Vreemde vriendschap Roger Moore en David Bowie

In een nieuwe biografie van David Bowie staat een opmerkelijk verhaal over Roger Moore — waar niets van waar is, aldus Roger Moores rechterhand Gareth Owen.

Zo zou Moore zichzelf wekenlang bij Bowie ongevraagd hebben uitgenodigd om even lekker te komen klessebessen. Totdat Bowie het op een dag zo zat was, dat hij zich in zijn eigen huis moest verstoppen om aan de indringer te ontkomen.

Voor het boek David Bowie: A Life interviewde schrijver Dylan Jones meer dan 150 personen over de vorig jaar overleden popster. Eén daarvan is schrijver Hanif Kureishi die met het verhaal over Roger Moore op de proppen kwam.

Volgens Kureishi kende Bowie niemand toen hij eind jaren 70 naar Zwitserland verhuisde. Tot op een dag om half 6 werd aangeklopt (Bowie had blijkbaar geen deurbel): Roger Moore op de stoep. De twee dronken thee, Moore bleef ook gelijk eten, en hij vertelde honderduit over de James Bond-films. Het werd een amusante avond.

De volgende dag, half 6: daar was Moore weer. Opnieuw bleef hij zitten, vertelde dezelfde verhalen, minder amusant de tweede keer, maar goed, Bowie had tenminste aanspraak.

Nadat hetzelfde tafereel zich gedurende twee achtereenvolgende weken voltrok, zag Bowie zich genoodzaakt te verstoppen onder de keukentafel om net te doen alsof hij niet thuis was.

Château du Signal, de woning van David Bowie in Lausanne

Is dit de reden waarom David Bowie in 1984 de rol van Max Zorin in A View to a Kill (1985) afsloeg?

Als Moore en Bowie elkaar kenden, stond de oud-007 ook op het lijstje van Dylan Jones om geïnterviewd te worden? Hoewel het een merkwaardige maar onschuldige anekdote is, wordt Moore hier toch een beetje afgebeeld als debiel. Als er geen tweede bron is om het verhaal van Kureishi te bevestigen, is het weinig tot niets waard. Moore kan zijn kant van het verhaal helaas niet meer vertellen.

Hoe David Bowie geen Bond-boef werd

De link tussen Bowie en Bond is een inkopper. Halverwege jaren 80 werd de deze week overleden zanger/acteur gevraagd om naast Roger Moore de hoofdrol te spelen in A View to a Kill. David Bowie als Max Zorin. De zanger vond het geen goed idee.

Producent Cubby Broccoli wilde een jonger publiek aanspreken met zijn Bond-films, de MTV-doelgroep. De muziekzender (opgericht in 1981) scoorde goed bij de jeugd, daar viel wel wat te halen. Het moest een rockster zijn. Broccoli wilde Bowie.

The Man Who Fell to Earth

Geen vreemde keus. Naast zanger was Bowie ook acteur (The Man Who Fell to Earth, The Hunger, Merry Christmas Mr. Lawrence). De rol die voor hem was geschreven: die van een engerd, de Franse industrieel Zorin. Geboren aan het eind van de Tweede Wereldoorlog uit een Nazi-experiment, waarbij zwangere vrouwen werden geïnjecteerd met steroïden om superkinderen te baren. De meeste zwangerschappen mislukten, maar de kinderen die overleefden, ontwikkelden zich tot hyperintelligente maar zwaar psychotische persoonlijkheden.

Niemand die zal beweren dat dit geen interessant uitgangspunt is voor een griezelige schurk.

Interessant of niet, Bowie sloeg de rol af. Voor een rockster vond hij het toch teveel een 'clownsperformance'. En hij had geen zin om vijf maanden van zijn tijd te verknoeien door zijn dubbelganger van een rots te zien vallen, vertelde hij in 1984 tegen de New Musical Express.

Vervolgens werd Sting de rol van Zorin aangeboden, en volgens de biografie van Grace Jones werd ook Mick Jagger benaderd. Uiteindelijk was het alleen Jones die als popster overbleef om het MTV-publiek te behagen.

Popsterren Grace Jones en David Bowie

Welkom Christopher Walken. Al was hij de tiende keus voor de rol, Walken (tot dan toe de enige acteur in een James Bond-film met een Oscar op zak) maakte van Max Zorin een onvergetelijk personage. En laten we eerlijk zijn, naast de muziek, ook een van de weinige redenen die de film de moeite waard maakt.

Christopher Walken als Zorin en Grace Jones als May Day in A View to a Kill (1985)

David Bowie als Max Zorin, moeilijk voor te stellen is het niet. Sting is een ander verhaal, Mick Jagger ook.

Broccoli en Moore

Blijft de vraag of hij zich ook over de titelsong ontfermd zou hebben. Met Duran Durans bijdrage in het achterhoofd (die deed het in ieder geval wel goed op MTV) is een Bowie-interpretatie lastig in te denken.

Maar toch, die kans had Broccoli vast niet aan zijn neus voorbij laten gaan. Waarom de grote baas in de hoop op een jonger publiek bleef zitten met zijn bejaarde Bond, dat is weer een ander verhaal...