Staande ovatie

Krijg je ooit nog de kans: doen! Het concert van John Barry donderdag in Gent was grandioos.

Veel Bond-muziek. Het begon al met een montage van filmfragmenten op groot scherm begeleid door The James Bond Theme, eindigend met een foto van John Barry en luid applaus. De klassiek geschoolde dirigent Nicholas Dodd klom het podium op en opende de avond met een knal: Goldfinger.



Daarna werd de Lifetime Achievement Award uitgereikt aan David Arnold, die aanvankelijk de prijs aan John Barry zou overhandigen. Gevolgd door een videoboodschap van een fragiele Barry. Het speet hem dat hij er niet was. 'God bless you all', besloot hij.

Vervolgens waarvoor iedereen was gekomen: muziek. Tot tranen geroerd door We Have All the Time in the World. Precies zoals de muzikale versie op de cd klinkt, maar dan o zo veel voller. Een andere big bang werd Zulu. De percussionisten beukten zich zichtbaar in het zweet op de donderende pauken.



Somewhere in Time en Moviola. Twee rustiger nummers, maar wonderschoon. En daarna de beurt aan het thema van The Persuaders. Voor de gelegenheid omgevormd voor een compleet orkest, waardoor de herkenning wat moeilijk werd. Ik zou pleiten voor een gitaar op het podium, of een banjo-achtig iets, zoals op de plaat te horen is. Ook omdat verderop On Her Majesty's Secret Service werd beloofd - en ook daar hoor ik graag een vervormde gitaar.

Mary Queen of Scots, niet mijn favoriet, deed het op deze manier wonderbaarlijk goed. Vooral de dramatische beelden (met een blonde Timothy Dalton), die eindigen met een onthoofding, maakten de muziek aangrijpend. Maar echt onroerend werd het met het melancholische Midnight Cowboy. Niet mijn favoriete filmversie, maar die voor groot orkest, met meer violen. Mondharmonicasolist Steven De bruyn (zo schrijf je dat nu eenmaal) deed Toots Thielemans even vergeten.

Het eerste uur werd afgesloten door een suite van Dances with Wolves, waarin ook het pareltje The Wolf Theme zat verwerkt. Een prima opmaat naar meer. Meer John Barry.



Na de pauze het openingsnummer Born Free gevolgd door All Time High uit Octopussy. Aanvankelijk een opmerkelijke keuze, want dit is zeker niet Barry's bekendste, maar voor zo'n groot orkest wel een zeer begrijpelijke. Opnieuw naar de uitgestrekte vlakten met het romantische Out of Africa, het jazzy Body Heat en de klassieker Chaplin.



Space March (Capsule in Space uit You Only Live Twice) was tot mijn vreugde ook in het programma opgenomen. Nicholas Dodd voerde het nummer naar een climax van jewelste, waarbij het voltallige tachtigkoppig orkest tegelijkertijd aan de bak moest. Met lichteffecten werd de dramatische scène tot een waar hoogtepunt getild.

Dan nog kort het vrolijk The Knack, waarna de grote Bond Suite kon beginnen. Zie daarvoor de filmpjes verdeeld over dit artikel.



The James Bond Theme klonk nog nooit zo krachtig. En in een vloeiende beweging From Russia with Love, Thunderball, 007, You Only Live Twice, On Her Majesty's Secret Service en Diamonds Are Forever. Allemaal uitgevoerd tot in perfectie. Opvallend goed gewoon.



Applaus voor Nicholas Dodd, die constant maar bleef wijzen naar zijn schrift. Met andere woorden: ik ben enkel de uitvoerder die dit doen mag. Hij getuigde keer op keer zijn eerbied voor meester John Barry. Groot applaus voor het Brussels Philharmonic. En tot slot de foto van John Barry op groot scherm. Staande ovatie.

You want more? Nicholas Dodd beende terug, het publiek opjuttend. You want more? Gefluit, luid applaus. You want more???

En we kregen more. Nogmaals het overbekende Bond-thema. Afgesloten met de opzwepende eerste klanken van From Russia with Love. Het concert zat erop. Het dak was eraf.

Heisa

Tja, die poster van Sint, de nieuwe Dick Maas. Aanstootgevend voor de tere kinderziel? Dat valt allemaal best wel mee.

Lelijk. Dat is -ie wel die poster. Waarom zo expliciet die monsterachtige Sinterklaas? Het wordt meteen zo’n open deur. Ik zou eerder gaan voor een minimalistisch ontwerp, waar ik sowieso een voorstander van ben. Volle maan, kale boomtoppen en precies in die volle maan die zeisachtige staf. Die staf vind ik namelijk wel mooi. Dat geeft een sterk beeld. Geeft niets cadeau en laat enkel de dreiging zien.

En op die manier had Dick Maas én een mooie poster gehad en niet zoveel heisa. ....Maar ook veel minder publiciteit.

In mijn zoektocht naar bovenstaande filmposter, werd mijn commentaar direct alweer ontkracht. Want, wat kwam ik tegen?

Tot in de poriën

In mijn voorbereiding op het concert van en zonder John Barry volgende week donderdag, ben ik maar eens gaan struinen op zoek naar meer muziek dan Bond, Midnight Cowboy en The Persuaders.

Wat heb ik al die jaren veel gemist! Ik was al een fan. Maar ben de laatste dagen een nog grotere geworden.

Zo heeft John Barry naast The Persuaders begin jaren zeventig een keur aan begintunes voor tv-series geschreven. Luister even mee: Beat Girl (1962), The Human Jungle (1963), Vendetta (1966), The Adventurer (1972), Great Mysteries (1973). En een juweeltje voor, jawel, een tv-commercial voor shampoo: The Girl with the Sun in Her Hair.



Verder natuurlijk veel filmmuziek. De bekende tunes van The Ipcress File (1965), Out of Africa (1985) en Chaplin (1992). En met schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat de volgende lijst nooit tot mij was doorgedrongen: Zulu (1964), ), Born Free (1966), The Lion in Winter (1968), The Deep (1977), Somewhere in Time (1980), Body Heat (1981), Dances with Wolves(1990). En helemaal onbekend qua titel: Seance on a Wet Afternoon (1964), The Knack (1965), Frances (1982). En natuurlijk het latere werk niet te vergeten: The Specialist (1994), Mercury Rising (1998) en Enigma (2001).

Blijft er nog een hele lijst over, van King Kong tot Raising the Titanic. Die zal ik ook nog wel overzetten, want mijn streven om één magistrale John Barry-cd te branden is nu al mislukt. Als het er drie worden, zit ik nog aan de krappe kant.

Dat wordt donderdag héél langzaam rijden naar Gent om al die muziek tot in de poriën door te laten dringen.

Nu maar hopen dat het niet té overdadig wordt, zodat tegen de tijd van het concert de muziek mijn strot uitkomt...

John Barry wegens ziekte niet naar Gent

John Barry is wegens ernstige gezondheidsproblemen niet in staat om volgende week zijn Live Achievement Award in ontvangst te nemen op het Filmfestival in Gent. David Arnold zal namens John Barry de prijs aannemen.

Het concert op 21 oktober in Gent gaat daarom wel door, laat Tom Heirbaut van het Filmfestival weten. John Barry zou aanvankelijk zelf zijn opwachting maken en, zoals gebruikelijk, enkele nummers ten gehore brengen. Nicholas Dodd (hier op de foto naast John Barry), de vaste dirigent van David Arnold, zou vervolgens de rest van de avond voor zijn rekening nemen.

In de eerste plaats ontzettend jammer dat John Barry niet aanwezig kan zijn. Maar uiteraard is het voor de oud-Bond-componist zelf vervelend genoeg dat hij wegens ziekte heeft moeten afzeggen. Zijn gezondheid is al jaren broos.

David Arnold zal er zijn. Nicholas Dodd. En ikzelf.

Wachttijd

Inderdaad, dit is niet de opname van de nieuwe Bond-film. Daniel Craig filmt stug door, wachtend op het verlossende telefoontje van Eon: we gaan door!

Eind 2011 verschijnt het eerste Hollywooddeel van de Millennium-trilogie in de bioscoop. En gek genoeg kijk ik daar meer naar uit dan naar de Zweedese versies, die momenteel te koop zijn en nu al iedere zaterdag te zien op Canvas.

Dat heeft er denk ik mee te maken dat voor het eerste deel een groot budget beschikbaar was, maar de delen twee en drie het met beduidend minder kronen moesten doen. Een dergelijke productiewaarde is altijd op het scherm af te lezen en dat is jammer. Vind ik.

Zal de video zaterdag heus wel instellen voor De vrouw die met vuur speelde. Want hopelijk laat de Amerikaanse versie nog even op zich wachten, omdat Craig ná Mannen die vrouwen haten direct met Bond 23 aan de slag kan...

Figureren in Casino Royale

Body Worlds van Gunther von Hagens is momenteel te zien in Rotterdam. Deze bijzondere tentoonstelling vormde ook het decor voor een scène in Casino Royale. Toch leuk om ná je dood alsnog in een Bond-film te figureren!

De advertentie belooft een fascinerende reis door het menselijk lichaam. Meer dan tweehonderd preparaten, waaronder twintig geplastineerde menselijke lichamen en diverse organen, bieden een nieuw perspectief op het menselijk lichaam.

Een sterke maag geboden, lijkt mij op het eerste gezicht. Kortgeleden had ik geen enkel probleem met operatieprogramma's waarbij schedels compleet worden ontleed en ogen worden verwijderd - om vervolgens als een puzzel weer netjes in elkaar te zetten. Maar tegenwoordig merk ik enige weerzin. Ik twijfel daarom een beetje om op de foto te gaan met een opgezette spiermassa.

Tijd genoeg om een beslissing te nemen. Body Worlds is tot eind januari volgend jaar in Nederland te zien. Kijk hier maar eens.

Zal het voozichtig opwerpen als reportage voor W24, dan moet ik wel...

Oriënt Express

Een korte geschiedenisles vandaag. Op 4 oktober 1883 werd de Oriënt Express officieel in gebruik genomen. De luxe trein speelde een belangrijke rol in zowel het boek als de film From Russia with Love.

Door Jan Boonstra van de Nostalgiekrant.

De Oriënt Express was een beroemde trein van de Compagnie Internationale des Wagons-Lits die van de Franse hoofdstad Parijs naar de Turkse stad Istanbul reed. Deze luxe trein reed als lijndienst, met onderbrekingen en in de loop der tijd via verschillende routes, tussen 1883 en 1977.

Officieel werd de Oriënt Express op 4 oktober 1883 in gebruik genomen en reed toen van Parijs naar de Bulgaarse havenstad Varna, maar de trein reed al maanden daarvoor op proef. Vanuit Varna gingen reizigers per boot verder naar Istanbul, maar in 1889 bereikte de Oriënt Express over land de eindbestemming in Turkije.

In de kleine honderd jaar dat de Oriënt Express reed was Europa meerdere malen het toneel van conflicten en oorlogen. De trein speelde hierin een belangrijke rol als vervoermiddel van staatshoofden, diplomaten en spionnen. De trein ging onder meer door de instabiele Balkanlanden.



De Oriënt Express was de vervulling van de droom van de Belg Georges Nagelmackers (1845 - 1905) om internationale treinreizen in Europa mogelijk te maken. Hij kwam op dat idee tijdens een reis door de Verenigde Staten, waar hij kennismaakte met dergelijke lange afstandstreinen. Nagelmackers wilde met de trein demonstreren hoeveel sneller je zo kon reizen door niet voortdurend de reis te hoeven onderbreken om te eten, te slapen en over te stappen. Hij heeft er wel al zijn diplomatieke gaven voor moeten gebruiken om de onderhandelingen met verschillende regeringen tot een goed einde te brengen.

Nagelmackers bevond zich, samen met hooggeplaatste genodigden en journalisten, in de eerste officiële Oriënt Express die op 4 oktober 1883 vertrok vanuit het Parijse station Gare de Strasbourg (nu Gare de l'Est). De reis naar Varna duurde destijds 76 uur.

Verschillende schrijvers zoals Agatha Christie (Moord in de Oriënt Express), Ian Fleming (From Russia with Love) en Graham Greene (Stamboul Train) droegen mede bij tot de sfeer van romantiek en avontuur die altijd rondom de Oriënt Express hing.