfilms nog steeds van overzee moeten komen, maar we kabbelen lekker voort.

Maar ik ga er niet gauw heen. Als ik een bioscoopkaartje van pak 'm weg 8 tot 10 euro koop, wil ik blijkbaar spektakel. Herrie die je thuis nauwelijks kunt creëren. Grootse slagvelden op het immens grote doek. …Dat dacht ik tenminste. Maar de nieuwe Nederlandstalige film Terug naar de kust heeft mijn interesse, en die ga ik dan ook zeker in de bioscoop zien. Een Nederlandstalige thriller, daar heb ik blijkbaar wel zin in.
 

Ik ken het gelijknamige boek van Saskia Noort niet. Mijn eega wel, die leest ze stuk. Ik ben op dit moment bezig in Stieg Larssons Mannen die vrouwen haten. Ook onlangs verfilmd. En daar beleef ik erg veel plezier aan.

Hoe komt het dat ik een Nederlandstalige thriller wel zie zitten? Het genre spreekt me aan, dat is zeker. En het is lang geleden dat ik goede suspense heb gezien. Ik heb gewoon zin in een goede thriller! Daarbij: de recensies die ik heb gelezen, zijn overwegend positief. Dat helpt een stuk.

Met Terug naar de kust lijkt hoofdrolspeelster Linda de Mol, jawel, iets te doen wat Sean Connery nooit is gelukt; het juk van vorige successen van zich af te werpen. Connery blijft tot op de dag van vandaag James Bond. Linda de Mol schijnt in haar debuutfilm niet de blonde huppel te zijn die we zo goed kennen. Maar een actrice die weet te overtuigen.

Toevallig zit ik midden in Gooische vrouwen. Nooit eerder gezien en net nu ze een ring hebben alles in één keer op dvd. Ik lach me rot.

...Linda de Mol in één adem met Sean Connery. Misschien ben ik stiekem fan?