De zomer van de blockbusters

Tot het moment er eindelijk nieuws is over Bond 26, kan ik voorlopig iedere column beginnen met ‘bij gebrek aan een nieuwe Bond-film’. Daarom: bij gebrek aan een nieuwe Bond-film hebben we altijd nog de alternatieven in het vooruitzicht. Zoals eind deze maand de zomer van de blockbusters begint. En Bond zit daar niet bij.

Niet omdat James Bond al in geen dik dertig jaar in de zomer is uitgekomen, het is simpelweg omdat Bond-baas Barbara Broccoli niemand anders dan Daniel Craig in de rol van Bond kan uitstaan en daarom heel erg haar best doet GEEN opvolger te casten. Dat lukt haar opmerkelijk goed.

De deur voor Dannyboy staat na veel geaai en gevlooi namelijk nog steeds op een kier. Als je voorzichtig door die opening kijkt, zie je daar aan de kast, daar helemaal achterin, zijn tuxedo hangen. Zie je? Hij kan hem zo aantrekken. Desnoods met een coupenaadje. Hoe dat verhaaltechnisch rechtgetrokken moet worden — ach, dat mogen die schrijversjongens verzinnen. Al halen ze Johnny English erbij. Als zij het aura van Daniel maar om zich heen kan voelen. Zijn robuuste lichaamsgeur in haar neus voelt prikkelen. Desnoods zijn zweetvoeten.

Zolang als deze eenzijdige paringsdans plaatsvindt, is er geen plaats voor een vervanger. Het zou voelen als verraad. En daarmee is wat betreft James Bond een zomer-, herfst-, winter- of lenteblockbuster nog bioscoopjaren van ons verwijderd.

We moeten het deze zomer doen met Indiana Jones en Mission: Impossible. Beslist niet de minsten, maar het is geen James Bond.

Indiana Jones bijt eind van de maand het spits af met zijn vijfde (en laatste) avontuur. De film beleefde onlangs in Cannes zijn vuurdoop. Staande ovatie voor Harrison Ford. Tranen ook, want wij houden van Harrison Ford en Harrison Ford houdt van ons. Typisch sentiment voor een tachtigjarige.

Ik heb er zin in hoor in die film. Niet dat ik haantje de voorste de eerste moet zijn om hem te zien, maar binnen een paar weken na de release pik ik toch wel een avondje uit. Het is lang geleden dat ik met zoveel plezier uitkeek naar een nieuwe bioscoopfilm. Bij No Time to Die keek ik vooral lang uit naar de film. Dat duurde na de aankondiging van Bond 25 in juli 2017 (echt waar) nog meer dan vier jaar!

In de blockbusterzomer (of nazomer voor de puristen) van 1989 herinner ik mij nog goed de poster van Indiana Jones and the Last Crusade in de lichtbakken van Cinema Palace. Ook posters van Batman en Lethal Weapon 2 staan mij voor ogen. Gek genoeg níet die van Licence to Kill, de laatste Bond-film die in de zomer verscheen. Het afscheid van Timothy Dalton, dat toch een stuk soepeler verliep, is destijds geheel aan mij voorbijgegaan. Ik hoopte nog even dat ik de nieuwe Bond deze zomer per ongeluk opnieuw over het hoofd had gezien, maar nee.

Trouwens, die poster van de nieuwe Indiana Jones, dat is toch hoe een echte filmposter er uit hoort te zien? Tony Stella heeft ouderwets vakwerk afgeleverd. In de stijl van Drew Struzan (die met pensioen is) en Richard Amsel (die al heel lang dood is), maar toch met een eigen touch. Prachtig.

Het matige succes van Licence to Kill kwam mede door die slordige knip- en plakposter van de film. Serieus. Daarna is het met de Bond-posters nooit meer helemaal goed gekomen. Maar Bond gaat met zijn tijd mee, dus moesten kunstenaars als Frank McCarthy, Robert McGinnis en Dan Goozee het veld ruimen. Indiana Jones is bij uitstek een period piece en dus past daar een schilderij bij. Grote klasse.

Twee weekjes na Indiana Jones klopt de volgende actieheld alweer aan de kassadeur: een strakgetrokken Tom Cruise met zijn meest gewaagde stunt tot nu toe. We zagen James Bond lang geleden al met een motor van een afgrond springen én vechtend bovenop een rijdende trein over een vervaarlijke spoorbrug sjezen én met een klein geel autootje halsbrekende capriolen uithalen. Er is met Mission: Impossible alleen één groot verschil: de held breekt zijn voet omdat hij zélf van het ene gebouw naar het andere springt, en niet omdat hij uitglijdt over een vochtig steigertje.

Vreemd genoeg heeft die authenticiteit een enorme aantrekkingskracht; de wetenschap dat Tom Cruise daar zelf aan een opstijgend vliegtuig hangt of kilometers hoog aan de Burj Khalifa bungelt. Niet dat bij James Bond alles wat op een beetje kitesurfen lijkt nep is, maar het is niet de acteur zelf die de stoute schoentjes aantrekt. Dat verschil is voelbaar. Daarbij wordt er bij Mission: Impossible stug doorgefilmd, want het vervolg (de laatste) staat gelijk gepland voor volgend jaar. Zoals dat vroeger met James Bond ook ging. En laten we eerlijk zijn, de makers van Mission: Impossible maken inmiddels betere Bond-films dan de makers van James Bond.

Er is wel één groot verschil: de naam James Bond kent iedereen en is inwisselbaar, Ethan Hunt staat in de schaduw van Tom Cruise. Als hij er na volgend jaar definitief mee stopt, is het klaar met Mission: Impossible. De filmserie blijft steken op acht films in 28 jaar tijd, alsof Sean Connery was blijven zitten tot en met Licence to Kill. Met het grote verschil dat Bond in diezelfde tijd het dubbele aantal films afleverde.

Hebben we trouwens ook nog The Flash over een paar weken waarin een andere oude filmheld wordt gereanimeerd: Michael Keaton als Batman. Hartstikke sympathiek allemaal, maar wat gaat dit over? Ben Affleck doet namelijk ook gewoon mee. Als Batman! Stop Timothy Dalton en Pierce Brosnan samen in een film en noem ze allebei James Bond. Met Spider-Man flikten ze dit zelfs in drievoud. Ach, het publiek vreet het en vergeet het.

Zo zullen Harisson Ford en Tom Cruise straks in carboniet worden gegoten en mag als de rust na de blockbusterzomer is wedergekeerd (en Barbara Broccoli is uitgerouwd) de nieuwe man zich melden. Hij gaat het met alle ups en downs de komende tien jaar proberen. Want je kunt mopperen op James Bond wat je wil, en je kunt hem zelfs omleggen, maar er is geen kruid tegen gewassen.

Tot die tijd bij gebrek aan een nieuwe Bond-film: geniet van wat er wél te zien is in de bioscoop!

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.

Een sprankje hoop

James Bond Will Return. Da’s een prettige belofte. Maar geen belofte waar we zonder enig toekomstperspectief lang op kunnen teren. Een kleine stip op de horizon zou wel prettig zijn. Met een James Bond-tv-show in het vooruitzicht redden we het niet.

James Bond keert terug. Al zestig jaar. Wie mij ook vraagt of No Time to Die de laatste Bond-film is, wimpel ik simpel af met de laatste regel op de aftiteling. Het duurde deze keer inderdaad een eeuwigheid, maar dan toch de verlossende woorden. Een mager applausje uit de bioscoopzaal. Enkel de die hards waren tot de laatste kruimel blijven zitten.

Natuurlijk komt James Bond terug. Al was het maar voor de centjes. Eon Productions neemt de tijd om een weloverwogen afweging te maken — welke kant gaan we op? Moet Bond opnieuw herboren worden? Zijn strepen als 007 verdienen of is hij een ervaren spion? Gaan we verder met de tijdlijn die twintig jaar geleden met Die Another Day werd beëindigd of met een nieuwe? Gaan we helemaal terug naar de jaren 60? Of zelfs naar de jaren 50 waarin de boeken zijn geschreven? Wordt het niet eens tijd voor Young Bond? Of juist een ouwe? Pierce Brosnan als Sir James: count me in!

Pierce Brosnan in Gentlemen’s Journal, 2021

Een nieuwe weg inslaan blijft altijd een gok. George Lazenby was een gok, Daniel Craig was een gok. De ene gok is de andere niet. Dus waarom geen knoop doorhakken? We zien wel waar het schip strandt. We hebben hier te maken met Bond. James Bond. Zoveel kan er niet misgaan. En gaat het wel mis, dan nog deed Die Another Day de kassa’s flink rinkelen.

Voorlopig is het stil en blijft het stil tot het Barbara Broccoli en Michael G. Wilson een keer uitkomt. En dat is niet wat wij verdienen. Twee jaar lang was het No Time to Die voor en No Time to Die na. Wij deelden mee in de vreugde van het succes dat de film na anderhalf jaar uitstel alsnog heeft gekregen. Ja we zijn blij voor jullie. We zijn blij voor ons. We gaan nog wel een keer drie uur in het donker zitten. Gewoon, omdat het kan. Om te laten zien dat jullie werk ertoe doet. Omdat we van jullie houden!

En nu de buit binnen is en de schuldeisers afgelost, begint het te tochten. Een gure wind, een koude kermis. Maar hé ho ouwe zeurpiet, de oude Bond-films verschijnen weer in de bioscoop. Speciaal voor jou! Hartstikke leuk, maar alleen in Engeland. Eh, een 007 Store overladen met Bond-prullaria van het allerbeste soort! Da’s nu juist het probleem, heb je die dubbele nullen gezien? En dit keer staan ze heel slim áchter de 7.

De jubeltocht van Daniel Craigs eindzege als James Bond is inmiddels uitgedoofd. Het nieuwe paradepaardje is het zestigjarig jubileum. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een liefhebber van het vieren van oude successen. Ere wie ere toekomt. Maar we vieren dit jaar dat de eerste James Bond-film zestig jaar geleden uitkwam en niet zestig jaar James Bond, want als we geen teken van nieuw leven krijgen, heeft Bond de zestig niet eens gehaald.

Dat laatste is geen wereldramp, want kijk eens wat die zes decennia hebben opgeleverd, maar laten we daar dan ook gewoon eerlijk over zijn. Is het klaar, dan is het klaar, moge hij ruste in vrede.

Zakelijk gezien kan dat natuurlijk niet door de beugel. Bond was dé grote wortel bij de verkoop van MGM aan Amazon. Een belangrijker verzekering daarbij is dat Bond een cinema-experience blijft. Dat hebben Barbara Broccoli en Michael G. Wilson vorig jaar rond deze tijd zelf verkondigd. Grote steun daarin vonden de Bond-baasjes bij de baasjes van MGM, Michael De Luca en Pam Abdy. De vier konden het opvallend goed vinden met elkaar. Weekendjes weg naar Center Parcs op kosten van de zaak. Kirrend op de gezinswip, aan elke kant een Michael voor de balans. Terwijl de jongens bij het naar buitengaan na het all you can eat-arrangement stilhouden bij een nagelnieuwe SUV uit de BMW 1-serie, haken de meiden met een lichte spot de armen in elkaar. Laat de boys lekker kwijlen op dat strakke bakkie, wij gaan met een dekentje op de bank en een goed glas het laatste seizoen van Killing Eve bingen. Moet je die velgen zien, wijst de ene Michael de andere aan.

Die nauwe vriendschap spat nu plots ineen nadat Michael en Pam tijdens CinemaCon kenbaar maakten deze zomer geen snoepreisjes meer te zullen maken. Hun werk zit erop na de deal met Amazon. Barbara en Michael blijven beduusd achter met vouchers voor Avifauna.

The Batman (2022

In dezelfde week kondigde Matt Reeves een tweede The Batman-film aan en keerde Michael Keaton na dertig jaar terug als vleermuisman in de trailer van The Flash. Het enige wat Barbara Broccoli had hoeven doen, is een filmpje in elkaar knutselen met een 007-logo dat opdoemt uit de mist en een willekeurige datum uit de hoge hoed toveren. Ik noem maar iets: 2024. Dondert niet of het later een dode mus blijkt, da’s altijd nog beter dan geen mus. Lekker heroïsch muziekje eronder en de toon is gegarandeerd gezet. Bond will be back en de hele wereld mag het weten. Móet het weten.

Hoe totaal anders was dat bij de oudere Bond-films, waar in de eindtitels de volgende film al werd aangekondigd: James Bond will return in the next Ian Fleming thriller “Goldfinger”, aldus From Russia with Love. De makers waren trots om hun volgende project aan te kondigen. De eerste zitplaatsen waren daarmee verkocht. Das war einmal en het is onrealistisch om dat terug te verwachten, alleen is tegenwoordig het tegenovergestelde aan de hand: we worden genegeerd.

Een sprankje hoop. Dat is alles waar de Bond-liefhebber vandaag de dag naar verlangt.

Wie mij ook vraagt of No Time to Die de laatste Bond-film is, wimpel ik simpel af met de laatste regel op de aftiteling. In die zin blijf ik een rasoptimist.

Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.